“....อีกนานไหมเธอจะทำใจได้หรือเปล่า
หากว่ามันยืดยาว แล้วฉันต้องทำเช่นไร
ที่มันท้อไม่ใช่ต้องรอถึงเมื่อไหร่ แต่กลัวเธอไม่ตัด...ใจ
สุดท้ายคนรอไม่เหลืออะไร
ยิ่งซ้ำเติมความเสียใจให้คน ที่มันรักเธอ....”
หากว่ามันยืดยาว แล้วฉันต้องทำเช่นไร
ที่มันท้อไม่ใช่ต้องรอถึงเมื่อไหร่ แต่กลัวเธอไม่ตัด...ใจ
สุดท้ายคนรอไม่เหลืออะไร
ยิ่งซ้ำเติมความเสียใจให้คน ที่มันรักเธอ....”
กับคนๆนึง เราเทใจให้ทั้งหมด....แต่เขากลับไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
กับอีกคน....ที่ทุ่มเททำเพื่อเราทุกอย่าง...
แต่เรากลับ....บอกให้เธอ... “รอ”
ฟังเพลงนี้แล้วเราก็ร้องไห้....เข้าใจเลยว่าคนรอต้องทรมานสักแค่ไหน
ไม่ได้อยากให้เธอเสียใจ แต่ใครอีกคนในใจเราก็ลบไปไม่ได้ซักที
อยู่กับคนหนึ่ง...แต่ก็มีเงาใครอีกคนมาซ้อนทับ
ทั้งๆที่บอกตัวเอง...จะไม่มีวันกลับไปหาคนเก่า
แต่ความรักของเรากลับยังอยู่ที่คนๆนั้นตลอดมา
เมื่อไหร่...เมื่อไหร่จะลืมได้ซักที...ถามตัวเองอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ใจนึง...อยากให้เธอไปจากฉัน....เพื่อที่เธอจะได้ไม่เจ็บปวดเพราะฉันอีก
อีกใจนึง....อยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธอที่รักเราจริง
แต่ฉันก็เห็นแก่ตัวเกินกว่าจะปล่อยให้เธอไป...
อีกใจนึง....อยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธอที่รักเราจริง
อยากจะบอกเธอเหลือเกินว่ารัก......แต่ก็ยังทำไม่ได้
ยังไม่ใช่เวลานี้…เวลาที่ใจฉันยังมีแต่คนอื่น
ขอโทษนะ...ขอโทษจริงๆ....
ได้แต่ขอให้เธอรอ.....โดยที่ไม่รู้ว่าฉันเองจะทำใจได้เมื่อไหร่
ความคิดเห็น
ว่ามั๊ยคนเขียน!