ฉันชอบผู้ชายคนนั้น...
คนที่กล้าเข้ามาทักฉันเป็นครั้งแรก
คนที่เอาเบอร์โทรฉันมาจากไหนไม่รู้...
แต่โทรมาชวนคุยนู่นนี่ ได้ทุกวัน
คนที่มาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน...
ในยามที่ฉันต้องการเสมอ
น้ำเสียงห่วงใย ทำให้หัวใจชุ่มชื่นอย่างน่าประหลาด
รอยยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกถึงความสดใสของโลกใบนี้
เป็นคนที่คอยประคองฉันไว้เมื่อยามล้ม
ฉันคิดว่า...ฉันหลงรักผู้ชายคนนั้นแล้วล่ะ
แต่แล้วผู้ชายคนนั้นก็หายไป
มีเพียงผู้ชายอีกคน...
ที่อารมณ์เสียทุกครั้งที่โทรหาฉันไม่ติด
ทำท่าเหมือนจะเป็นจะตายถ้าเราไม่ได้เจอกัน
โทรมาแค่เพียงจะนั่งเงียบให้ฉันอึดอัดเล่น
แต่กลับโกรธถ้าฉันหันไปสนใจอย่างอื่นมากกว่า
เป็นคนที่คอยจับมือถือแขนฉันทุกครั้งที่มีโอกาส
แต่แล้วจู่ๆก็ทำตัวมึนตึงอย่างไม่มีเหตุผล
หยอดคำหวานได้วันหนึ่ง
ทำให้ฉันเสียใจได้ในอีกวันหนึ่ง
บางที...เราอาจจะใกล้กันเกินไป...
เช่นตะวันที่อบอุ่นยามห่าง
แต่แผดเผายามเข้าใกล้
ฉันย่อมรู้ตัวเองว่า
ฉันรักอิสระเหนือสิ่งอื่นใด
ก่อนที่จะเหลือเพียงเถ้าถ่าน
ฉันควรจะหยุดตัวเองไว้
แม้จะอยากอยู่ใกล้ดวงตะวันนั้นก็ตาม
ความคิดเห็น