(exo) spring day, you – chanbaek

ตอนที่ 20 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 ก.พ. 59





Chapter 16

 

 

ปาร์คชานยอล (20)
เกิด 27.11.1992
ปีหนึ่ง คณะวิทยาศาสตร์ สาขาวิทยาศาสตร์การเกษตร 

 

 

            วันอาทิตย์ที่ 26 กุมภาพันธ์,
            ถึง ไดอารี่,

 

            ผมสูญเสียคนที่ผมรักมากที่สุดคนหนึ่งไป

            และผมไม่อยากให้ตัวเองในอีกสิบปีข้างหน้าจดจำรายละเอียดว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

            ขอโทษด้วย แต่วันนี้มันเศร้าเกินไป เกินกว่าที่จะเขียนอะไรออกมาได้จริงๆ




 




วันเสาร์ที่ 13 กุมภาพันธ์,

19.48 น.,

ฤดูหนาวอากาศเหมาะสำหรับการดื่มนมอุ่นๆหรือช็อคโกแลตร้อนหน้าเตาผิง

 

 

            "คืนนี้ชานยอลคงไม่ได้มาส่งคุณย่าเข้านอนนะครับ เขาคงจะกลับดึกเลย"

 

            คนตัวเล็กผู้ซึ่งเพิ่งก้าวขึ้นมาบนขั้นบันไดหน้าบ้านด้วยฝีเท้าอันแผ่วเบาพูดกับหญิงชราที่นั่งรอใครบางคนอยู่ตรงเก้าอี้ไม้โยกริมเฉลียงตัวเดิมเหมือนดังเช่นทุกคืนที่ผ่านมาตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี่

 

            แบคฮยอนมักจะตามชานยอลมาที่บ้านของคุณย่าทุกหัวค่ำเพื่อส่งคนที่อาวุโสกว่าเข้านอน และตัวเขาจะคอยแอบมองดูเวลาร่างสูงอ่านหนังสือนิยายภาษาอังกฤษที่คุณย่าเลือกเอาไว้ให้ฟังสองถึงสามบทเพื่อกล่อมให้เธอนอนหลับฝันดีเหมือนกับผู้ใหญ่ที่เล่านิทานก่อนนอนเพื่อกล่อมเด็กอย่างเงียบๆ และตอนนั้นเองที่เขาได้รู้ว่าสำเนียงภาษาอังกฤษของร่างสูงนั้นช่างไร้ที่ติ

 

            "อย่างนั้นหรือ?"

 

            หญิงชราว่าเสียงอ่อน แล้วค่อยๆหยัดตัวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า แบคฮยอนรีบเข้าไปประคองเธอโดยเร็ว ก่อนที่พวกเขาจะเดินอย่างอืดอาดเข้าไปในตัวบ้านด้วยกัน ผ่านห้องนั่งเล่นที่มีเฟอร์นิเจอร์อยู่น้อยนิด  และใช้เวลาเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงเตียงซึ่งถูกบดบังเอาไว้ด้วยชั้นหนังสือขนาดใหญ่แทนที่จะอยู่ในห้องนอน ชานยอลบอกว่าเป็นเพราะคุณย่าแก่มากแล้วและสุขภาพไม่ได้ดีเหมือนเมื่อก่อน เลยไม่อยากให้ท่านเดินเยอะ

 

            แบคฮยอนชอบที่นี่เป็นอย่างมาก ด้วยเหตุผลอะไรนั้น ตัวเขาเองก็ไม่อาจบรรยายออกมาได้ แต่ถ้าให้เปรียบเทียบ บ้านของคุณพ่อกับคุณแม่นั้นให้บรรยากาศเป็นโทนสีน้ำตาลอ่อน นุ่มนวล หอมหวาน และอบอุ่น เหมือนกับบ้านขนมหวานจากนิทานของพี่น้องตระกูลกริมม์ เรื่อง ฮันเซลและเกรเทล

 

            แต่บ้านของคุณปู่และคุณย่านั้น กลับทำให้เขารู้สึกว่าที่นี่ถูกอัดแน่นไปด้วยความทรงจำมากมาย จากที่เขาเดินสำรวจมาหลายรอบ ทุกรายละเอียดของบ้านหลังนี้ดูเลือนรางเหมือนกับรูปใบเก่า แต่กลับดูมีเรื่องราวมากมายถูกเล่าขานเอาไว้ผ่านของทุกชิ้น ไม้ทุกแผ่น อิฐทุกก้อน อากาศทุกอณู

 

            ถ้าให้เขาเลือก ที่นี่คงจะเหมือนสีเทาที่แสนจืดจาง

            ซึ่งบังเอิญว่าสีโปรดของแบคฮยอนคือสีเทาเสียด้วยสิ


            "อยากให้ย่าเล่าเรื่องของย่ากับปู่ให้ฟังมั้ย? ชานยอลชอบมากเลยล่ะ"

 

            ไม่รู้ว่าหญิงชราครึ้มอกครึ้มใจอะไรถึงได้พูดแบบนั้นออกมาขณะค่อยๆนั่งลงบนเตียง แต่แบคฮยอนเพิ่งสังเกตเห็นว่าแทนที่จะเป็นหนังสือที่รอให้ชานยอลมาอ่านให้ฟัง ในมือของท่านกลับเป็นกล่องเก่าเก็บหนึ่งใบที่เขาเคยเห็นมันถูกฝุ่นเกาะจนหนาอยู่ชั้นบนสุดของตู้หนังสือ


            "ครับ ผมอยากฟัง"

 

            เธอยิ้มออกบางเบาเมื่อได้ยินคำตอบ ก่อนจะเปิดกล่องแห่งความทรงจำออกอย่างใจเย็น ภายในนั้นบรรจุซองกระดาษหลายร้อยซองพร้อมกับสมุดที่มีอายุหลายสิบปีหนึ่งเล่ม

 

            "ย่าเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้าของไร่นี้ ตอนแรกมันก็เป็นแค่ไร่บาร์เล่ย์เล็กๆ มีพื้นที่แค่ไม่เท่าไหร่ พ่อแม่ของย่าเองก็ไม่ได้มีเงินทองมากมายอะไร ย่าก็เลยไม่ได้เรียนหนังสือหนังหาอย่างใครเขา"

            “…”

            "ตอนนั้นย่าอายุแค่สิบสี่ มีข่าวแว่วมาว่าจะมีทหารเข้ามาประจำอยู่ที่หมู่บ้านของเราหนึ่งสัปดาห์ คนในหมู่บ้านฮือฮากันใหญ่ แล้ววันหนึ่ง รถของพวกทหารก็วิ่งผ่านหน้าไร่ไปตอนที่ย่ากำลังกลับมาจากเข้าป่าไปหาฟืนกับพ่อ ตอนนั้นเองที่ย่าได้เจอกับปู่ เขามองย่าจนเพื่อนของเขาแซวเลยล่ะ"

 

            คุณย่าหัวเราะบางเบาเจือไปกับอากาศเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้น การเล่าเรื่องและน้ำเสียงของท่านสามารถทำให้คนตัวเล็กรู้สึกย้อนไปถึงหกสิบปีที่แล้วได้อย่างไม่ยากเย็น แบคฮยอนนึกไปถึงรูปของคุณปู่สมัยยังเป็นนายทหารยศเล็กที่เขาเคยเห็นในห้องอัดรูปที่ชั้นใต้ดินของบ้านหลังนี้

 

            "เหมือนว่าภารกิจที่นี่จะไม่ค่อยหนักมากนัก ปู่ถึงได้ชอบแวะเวียนมาหาย่าที่นี่บ่อยๆ เขาล่ะคุยโวโอ้อวดเสียใหญ่โตเชียวว่าที่บ้านของเขาน่ะเป็นทหารยศใหญ่โตอย่างนั้นอย่างนี้ คุยกันไปคุยกันมา พอรู้ว่าย่าไม่รู้หนังสือ ปู่เขาก็เลยอาสาเป็นครูสอนหนังสือให้ย่าเอง"

            “…”

            "แต่เป็นเพราะย่าเองไม่เคยได้เรียนหนังสือมาก่อน หัวย่าก็เลยช้ามาก แต่ปู่เก็ไม่เคยดุย่าเลย เราใช้ไม้หรือหินที่เจอแถวนั้นเป็นดินสอ และผืนดินทรายเป็นกระดาษ ย่าจำได้ดีเลยล่ะว่าตอนนั้นมีความสุขมากแค่ไหน ทั้งได้เรียนหนังสืออย่างที่ใจหวังสักที และได้เรียนรู้ว่า รักครั้งแรกนั้นเป็นอย่างไร"

            “…”

            "จนถึงวันที่ปู่ต้องย้ายไปที่อื่น ย่าก็ยังอ่านหนังสือไม่ออกอยู่ดี ปู่บอกกับย่าว่า เดี๋ยวจะส่งจดหมายมาหาผู้ใหญ่บ้าน แล้วจะวานให้เขาเอามาให้ย่า ตอนนั้นย่ายังไม่รู้สึกเศร้าอะไรมากมายนัก เพราะปู่ทำให้ย่ารู้สึกมั่นใจอย่างบอกไม่ถูก ว่าไม่ว่าอย่างไร ปู่ก็จะหาทางกลับมาเจอย่าได้อย่างแน่นอน"

            

            ความรู้สึกของคุณย่าตอนนั้นคงจะเหมือนกับความรู้สึกของเขาในตอนนี้  เป็นสิ่งที่ตัวเขาเองก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แต่อะไรบางอย่างในการกระทำของชานยอลที่ทำให้เขารู้สึกไว้วางใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับที่คุณปู่ทำให้คุณย่ารู้สึก

 

            "กระทั่งวันที่จดหมายฉบับแรกส่งมาถึงในอีกสัปดาห์ต่อมา ย่าดีใจมากจนอยากจะเอาจดหมายนั่นไปอวดคนทั้งหมู่บ้านเลยล่ะ

            “…”

            วินาทีแรกที่ได้เปิดจดหมายอ่าน ย่าก็รู้ทันทีว่าลายมือของปู่น่ะสวยมากๆ แต่มันเหมือนกับย่ากำลังจ้องมองไปยังกระดาษเปล่า ทั้งๆที่มันถูกเขียนด้วยน้ำหมึกอยู่เต็มไปหมด คืนนั้น ย่านั่งมองกระดาษแผ่นนั้นทั้งคืนแล้วก็นอนร้องไห้จนถึงเช้า คุณทวดบอกว่าตาของย่าบวมเป่งอย่างกับโดนต่อต่อย ตอนนั้นเองที่นึกได้ว่าการอ่านหนังสือได้มันสำคัญมากแค่ไหน"

            “...

            "หลังจากนั้น ย่าก็พยายามเรียนด้วยตัวเอง แต่มันไม่ใช่อะไรที่ง่ายเลยเวลาต้องทำคนเดียว โชคดีที่ตอนนั้น คุณลุงเจ้าของร้านของชำแถวบ้านแกเคยเป็นครูของโรงเรียนในเมืองแต่เกษียณแล้ว แกยินดีสอนให้ไม่คิดเงิน พอเสร็จงานในไร่ วันๆ ย่าจะก็ไปขลุกอยู่แต่กับคุณลุง"

            “…”

            "คำแรกที่คุณลุงถามย่าก่อนจะเรียนคือ อยากให้คุณลุงอ่านจดหมายให้ฟังก่อนมั้ย? คำตอบของย่าคือ ไม่ ไม่มีทาง ย่าจะต้องเป็นคนแรกที่ได้อ่านมัน"

 

            หญิงชราทำสีหน้าจริงจัง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มน้อยๆ เมื่อยื่นสมุดเล่มบางที่กระดาษนั้นทั้งกรอบและเหลืองเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางซองจดหมายมากมายมาให้แบคฮยอน มือเรียวนั้นรับเอามาโดยออกแรงให้น้อยที่สุดเพราะกลัวว่ามันจะบุบสลายไปเสียก่อน

 

            "นี่เป็นไดอารี่เล่มแรกของย่า จะเรียกว่าไดอารี่ก็คงไม่ถูกนัก มันเป็นเหมือนกับสมุดแบบฝึกหัดมากกว่า คุณลุงแกให้มาพร้อมกับดินสอไม้ที่ไม่ใช้แล้วให้ย่ามาลองฝึกเขียน"

           

            แบคฮยอนใช้นิ้วของตัวเองกรีดเปิดสมุดเล่มนั้นดูอย่างแผ่วเบา แผ่นกระดาษสิบกว่าหน้าแรกนั้นล้วนเป็นการคัดพยัญชนะและสระเหมือนการบ้านของเด็กอนุบาลแทบทั้งสิ้น ลายมือและการกดดินสอของคุณย่านั้นก็เหมือนเด็กเริ่มหัดเขียนไม่มีผิดเพี้ยน

 

            "กว่าย่าจะอ่านเขียนได้คล่อง ก็ใช้เวลาอยู่เป็นเดือนเชียว หนูเข้าใจใช่มั้ย ว่ากว่าจะถึงตอนนั้น ปู่ก็ส่งจดหมายมาหาย่าเกือบยี่สิบฉบับแล้ว"

 

            แบคฮยอนเปิดหน้ากระดาษเหล่านั้นผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงหน้าที่คัดสระตัวสุดท้าย หน้าถัดมาจึงเริ่มกลายเป็นการคัดคำ

 

            หน้าแรกของแบบฝึกหัดคัดคำ มีคำว่า 'ปาร์ค' อยู่เต็มไปหมด
            หน้าถัดมาเป็นคำว่า 'ยอง'

            ส่วนอีกหน้าเป็นคำว่า 'ชอล'
            หน้าถัดไปคือการเอาสามคำมารวมกัน

 

            ปาร์คยองชอล

            ตอนนั้นเองที่แบคฮยอนรู้ว่า คำแรกที่คุณย่าเลือกเรียน คือชื่อของคุณปู่

 

            "นี่เป็นจดหมายฉบับแรกที่ย่าส่งกลับไปหาปู่"

 

            ร่างบางพักจากการเปลี่ยนหน้าในสมุดมารับจดหมาย หน้าซองถูกจ่าไว้ด้วยลายมือสวยงาม ซึ่งคุณย่าน่าจะวานให้คุณลุงผู้สอนเป็นคนเขียน เขาหยิบกระดาษในซองผ่านรูที่ถูกฉีกเอาไว้แล้วก่อนหน้านี้ แล้วคลี่มันออกกว้าง บนนั้นมีลายมือที่เหมือนเด็กอนุบาลแบบในสมุดเมื่อสักครู่เขียนอยู่เพียงสองบรรทัดเท่านั้น

 


ปาร์คยองชอล
คิดถึง

 


            วินาทีนั้นเองที่มีน้ำหนึ่งหยดตกกระทบแผ่นกระดาษดังเปาะ ก่อนที่แบคฮยอนจะรู้ว่าน้ำหยดนั่นคือน้ำตาของเขาเอง

 

            "ย่าดีใจนะที่หนูซาบซึ้งกับเรื่องราวของย่า"

 

            มือหยาบเพราะผ่านการทำเกษตรกรรมมามากนั้นลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆ น่าประหลาดใจ ที่ทั้งที่ก่อนหน้านี้ แบคฮยอนเองก็ไม่เคยได้พูดคุยกับคุณย่าอย่างจริงจังสักครั้ง เพราะกลัวว่าจะไปรบกวนเวลาที่ชานยอลกับคุณย่าจะได้ใช้ด้วยกัน แต่สัมผัสของเธอกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวอย่างแท้จริง

 

            "ปู่น่ะ เขาต้องไปทั่วทุกหัวระแหงในแผ่นดินเกาหลีใต้เลยล่ะ จดหมายของย่าบางฉบับก็เลยไปไม่ถึงปู่"

            “…”

            "เป็นแบบนี้อยู่ห้าหกปี ตัวย่าน่ะ ถึงจะมีคนมาจีบแต่ก็ไม่เอาเพราะจะรอปู่คนเดียว แต่ในใจก็คิดเหมือนกัน ว่าเขาไปทั่วทุกหย่อมหญ้าขนาดนั้น ได้เจอหญิงสาวสวยๆมากมาย จะไม่ไปมีคนอื่นแล้วหรือ? แต่จดหมายที่ส่งมาอย่างสม่ำเสมอพวหนี้ มันเป็นยิ่งกว่าคำสัญญา"

 

            หลังจากนั้น ลายมือไก่เขี่ยในสมุดนั้นก็เริ่มมีพัฒนาการ ตัวเริ่มตรง เส้นเริ่มชัด และสุดท้ายก็กลายเป็นลายมือที่สวยงาม จากที่ทำได้เพียงแค่คัดเป็นคำสั้นๆ ก็กลายเป็นประโยค จนเป็นย่อหน้า และกลายเป็นเรื่องราวของแต่ละวันในที่สุด

 

            "และวันหนึ่งในปีที่ย่ากำลังจะย่างเข้าอายุยี่สิบ ไร่ที่นี่ก็เริ่มขยับขยายกว้างขวางมากขึ้น ย่าปั่นจักรยานกลับมาจากไปซื้อไข่ที่เล้าไก่ มีรถหรูสีดำคันนึงจอดขวางอยู่ที่หน้าทางเข้าไร่ ตอนนั้นย่าก็เอะใจ

            “…”

            พอกลับมาถึงบ้าน มีผู้ชายผมรองทรงสูงยืนอยู่ เขาสวมชุดทหารเต็มยศ ตราประดับเยอะแยะส่องระยิบระยับจนตาของย่าลายไปหมด พอเขาหันหน้ามาถึงได้รู้ว่าเป็นปู่ ย่ารีบทิ้งจักรยานเข้าไปกอดเขาอย่างไม่คิด ลืมไปว่าที่ตะกร้าหน้าจักรยานมีไข่อยู่ พวกมันก็เลยแตกหมดเลย"

 

            คุณย่าหัวเราะให้กับเรื่องตลกที่ตัวเองเคยทำเสียงใส ทำให้แบคฮยอนยิ้มตามอย่างช่วยไม่ได้ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมชานยอลถึงได้ชื่นชอบเรื่องราวของคุณปู่และคุณย่ามากนัก เพราะตอนนี้ มันก็ถือเป็นเรื่องราวที่แบคฮยอนชอบมากที่สุดอีกเรื่องแล้วเหมือนกัน ถ้ามีโอกาส เขาคงขอให้คุณย่าเล่าให้ฟังอีก

 

            "วันนั้น พ่อกับแม่ของปู่มาสู่ขอย่า ตอนแรกย่าก็กลัวว่าฝ่ายนั้นจะรับได้มั้ย เราแค่ลูกชาวไร่ไม่มีค่ามีราคาคุย แต่ทั้งสองท่านใจดีมาก ไม่เคยรังเกียจย่าเลย ย่าก็เลยไม่แปลกใจที่คุณปู่กลายมาเป็นคนดีแบบนี้ พวกท่านเล่าให้ฟังอีกนะ ว่าก่อนหน้านี้เคยหมั้นหมายเอาไว้กับลูกสาวนายพล แต่ปู่ไม่ยอม คุณทวดทั้งสองก็ไม่ได้ว่าอะไร"

            “…”

            "ย่าต้องเข้ามาอยู่ในโซล ไม่รู้ประสีประสาอะไรเลย เวลาปู่ไปทำงาน ย่าก็ไม่รู้จะทำอะไรดี โชคดีที่ภรรยาของพี่ชายปู่เขาก็อยู่เป็นแม่บ้านเหมือนกัน หล่อนเคยไปเรียนจากเมืองนอกเมืองนา เธอเลยสอนภาษาอังกฤษให้กับย่า แถมแนะนำนิยายสนุกๆเยอะแยะมากมาย จนตอนนี้ย่าชอบอ่านหนังสือภาษาอังกฤษมากกว่าอ่านแบบแปลแล้วซะอีก"

            “…”

            "พอปู่เขาปลดประจำการ ก็เลยมาพัฒนาไร่บาร์เล่ย์ของย่า จากตอนแรกที่แทบไม่มีอะไรเลย จนตอนนี้ก็เป็นอย่างที่หนูเห็น ใหญ่อย่างกับอาณาจักรย่อมๆ"

 

            หญิงชราถอนหายใจเบาขณะที่ริมฝีปากยังอมยิ้มอยู่เล็กน้อย แบคฮยอนที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงเข้าใจดีว่า การย้อนไปยังความทรงจำในอดีตที่แสนมีความสุขนั้น มีความเศร้าเจือปนอยู่ไม่น้อย เพราะทั้งหัวใจนั้นรู้ดี ว่าถึงอย่างไร ก็ไม่มีวันได้กลับไปสัมผัสความสุขนั้นอีกแล้ว

 

            "อยากเอาไปอ่านแก้เหงามั้ย?"
            "ครับ"

 

            เธอจัดการเก็บสมุดและซองจดหมายทั้งหมดกลับเข้าไปสู่กล่องของมันเช่นเดิม ก่อนจะปิดผนึกมันแล้วยื่นออกไปให้แบคฮยอน แล้วเปลี่ยนท่าเป็นเอนตัวลงบนเตียงเพื่อเตรียมตัวเข้านอน แบคฮยอนจึงรีบลุกขึ้นมาเอาผ้าห่มคลุมตัวเธอเหมือนกับที่เคยเห็นชานยอลทำ


            "ย่าดีใจที่เป็นหนูนะ"
            "ครับ?"
            "คนที่ชานยอลของย่ารัก"

 

            ท่านเอามือหยาบของตัวเองมาสอดประสานเข้ากับมือเรียวของแบคฮยอนอย่างสื่อความหมาย คนตัวเล็กจึงพูดตอบด้วยเสียงที่สั่นไหว


            "คุณย่าไม่รู้สึกแปลกๆหรอครับ? ก็ผม ... เป็นผู้ชาย"
            "ถึงย่าจะไม่ได้เรียนหนังสือมาสูง แต่ย่าก็รู้นะ ว่าหลายครั้ง คนก็เป็นผู้เลือกความรัก แต่บางครั้ง ความรักก็เป็นผู้เลือกเสียเอง"
            "..."
            "ย่ารู้ว่าหนูกลัวเรื่องนี้ แต่มันไม่ใช่เรื่องที่หนูกลัวมากที่สุดใช่มั้ยลูก?"
            "…"
            "หนูกลัวอะไรอยู่อย่างนั้นหรือ? แบคฮยอน"

            เป็นช่วงเวลาที่ความคิดของเขาเริ่มตะลุมบอนใส่กันอีกครั้ง แบคฮยอนพยายามค้นหาคำตอบให้คุณย่าเหมือนกับคนหลงทางที่มองหาจุดหมายปลายทาง ทั้งที่ก็รู้แก่ใจดีอยู่แล้วว่าคำตอบที่แท้จริงคืออะไร ตอนนั้นเองที่ร่างบางไม่สามารถควบคุมต่อมน้ำตาของตัวเองได้อีกต่อไป

 

            "ผมเป็นตัวบ่อนทำลายความรักครับ คุณย่า

            “…”

            ใครที่รักผม สุดท้ายก็ต้องเจอแต่ความทุกข์ เพราะผมไม่เคยดีมากพอจะทำให้ใครมีความสุขได้เลย แต่พอทุกคนทิ้งผมไป พวกเขาจะได้เจอความรักที่ดีและมีความสุข

            “…”

            ผมอยากให้คนดีๆแบบชานยอลได้รับความรักที่ดี ผมอยากให้เขามีรอยยิ้มที่แสนสวยงามนั้นตลอดไป ไม่ใช่ต้องมาอยู่กับตัวซวยอย่างผม"

            “แต่รู้มั้ย? ว่าหนูกำลังทำให้คนแก่คนนี้มีความสุขอยู่นะ

            "..."
            "อย่าดูถูกตัวเองเลย คนทุกคนบนโลกนี้ล้วนแต่มีคุณค่าในตัวเองทั้งนั้น หนูเป็นเด็กดี และย่าก็รู้ดีว่าชานยอลของย่าเลือกไม่ผิดคน"

            “…”
            "และย่าก็ยังเชื่ออีกนะ ว่าคนที่คิดว่าตัวเองไม่สมควรได้รับความรักที่สุด กลับเป็นคนที่สมควรได้รับความรักที่ดีมากที่สุด"
           

            คุณย่าเข้ามาสวมกอดแล้วลูบหลังของแบคฮยอนอย่างช้าๆ ก่อนจะโยกตัวไปมาเหมือนกับที่ตระกูลปาร์คคนอื่นๆทำ และคนตัวเล็กไม่รู้สึกเคอะเขินเลยที่ต้องหอมแก้มคุณย่าเมื่อรู้ว่าถึงเวลาที่ควรจะบอกท่านว่า 'ราตรีสวัสดิ์' เพื่อให้ท่านได้นอนสักที


            เป็นอีกหนึ่งครั้ง ที่แบคฮยอนรู้สึกขอบคุณสมาชิกทุกคนในครอบครัวปาร์คจนไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณได้อย่างไรหมด ที่ทำให้เขารู้สึกได้ถึงคำว่า 'ครอบครัว' ที่ตัวเขาไม่ได้รู้สึกมานานแล้วอีกครั้งหนึ่ง

 






'อย่าเอาแรงกดดันและความยากลำบากมาเป็นแรงที่กดเราให้ต่ำลงในแนวดิ่ง มันจะทำให้เรารู้สึกท้อและหมดกำลังใจ

ให้เราเปลี่ยนมันมาเป็นแรงผลักในแนวนอน ผลักให้เราไปก้าวต่อไปข้างหน้า แล้วเราจะเดินได้เร็วขึ้นเป็นสองเท่า'

เป็นคำสอนล่าสุดของแม่เราที่เราชอบมาก


เดือนกุมภาพันธ์ เป็นเดือนที่ค่อนข้างใจร้ายกับเรามาก ทำให้เราต้องหายไปนานเลย

ไม่รู้ว่ายังมีใครรออยู่มั้ย แต่กลับมาแล้วนะคะ คิดถึงมากๆด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

718 ความคิดเห็น

  1. #704 Kwaung MizMe (@mizme) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 16:02
    คิดถึง
    #704
    0
  2. #684 P.kiml (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 21:46
    เราก็ยังเป็นคนหนึ่งที่ยังใช้บริการไปรษณีย์นะ 555  ไม่ใช่สั่งซื้อของออนไลน์หรอกนะ
    ส่วนมากจะส่งโปสการ์ด เราส่งไปหาคนที่เราชอบ 5555  มันก็ดีนะ มันตื่นเต้นดี
    หลังจากที่เขาได้รับมันแล้ว กว่าเราจะได้รับกลับมาก็ผ่านไปสองปีแล้วอ่ะ ตอนที่ได้รับ
    มันรู้สึกตื่นเต้นจริงๆนะ  เหมือนความคิดถึงของเรามันส่งไปถึงเขาแล้ว และเขาก็ตอบกลับมาด้วย
    เราอาจจะไม่ใช่คนหัวโบราณอะไรแต่เรายังมีความเชื่อ ว่าความคิดถึงให้มันได้ทำงานบ้าง มันอาจจะนาน
    แต่พอได้รับแล้วมันก็คุ้มค่าดีเหมือนกัน    ความรักของคุณปู่กับคุณย่ามันเป็นอะไรที่อ่านแล้วรู้สึกสะเทือนใจนิดหน่อย
    เพราะมันเศร้าด้วยแหละ คนสมัยก่อนเค้าจะใส่ใจในเรื่องของความรักมาก  ไม่รู้สึก มันบอกเราผ่านตัวหนังสือ
    ผ่านหนังภาพยนตร์หลายๆเรื่อง ความรักในแบบสมัยก่อนเป็นอะไรที่อบอุ่นหัวใจมาก  คนสมัยนีิคงไม่ได้นึกถึง
    ว่าถ้าลองไม่มีโซเชียล ไม่มีอะไรเลย แต่มีเพียงกระดาษ ดินสอ กับสแตมป์ และความอดทน เค้าจะสามารถรักกันได้ไหม
    ทุกวันนี้ทุกอย่างเป็นเรื่องง่าย คิดถึงก็แค่ส่งข้อความ แล้วก็รอตอบอ่ะ ไม่รู้สิ เราว่ามันง่ายไป เร็วไป 55 
    เอาเถอะตอนนี้พล่ามเยอะและ  เราชอบเรื่องราวของคุณย่านะ ชอบความพยายามของคุณย่า  

    #684
    0
  3. #614 Primchidap (@Primchidap) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 13:19
    อ่านตอนนี้น้ำตาไหลพรากเลยค่ะ
    #614
    0
  4. #526 -[**Jha...JaA**]- (@mamipokoz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 16:38
    ไรเตอร์เก่งมาก เยี่ยมจริง ๆ เยี่ยมจริง ๆ เยี่ยมจริง ๆ เราซึ้งมากกับเรื่องของคุณย่า เป็นความรู้สึกที่ดีมากจริงๆ
    #526
    0
  5. #504 เซแจ่มชานแจ๋ว (@lusehun_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 13:16
    บรรยายดีมากเลยค่ะ มีคำสอนดีๆอีกด้วย เก่งมากๆเลยค่ะ ซึ้งมากอบอุ่น
    #504
    0
  6. #494 xxnhhzt68 (@xxnhhztt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 01:08
    น้ำตาไหลอ่ะ ฮืออ แต่มันมีความสุขมากเลย เป็นฟิคที่มีความสุขที่สุดที่เคยอ่านมาแล้ว
    #494
    0
  7. #345 aairch_ (@airxoxo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 22:11
    ดีมากกกกกกกดีจนไม่รู้จะบรรยายออกมาเปนคำพูดยังไงดี ประทับใจอีกแล้ว ประทับใจซ้ำๆไม่รู้จบ
    #345
    0
  8. #301 92x95n (@ninuttyz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 13:41
    น้ำตาไหลเลย ไม่ใช่เศร้าแต่ซึ้งใจมากกกก ไรท์สู้ๆน้า จะรอคอยเสมอ แง้
    #301
    0
  9. #284 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:18
    ประทับใจเรื่องคุณย่ากับคุณปู่มากอ่ะ น่ารักกกกกก
    #284
    0
  10. #283 honeyxhotaru (@honeyxhotaru) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:28
    คิดถึงเรื่องนี้นะคะ รออ่านเสมอ
    เป็นกำลังใจให้แบคฮยอนกับไรต์นะคะ
    #283
    0
  11. #282 Abhorrence (@iceparkchan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:44
    อยากไปเที่ยวในหมู่บ้านแบบนี้คงสงบ อากาศต้องดีแน่ๆ
    ตอนเด็กๆเราก็เคยโดนเพื่อนล้อชื่อหมู่บ้านเหมือนเซฮุน เราเข้าใจนะ

    เรื่องของคุณย่านี่ เค้ามั่นคงต่อกันมาก คุณย่าก็น่ารักมากด้วย ตั้งใจอ่านเขียนหนังสือ ครั้งแรกที่เห็นว่าเล่มที่อ่านเป็นภาษาอังกฤษ เราคิดว่าย่าจบจากเมืองนอกด้วยซ้ำ เก่งจริงๆ
    #282
    0
  12. #281 fearlessgirl (@puppytps) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:22
    ติดตามเสมอนะคะ สู้ๆนะคะกับเรื่องที่เจอ ต้องผ่านมันไปได้แน่นอน :3 สู้ๆค่า
    #281
    0
  13. #280 poisonbabe (@hickey) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:25
    เรา ร้องไห้เลยค่ะ น้ำตาไหลเลย
    #280
    0
  14. #279 Abhorrence (@iceparkchan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:42
    เดี๋ยวมาอ่านนะ เราไปอ่านหนังสือสอบก่อน คิดถึงนะแจ๊ะ
    #279
    0
  15. #278 Abhorrence (@iceparkchan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:40
    จะหายไปไม่บอกไม่กล่าวกันก่อน ฮื่อออ เดี๋ยวตีเลยนี่ ฉบายดีนะ?
    #278
    0
  16. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:54
    เรื่องราวของคุณปู่และคุณย่าโรแมนติคมากๆเลยค่ะ ไม่ใช่แค่แบคฮยอนที่ซึ้งใจเราก็ซึ้งใจไปด้วย เป็นฟิคที่ไม่ว่าจะอ่านกี่ตอนๆก็ดีกับใจอบอุ่นใจเหลือเกินค่ะ
    #276
    0
  17. #275 AtomZww (@loveprimo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:41
    อ่านแล้วประทับใจมากกก คิดถึงไรท์นะคะ ?
    #275
    0
  18. #274 Rabbit.B (@phatcahb) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:31
    อ่านตอนนี้แล้วอึดอัดน้ำตาคลอเลยได้ข่อคิด้วยค่ะคิดถึงมากๆเลยน้า
    #274
    0
  19. #273 pearr-i (@pearr-i) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:34
    เรื่องของคุณปู่กับย่าโรแมนติคมากกกก
    #273
    0
  20. #272 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:58
    ความรักของคุณปู่คุณย่าน่าประทับใจจัง
    #272
    0
  21. #271 멍령이 (@parkpum002) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:56
    ฟิคเรื่องนี้เป็๋นสีครีมรึเปล่า ทำไมอบอุ่นหัวใจจังเลย ความรักของปู่กับย่า กินใจเรามาก แค่คำว่า คิดถึง มันยิ่งใหญ่และลึกซึ้งยิ่งกว่าประโยคยาวๆ มากมายในจดหมายอีก
    #271
    0
  22. #270 Lowmarry (@aandaman-799) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:35
    ซึ้งมากเลยค่ะTT ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ เราชอบเรื่องนี้มากๆเลย สู้ๆค่ะ
    #270
    0
  23. #269 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:55
    เรื่องของคุณปู่กะคุณย่าอบอุ่นมากอล้วก็ครอบครัวนี้อบอุ่นมาก หวังว่าจะมากพอจนทำให้แบคทำตามความรู้สึกมากกว่าความกลัวนะ
    #269
    0
  24. #268 kengkitlove (@kengkitlove) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:52
    สนุกมากค่ะ น้ำตาแตกกับความรักของคุณปู่กับคุณย่า
    #268
    0
  25. #267 min-issaree (@min-issaree) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:43
    เป็นพาร์ทที่เราตั้งใจอ่านมากกกกกๆๆๆๆ ก.ไก่ล้านตัวเลยอ่ะ ความรักของย่ากับปู่คือที่สุดอ่ะ ดีกับใจมากๆ ขอคำพูดของย่าทำให้แบครู้สึกมั่นคงขึ้นมาบ้างนะ
    #267
    0