ท่านประมุข! ฮูหยินหนีไปอีกแล้วขอรับ! [E-book&หนังสือ]

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 252,922 Views

  • 1,837 Comments

  • 7,822 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,152

    Overall
    252,922

ตอนที่ 27 : บทที่13: ประมุขหรงแห่งพรรคมังกร [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 572 ครั้ง
    21 มิ.ย. 61

บทที่13

ประมุขหรงแห่งพรรคมังกร [1/2]


 #人像摄影作品欣赏#

芳华独自老-摄影-苏叔er-POCO摄影作品展示



ปรับความเข้าใจฉันท์สามีภรรยาเสร็จ ประมุขโหลวก็หวนกลับไปทำงานต่อ สีหน้าเคร่งเครียดขึงขังทำให้นางมิอยากเข้าไปรบกวน เสียงหวานสั่งให้ลูกศิษย์บางส่วนออกไปซื้อสินค้าที่ต้องการมาให้ สวีกงหลินอยากทำอาหารรับราตรีด้วยตนเอง บางครั้งการอยู่ว่างงานท่ามกลางฝูงชนขยัน มันทำให้นางรู้สึกอึดอัดน่าประหลาด

“ระหว่างรอวัตถุดิบ นายหญิงมิอยู่สนทนากับท่านประมุขก่อนเล่า”

“ใช่ๆ ท่านต้องดีใจมากแน่ หากนายหญิงเป็นฝ่ายเริ่มชวนคุยก่อน”

แก้มขาวซับสีแดงระเรื่อราวผลผิงกั่วสุก นัยน์ตาหงส์ฉ่ำน้ำหวานปานน้ำผึ้งป่าหลุบมองสองมือเล็กที่ยังมีดอกไม้ช่อโต นิ้วเรียวเกี่ยวก้านเขียวขจีเล่น ก้มลงสูดกลิ่นหอมอ่อนแตะจมูกให้ความรู้สึกสงบและปลอดภัย ดังมีชายหนุ่มอยู่ใกล้ชิด ถ้าตัดกลิ่นอายแห่งบุรุษทิ้ง ประมุขโหลวมีกลิ่นกายคลับคล้ายบุปผาหายากช่อนี้

ทั้งหวานเย้ายวนและลึกลับ ชวนให้ค้นหาไม่รู้เบื่อ

“นี่ข้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่” นางตีหัวตัวเอง เมื่อเผลอคิดเรื่องอกุศล มาคิดถึงกลิ่นกายบุรุษตั้งแต่ยังไม่ดึกดื่น ช่างเป็นสตรีที่ใช้มิได้จริงเชียว

ในห้วงความคิดแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งยุยงให้กลับไปพูดคุยกับประมุขหนุ่ม ส่วนอีกฝั่งอยากให้สงวนท่าทีและมอบเวลาส่วนตัวแก่เขาบ้าง นับตั้งแต่ที่นางมาอยู่ที่นี่ น้อยครั้งที่โหลวเว่ยเซียนจะปลีกวิเวกอยู่ตามลำพัง

สวีกงหลินนั่งตบตีตนเองห้องรับแขกจนเป็นที่พอใจ จึงจัดสินใจว่าไปหาประมุขหนุ่ม ท่ามกลางสายตาล้อเลียนพาลพาให้แก้มร้อนผ่าวดั่งถูกไฟลนของสมาชิกในพรรค บางทีนางก็อดสงสัยไม่ได้ พวกเขาน่าจะเหมาะกับอาชีพเหยี่ยวข่าว

รู้ทันโลก รู้ทันเรื่องชาวบ้านชาวช่องดียิ่ง

 

 

“ท่านประมุขโปรดเห็นใจข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ จะให้เป็นลาเป็นม้า ข้าก็ล้วนยินดี โปรดอย่าผลักไสข้าไปจากท่านเลย ข้าไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ”

ขาเรียวใต้อาภรณ์สีน้ำเงินเข้มอันเป็นสีโปรดของประมุขหนุ่มมุ่งหน้าสู่ห้องทำงาน ทว่าเสียงที่เล็ดรอดออกมากลับทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่น วาจาก่นด่าสลับคำอ้อนวอนนั้นเป็นน้ำเสียงสตรีไม่ผิดแน่ แต่อีกฝ่ายมาอยู่ในห้องทำงานของอีกฝ่ายได้อย่างไร เมื่อคิดถึงจุดนี้ ใบหน้างามก็ฉายความไม่ชอบใจเสียอย่างนั้น

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

มือเล็กเคาะประตูถี่ตามแรงอารมณ์ ไม่ปล่อยให้คนด้านในอนุญาต นางมารสาวก็ผลักประตูให้เปิดออก สายตาลากไปหยุดที่ต้นเสียงชวนโมโหบนพื้น เป็นหญิงสาวชาวบ้านหน้าตาชวนมองมิถึงขั้นสะสวย

“ฮูหยิน...” ใบหน้าเย็นชาของประมุขหนุ่มยามมองไปที่คนกึ่งเปลือยกึ่งปกปิดเบื้องหน้าทำให้อารมณ์คุกรุ่นเย็นลง “ไม่อยู่พักผ่อนสักหน่อยเล่า”

“หากมิมา ก็คงมิได้รู้ว่ามีสตรีพยายามเสนอตัวให้เซี่ยงกงอยู่น่ะซี” เสียงหวานสะบัดเล็กน้อย เรียกประกายแวววับจากดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว “ส่วนเจ้า เป็นสตรีประสาอะไร มาเปลือยกายในห้องทำงานสามีชาวบ้านชาวช่องเขา”

“ฮะ ฮูหยิน” หญิงสาวหน้าชาวาบ ช้อนตามองฮูหยินที่โจษจันว่าแสนอ่อนโยนอย่างไม่เชื่อหู “ข้าขอความเมตตาจากท่าน ข้าไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ”

“แล้วอย่างไร” นางเลิกคิ้วมอง พลางกอดอกพิงกรอบประตู ขณะที่หญิงสาวผมเผ้าชี้ฟู เสื้อผ้าหลุดลุ่ยยั่วยวนสายตาคลานเข่ามาใกล้ สวีกงหลินสบตากับสายตาที่มีแววตาดำมืดขึ้นทุกขณะจิต แล้วส่ายหน้าห้ามปราม

เขาต่อสู้มามากแล้ว วันนี้นางจะขอรับมือบ้างจะเป็นไรไป ยิ่งกับสตรีเยี่ยงคนเบื้องหน้า นางยิ่งอยากออกลวดลายด้วยตนเอง

“โปรดให้ความเมตตาแก่ข้าด้วยเถิดฮูหยินเอก บิดาของข้ายกข้าให้ท่านประมุขแล้ว รวมถึงร้านรวงที่ถูกนำมาแลกเปลี่ยน แต่ยามนี้บิดาสิ้นชีพลง ร้านรวงก็ถูกยึดไปหมดสิ้น ข้าเหลือที่พึ่งพิงเพียงท่านประมุขเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น”

“อ้อ...เป็นเช่นนั้น”

สวีกงหลินฟังคำกล่าวที่มิมีส่วนใดเกี่ยวข้องกับความรับผิดชอบของประมุขโหลวอย่างไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว ชักเท้าออกห่างคนที่โขกหัวขอความเห็นใจบนปลายเท้าเล็ก จนอีกฝ่ายเงยหน้ามองทั้งน้ำตา

“ฮูหยินเอกเจ้าคะ...”

“เจ้าเรียกผิดแล้วแม่นาง” นางขยับยิ้มอ่อนหวานพอให้คนมองใจชื้น ให้สามีรับผิดชอบสตรีอื่น มิเท่ากับชักอสรพิษเข้าเรือนหรอกหรือ คนๆนี้ก็ช่างหน้าด้านหน้าทนมาขอความเห็นใจจากภรรยาเขา หวังให้นางโอบอ้อมอารีและเมตตาปราณีย่อมได้ “เจ้าเรียกผิดแล้ว”

“หมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ หรือว่าท่านมิใช่”

สีหน้าอีกฝ่ายจืดเจื่อนลง ความนอบน้อมหายไปกึ่งหนึ่ง เมื่อสันนิษฐานถึงความเป็นจริงว่าอาจมีผู้หญิงที่มีบทบาทสำคัญกว่าคนเบื้องหน้า กลีบปากสวยของโฉมสะคราญร่างกายบอบบางในอาภรณ์สีเดียวกับประมุขหนุ่มขยับยิ้ม

“มิใช่ฮูหยินเอก แต่ข้าเป็นฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวของท่านประมุขโหลว แม่นางโปรดเข้าใจเสียใหม่”

ใบหน้าชวนมองจืดเจื่อนลงอีกขั้นกลายซีดดุจไก่ต้ม ร่างอรชรกรีดกรายผิดวิสัยเดินผ่านร่างบนพื้นไม้มาหยุดข้างกายบุรุษร่างใหญ่ ใบหน้าเรียบนิ่งฉายความอ่อนโยนลงเมื่ออยู่ใกล้ฮูหยินของตน สร้างน้ำหนักในใจคนมองกว่าเก่า

“อย่าสร้างความร้าวรานให้ครอบครัวผู้อื่นเลย”

“...”

“ถือว่าข้าขอร้องในฐานะสตรีด้วยกัน”

โหลวเว่ยเซียนได้ฟังคำปกป้องเจือน้ำส้มเข้มข้น ใจแกร่งพลันกระตุกตึกตัก ตวัดแขนแกร่งอุดมด้วยกล้ามเนื้อมัดใหญ่โตใต้เสื้อรั้งเอบางเฉียบให้ลงมานั่งตัก พลางกดจมูกหอมแก้มนุ่ม ไม่แม้แต่จะเหลือบมองด้วยเสี้ยวสายตา

“พามันออกไป อย่าให้ข้าทราบว่าพวกเจ้าปล่อยให้คนนอกเข้ามาในห้องทำงานของข้าได้อีก มิเช่นนั้นครั้งต่อไปจักไม่มีโอกาสให้พวกเจ้าแก้ตัว”

น้ำเสียงเย็นเยียบกล่าวขึ้น ทันใดนั้นผู้ที่คอยอารักขาอยู่หน้าประตูจึงพากันเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ หลายคนใบหน้าไร้สีเลือดเพราะกลัวบทลงโทษ พวกมันมิน่าทำตัวรู้ใจท่านประมุขเลย เพราะคิดว่าบางทีนายใหญ่อาจอยากได้บุปผาประดับจวนเพิ่มจึงปล่อยผ่าน ไฉนจะคิดว่าใจถูกล่ามไล้กับนายหญิงเสียแล้ว

“ขออภัยท่านประมุข! จะไม่มีเหตุการณ์นี้ขึ้นอีกขอรับ”

สวีกงหลินขยับกายนั่งให้ได้ที่สบาย ก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงบนตักแกร่ง ใบหน้าหวานเหลียวไปมองบุคคลที่ถูกใช้เป็นเก้าอี้อย่างคาดโทษ

“เสน่ห์แรงเหลือเกินนะเซี่ยงกง”

“ได้เห็นฮูหยินหึงหวง เป็นบุญตายิ่ง”

เป็นบุญตาบิดาท่านสิ

นางสะบัดหน้าหนีไปอีกทางเมื่อเห็นแววตาล้อเลียนจากคนร่างใหญ่ พยายามจะดิ้นหนีแต่ก็ถูกรัดไว้แน่นปานงูรัดเหยื่อ ลมหายใจนางสะดุดเมื่อปลายจมูกโด่งมาถูไถที่ลำคอเล่นราวกับกำลังหยอกล้อ พลางขบเม้มปากเบาๆ

“ท่านประมุข! ประตูยังไม่ได้ปิดนะ” นางโวยวายลั่นห้อง แต่ก็ถูกเขาห้ามไว้

“ชู่ว...เซี่ยงกงต่างหากไม่ใช่ท่านประมุข อยากถูกลงโทษหรือฮูหยิน”

ตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มนึกถึงอีกเรื่องที่เกี่ยวกับคนบนตัก เขาดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก ข้อความเลือนหายไปเล็กน้อยจนต้องใช้ไฟลนให้อักษรน้ำมันผิวส้มปรากฏชัด อย่างน้อยสวีกงหลินควรได้ทราบสถานการณ์ของตนเอง

“คนที่มีเสน่ห์จนน่าโมโห มันคือเจ้าต่างหากฮูหยิน” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวเล็กน้อย

“หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ”

“อดีตว่าที่เจ้าบ่าวขบวนล่มส่งจดหมายมาท้าทายทุกวี่ทุกวัน เพื่อขอเจ้าคืน ข้าจะไปเทียบฮูหยินที่มีแต่คนอยากเป็นเจ้าจ้าวเจ้าของได้อย่างไร”


 

-MISS SORAKI-

*ประมุขหรงอุตส่าห์มีชื่อตอนเป็นของตัวเอง แต่ดันออกมาแค่ชื่อ สงสารเขานะคะ...เดี๋ยวตอนหน้าคงต้องมอบบทเป็นของกำนัลแก่พี่ท่านสักหน่อย 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 572 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #1099 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 23:15

    ฮูหยินอย่าลืมจัดอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เจ้าพวกที่ปล่อยผู้หญิงเข้ามาด้วยนะ

    คิดไม่ซื่อดีนัก

    #1099
    0
  2. #1017 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:47
    สะใจมากต้องแบบนี้สิฮูหยิน
    #1017
    0
  3. #1015 Modap91 (@Modap91) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:25

    ดีมากฮูหยิน อย่างชักศึกเข้าบ้านนะ

    ท่านประมุขจัดการขั้นเด็ดขาดไปเลย

    #1015
    0
  4. #994 I-BAM (@autchittha) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 17:08
    รอนะค้าาา
    #994
    0
  5. #991 IBTBMEDSTD (@WanttobeMedst) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 16:46
    หลงประมุขโหลมาก เฮือกกกก
    #991
    0
  6. #990 สิบลี้ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 16:34

    รอน้าค่าาา

    #990
    0
  7. #989 Shanxin (@Shanxin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 16:22
    มีตอนเป็นของตัวเอง แต่มีแค่ชื่อ สงสารอะ 55555555
    #989
    0
  8. #988 ลู่เจิ้งหนี่ว์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 16:12

    ไรท์แซวประมุขหรงหนักมาก 55555

    น้องหลินหึงได้น่าเอ็นดูมากลูก โอ้ยยย มากอดที อยากฟัดงื้ออออ น่ารัก

    #988
    0