ดินเอ๋ย...เจ้าปรารถนาอะไร
ดินร้องตอบไป...ข้านั้นไซร้อยากเป็นดาว
งดงามและโดดเด่น...ทอประกายระยับวาว
สูงส่งอยู่กลางหาว...ผู้คนล้วนกล่าวชื่นชม
ถามดาว...ดาวเจ้าเอ๋ยจงเฉลยความในใจ
ดาวอยากเป็นอะไร...ดาวตอบไปอยากเป็นจันทร์
จันทร์สูงระยับฟ้า...สว่างกว่าดาวดวงใด
แสงเพ็ญสว่างใจ...ผู้คนใฝ่น่านิยม
มองจันทร์กระจ่างฟ้า ถามเจ้าว่าคิดเช่นไร
จันทร์ตอบอย่างจริงใจ...ข้าเองไม่อยากเป็นจันทร์
จันทร์งามแค่ยามเพ็ญ...มิอาจเด่นเทียมตะวัน
เป็นแค่เงาตะวัน...มิอาจฝันจะอยู่เคียง
ตะวันเจ้าฉายแสง...ดังจะแกล้งให้ใครมอง
ตะวันเจ้าหมายปอง...อยากจะลองเป็นผู้ใด
ตะวันอยากเป็นดิน...หวังเป็นถิ่นที่พักกาย
ไม่อยากจะเดียวดาย...อยู่ภายใต้ฟ้าเพียงลำพัง
ประหลาดแท้โลกนี้ ทุกคนมีแต่ความหวัง
ไขว่คว้าด้วยกำลัง...ล้วนบ้าคลั่งไปตามตน
อยากเด่นเป็นนู้นนี่...สิ่งที่มีไม่เคยสน
ละทิ้งความเป็นคน ลืมตัวตนที่แท้จริง
ฉันอยากเป็นดาว...ใครจะเข้าใจ
ฉันอยากเป็นจันทร์...ใครจะเข้าใจ
ฉันอยากเป็นตะวัน...ใครจะเข้าใจ
สุดท้ายแม้แต่ตะวัน...ก็อยากเป็นแค่ดิน
เหตุผลของใครดีที่สุด...
ดิน...ดาว...และจันทร์เพียงแค่อยากเด่นเท่านั้น
แต่ตะวัน...หวังเพียงให้ตัวเองไม่ต้องเดียวดายอีก...
ก็แค่นั้น...
ฉันคือมายาตะวัน...เจ้าหญิงแห่งทิวา แม้จะสูงส่งหรืองดงามสักเพียงใดหากแต่ต้องทนเดียวดายอยู่บนฟ้ากว้างเพียงลำพัง
ความคิดเห็น