คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love]

ตอนที่ 44 : ตอนที่ 41 ข้าศึกบุกชิดประตูห้อง


     อัพเดท 26 เม.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : MAME ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAME
My.iD: https://my.dek-d.com/may-kwang
< Review/Vote > Rating : 97% [ 239 mem(s) ]
This month views : 6,989 Overall : 3,846,509
63,164 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 39691 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 44 : ตอนที่ 41 ข้าศึกบุกชิดประตูห้อง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 58213 , โพส : 689 , Rating : 49% / 346 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 41 ข้าศึกบุกชิดประตูห้อง

 

 

 

            โบราณเขาว่าไว้ เข้าป่าอย่าถามหาเสือ นั่งเรืออย่าพูดถึงจระเข้...แต่กูก็ไม่เสือกจำ ดันพูดถึงคุณกางเกงในเมื่อวันเสาร์ เป็นไงล่ะ ตัวจริงมาทั้งชิ้นบนชิ้นล่างอยู่หน้ากูนี่ไงล่ะ!

 

            “น้องเดียร์คะน้องเดียร์! คุณคนนี้มาหาคุณพูรินค่ะ”

 

            เดียร์สาบานได้ว่าเพิ่งจะก้าวลงจากมอเตอร์ไซค์รับจ้างเมื่อไม่ถึงสี่สิบวินาทีที่แล้ว ตอนที่เดินเข้ามาในอาคารสูงเสียดฟ้าแล้วโดนพี่ฝนเรียกเอาไว้ แล้วพอเขาหันไปมอง คุณคนนี้ อย่างแปลกใจว่ามาหาพี่พอร์ชแล้วนั่งทำซากอะไรอยู่ข้างล่าง คำตอบก็พุ่งกระแทกหัวแบบฟาดลงไปน็อกได้เลย

 

            “อ้าว น้องเป็นน้องพี่ดรีมนี่นา ทำไมน้องอยู่ที่นี่ล่ะ”

 

            เดียร์ได้แต่อ้าปากน้อยๆ มองหญิงสาวที่นั่งเด่นอยู่ตรงชุดโซฟาเดินนวยนาดเข้ามาตั้งแต่พี่ฝนเอ่ยเรียกเขา จากนั้นคนตรงหน้าก็ดึงแว่นกันแดดลงมาหน่อยอย่างประหลาดใจ ให้เขาหันขวับกลับไปมองพี่ฝน พร้อมทั้งขยิบตา คิดเพียงว่า...

 

          บรรลัยแล้ว ชีวิตกูวววววววววว พ้นช่วงเวลาฟักตัวแล้วหรือวะ!

 

            เจ้าลูกหมาทำหน้าแบบกึ่งๆ จะร้องไห้ทั้งยังขยิบตาแรงๆ ราวกับส่งซิกให้พี่สาวเจ้าประจำชั้นล่างบอกปัดอะไรไปก็ได้ ว่าเขากับพี่พอร์ชแม่งไม่ได้เกี่ยวข้องดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน หรืออยู่ห้องเดียวกันอะไรทั้งนั้น แต่เหมือนวันนี้พี่ฝนจะหัวช้า เพราะเจ้าตัวยิ้มหวานบอกชัดเจน

 

            “อ้อ พอดีน้องเดียร์อยู่ห้องเดียวกับคุณพูรินน่ะค่ะ...น้องเดียร์ เมื่อกี้พี่โทรขึ้นไปบนห้องแล้วไม่มีคนรับ คิดว่าคุณพูรินน่าจะยังไม่กลับ ยังไงก็รู้จักกันใช่มั้ยคะ น้องเดียร์พอจะพาแขกคุณพูรินขึ้นไปได้หรือเปล่าเอ่ย” พี่ฝนก็แม่งฉีกยิ้มหวานเจี๊ยบ โยนภาระชิ้นโตๆ มาให้เขาแบบที่เดียร์อ้าปากค้าง

 

          ได้โปรดเอายัยนี่ไปไกลๆ สายตาพี่ทีเถอะนะคะน้องเดียร์ขา มาถึงก็แว้ดๆ บอกว่าจะพบคุณพูริน แล้วกับแขกที่ไม่ได้รับอนุญาตจะปล่อยให้ขึ้นไปก็ผิดกฎคอนโด แต่ถ้ารู้จักกัน...เอาไปเถอะค่ะน้อง

 

            หมับ

 

            “ใช่ค่ะ เรารู้จักกัน ฉันกับน้องเดียร์...รู้จักกันดีเลยค่ะ ใช่มั้ยคะน้องเดียร์” เดียร์ได้แต่แอบสะดุ้ง เมื่อยัยคุณแพตตี้จับแขนเขาเอาไว้แล้ว ร่างเพรียวบางที่สวมรองเท้าส้นเข็มจนสูงกว่าเขาก็ก้มลงมาสบตา ยิ้มหวานให้ แต่ดวงตา...แม่งบังคับให้กูรู้จักชัดๆ

 

            “ค่ะ งั้นดีเลยค่ะ ฝากสวัสดีคุณพูรินด้วยนะคะน้องเดียร์”

 

          โยนขี้ให้กูเห็นๆ!

 

            เดียร์กำหมัดแน่น ความหงุดหงิดเริ่มพุ่งเข้ามาในใจ อยากจะบอกปัดแล้ววิ่งขึ้นห้องแม่งเลย แต่มือยัยคุณแพตตี้ก็จับแน่นแบบกลัวเขาหนี บวกกับนิสัยปฏิเสธคนไม่เป็น (แม้ว่าอยากจะปฏิเสธแทบตาย) ก็เลยจำใจพาอีกฝ่ายขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่เขาอยู่

 

            “หนก่อนน้องเดียร์ก็ไม่บอกพี่นะคะว่าอยู่ห้องเดียวกับพี่พอร์ช”

 

          ธุระก็ไม่ใช่ เรื่องอะไรจะหาเหาใส่หัวพาแฟนเก่าเข้าห้องแฟนล่ะ

 

            เดียร์ยอมรับว่าตอนนี้เขาหงุดหงิดแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ใช่ เพราะเป็นคนหัวอ่อน ไม่เคยมีเรื่องกับใคร อาจจะขี้โวยวายบ้าง ตอนนี้เขาก็เลยได้แต่ใช้สันดานเดิมๆ ที่แก้ไม่หาย ข่มทุกความรู้สึกเอาไว้ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามเป็นมิตรที่สุด

 

            “ผมแค่อาศัยพี่พอร์ชอยู่น่ะครับ”

 

            “อ้อ พี่ดรีมส่งน้องมาเป็นหูเป็นตาให้นี่เอง” แพตตี้เหยียดยิ้ม กอดอกมั่นใจขึ้นมาทันควัน ถ้าเด็กคนนี้อยู่กับพี่พอร์ช แปลว่าพี่ดรีม...ก็อยู่ไกลสายตา

 

            “เปล่าหรอกครับ เจ้ดรีมไม่คิดอะไรพรรณนั้นหรอก ผมแค่เรียนอยู่แถวนี้ เลยมาอาศัยพี่พอร์ชอยู่ด้วยเท่านั้นเอง” นี่พยายามข่มความหงุดหงิดแล้วนะ แต่เสียงก็ยังติดแข็งเล็กๆ ทว่าเหมือนคนข้างตัวจะไม่ใส่ใจ เพราะยังหาวิธีรับมือดารินพรรณอยู่ หารู้ไม่...กำลังถูกเด็กมันด่าอยู่

 

            “พี่ดรีมเป็นคนจัดการล่ะสิ จอมบงการที่สุด เอาเปรียบพี่พอร์ชตลอด” หญิงสาวยู่หน้าอย่างไม่พอใจ ราวกับนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่เคยฉะกับรุ่นพี่คนนี้มาแล้ว

 

            คำที่เดียร์ได้แต่เงียบ ขยับตัวยุกยิกไปมาอย่างอยากออกจากลิฟต์แคบๆ นี่จะตายแล้ว สมองก็ทำงานอย่างรวดเร็ว

 

          พี่พอร์ชไม่อยู่ก็ดี กูต้องโทรดักบอกว่าพี่พอร์ชห้ามเข้าห้อง ถึงกูจะโง่อย่างที่เจ้ดรีมบอก แต่กูต้องกันไม่ให้สองคนนี้เจอกัน!

 

            นานๆ เดียร์จะคิดแผนออกจนแอบยิ้มกับตัวเอง แม้จะรู้สึกว่าเขาเริ่มร้ายเหมือนพี่สาวยังไงไม่รู้ แต่สัญชาตญาณไม่ว่าจะเป็นเพศหญิงเพศชายก็หวงคนของตัวเองอยู่แล้ว คงไม่แปลกที่จะบอกเลยว่า...หวงโว้ย

 

          พี่พอร์ชเป็นของกู!

 

            ลูกหมาย้ำในใจอีกครั้ง ตอนที่ลิฟต์เปิดออกจนต้องก้าวเร็วๆ นำหญิงสาวอีกคนที่กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างพึงพอใจ จัดการเสียบคีย์การ์ดเข้าห้อง ตั้งใจว่าเอาน้ำมาให้แขก แล้วจะหลบเข้าห้องไปจัดการตามแผนตัวเองให้เร็วที่สุด

 

            ปัง

 

            “เชิญครับ” เดียร์จำใจบอกตามมารยาท ถอดรองเท้าผ้าใบวางเข้าตู้ แล้วเดินนำเข้าห้องไปก่อน ในจังหวะที่...

 

 

            “เดียร์ วันนี้ไม่ต้องทำกับข้าวนะ พี่ไปโรงงานแถวชลบุรีเลยซื้อของกินมาฝาก...”

 

            ในจังหวะที่คนในห้องนอนใหญ่ก้าวออกมา โดยที่ร่างสูงสวมเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว บนหัวก็มีผ้าขนหนูผืนเล็กที่กำลังใช้เช็ดผมที่เปียกชุ่มไปด้วย ไม่ทันเงยหน้าขึ้นมามองเพราะคิดว่ายังไงคนเดียวที่เข้ามาได้ก็มีแค่...เจ้าลูกหมาของเขา

 

            แต่พูรินไม่รู้เลยว่าเวลานี้เจ้าลูกหมาของเขากำลังอ้าปากค้าง มองคนที่ก้าวออกมาด้วยสายตาตกตะลึง

 

          ไหนพี่ฝนว่าพี่พอร์ชไม่อยู่ห้องไง!

 

            “เพิ่งรู้นะคะเนี่ยว่าเวลาพี่พอร์ชอยู่บ้านจะแต่งตัวแบบนี้”

 

            กึก

 

            คนที่กำลังก้มหน้าเช็ดผมชะงักมือทันที คิ้วเข้มขมวดมุ่น แล้วรีบดึงผ้าขนหนูออกจากหัวแล้วก็ได้เห็นภาพที่ประหลาดสุดๆ

 

            เดียร์ที่กำลังทำหน้าเหมือนกำลังโกรธ กับแพตตี้...ก็ยืนตาพราวกลางห้องของเขา

 

            “แพตตี้มาได้ยังไง” พูรินร้องอย่างตกใจ แม้จะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าหญิงสาวมีที่อยู่ของเขา แต่ถ้าเขาไม่อนุญาตให้ขึ้นมา ยังไงก็ไม่มีทางขึ้นมาได้ แล้วนี่อะไร ขึ้นมาได้ไม่พอ ยังอยู่กับเจ้าลูกหมาอีก จนต้องหันไปมองเดียร์ด้วยสายตาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

 

            “เดียร์กลับมาพอดีเลยเจอคุณแพตตี้รอพี่พอร์ชอยู่ข้างล่าง พี่ฝนบอกว่าโทรขึ้นมาแล้วพี่พอร์ชไม่รับ” เจ้าเด็กปากแดงบอกด้วยปากแบะๆ สายตาเคืองๆ จนเขารีบเอ่ยบอก

 

            “เมื่อกี้พี่อาบน้ำอยู่” แน่ล่ะ สภาพเขาตอนนี้ตอบคำถามได้ดี ใจจริงก็อยากจะหมุนตัวกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรู้ว่าต้องกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวคนนี้ แต่เห็นหน้าเดียร์ เขาก็คิดว่าต้องจัดการความรู้สึกเจ้าเด็กนี่ก่อน

 

            ดังนั้น พูรินเลยก้าวเข้ามาชิดร่างเล็ก แล้วโยกหัวทุยเบาๆ ดวงตาและสีหน้านุ่มลงกว่าเดิม

 

            “พี่ซื้ออาหารทะเลมาฝาก มีหมูหันด้วยนะ ลูกน้องพี่ว่าร้านนี้เป็นเจ้าอร่อย พี่เห็นแล้วคิดว่าเดียร์น่าจะอยากกิน” ว่าไปก็โยกหัวเล็กเบาๆ ราวกับง้อ และนั่นก็ทำให้คนฟังรู้สึกดีขึ้นมานิด...ย้ำว่านิดเดียวจริงๆ นะ

 

            “พี่พอร์ชคะ...” แต่แล้ว เสียงเรียกจากแขกไม่ได้รับเชิญที่พูรินเองก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้ยินดียินร้ายเลยสักนิดก็ดังขึ้น ให้ต้องหันไปมอง

 

            แปะ

 

            “พี่พอร์ชหุ่นดีไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ไม่สิ...หุ่นดีกว่าเดิมด้วย...”

 

          ให้ตายเหอะ เอามือออกไปจากพี่พอร์ชของกูเลยนะ!

 

            เดียร์เข่นเคี้ยวในใจ มองแพตตี้ที่กำลังเอาวางฝ่ามือลงบนหัวไหล่กว้าง ดวงตากรีดอายไลเนอร์เสียคมกริบก็มองหุ่นเท่ๆ ของพี่พอร์ชด้วยแววตาที่เดียร์ซึ่งไม่เคยโกรธเกลียดผู้หญิงคนไหน นึกอยากจะหาอะไรมาทิ่มตา

 

          มองงี้หมายความว่าไงวะ พี่พอร์ชไม่ใช่ไข่เจียวหมูสับนะ ทำหน้าแม่งอยากแดกเข้าไปทั้งตัวแล้ว

 

            คนชอบไข่เจียวหมูสับงอแงในใจ ร่ำๆ อยากดึงมือข้างนั้นออก และเหมือนพูรินจะรู้ เพราะชายหนุ่มดึงมือเรียวออกทันที แล้วส่งยิ้มให้บางๆ

 

            “ขอโทษนะแพตตี้ พี่ขอเปลี่ยนชุดก่อน ส่วนเดียร์...มานี่มา” การกระทำที่ชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้ไม่สนใจในตัวเธอเลย ทำให้หญิงสาวที่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมเม้มปากแน่น ขมวดคิ้วฉับ หรี่ตาลงอย่างไม่พอใจเล็กๆ มองตามแผ่นหลังกว้างที่ดึงเด็กอีกคนเข้าห้องไป

 

          ไม่รู้แหละ คนมันเคยๆ กันมาก่อน ไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีเยื่อใย ยังไงแพตตี้ก็ต้องทำให้พี่หันมาสนใจแพตตี้อีกให้ได้!

 

..................................................

 

           ต่อค่ะ

 

            ปัง!

 

            หมับ

 

            “ห้ามโกรธ ห้ามงอแง ห้ามน้อยใจด้วย”

 

          อะไรวะ แม่งดึงกูไปกอด แต่ไหงห้ามกูงี้วะ!

 

            เดียร์อยากจะโวยวายหรอกนะ เมื่อทันทีที่ปิดประตูห้องนอนลง พี่พอร์ชก็ดึงเขาไปกอดเอาไว้แน่น แต่เสียงทุ้มก็เอ่ยห้ามจนอยากจะกัดเนื้อหัวไหล่ให้จมเขี้ยวเลย ถ้าไม่ใช่เพราะมืออุ่นๆ ที่ลูบผมเขาราวกับบอกว่า...ง้อ

 

            “เดียร์โกรธพี่ไม่ได้ เพราะพี่ไม่ได้เป็นคนพาแพตตี้ขึ้นมา ไม่ได้เป็นคนสานความสัมพันธ์กับแพตตี้...จริงมั้ย” เหตุผลแบบผู้ใหญ่ๆ ที่เด็กอยากจะงอแงแล้วบอกว่า...แล้วไงล่ะ ไม่พาขึ้นมาเอง แต่เขาก็มาหาพี่พอร์ชนะ

 

            “พี่พอร์ชจะบอกว่าเป็นความผิดเดียร์งั้นสิ!” จนได้แต่โต้ด้วยเสียงที่แข็งกว่าเดิมนิด จนพูรินส่ายหน้า

 

            “พี่ไม่ได้ว่าอะไรเดียร์แบบนั้นเลย พี่แค่จะบอกให้เดียร์สบายใจว่าพี่ไม่ได้เป็นอะไรกับแพตตี้แล้ว ไม่ได้คิดอะไรด้วย และจะไม่มีวันคิด...โอเคมั้ย”

 

            คนฟังเม้มปากแน่น อยากจะบอกว่าไม่โอเค พี่พอร์ชออกไปบอกให้เขากลับไปเลย แต่ยังสำเหนียกตัวเองไงว่าเป็นคนพาขึ้นมาเองจนได้แต่เงียบ พยายามใจเย็นๆ แล้วคิดแบบที่พี่พอร์ชบอก

 

          ยอมรับว่าไม่อยากถูกพี่พอร์ชมองว่าเป็นเด็กงี่เง่า

 

            “อืม” จนได้แต่ตอบคำเบาๆ ให้คนฟังพอยิ้มออก

 

            จุ๊บ

 

            “ไม่งอนนะ” ตอนแรกก็อยากงอนหรอกนะ แต่ใจง่ายไง พอพี่พอร์ชก้มลงมาจูบที่ปลายจมูกมันก็ดันใจอ่อนยวบจนได้แต่พยักหน้า

 

            “เดียร์งอนที่ไหน โห่ พี่พอร์ชอย่าทำเหมือนเดียร์เป็นเด็กผู้หญิงดิ” ปากว่าไปแบบนั้น แต่รู้สึกดีที่พี่พอร์ชหัวเราะแล้วกดริมฝีปากที่ปลายจมูกอีกที มองคนที่ผละออกไปหาเสื้อมาสวมทับ แล้วทำท่าจะก้าวออกไปรับมือผู้หญิงข้างนอก

 

            หมับ

 

            “พี่ไม่คิดอะไรจริงนะ” ไม่วายที่เด็กพยายามเข้มแข็งดึงมือเอาไว้นิด ให้พูรินหันมายิ้มให้

 

            “ให้พี่ออกไปบอกแพตตี้มั้ยล่ะว่าเดียร์เป็นอะไรกับพี่” เท่านั้นแหละ เดียร์ปล่อยมือออกทันที แล้วส่ายหน้าหวือ

 

            “ไม่เอาอ่ะพี่พอร์ช เออ ออกไปเหอะ ป่านนี้เดินรอบห้องแล้วมั้ง” ว่าไปก็มองคนที่ก้าวออกไปนอกห้องแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

            “ไม่...กูไม่หึง...กูจะไม่หึงงี่เง่า...ใจเย็นๆ พี่พอร์ชไม่ได้ชอบคุณกางเกงในนั้นซะหน่อย” สุดท้ายก็ได้แต่สงบจิตสงบใจที่ปั่นป่วนให้นิ่งลง บอกตรงๆ ว่าไม่เคยรู้สึกเหมือนมีลูกไฟกองใหญ่สุมอยู่ในอกแบบนี้มาก่อน แต่พอผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามา เด็กคนนี้ก็กำลังเรียนรู้คำว่า...หึงหวง

 

..............................................

 

            แม้จะบอกว่าจะไม่หึง จะไม่หวง แต่เอาเข้าจริง เดียร์บอกตรงๆ นะ...ทำไม่ได้ว่ะ

 

            “ตอนนี้พี่พอร์ชทำอะไรอยู่หรือคะ”

 

            “พี่ทำงานกับที่บ้านน่ะครับ”

 

            “แล้วพี่พอร์ชทำอะไรคะ” แพตตี้ถามอย่างกระตือรือร้น ยื่นหน้าเข้าไปแบบที่พูรินก็ขยับตัวออกห่างนิดอย่างมีมารยาท

 

            “เริ่มตั้งแต่เด็กส่งเอกสารเลยครับ”

 

            “คิก พี่พอร์ชล่ะก็ แพตตี้ไม่เชื่อหรอกค่ะ ถ้ามีเด็กส่งเอกสารหล่อๆ แบบนี้แพตตี้ยอมรอรับเอกสารทุกวันเลย” หญิงสาวว่าพลางหัวเราะคิกคัก ดวงตาพราวขึ้นอย่างมีความหมาย รู้ว่าอีกฝ่ายขยับหนี แต่เธอก็เก่งพอที่จะขยับตามแบบไม่น่าเกลียดเหมือนกัน

 

            ท่าทางของคนสองคนที่คุยกันอยู่ตรงชุดรับแขก ทำให้เดียร์ที่ถือแก้วน้ำมาสองใบได้แต่ข่มความหงุดหงิดเล็กๆ เอาไว้

 

            แกร๊ก

 

            “น้ำครับ” เดียร์วางแก้วน้ำทั้งสองใบลง ขณะที่แพตตี้ก็หันมามองหน้าแล้วก็ยิ้มหวานเจี๊ยบ

 

            “ขอบคุณนะ...พี่พอร์ชคะ น้องเดียร์นี่หน้าตาน่ารักจังเลยนะคะ ทำเอาแพตตี้คิดถึงเรื่องสมัยก่อนเลย...”

 

          หน้ากูไปเกี่ยวอะไรกับเรื่องในอดีตวะ

 

            เดียร์คันปากยิบๆ แต่ก็ยังยืนอยู่ที่เดิม เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงเขา และนั่นก็ทำให้แพตตี้หันไปยิ้มให้ผู้ชายร่างสูง บอกด้วยท่าทางทีเล่นทีจริงที่ดูน่ารักใช่เล่น

 

            “ตอนสมัยเราคบกัน แพตตี้เคยคิดนะคะว่าถ้าแพตตี้มีลูกกับพี่พอร์ช ลูกเราจะหน้าตาเป็นยังไง ตอนนี้มาคิดๆ ดูคงจะหน้าตาน่าเอ็นดูแบบน้องเดียร์...พี่พอร์ชว่าถ้าเรามีลูกด้วยกัน ควรตั้งชื่อว่าอะไรดีคะ พี่ชื่อพอร์ช แพตตี้ชื่อแพตตี้...”

 

          “พอตตี้ไงครับ”

 

            กึก

 

            ในขณะที่หญิงสาวพยายามโยงเรื่องหน้าตาของเดียร์เข้ากับเรื่องอดีตบวกเรื่องลูกได้ชนิดที่ไม่เก่งจริงก็ด้านจริง ทั้งยังถามไปไกลถึงชื่อเรียกลูกนั้น คนที่ยืนคันปากยิบๆ ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป โพล่งออกมาอย่างลืมตัวให้แพตตี้หันขวับมามอง

 

            “นั่นมันแปลว่าบ้านะคะน้องเดียร์”

 

          เออ กูด่ามึงนั่นแหละ

 

            “อ้าวหรือครับ...ผมไม่รู้ เห็นพ.พานเหมือนกัน” ในใจน่ะตะโกนก้องออกไปแล้ว แต่ข้างนอกได้แต่บอกด้วยสีหน้าเซ็งๆ แล้วทำท่าจะกลับเข้าห้องครัว หาอะไรแดกแก้เซ็งซะเลย อีกทั้งพี่พอร์ชน่ะกำลังมองหน้าเขาแบบขำๆ อีกต่างหาก

 

          ไม่ต้องขำเลยนะไอ้พี่พอร์ช

 

            พูรินมองแววตาเคืองๆ ของลูกหมา แล้วหันกลับมามองหญิงสาวข้างกาย เอ่ยปากบอกทันที

 

            “พี่ไม่เคยคิดเรื่องลูก...และเรื่องของเราก็จบไปแล้วนะครับแพตตี้...วันนี้แพตตี้มาหาพี่มีธุระอะไรหรือเปล่า”

 

          อื้อหือ ชัดเจน ตรงประเด็น แบบนี้สิพี่พอร์ชของกู!!!

 

            เดียร์หลุดยิ้มออกมาทันที สบตาคมที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่ชายหนุ่มจะเบือนไปหาหญิงสาวข้างกายที่ดูจะอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด แต่เพียงพักเดียวแพตตี้ก็ตั้งสติได้ ส่งยิ้มอ่อนๆ ให้ ก่อนจะถามด้วยคำถามคลาสสิกแบบนางร้ายในละครหลังข่าว

 

            “แพตตี้รู้ค่ะว่าเรื่องของเราจบไปแล้ว แต่ความเป็นพี่น้องพี่ก็ให้แพตตี้ไม่ได้หรือคะ”

 

          กูมั่นใจ ไอดอลในดวงใจคุณกกน.ต้องเป็นสายน้ำผึ้งแน่ๆ! แม่ง พี่พอร์ชกูไม่ใช่คุณพิศุทธิ์นะเว้ย!

 

            เจ้าลูกหมาหน้าบึ้งลงทันที รออยู่เหมือนกันว่าพี่พอร์ชจะตอบว่ายังไง ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้ปรายตามามองเขา แล้วบอกด้วยน้ำเสียงราวกับขอ แต่เจตนา...ไล่กันชัดๆ

 

            “พี่ขอคุยกับพี่พอร์ชหน่อยได้มั้ยคะน้องเดียร์” แล้วเดียร์จะทำยังไงได้ล่ะ นอกจากหมุนตัวกลับเข้าห้องครัว ทั้งที่ใจอยากรู้สุดๆ ว่าจะคุยอะไรกันต่อ แม้จะได้ยินคำตอบของพี่พอร์ชที่ไล่ตามหลังมาก็เถอะ

 

            “มันไม่ใช่แบบนั้น ยังไงแพตตี้ก็เป็นรุ่นน้องของพี่...”

 

          เออ เขาเป็นทั้งแฟนเก่าพี่ ทั้งรุ่นน้องพี่ แต่พี่ก็รู้นี่หว่าว่าเขาอยากเป็นอะไรกับพี่ตอนนี้ โง่ๆ อย่างเดียร์ยังดูออก แล้วฉลาดๆ ไบรท์ๆ อย่างพี่ ถ้าคิดไม่ได้ก็ไปเอาหัวจุ่มถังขยะไป

 

            “แม่ง หงุดหงิด!

 

            สุดท้าย เดียร์ก็ได้แต่พึมพำกับตัวเอง มองถุงอาหารหลากหลายอย่างที่พี่พอร์ชซื้อมาฝาก จนต้องไปรื้อมันออกมาดู ในนั้นมีทั้งปลากะพงราดพริก ปูนึ่ง กุ้งเผา หมูหัน อย่างที่หากอารมณ์ดีเขาคงกระโจนเข้าใส่ แต่ตอนนี้ได้แต่กระแทกถุง คว้าจานมาเทกับข้าวลงไป

 

            พอจัดการทุกอย่างลงจาน ก็ได้แต่มานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก ขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็นโบว์

 

            “ทำไมกูต้องมานั่งตรงนี้ด้วยวะ ทำเหมือนกูเป็นเมียน้อย กูเป็นแฟนตัวจริงของพี่พอร์ชต่างหาก!” เจ้าลูกหมากำหมัดแน่น งึมงำกับตัวเองอย่างหาทางระบายออกไม่ได้ และบอกตรงๆ ด้วยว่าไม่รู้จะจัดการกับผู้หญิงคนนี้ยังไงดี

 

            “โว้ย! กูไปนั่งเล่นเกมแล้วก็ได้!” ว่าไปก็ลุกขึ้นหมายจะตรงเข้าห้องนอน แต่ในจังหวะที่ต้องเดินผ่านห้องรับแขก เสียงของผู้หญิงที่เขาชักไม่อยากทำตัวเป็นสุภาพบุรุษด้วยก็ดังขึ้น

 

            “น้องเดียร์คะ วันนี้พี่ขอฝากท้องด้วยสักมื้อนะคะ น้องเดียร์คงไม่ว่าอะไร”

 

            “แพตตี้!

 

            “คะพี่พอร์ช? ก็ไหนพี่พอร์ชเห็นแพตตี้เป็นน้อง แล้วน้องขอให้พี่เลี้ยงอาหารสักมื้อไม่ได้หรือคะ”

 

            ปัง!

 

            ใครหาว่าเขาเสียมารยาทก็ช่างแม่งแล้ว เพราะเดียร์เดินเข้าห้องปิดประตูดังปัง ก้าวดุ่มๆ ไปที่ลิ้นชัก คว้าเงินที่เก็บไว้ออกมาสองร้อย เพราะกระเป๋าตังค์และกระเป๋าเป้อยู่ที่ห้องนอนใหญ่ ตบกระเป๋ากางเกงว่าไอโฟนคู่ใจอยู่ในนั้น แล้วก้าวออกจากห้องทันที

 

            “พี่พอร์ช เดียร์ออกไปหาเพื่อนนะ”

 

            “เฮ้ย แล้วข้าวเย็นล่ะ”

 

          แดกไม่ลง!

 

            ใจจริงอยากจะบอกแบบนั้นหรอก แต่ก็ยังมีมารยาทมากพอ หันไปมองหญิงสาวที่เหมือนจะสมใจทันทีที่ได้ยินคำเขา แล้วหันกลับมามองแฟนตัวเองอย่างหงุดหงิดที่สุดแล้ว

 

            “เดียร์อยากกินสปาเก็ตตี้ แต่มันมีแต่อาหารทะเล พี่ก็กินกับคุณแพตตี้แล้วกัน เดียร์ออกไปหากินเอาในม.ก็ได้” ว่าจบ ก็ก้าวดุ่มๆ ออกจากห้องแบบที่พูรินขมวดคิ้วฉับ ก้าวตามอย่างจะรั้งเจ้าลูกหมาที่ดูก็รู้ว่าหมดความอดทนแล้วเอาไว้

 

            “เดี๋ยวก่อนเดียร์...”

 

            หมับ

 

            “น้องเดียร์เขาอยากออกไปหาเพื่อน พี่พอร์ชก็ปล่อยไปสิ สมัยเราเรียนมหาวิทยาลัยก็ชอบอยู่กับเพื่อนกับรุ่นพี่มากกว่าอยู่กับครอบครัวอยู่แล้ว” แต่ก่อนจะทำตามใจคิด หญิงสาวก็คว้าแขนเอาไว้ก่อน บอกด้วยน้ำเสียงเข้าอกเข้าใจ ทั้งที่สายตาหันมามองเหมือนไล่เด็กหนุ่มกลายๆ

 

          เออ ไม่ต้องไล่ กูก็ไม่อยู่ดูให้ตำตาหรอก!

 

            ปัง!

 

            เดียร์กระแทกประตูอย่างหงุดหงิด แล้วก็มายืนคว้างอยู่หน้าลิฟต์

 

            “เหี้ยเอ๊ย!

 

ต่อค่ะ

 

 

            ปึ้ก

 

            “โอ๊ย! ไอ้ลิฟต์เหี้ย!” เจ้าลูกหมาสบถอย่างหงุดหงิด ก่อนจะระบายออกด้วยการแตะกำแพงหน้าลิฟต์แรงๆ เจ็บจนต้องสบถดังๆ เสยผมอย่างหงุดหงิด แล้วคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะพบว่าตัวเอง...ไม่มีอารมณ์อยากเจอใครทั้งนั้น

 

            ดังนั้น จากจุดหมายที่จะลงไปชั้นล่างสุด เขาก็เปลี่ยนเป็นชั้นที่เป็นที่ตั้งของสระว่ายน้ำกับฟิตเนสแทน เวลาหกโมงนิดๆ ในวันธรรมดาแบบนี้ทำให้แทบไม่มีใครมาแถวนี้สักคน นั่นทำให้ร่างเล็กเดินดุ่มๆ ไปนั่งอยู่เก้าอี้ริมสระแล้วก้มลงมองโทรศัพท์

 

            และสุดท้าย...ก็โทรหาที่พึ่งประจำ

 

            [ว่าไงเดียร์]

 

            “เจ้ดรีม เดียร์อยากฆ่าคน!” พอพี่สาวรับสาย เจ้าเด็กทางนี้ก็ระบายอารมณ์ออกมาทันที ให้คนฟังชะงัก

 

            [มีอะไร ทะเลาะกับพอร์ชมันหรือไง]

 

            “เปล่า เดียร์แค่หงุดหงิด โคตรหงุดหงิดเลย”

 

            [แกก็บอกเจ้มาสิว่าแกหงุดหงิดเรื่องอะไร] พอเขายังไม่เข้าเรื่อง เจ้ดรีมก็เริ่มทำเสียงหงุดหงิดตาม ให้คนทางนี้โพล่งออกไปราวกับระบายความอึดอัดตลอดกว่าครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา

 

            “ยัยคุณแพนตี้มาที่นี่น่ะสิเจ้ แม่งตามขึ้นมาถึงบนห้อง เกาะติดพี่พอร์ชแบบแทบจะขึ้นไปนั่งตักสิงร่างอยู่แล้ว พี่พอร์ชบอกว่าไม่คิดอะไรด้วยก็บอกว่าขอเป็นน้อง ให้ตายห่าเถอะ นี่ก็ขอกินข้าวเย็นด้วย เดียร์ไม่รู้จะต้องทำไงเลยหนีออกมาจากห้องแม่งเลย...”

 

            [แกว่าอะไรนะ!]

 

            เจ้ดรีมที่ฟังเงียบๆ ถึงกับร้องลั่นให้เขาพยักหน้าแรงๆ ราวกับพี่สาวอยู่ตรงหน้าแล้วฟ้องต่อ

 

            “อย่างที่เดียร์บอกนั่นแหละ ตามเกาะพี่พอร์ชแบบไม่รู้เลยว่า...”

 

            [ไม่ใช่ เจ้ถามแกว่านี่แกหนีออกมาจากห้องใช่มั้ย!!!]

 

            “อ่า อืมๆ” เดียร์ที่ยังไม่รู้ชะตากรรมพยักหน้ารัวๆ แต่อดรู้สึกไม่ได้ว่าตัวเองกำลังทำผิดมหาศาลยังไงไม่รู้ และนั่นก็ตอนที่เจ้ดรีมแว้ดเข้ามาในโทรศัพท์แบบหูแทบพัง

 

            [กลับเข้าไปในห้องเดี๋ยวนี้นะ แกจะบ้าหรือเปล่า ปล่อยให้ผัวแกอยู่ในห้องกับผู้หญิงอื่นสองต่อสองเนี่ยนะ ก็รู้อยู่ว่ามันจ้องจะงาบพอร์ชอยู่แล้ว ถ้ามันวางยา กระโจนใส่ หรือจับพอร์ชทำผัวนี่ก็เพราะแกหนีออกมาเนี่ยล่ะ กลับเข้าห้องไปเลยนะไอ้เดียร์!]

 

            แทนที่จะเอ่ยปลอบ เจ้ดรีมกลับว่าเป็นชุด จนคนทางนี้หน้าซีด เกิดน้อยใจขึ้นมาตงิดๆ

 

            “เจ้ดรีมไม่เข้าข้างเดียร์เลย”

 

            [มันใช่เวลาน้อยใจมั้ยเดียร์ เฮ้อ โอเคๆ เจ้พูดแรงไป แต่ตอนนี้เจ้ไปช่วยแกไม่ได้หรอกนะ เจ้อยู่กับพี่ตะวัน เพราะฉะนั้นกลับเข้าห้องไป เชื่อเจ้]

 

            “แต่เดียร์ไม่รู้จะทำยังไงนี่หว่า” น้ำเสียงที่อ่อนลงของพี่สาวทำให้คนฟังไหล่ตก ทั้งที่ร้อนใจขึ้นมากับคำขู่ของพี่ แต่ก็พยายามเชื่อว่าพี่พอร์ชคงไม่ทำแบบนั้นหรอก อีกอย่าง กลับเข้าไปเขาก็ต้องเห็นภาพที่ไม่อยากเห็น แล้วจะกลับเข้าไปทำไม

 

            [เดียร์ ฟังเจ้นะ แกเป็นคนห้ามพอร์ชเองว่าไม่ให้บอกใครว่าเป็นแฟน และพอร์ชก็ยอมตามใจแก ทั้งที่มันก็พร้อมรับผลที่ตามมาอยู่แล้ว ดังนั้น ฟังดีๆ สิ่งที่เจ้จะบอกแกคือแกต้องเข้มแข็งนะเดียร์ ถ้าอ่อนแอกับความรัก สุดท้าย ความรักนั่นแหละที่จะทำร้ายแกเอง] คนเป็นพี่ที่รู้นิสัยน้องดีพยายามบอกด้วยเสียงที่อ่อนลง และนั่นก็ทำให้คนฟังเม้มปากแน่น

 

            “เดียร์ไม่รู้ว่ะเจ้ มันหึงแทบบ้า เดียร์ไม่เคยรู้สึกอยากต่อยใครเท่านี้มาก่อนเลย”

 

            [เจ้รู้...กลับห้องไปแล้วฟังเจ้นะ บอกพอร์ชว่าเจ้จะตามไปกินข้าวด้วยในครึ่งชั่วโมงนี้ ยังไงยัยแพตตี้ก็ไม่เสี่ยงเจอเจ้อยู่แล้ว แต่ถ้ามันยังหน้าด้านอยู่ เดี๋ยวเจ้จะโทรเข้ามือถือพอร์ชเอง...โอเคนะ] เป็นแบบนี้เสมอ แม้จะว่ายังไง สุดท้าย เจ้ดรีมก็เป็นคนช่วยแก้ปัญหาทุกอย่างจนคนเคยตัวพยักหน้า

 

            “งั้นเดียร์เข้าห้องนะ”

 

            [เออ รีบกลับไปเลย มีน้องกับเขาคนนึงก็ดันโง่ขนาดนี้...]

 

            “เดียร์โคตรรักเจ้ดรีมเลย” พอพี่สาวกำลังจะร่ายยาวอีกครั้ง เขาก็แทรกทันที และนั่นก็ทำให้เจ้ดรีมถอนหายใจ

 

            [ย่ะ] แล้วก็กระแทกหูไปทันที ให้เดียร์สูดหายใจลึกๆ เตรียมกลับเข้าห้อง ในจังหวะที่โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

 

            ...พี่พอร์ช...

 

            “ครับ”

 

            [เดียร์อยู่ไหน]

 

            “ทำไมวะพี่” เจ้าตัวเล็กเอ่ยถามเสียงขุ่นๆ และนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายถอนหายใจ

 

            [พี่บังคับให้แพตตี้กลับไปได้แล้ว ตอนนี้เดียร์อยู่ไหน เดี๋ยวพี่ไปรับ]

 

            กึก

 

            คนฟังนิ่งไปทันที หัวใจที่รู้สึกหงุดหงิดดีขึ้นมาทันตา เมื่อพี่พอร์ชบอกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง อีกทั้งผู้หญิงคนนั้นยังออกจากห้องไปแล้วด้วย แต่ก่อนที่จะบอกที่อยู่ตัวเอง เขากลับชะงักแล้วบอกเรียบๆ

 

            “เดี๋ยวเดียร์กลับไปที่ห้องเอง พี่พอร์ชไม่ต้องออกมาหรอก” ว่าแล้วก็กดวางสายแล้วตรงกลับห้องชุดทันที ทั้งที่สมองกำลังทำงานอย่างหนัก

 

...........................................................

 

            หลังจากที่กลับเข้าห้อง เจ้าลูกหมาก็ได้แต่ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยิ้มให้พี่พอร์ชที่ตรงดิ่งมาหา ทำท่าจะพูดอะไร จนเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน

 

            “เดียร์หิวข้าวแล้วว่ะพี่ กินข้าวกันเถอะ”

 

            “แล้วเรื่อง...”

 

            “ไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้นแหละครับ เดียร์ไม่เป็นไรแล้ว เมื่อกี้ลมออกหูนิดเดียว ออกไปรับอากาศก็คิดได้แล้วล่ะ”  ว่าไปก็เดินนำเข้าห้องครัวไปด้วย จัดการตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงตั้งแต่หนีเข้าครัวมาครั้งแรกลงจาน หันไปยิ้มให้คนที่อยู่ตรงกรอบประตูแล้วถามเสียงยียวนนิดๆ

 

            “พี่ยืนทำอะไรวะ เทน้ำดิ” เมื่อเจ้าลูกหมาไม่ยอมพูดเรื่องแพตตี้ พูรินก็เลยตามเลย เดินไปเทน้ำสองแก้วตามคำสั่ง ก่อนจะเริ่มต้นมื้ออาหารที่เจ้าตัวเล็กทำเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น นอกจากชอบอกชอบใจกับอาหารทะเล ทั้งยัง...

 

            “แกะให้หน่อยครับ” ทั้งยังยื่นทั้งปูทั้งกุ้งมาใส่จานเขา แต่ทำตาแบบ...แกะให้เดียร์หน่อย จนคุณชายพูริต้องกลายเป็นค้อนส่วนตัวแกะกล้ามปูส่งลงจานให้คนที่กินอย่างมีความสุข

 

            ท่าทางที่ทำให้ชายหนุ่มก็นึกคลายใจ จนแกะนั่นส่งนี่ลงจานคนที่ดูเจริญอาหารกว่าปกติ

 

            แต่พอล้างจานเก็บโต๊ะเรียบร้อย คนที่ดูเหมือนปกติกลับรีบชิ่งไปอาบน้ำ แล้วก้าวเข้าห้องนอนตัวเองเฉยเลย

 

            “เดียร์ทำไมมานอนห้องนี้” พูรินที่ก้าวมาเคาะประตูห้องตะโกนถาม ให้คนข้างในตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกวนๆ

 

            “เดียร์ไม่นอนห้องพี่หรอก งอนเว้ย นอนกอดผ้าห่มไปแหละดีแล้ว!” คนฟังได้แต่หลุดหัวเราะออกมากับคนที่บอกว่างอนหน้าตาเฉย จนต้องถามอย่างขำๆ

 

            “แน่ใจนะว่านอนคนเดียวจะนอนหลับ ทุกทีมีพี่นอนกอดทุกคืนนะ”

 

            “เออ! นอนไม่หลับก็ดีกว่าถูกพี่ปล้ำล่ะวะ ไม่เอา เมื่อคืนยังไม่หายระบม นอนคนเดียวไปเลยพี่พอร์ช” แล้วเดียร์ก็ตอบกลับ แน่ล่ะ เมื่อคืนก็เรื่องที่เขาตอบแทนเรื่องติ่มซำของเจ้ดรีมเมื่อวันเสาร์ไง และนั่นก็ทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าห้องยอมกลับห้องตัวเองในที่สุด ทั้งที่เดียร์กำลังนั่งหน้าบึ้งอยู่บนเตียง แทบจะยกมือกัดเล็บแก้เครียด

 

          คิดสิเดียร์ มึงต้องใช้เวลาให้คุ้มค่า คิดสิวะว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นมาอีก มึงจะรับมือยังไง!

 

.............................................

 

            ครบค่ะ ก่อนอื่น ต้องบอกก่อนว่าสภาพร่างกายอีคนแต่ง ณ ตอนนี้อเนจอนาถมาก ที่หายๆ ไปไม่ใช่อะไรอะ รู้สึกตัวเองป่วย นอนก็ผิดเวลา ทุกอย่างรวนหมดเลย เฮ้อ กลับมาที่เนื้อหาเนอะ ตราบใดที่คนโดนด่าไม่ใช่เมย์ เมย์จะมีความสุขกับการอ่านคอมเม้นต์มากอ่ะ ยิ่งเดียร์ พี่พอร์ช และที่สำคัญคือเจ้กกน.โดนด่านี่มีความสุขมากเลยอะ เราทำให้เขาอินได้ด้วยอ่ะ นี่มีคนจ่ายรวมกันหลายพันแล้วเพื่อขอเข้ามาตบแพตตี้สักทีก็พอใจ เดี๋ยวให้เจ้ดรีมตบแทนให้เนอะ ^^

             เออ มีคนถามจ้าว่าดราม่ามั้ย ไม่นะ นี่ก็ยังไม่ใช่ตอนดราม่าของเมย์ ตอนดราม่าของเมย์ยังอีกยาวไกล อันนี้แค่อุปสรรคเล็กน้อยในชีวิตคู่เท่านั้นเองอ่ะจ้า ส่วนแพตตี้นางจะโผบินอยู่ในเรื่องอีกสักพักเลยนะเออ แต่ที่ขำสุด อะไรคือการที่จะแปลงร่างเป็นจิ้งจกกระโดดเข้าคอแพตตี้ ขำนะเออ XD

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

ปล.ใครอยากเล่นแท็กในทวิตเตอร์ เทฟเลิฟใช้ #testlove เรื่องของเอ้พีทใช้ #บังเอิญรัก นะคะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Yaoi] Test Love ลองรักกันมั้ยคุณพี่ชายร่วมห้อง [Boy's Love] ตอนที่ 44 : ตอนที่ 41 ข้าศึกบุกชิดประตูห้อง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 58213 , โพส : 689 , Rating : 49% / 346 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 689 : ความคิดเห็นที่ 63144
ถ้าเราเป็นเจ้ดรีมคงไม่ ใจดีเท่านี้แน่อะ

เดียร์โดนด่าหนักกว่านี้แน่

และเชื่อว่าน้องร้องอะ
Name : foomai < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ foomai [ IP : 1.46.3.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:36
# 688 : ความคิดเห็นที่ 63143
ถ้าเราเป็นเจ้ดรีมคงไม่ใจดีเท่านี้แน่อะ

เดียร์โดนด่าหนักกว่านี้แน่

และเชื่อว่าน้องร้องอะ
Name : foomai < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ foomai [ IP : 1.46.3.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:35
# 687 : ความคิดเห็นที่ 63021
อึดอัดแทนพอร์ชอ่ะ ถ้าเดียร์ยังคิดเองเออเองแบบนี้ จะรอดมั้ย แล้วมีอย่างที่ไหนพาผู้หญิงที่จะจับแฟนตัวเองขึ้นห้องอ่ะ คิดน้อย
Name : Beom_0601 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Beom_0601 [ IP : 223.24.146.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2561 / 23:27
# 686 : ความคิดเห็นที่ 62942
หงุดหงิดเดียร์โว๊ยยยยยยย
Name : gusigle < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gusigle [ IP : 49.229.146.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2561 / 10:07
# 685 : ความคิดเห็นที่ 62908
เดียร์โว้ยยย เราอะทำให้เรื่องมันยุ่งยากเองนะ
Name : maybee23 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maybee23 [ IP : 1.47.65.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2561 / 08:57
# 684 : ความคิดเห็นที่ 62753
เดียร์ทำตัวเองทุกอย่าง น่ารำคาญมาก โตจะตายละ หึงเขาแต่ไม่อยากบอกใครว่าเขาคบเรา คิดเองนั้นนี้ ถามผัวบางไหมว่าเขาคิดไง พอยัยชะนีมา กะหึง แล้ววอแวพี่สาว พอพี่สาวมาช่วย ก็ดราม่า ย้อนแย้งในตัวเองโครต
Name : ChatchayaNB < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ChatchayaNB [ IP : 27.55.90.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2561 / 07:37
# 683 : ความคิดเห็นที่ 62743
แพนตี้อยากกินทุเรียนไหมจะเอาไปฝาก #เปลือกมันนะ เอาไหม
Name : thee_pattarapon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ thee_pattarapon [ IP : 223.24.186.181 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2561 / 03:31
# 682 : ความคิดเห็นที่ 62510
ลำไยรองลงมาจากซันก็เดียร์นี่แหละ ทุเรียนอยู่ไหนจะเอาไปปาหัว = =
PS.  
Name : ซอยเห็ดหอมอบวุ้นเส้นกลิ่นทุเรียน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ซอยเห็ดหอมอบวุ้นเส้นกลิ่นทุเรียน [ IP : 182.232.139.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2561 / 11:41
# 681 : ความคิดเห็นที่ 62480
เดียร์ทำไมน่ารำคาญอย่างนี้!!! ตัวเองเป็นคำทำให้เรื่องมันยุ่งยากเองนะ ขัดใจเดียร์เว้ยย
Name : pommys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pommys [ IP : 27.55.126.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ธันวาคม 2560 / 08:58
# 680 : ความคิดเห็นที่ 62349
เดียร์ไม่เด็ดขาดอ่ะ ทำไมไม่ทำให้รู้ไปเลยว่าเป็นไรกับพี่พอร์ช ว้อย ขัดใจชุ้นจริงๆ
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.10.209.111 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2560 / 22:12
# 679 : ความคิดเห็นที่ 62303
อืม นิสัยเดียร์ ทำให้ รำคานมาก อ่านไปหงุดหงิดไป
Name : Popeye4869 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Popeye4869 [ IP : 183.88.62.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2560 / 14:51
# 678 : ความคิดเห็นที่ 62273
อ่านกี่รอบก็รำคาญเดียร์เหมือนเดิม เป็นเด็กมหาลัยแล้วนะโว๊ยยยย ทำไมไม่รู้จักยอมรับความจริง ยอมรัมผลที่จะตามมาว่ะ เอาแต่หนี รำคาญ อ่านกี่รอบก็รู้สึกแบบนี้อ่ะ
Name : yA__oI < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yA__oI [ IP : 27.55.159.187 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มิถุนายน 2560 / 07:22
# 677 : ความคิดเห็นที่ 62259
อ่านแล้วรำคาญเดียจังเลยค่ะ งี่เง่าอะไรเบอร์นี้
Name : bjahhh < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bjahhh [ IP : 171.97.101.60 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2560 / 23:49
# 676 : ความคิดเห็นที่ 62251
เดียร์ สู้คนสิคะลูกกกกก โหห เกิดมาเป็นผู้ชายที่นิสัยยิ่งกว่าผู้หญิง
Name : เมนคริส ฟินชานแบค < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมนคริส ฟินชานแบค [ IP : 101.108.201.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2560 / 21:56
# 675 : ความคิดเห็นที่ 61876
รำคาญแทน คนอะไรหน้าหนาเบอร์นั้น พี่พอร์ชก็ไม่พูดตัดความสัมพันธ์ให้มันจบๆไป จะเป็นทำไมรุ่นพี่รุ่นน้อง
PS.  บางทีเราก็บ้าเกินไป แฮ่ๆ
Name : InLove < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ InLove [ IP : 1.47.10.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤศจิกายน 2559 / 12:06
# 674 : ความคิดเห็นที่ 61813
ปวดหัวเเทนพี่พอร์ช เดียร์เอ้ยยย อย่างี่เง่าสิลูก 55555
Name : Jeonjungkook1997 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jeonjungkook1997 [ IP : 1.2.166.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2559 / 18:18
# 673 : ความคิดเห็นที่ 61735
เดียร์โง่!!! ถ้าไม่มีพี่จะเป็นยังไงนะ อ่านไปกุมขมับไป
Name : ืบังชาน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ืบังชาน [ IP : 223.24.48.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กันยายน 2559 / 15:10
# 672 : ความคิดเห็นที่ 61695
เดียร์สู้สิว่ะ!!!!
Name : elf_Looksorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ elf_Looksorn [ IP : 223.207.251.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2559 / 16:56
# 671 : ความคิดเห็นที่ 61642
-ร้ายๆไปก้จบเดียร์เอ่ย
Name : 161149381 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 161149381 [ IP : 49.49.242.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กรกฎาคม 2559 / 11:25
# 670 : ความคิดเห็นที่ 61525
เดียร์เป็นนายเอกที่ขัดใจเรามากอ่ะ ยังดีที่มีเจ้ดรีมคอยหนุนอยู่ อยากให้เดียร์มีลูกเล่นอะไรสักอย่างที่ทำให้ยัยกางเกงในเงิบแดกไปเลยอ่ะ
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 103.26.22.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2559 / 19:04
# 669 : ความคิดเห็นที่ 61384
เดี่ยวจัดการยัยแพนตี้ให้เองนะพี่เดียร์ หมั้นไส้มานานแล้ว
Name : furbybaek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ furbybaek [ IP : 1.47.1.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2559 / 21:35
# 668 : ความคิดเห็นที่ 61238
เดียร์ เรารับจ้างฆ่าฟรีนะ อนุญาตให้เราทำก็พอ เราจะจับชะนีทึ้งขนเอง ยัยผีบ้า อย่าจุ้นเซ่
Name : lopenav < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lopenav [ IP : 115.87.142.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2559 / 19:51
# 667 : ความคิดเห็นที่ 61190
เดียร์ขี้หึงไปง่ะ ทั่งที่พาเค้ามาเองแท้ๆ
Name : โอรี' โอ้ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอรี' โอ้ [ IP : 182.232.72.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2559 / 13:46
# 666 : ความคิดเห็นที่ 61057
เดียร์อยากฆ่าคนใช่มั้ย เราเองก็อยากฆ่ากางเกงใน ชนิดที่เรียกว่าเอามีดแทงๆๆๆๆมันให้พรุน แล้วเอาไปต้มให้เดือดฆ่าเชื้อโรค(แรดและร่านของขุ่นกกน.) แล้วก็โยนใส่กองไฟ พอเหลือแต่ขี้เถ่าก็เอาปั่นๆๆๆๆ รวมกับน้ำก่อนจะถึงลงไปในท่อ โอเค พอละ
เกลียด เกลี๊ยด เกลียด หงุดหงิดมากมายบานตะไท รู้สึกว่าตัวเองอินฟิคมากไป 555 
PS.  แวะไปเยี่ยม my id หน่อยนะคร้า~
Name : sprinkle_star < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sprinkle_star [ IP : 203.131.214.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มีนาคม 2559 / 17:14
# 665 : ความคิดเห็นที่ 60931
เดียรรรรรรรร เฮ้อออออ - -***
PS.  บนโลกแห่งเทมป์จี
Name : Ying_VIP < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ying_VIP [ IP : 202.28.35.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ธันวาคม 2558 / 10:27
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android