[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

  • 90% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 1,325,015 Views

  • 14,659 Comments

  • 25,665 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13,852

    Overall
    1,325,015

ตอนที่ 36 : ตอนที่ 33 คนที่อยากคู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1524 ครั้ง
    19 ส.ค. 61


ตอนที่ 33 คนที่อยากคู่

 

 

 

            ทันทีที่นันทิชาสารภาพความในใจ บรรยากาศบนระเบียงแสนสวยก็เปลี่ยนไปทันที ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ จนเธอนึกขอบคุณทุกสิ่งที่ตัดสินใจเลือกบอกเขาตรงนี้ ตรงที่ยังมีเสียงพูดคุยแว่วๆ จากโต๊ะอื่น เสียงเพลงจากดนตรี ไม่อย่างนั้น ความเงียบของอีกฝ่ายคงทำให้กลัวจนหายใจไม่ออก

 

            สีหน้าของวินนิ่งไปแล้ว

 

            วินไม่ยิ้ม ทั้งปาก ทั้งตา ทุกอย่างราบเรียบจนหัวใจดวงน้อยหล่นไปที่ตาตุ่ม

 

            มันมากพอให้ดวงตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวจนกลัวว่าน้ำตาจะไหลลงมาดื้อๆ แต่นันท์ก็เลือกที่จะกลืนมันลงไป

 

            เธอรู้ว่ากำลังตัวสั่น ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็น แต่เพราะความกลัวต่างหาก ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้คำตอบ หญิงสาวเฝ้ามองอีกฝ่ายมานาน นานมากจนพอจะรับรู้ได้เช่นกันว่าวินมีใครบางคนในใจ แต่เธอไม่รู้ว่าเป็นใครเท่านั้นเอง

 

            ไม่หรอก มันผ่านมาหลายปีแล้ว ตอนนี้วินอาจจะไม่มีใครก็ได้

 

            “วิน...” นันท์ไม่ได้อยากเร่งให้ตัวเองอกหักเร็วขึ้น แต่เธอร้อนใจจนเรียกเขาเบาๆ

 

            นั่นทำให้คนฟังหลับตาลงชั่วครู่หนึ่ง แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง

 

            “นันท์ เราเป็นเกย์”

 

            น่าแปลกที่คำตอบนี้ควรจะเป็นคำปฏิเสธที่ตรงจุดที่สุด แต่กลับทำให้คนฟังคลายความกลัวลงทีละน้อย

 

            ในเมื่อวินไม่ได้พูดว่าไม่ชอบเธอ

 

            “เรารู้วิน เรารู้”

 

            ท่าทางสงบกว่าที่คาดเอาไว้ ทำให้วินย้ำอีกครั้ง

 

            “เรานอนกับผู้ชายนะ”

 

            “เอ่อ เราก็รู้นะวิน”

 

            คำว่าเกย์มันน่าจะพอแล้วไม่ใช่หรือ หากวินก็ยังว่าต่อ

 

            “เราใช้ข้างหลังไม่ต่างจากข้างหน้าของผู้หญิง...”

 

            “วิน!

 

            ก่อนที่ภวิศจะเอ่ยคำลามกมามากกว่านี้ นันท์ก็เรียกด้วยแก้มที่แดงก่ำ นี่ถ้าอยู่ใกล้คงยกมือมาปิดปากเขาไปแล้ว จนคนพูดหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

 

            “รู้แล้วยังรับได้อีกหรือ” นายแบบหนุ่มว่าขำๆ แต่รอยยิ้มขบขันกลับเลือนหายไปเมื่อเห็นดวงตามุ่นมั่นของคนตรงหน้าที่ไม่สั่นคลอนเลยสักนิด

 

            “ถ้าเราบอกว่าเรารับได้ล่ะ” แม้จะอับอายสุดขีด แต่หญิงสาวก็ยังยืนยันคำเดิม เรียกความแปลกใจจากคนฟังได้เป็นอย่างดี

 

            แน่นอนสิ ผู้ชายที่บอกชอบเพิ่งจะบอกกลับว่าเป็นเกย์เลยนะ

 

            “รู้ตัวมั้ยว่าแปลก”

 

            “เรา...เราก็ไม่รู้หรอกว่าเราแปลกมั้ย ก็ใช่ วินจะมองว่าเราดันทุรังก็ได้ แต่เราก็ชอบไปแล้วนี่นา ชอบมากจนไม่เคยลืมวินได้เลย ตอนที่เห็นวินแวบแรก เราทั้งดีใจ ทั้งตกใจ เราอาจจะไม่มีหวัง แต่เราก็ชอบวินไปแล้วนี่นา อีกอย่าง...วินไม่ได้บอกว่าไม่ชอบเรา วินแค่บอกเราว่าเป็นเกย์” คนพูดพยายามสื่อความรู้สึกออกมาสุดความสามารถ ทั้งยังช้อนตาขึ้นมองอย่างอ้อนวอน

 

            “เรารู้ตัวนะว่าเราเป็นผู้หญิง เราอาจจะไม่ใช่แบบที่วินชอบ แต่นอกจากเรื่องเพศ เราจะพยายามเป็นอย่างที่วินชอบนะ”

 

            ชายหนุ่มเองก็มองตาอีกฝ่าย ก่อนที่จะยกยิ้มอ่อนโยน

 

            “รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา”

 

            “รู้สิ เรารู้”

 

            “นันท์เป็นคนดื้อแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

            “ก็...ก็เรา...”

 

            ถ้าคนที่นั่งอยู่นี้เป็นผู้ชายทั้งแท่ง ภาพของสาวสวยที่อ้ำอึ้ง หน้าเห่อร้อนจนแดงระเรื่อไปหมด คงน่ารักน่ารังแก จนไม่มีทางเลยที่จะตอบปฏิเสธ แต่สำหรับภวิศแล้ว มันไม่ได้ทำให้หัวใจเขารู้สึกอะไรนอกเหนือไปจากความหนักใจและความแปลกใจ

 

            เขาคิดว่าคงมีผู้หญิงไม่กี่คนที่เต็มใจจะคบหากับเกย์

 

            วินไม่ใช่ไบ ตลอดชีวิต เขามีความสัมพันธ์แค่กับผู้ชายเท่านั้น แถมยังเป็นรับเสียด้วย

 

            นายแบบหนุ่มรู้ว่านันทิชาเป็นผู้หญิงที่ดี เป็นคนที่ใครได้ไปก็คงเอ่ยเหมือนกันว่าโชคดี ไม่ใช่แค่รูปร่างหน้าตา การศึกษา หรือตระกูลเท่านั้น แต่รวมไปถึงนิสัยด้วย หากไม่ใช่สำหรับผู้ชายอย่างเขา ต่อให้วินเคยทำตัวร้ายกาจแค่ไหน เขาก็จะไม่มีวันทำให้ผู้หญิงดีๆ ต้องมาเสียใจ

 

            แต่ถ้าชีวิตนี้ไม่ได้หัวใจของปณชัย แถมร่างกายยังปฏิเสธผู้ชายทุกคน การกลับมาลองคบหากับผู้หญิงสักครั้งก็อาจจะเป็นทางเลือกที่ไม่เลว

 

          มึงเลวระยำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะวิน

 

            เสียงเล็กๆ ดังขึ้นในใจ แบบที่เจ้าตัวยังต้องส่ายหน้าช้าๆ แต่มันกลับทำให้คนมองตีความไปในทิศทางอื่น

 

            หมับ

 

            “วิน อย่าเพิ่งตอบเราตอนนี้เลยนะ กลับไปคิดดูสักหน่อยได้มั้ย” ทันใดนั้น นันทิชาก็เอื้อมมาคว้ามือเรียวแล้วกำเอาไว้แน่น ดวงตากลมโตฉ่ำคลอด้วยน้ำหยดใส จนวินอ้าปากหมายจะปฏิเสธ เพราะยิ่งทิ้งไว้นานวัน เขารู้ดีว่ามันเจ็บมากแค่ไหน

 

            “ขอร้อง”

 

            หากน้ำเสียงแว่วหวานที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกดังขึ้นมาก่อน และนั่นก็ทำให้วินนิ่งงัน

 

            แวบนั้น เขาเห็นตัวเองทาบทับอีกฝ่ายอย่างไม่น่าให้อภัย

 

            เด็กหนุ่มที่อ้อนวอนขอร้องหาความรัก แต่ได้รับเพียงคำพูดใจร้าย

 

            วินไม่อยากให้เพื่อนเจ็บแบบที่เขาเจ็บ

 

            “นะวิน ช่วยกลับไปคิดดูหน่อยนะ อีกสองคืน วินจะกลับเข้าตัวเมืองเชียงใหม่ใช่มั้ย เรา...เราไปเจอกันที่นั่นได้มั้ย วินค่อยให้คำตอบเราตอนนั้น นะ ขอร้องล่ะ” มือบอบบางบีบมือภวิศเอาไว้แน่น ทั้งอ้อนวอน ทั้งขอร้อง อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ใช่คืนนี้ และนั่นก็ทำให้คนแข็งนอกอ่อนในใจอ่อนจนได้

 

            “ตกลง เราจะเก็บไปคิดดู”

 

            นายแบบหนุ่มบีบมืออีกฝ่ายตอบ แล้วค่อยปล่อยออก มองคนที่แอบก้มหน้าปาดน้ำตาด้วยแววตาที่อ่อนลง

 

            “ขอบคุณนะวิน ขอบคุณ”

 

            “ไม่หรอก เราต่างหากที่ควรจะขอบคุณนันท์”

 

            ผู้หญิงคนนี้อาจจะเป็นคนเดียวที่เข้ามาหาเพราะหวังหัวใจไม่ใช่ร่างกาย

 

            คนที่ทำให้เขารู้สึกมีค่าขึ้นมา

 

            จู่ๆ วินก็ถามตัวเองว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบนันท์กันนะ มันคงมีความสุขมากกว่านี้ไม่รู้กี่เท่า ทำไมเขาถึงทรมานตัวเอง อยากได้หัวใจของผู้ชายอีกคนมากมายนัก

 

...........................................

 

            ปึ้ก

 

            เวลาเดียวกัน ปณชัยก็ดึงหูฟังโยนลงพื้นเต็มแรง ร่างกายแข็งเกร็งอย่างเห็นได้ชัด คิ้วขมวดมุ่นจนแทบเป็นโบว์ ซึ่งแม้คนนอกมองมาจะดูไม่แตกต่างจากเดิมเท่าไหร่นัก หากเจ้าตัวรู้ดีว่าก้อนเนื้อในอกร้อนราวกับไฟโลกันต์ มันกำลังเผาผลาญหัวใจให้มอดไหม้ลงช้าๆ

 

            ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเขากำลังรู้สึกยังไงกันแน่

 

            โกรธ หงุดหงิด ไม่พอใจ แน่ล่ะว่าต้องเป็นแบบนั้น แต่ลึกลงไป ผู้ชายตัวโตยังกับยักษ์กำลังสัมผัสถึง...ความกลัว

 

            มันไม่เหมือนความรู้สึกกลัวตาย มันเป็นอะไรที่หนักหน่วงกว่านั้นมากนัก

 

            วินาทีที่นันทิชาบอกว่ารับได้ที่เจ้านายเขาเป็นเกย์ ชัยก็เหมือนถูกชกน็อกกลางอากาศ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้หญิงที่เอ่ยเต็มปากว่ารับเรื่องแบบนี้ได้ แถมผู้หญิงคนนั้นยังมีประวัติดีเยี่ยม สามารถเลือกผู้ชายแบบไหนมาเป็นคู่ก็ได้ แต่กลับมั่นคงที่คุณวินคนเดียว

 

            ใช่ ตอนนี้ชัยมีประวัติของนันทิชาอยู่ในมือ

 

            เขาหาข้อมูลที่เก็บซ่อนเป็นความลับมาแล้วมากมาย กับแค่ข้อมูลของผู้หญิงคนหนึ่งที่เปิดเผยต่อสาธารณชนมันจะเป็นเรื่องยากอะไร ดังนั้น หลังจากที่สั่งลูกน้องไปไม่กี่ชั่วโมง เขาก็ได้ประวัติตั้งแต่เด็กจนโตของหญิงสาวมาไว้ในมือ แล้วปณชัยก็พบว่าไม่มีอันไหนเลยที่เขาจะสู้ได้

 

            ชายหนุ่มไม่อาจจะหาข้อโต้แย้งใดๆ ว่าไม่เหมาะสมกับเจ้านายของเขา

 

            หลายปีมานี้ แม้ปณชัยจะตีหน้านิ่ง ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สา บอกตัวเองว่าเขามันไม่คู่ควร แต่เพราะลึกๆ แล้ว เขารู้ว่าทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของคุณวินล้วนแล้วแต่ไม่คู่ควรเหมือนกันทั้งสิ้น บางส่วนในหัวใจจึงวางใจตลอดมา แต่ครั้งนี้มันต่างกัน

 

            ไหนจะคำตอบรับของผู้เป็นนายที่บอกว่าจะเก็บไปคิดดู

 

            คนที่อารมณ์เย็นมาตลอดจึงโยนเครื่องดักฟังลงบนพื้นอย่างทนไม่ไหว กัดฟันกรอด ห้ามความรู้สึกที่อยากตรงดิ่งไปกระชากแขนของเจ้านายให้กลับมา ทั้งที่เสียงหนึ่งตะโกนใส่หู...แล้วมึงมีสิทธิ์อะไร

 

            ปีศาจโหดเหี้ยมที่ทำให้คุณวินร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจะไปทวงสิทธิ์อะไรจากคุณวิน

 

            “สมควรแล้วไอ้ชัย”

 

            ชายหนุ่มยกยิ้มเยาะ ยามที่ก้มลงเก็บหูฟังมายัดใส่กระเป๋า แล้วก้าวดุ่มๆ ไปอีกทาง

 

.......................................

 

            วันนี้เป็นวันพักผ่อน ดังนั้น ทีมงานทุกคนจึงจัดการให้มันกลายเป็นวันพักผ่อนจริงๆ นับตั้งแต่เที่ยงที่พอตากล้องประกาศเปรี้ยงมาว่าวันนี้ไม่มีถ่าย ทุกคนก็เร่งเร้าเอากับล่ามว่าอยากไปเที่ยวแถวนี้ ร้อนถึงนกที่รีบจัดการเปิดไกด์บุ๊ค แล้วพาทั้งหมดไปเที่ยวทั้งสวนชา สวนดอกไม้ อุทยานใกล้ๆ แวะทานอาหารเย็น กว่าที่จะกลับเข้าโรงแรมก็ค่ำมืดมากแล้ว แต่ทั้งหมดก็ยังไม่พอ เพราะไปต่อกันที่บาร์ของโรงแรมอีก พอเธอบอกจะขอตัวก่อน ก็เจอภาษาเกาหลีอัดใส่หน้า แล้วลากมาด้วยกันจนได้

 

            หลังจากที่อัดแอลกอฮอล์กันพอหอมปากหอมคอก็เลยมีบางคนที่ตาเยิ้มบ้างแล้ว

 

          อยากซัดให้เมาปลิ้นเหมือนกันนะ!

 

            นกตะโกนในใจ เพราะเธอก็เหนื่อยไม่ต่างจากคนอื่น แต่ขืนเมาจนพรุ่งนี้แฮงค์ แทรังที่ไม่ได้ออกไปด้วยต้องอาละวาดพังยับแน่ๆ

 

            สุดท้าย หลังจากที่พยายามขอล่ามให้ช่วยตะล่อมว่าพรุ่งนี้มีงานอยู่นานนับชั่วโมง สุดท้ายก็เริ่มมีคนฟังเธอ แล้วตกลงว่าจะแยกย้ายกันกลับห้องให้พอโล่งใจ แต่ก่อนที่หญิงสาวจะได้ตามคนอื่นไป สายตาก็หันไปป้ะเข้ากับชายหนุ่มสุดฮอตที่ดื่มอยู่ตรงเคาน์เตอร์ตามลำพัง

 

            เธอหันไปสะกิดเมคอัพอาร์ติสสาวที่พักห้องเดียวกันมาตลอด แล้วชี้ไปยังปณชัย จนทางนั้นทำตากรุ้มกริ่ม ชนิดที่ฟังภาษาเกาหลีไม่ออกยังรู้เลยว่าพูดอะไร...โชคดีนะจ๊ะ

 

            น่าเสียดายที่คืนนี้เธอคงไม่มีโชคแบบนั้น

 

            “คุณชัย นั่งด้วยได้มั้ยคะ” เพราะแค่เอ่ยปากทัก ดวงตาคมชนิดตัดกระดาษขาดก็ตวัดมามอง ก่อนที่จะกลับไปนิ่งขรึมตามเดิม จนใจหายวาบ หากนกก็ยังรักษารอยยิ้มเอาไว้ได้

 

            “เชิญครับ”

 

            เธอรู้หรอกว่าเขาก็แค่พูดตามมารยาท แต่เจ้าตัวก็รีบนั่งลงทันที แล้วหันไปสั่งเครื่องดื่ม

 

            สิ่งที่นกคิดจะทำอาจจะเป็นการแส่ไม่เข้าเรื่อง แต่บรรยากาศอึมครึมที่ปกคลุมทั่วทั้งทีมทำให้ตัดสินใจ แต่ก่อนจะเคลียร์เรื่องนั้น ขอเรื่องของตัวเองก่อนก็แล้วกัน

 

            “ไม่คิดเลยนะคะว่าจะมีโอกาสนั่งดื่มกับคุณชัยด้วย”

 

            “งั้นหรือครับ”

 

            “ใช่ค่ะ ก็ครั้งแรกที่เจอกัน นกค่อนข้าง...กลัวคุณ” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ แบบที่คนฟังก็หันมามอง

 

            “ไม่แปลกหรอกครับ ส่วนใหญ่คนที่เจอผมมักจะกลัวผมอยู่แล้ว”

 

          นั่นสินะ

 

            ความคิดของคนที่เหลือบไปยังข้างเอว ซึ่งเธอไม่รู้ว่าเขาพกเจ้าของอันตรายนั่นมาเหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรกหรือเปล่า

 

            “แต่นกก็เรียนรู้ทีหลังนะคะว่าคุณใจดีกว่าที่เห็น”

 

            “ไม่หรอก ผมไม่ใช่คนใจดี”

 

            หญิงสาวไม่โต้เถียง ก็คนสนิทของนายภาคินก็คงไม่ใช่คนดีเต็มร้อยหรอก แต่เธอก็เพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมหลายคนถึงชอบพวกแบดกายนักหนา ก็ดูผู้ชายข้างตัวเธอสิ นอกจากจะมีหุ่นเท่ๆ ที่ทำให้สาวๆ น้ำลายหก ใบหน้าคมเข้มที่มีไรหนวดไรเคราก็หล่อเถื่อนน่าดู ยิ่งบางครั้งเขามองด้วยแววตาโหดๆ มันก็คงกร๊าวใจใครหลายคน และเธอก็ดันเผลอสะดุดเข้าอีกคนจนได้

 

            “แต่นกก็ประทับใจคุณ” คนพูดโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกนิด ส่งยิ้มหวาน

 

            หากผู้ชายโคตรฮอตคนนี้แค่กระดกแก้ววิสกี้จนหมด แล้วยกแก้วบอกบาร์เทนเดอร์ว่าต้องการเพิ่ม จากนั้นก็หันกลับมามองหญิงสาวข้างกาย

 

            ครั้งนี้ดวงตาคู่คมไม่ได้สุภาพ ไม่ได้นิ่งขรึม แต่มันฉาบไปด้วยอันตรายที่ทำให้ร่างเล็กตัวสั่นขึ้นมา

 

            “ผมจะเตือนด้วยความหวังดีนะครับ ผมเลวร้ายกว่าที่คุณคิดเยอะ”

 

            รอยยิ้มของปณชัยดูน่ากลัว แต่นกก็ไม่ยอมถอย

 

            เธอยอมรับว่าการถูกจ้องแบบนี้ทำให้ประหม่า แต่เจ้าตัวก็ยื่นมือไปแตะที่ต้นแขนแข็งแรงอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่เมื่อเห็นเขาไม่ว่าอะไร นกก็ถามอย่างไม่แน่ใจ

 

          “งั้นถ้านกไม่กลัวล่ะคะ”

 

            ในสายตาของหญิงสาวเชิญชวนอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งทำให้ผู้ชายตัวโตมองเพียงครู่ แล้วโน้มตัวเข้ามา...

 

............................................

  

ต่อค่ะ

 

            หลังอาหารมื้ออร่อยที่ลงท้ายด้วยการถูกสารภาพรัก วินก็แยกกับนันท์ราวสี่ทุ่มเศษ ซึ่งเจ้าตัวก็เผลอกวาดสายตามองไปรอบๆ ชั้น แต่กลับไร้วี่แววของคนตัวโต หากเขาไม่คิดจะโทรหา แค่เดินดูรอบๆ โดยให้เหตุผลว่าเดินย่อยอาหาร กระทั่งมาเจอกับทีมงานชาวเกาหลีที่บางคนเดินเซไม่เป็นทาง

 

            “เฮ้วิน” ซังมีเป็นคนเห็นเขาก่อน แล้วเดินหน้าแดงเรื่อ ตาฉ่ำเยิ้มมาฉีกยิ้มให้

 

            “ท่าทางจะสนุกกันเต็มที่เลยนะ”

 

            “แน่นอน ก็ว่าจะชวนคุณ แต่หาไม่เจอ”

 

            “ไม่ทันแล้วสิ ท่าทางจะแยกย้ายกันแล้ว”

 

            “ไม่ๆๆ นกยังอยู่ที่บาร์” คนพูดว่าแล้วก็หัวเราะคิกคัก จนวินรีบเข้าเรื่อง

 

            “แล้วนี่เห็นคนของผมบ้างมั้ย”

 

            “ใครล่ะ คุณอึนหรือพ่อหนุ่มล่ำคนนั้น” คนเมาเองก็ดูไม่มีสติจะไตร่ตรองอะไรแล้ว เพราะตอบด้วยเสียงมึนๆ

 

            “ไม่เห็นคุณอึนนะ แต่พ่อหนุ่มล่ำของวินอยู่ที่บาร์”

 

            กึก

 

            วินนิ่งไปเลย

 

            จังหวะนั้น คนอื่นก็ส่งเสียงเรียกซังมีพอดี จนหญิงสาวโบกมือหย็อยๆ แล้วเดินตัวเอียงไปหาคนอื่น จากนั้นก็หายลับเข้าลิฟต์ไป ปล่อยให้วินยืนนิ่งอยู่แบบนั้น

 

            ชายหนุ่มไม่รู้ว่ายืนอยู่นานแค่ไหน แต่สุดท้าย เขาก็ตัดสินใจที่จะเดินไปยังทิศทางที่ทีมงานเพิ่งจากมา...บาร์ของโรงแรม

 

          ก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่วิน

 

            ความคิดของคนที่ยืนมองภาพบาดตาด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา

 

            ภาพของบอดี้การ์ดหนุ่มที่มีสาวร่างเล็กคลอเคลียอยู่เคียงข้าง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ แต่ที่นี่ไม่ใช่ผับที่เปิดเพลงดังกระหึ่ม หากเป็นบาร์บรรยากาศดีที่บรรเลงเพลงเพราะๆ มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่ทั้งสองต้องหน้าชิดกันขนาดนี้

 

            หากเป็นเวลาที่หัวใจยังเข้มแข็ง วินคงก้าวเข้าไปอย่างไม่ลังเล แล้วก็พูดจากรีดใจคนเล่น จากนั้นก็สั่งคนสนิทให้ก้าวออกมาจากตรงนั้น แต่ตอนนี้เขาทำได้แค่ยืนมองชั่วอึดใจ ก่อนที่จะหมุนตัวออกจากตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ ทั้งที่หัวใจดวงน้อยไม่ได้เงียบเลย

 

            มันกำลังร่ำร้องว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้กับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

            วันนี้ การที่เพื่อนสมัยเด็กสารภาพความในใจยังไม่ทำให้เขาปั่นป่วนเท่าภาพที่เคยเห็นจนชินตา

 

            หรือว่าเขาควรจะตอบตกลงนันท์ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยจะดีกว่า

 

..................................................

 

            “คุณไม่อยากได้ยินคำเตือนผมเป็นครั้งที่สองหรอก”

 

            เฮือก!

 

            หากภาพที่วินเห็นกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะวินาทีที่ใบหน้าทั้งคู่แนบชิดกัน โดยมีปณชัยที่โน้มเข้าหา ตาคมไม่ได้ฉายแววใจดีเลยสักนิด มันมีแต่ความโหดเหี้ยมที่ไร้ซึ่งความปรานี บ่งบอกว่าเขาไม่คิดจะตอบรับคำเชิญไม่ว่าจะเป็นตอนนี้ หรืออนาคตข้างหน้า ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว ตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว

 

            “งะ...งั้นถ้านกบอกว่าล้อเล่นล่ะคะ”

 

            คนตัวโตยังคงจ้องอยู่หลายวินาที ก่อนที่จะผละออก จนหญิงสาวแทบจะลูบอกป้อยๆ

 

            “ให้มันจริงเถอะ”

 

            “เอ่อ ก็ไม่จริงทั้งหมดหรอกค่ะ ก็เผื่อฟลุค แต่ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่มีหวัง แหะๆ”

 

            “ผมแนะนำว่าอย่าล้อเล่นกับผมจะดีกว่า”

 

            “เพราะนกไม่ใช่คุณวินใช่มั้ยคะ”

 

            ขวับ

 

            สายตาที่มองมามันน่ากลัว จนคนพูดกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ยิ้มไม่ออกแล้ว แต่ในเมื่อเคลียร์เรื่องของตัวเองแล้วว่าไม่มีหวังชัวร์ เธอก็ควรจะคำนึงถึงบรรยากาศอึมครึมของการถ่ายแบบที่ดูจะแย่ลงๆ อยู่ทุกวัน แล้วสาเหตุก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย

 

            ผู้ชายคนนี้กับนายแบบคนสวยยังไงล่ะ

 

            “...”

 

            “นก...คือนกไม่อยากจะยุ่งนะคะ แต่คุณชัยไม่ลองคุยกับคุณวินดูล่ะค่ะ” คำตอบที่ได้รับคือเสียงหัวเราะขึ้นจมูก

 

            มันมากพอให้คนยุ่งไม่เข้าเรื่องหุบปากสนิท และคิดว่าเธอควรจะขอตัวออกจากตรงนี้ได้แล้ว แต่...

 

            “ผมไม่คู่ควร”

 

            ไม่รู้หรอกว่าอะไรที่ทำให้เขาคิดเช่นนั้น ทั้งที่สายตาแสนเศร้าของนายแบบหนุ่มมักจะเหลียวมามองคนคนนี้ยามเผลอทุกครั้ง

 

            “บางครั้งคนเราก็ไม่ได้อยากได้คนที่คู่ควรหรอกนะคะ แต่อยากได้คนที่เรารักต่างหาก”

 

            “ผมทำผิดไว้มาก”

 

            “แล้วจะยอมแพ้หรือคะ”

 

            นกถามเสียงซื่อ เงยหน้าขึ้นมองแล้วพบแต่ความเคร่งเครียด จนรีบว่าต่อ

 

            “นกไม่รู้หรอกนะคะว่าเรื่องระหว่างคุณกับคุณวินมีอะไร แต่ขอเตือนว่าถ้ามัวชักช้า ระวังคนอื่นคว้าไปก่อนนะคะ คุณวินยิ่งเสน่ห์แรงอยู่ด้วย” หญิงสาวว่าแค่นั้น แล้วก็ขอตัว ปล่อยให้ผู้ชายตัวโตยังคงนั่งอยู่ที่เดิม พร้อมกับคิดทบทวนสิ่งที่อีกฝ่ายทิ้งไว้อย่างไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง หากแทงหัวใจเขาดังฉึก

 

            นกน่าจะหมายถึงแทรัง แต่ปณชัยเห็นภาพของนันทิชาแวบเข้ามาในหัว แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือวันที่เขาได้เข้าไปคุยกับคุณภาคิน เขาได้สาบานไว้แล้ว พูดเอาไว้แล้วว่าเขาจะไม่มีวันหันหลังกลับอีกต่อไป ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะมีนรกรออยู่หรือไม่

 

            ทำไมแค่นี้ถึงสั่นคลอน

 

            คำถามที่เจ้าตัวกำแก้วแน่น แล้วกระดกเครื่องดื่มฤทธิ์แรงลงคอ

 

...................................................

 

            หากเปรียบร่างกายของภวิศเหมือนเรือ และเปรียบหัวใจเหมือนดั่งคลื่นทะเล เรือของเขาคงอับปางไปนานแล้ว

 

            สองวันมานี้ หัวใจวินเหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลงไม่ต่างจากมหาสมุทรอันบ้าคลั่ง แต่เห็นทีมันจะเหวี่ยงลงมากกว่า ยิ่งภาพสุดท้ายที่ได้เห็นในบาร์ยิ่งทำให้คนอารมณ์แปรปรวนย่ำแย่ลงไปอีก ร่างเพรียวก็ซุกขึ้นไปบนเตียง สองมือกอดรัดร่างเอาไว้แน่น แม้จะมีเสื้อสองชั้น แต่กลับไม่รู้สึกว่าอุ่นขึ้นมาเลย

 

            เขาอัดอั้นจวนเจียนจะระเบิด แต่วินไม่มีใครเลยที่จะอยู่เคียงข้าง

 

            “บ้าเอ๊ย!!! เอาสิ ไปเลย จะไปนอนกับใครที่ไหนก็ไป!

 

            สุดท้าย เจ้าตัวก็ตะโกนออกมาสุดเสียง ทุบหมอนเต็มแรง

 

            “ไปเลย แล้วอย่ากลับมาอีกนะ...อย่า...” ท้ายประโยค เสียงกลับเบาจนน่าใจหาย เพราะคนพูดเองก็ไม่สามารถเอ่ยคำนั้นได้เต็มปาก เขาไม่อาจจะทนเห็นภาพอีกฝ่ายเดินลับหายไปกับใครได้อีกแล้ว จนวินจำได้แล้วว่าอะไรที่ทำให้เขาตัดสินใจนอนกับพี่ซีน

 

            ความเสียใจที่อัดอั้นจวนเจียนจะบ้านี่ไงล่ะ

 

            ตอนนั้นเขาต้องการใครสักคน ใครก็ได้ แล้วพี่ซีนก็มา

 

            พี่ซีนไม่ต้องตะล่อมเขาขึ้นเตียงด้วยซ้ำ แค่คำพูดใจร้ายของใครอีกคนบวกกับความเสียใจซ้ำๆ ก็ทำให้เขาทำเรื่องบ้าๆ อย่างนอนกับเพื่อนพี่ชาย

 

            “ใครก็ได้ ได้โปรด”

 

            ใครก็ได้ที่ช่วงดึงเขาออกมาจากจินตนาการเลวร้ายนั่นสักที

 

            RRRRRRRRRRrrrrrrrrrrrrrrrr

 

            กึก

 

            ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือก็ดังก้อง จนวินเองก็ชะงัก ค่อยๆ ดึงมันขึ้นมาพอดีสายตา เพราะเขากลัว หากคนที่โทรมาคือแทรัง ชายหนุ่มไม่มั่นใจเลยว่าสภาพอารมณ์ตอนนี้จะสามารถปฏิเสธอ้อมกอดจากใครสักคนได้ แต่ชื่อที่ปรากฏอยู่คือ...กราฟ

 

             คนที่แหกปากโวยวายทันทีที่เขากดรับด้วยมือสั่นๆ

 

            [พี่วิน พี่หายไปไหนมา ทำไมไม่รับสายผมวะ เป็นห่วงจะตายอยู่แล้วเนี่ย แต่พี่ภาคินดันบอกว่าผมกังวลไม่เข้าเรื่อง ไม่เข้าเรื่องบ้าอะไรล่ะ พี่วินไม่เคยหายเงียบไปขนาดนี้นี่หว่า ใครจะเหมือนพี่ภาคินล่ะ หายหัวไปเป็นวันไม่เห็นบอกสักคำ]

 

            เผาะ เผาะ

 

            น่าแปลกนะที่พอวินได้ยินเสียงคนที่เอ็นดูเหมือนน้อง เขากลับปล่อยน้ำตาให้ร่วงลงมาเป็นสาย หล่นกระทบกับหลังมือขาวที่จิกหมอนเอาไว้แน่น สะอื้นเบาๆ อย่างห้ามไม่ได้ ขณะที่หัวใจสัมผัสได้ถึงสถานที่ปลอดภัยที่เขาสามารถอ่อนแอได้

 

            [พี่วิน!? นี่พี่ร้องไห้หรือวะ!]

 

            “ปะ...เปล่า”

 

            [เปล่าบ้าอะไรวะ พี่ร้องไห้ใช่มั้ย ใครทำพี่!]

 

            กราฟถามด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง และมันก็ยิ่งทำให้น้ำตาร่วงแหมะๆ

 

            [พี่วิน บอกผมสิวะว่าใครทำพี่ บอกผมมาเลย ผมจะไปจัดการไอ้เหี้ยนั่น!]

 

            เด็กอารมณ์ร้อนว่าอย่างร้อนใจ จนวินเกือบจะหลุดปากออกไปอยู่แล้ว หากเขาก็ห้ามมันทัน

 

            เขาไม่อยากดึงใครเข้ามามากกว่านี้อีกแล้ว ไหนจะกราฟที่มองชัยเหมือนพี่ชาย จนบอกเสียงเบา

 

            “กราฟ...อยู่เป็นเพื่อนพี่...ได้มั้ย...ได้โปรด...อยู่กับพี่นะ...อย่าวางสาย...คุยกับพี่...อย่าให้พี่อยู่คนเดียว...ขอร้อง” วินไม่อยากอยู่คนเดียว และเสียงของเด็กคนนี้ช่วยเขาได้ ซึ่งแม้จะอยู่กันคนละที่ แต่ชายหนุ่มรู้ว่าหากใครจะห่วงเขาจริงก็คงเป็นกราฟคนนี้

 

            การได้รู้ว่ามีใครบางคนห่วงใยเรามันทำให้หัวใจบอบช้ำเข้มแข็งขึ้นมาได้

 

            [ได้พี่วิน ได้สิ!]

 

            เด็กหนุ่มรับคำทันควัน แล้วเงียบไปหลายอึดใจ

 

            [เอ่อ โอ๋ๆ นะพี่วิน อย่าร้องนะ]

 

            คนที่ไม่เคยปลอบใจว่าอย่างไม่แน่ใจ จนวินนึกภาพเด็กหนุ่มรูปหล่อที่กำลังทำหน้าแหย หันรีหันขวางหาตัวช่วย แต่เมื่อไม่เจอใครก็เลยปลอบเท่าที่คิดออก ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            “ให้พี่ร้อง...ให้พี่ร้องเถอะ” หากเจ้าตัวก็บอกเสียงสั่น

 

            [อ่ะ อื้อๆ ร้องเลยพี่ ร้องเลย เดี๋ยวผมนั่งฟังอยู่แบบนี้แหละ ผมอยู่กับพี่วินนะ]

 

            คืนนั้นวินไม่รู้ว่าได้หลุดเล่าอะไรออกไปบ้าง เขารู้เพียงว่าเสียงกรนของปลายสายที่เผลอหลับไปกลางดึกเป็นเสียงสุดท้ายที่ได้ยิน แต่เลือกที่จะไม่กดวาง เพราะอย่างน้อย เขาก็ยังรู้มีใครบางคนเห็นว่าเขาเป็นคนสำคัญ

 

            ขณะที่คนที่อยากให้อยู่ตรงนี้คงละเลงรักกับใครคนอื่น

 

............................................

 

            ครบค่ะ มันเหมือนวกกลับไปยังสถานการณ์เมื่อหลายปีก่อนอีกครั้งนะคะ เสียใจซ้ำๆ เห็นภาพที่บาดหัวใจ มันเป็นห้วงอารมณ์ที่พี่วินพร้อมจะทำเรื่องบ้าๆ ทุกอย่าง และตอนนั้นการนอนกับพี่ซีนคือเส้นทางที่ทำให้พี่วินเปลี่ยนไปตลอดกาล หากครั้งนี้คนที่โทรมาคือกราฟจ้า อืม พี่วินไม่ต้องคู่กับนันท์หรอกเนอะ ไปตีท้ายครัวพี่ชายตัวเอง รักกับกราฟดีกว่า รับรองว่าสองเคะดูแลกันและกันดีกว่าพระเอกเราแน่อะ ก็ถ้า...พี่ภาคินยอมนะคะ ซึ่งก็ไม่มีทางเลย

            นี่เมย์อยากให้อ่านตอนที่เขารักกันแล้วจังเลย อีกไม่กี่ตอนเท่านั้น

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.524K ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #14611 LOVEYAMINIMIN (@LOVEYAMINIMIN) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 23:32
    อ่านแล้วเจ็บหัวใจไปกับวินเลย ทรมานอะเรื่องนี้อินมากจริงค่ะๆ5555
    #14611
    0
  2. #14585 [ May! Nie! Mo! ] (@mayniemo) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 12:36
    สมคสาแล้วชัย ทำวินไว้เยอะ
    #14585
    0
  3. #14532 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 16:53
    สงสารวิน น่าจะตอบรับนันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนะ หมั่นไส้ตาลุงชัย
    #14532
    0
  4. #14491 namtran99 (@namtran99) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 22:15
    หอหู่........เพลียหัวใจ
    #14491
    0
  5. #14434 FNnp142 (@france1999) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 12:19
    ต่างคนต่างเห็นฉากนั้นฉากนี้ แล้วตีความคิดไปเอง แล้วก็กลับมาเสียใจกันอีกแล้วทั้งคู่ นี่ต้องรีบเอามือถือไปแช่ถังข้าวสารแล้วนะ น้ำตาท่วม
    #14434
    0
  6. #14311 baconjelly2 (@BaconJelly) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 16:05
    เปนตอนที่หน่วงมาก
    #14311
    0
  7. #14263 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 21:43
    สงสารไปหมด
    #14263
    0
  8. #14204 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 17:33
    พี่เมย์คะ คอนเซ็ปท์คือวาย ได้กับนันไม่ได้หรอกค่ะ ได้กับกราฟดีกว่าค่ะ
    #14204
    0
  9. วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 15:50
    หน่วงงงงงงง
    #13541
    0
  10. วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 23:39
    เชียร์ให้ได้กับกราฟค่ะ ดูสินายกับบ่าวจะทำไง5555
    #13500
    0
  11. #13446 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 16:39
    สงสารพี่วินมากอ่ะ ฮื่อออ สงสาร อ่านก็อึดอัดใจแทนอะไรมันจะหน่วงขนาดนี้ ลุงชัยยยยย
    #13446
    0
  12. #13412 Mhhope_LB (@Bird--gg) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 09:46
    พีคในพีคในพีคในพีคคคคคคคคคคคคคคคคค
    #13412
    0
  13. #13215 fanrob (@new-moon) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 06:47

    รอพี่วินนนนนนน
    #13215
    0
  14. #13213 youanayou (@youanayou) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 23:14

    ลุงชัดเจนซะทีสิวะกลับห้องไปหาวินเลยนะเว้ย

    โว้ยหัวร้อนเป็นน้องกราฟแล้วเนี้ย..
    #13213
    0
  15. #13211 iamzomes (@iamzomes) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 16:22
    พี่วิ้นนนนนนน
    #13211
    0
  16. #13210 MidoriQuinn (@MidoriQuinn) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 11:59

    please
    #13210
    0
  17. #13208 Amu hinamori (@pimmoon) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 01:10

    เรือลำนี้ดีที่สุด55 เรื่องนี้ถึงหูพี่ภาคินเเน่บอกเลยยยย

    #13208
    0
  18. #13207 Pokky_bow (@Pokky_bow) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 00:34
    ลงเรือผีด้วยคนนะคะ!!!....5555
    #13207
    0
  19. #13205 sapphireorz (@sapphireorz) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 08:17
    รออยู่นะค้าาาา สู้ ๆ นะคะ
    #13205
    0
  20. #13204 phoukham (@phoukham) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 14:57
    เดึอนกว่าๆแล้วนะคะเมึ่อไหร่จะมาต่อคะรอนานแล้วอ่ะ
    #13204
    0
  21. #13202 a-ndrem (@a-ndrem) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 20:40
    นานแล้วน้าา รออยู่นะคะ อยากอ่านมากเลยยย
    #13202
    0
  22. #13200 SunanthaSarahong (@SunanthaSarahong) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 23:34
    เมื่อไหร่จะอัพน้ออ รออยู่นะ
    #13200
    0
  23. #13199 nalakh (@nalakh) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 15:21
    เมื่อไหร่มาอัพต่อรออยู่นะคะ
    #13199
    0
  24. #13195 Mymild007 (@Mymild007) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 22:38
    อัพเถอะนะ ขอร้องน้องอยากอ่านมาก ฮืออออรอนะคะำรท์
    #13195
    0
  25. #13194 PloyPaksa (@PloyPaksa) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:42

    ไรท์ไม่ให้วินร้องไห้แล้วได้ไหมอ่ะ
    #13194
    0