รดีซ่านทรวง

ตอนที่ 55 : เล่ม 2 - ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    18 ก.ย. 61

ตอนที่ 5


เอก.. อี้.. เอ้ก.. เอ้ก.. ไก่เกาะขอนไม้โก่งคอขันรับแสงอรุณ ร่างสูงกำยำของปัณณวัตรลงจากเตียงเดินไปทางประตูห้องนอนได้อย่างถูกต้อง เมื่อเปิดประตูออก แสงไฟนีออนจากด้านนอกก็สาดส่องเข้ามาไล่ความมืด ซึ่งเป็นเหตุให้อนงค์นางตื่นตาม เพราะเธอมีหน้าที่หุงหาอาหารให้เขากิน และวันนี้เธอคิดที่จะไปใส่บาตรพระสงฆ์ เนื่องจากตอนที่อยู่กรุงเทพฯ เธอไม่ได้ใส่บาตรเลย

เวียนหัวไหม” เขาถาม เพราะเคยมีประสบการณ์เวียนหัวในตอนเช้ามาก่อน

นิดหน่อยค่ะ”

นอนต่อเถอะ”

นางอยากใส่บาตรค่ะ อยู่กรุงเทพฯ ไม่ได้ใส่เลย”

อืม..”

พออนงค์นางยันตัวขึ้นจากที่นอน เขาจึงเปิดไฟในห้องนอน ทั้งสองหันไปมองลูกน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยนอนแผ่อ้าซ่า ปากเปรอะคราบน้ำนมและน้ำลาย

จะใส่บาตรใช่ไหม งั้นพี่ไปหุงข้าว”

ค่ะ แต่ทำอะไรใส่บาตรดีคะ นางเหม็นกระเทียม” คนพูดมีสีหน้าพะอืดพะอมเมื่อนึกถึงกลิ่นกระเทียมขึ้นมา

แกงมะเขือเปราะไง”

ดีค่ะ พี่เขมฉล้าดฉลาด”

นางอยากกินอะไร ไข่ตุ๋นใส่ดอกขจรอีกหรือเปล่า” เขาถาม เพราะเมื่อคืนอ่านความคิดเห็นของหลายๆ คนที่อยู่ในช่วงเวลาตั้งครรภ์ บางคนกินอาหารแบบซ้ำๆ อย่างไม่รู้จักเบื่อ เหมือนที่เขาชอบกินข้าวคลุกกะปิและมะม่วงเปรี้ยวสับเป็นฝอยในเวลานั้น

ค่ะ นางอยากกินไข่ตุ๋นใส่ดอกขจรอีก” อนงค์นางตอบขึ้นมาพร้อมกับเกิดอาการน้ำลายสอ

หุงข้าวเสร็จแล้วพี่จะไปเก็บดอกขจร”

เออ.. พี่เขมคะ หักฝักข้าวโพดออกมาจากต้นด้วยนะคะ นางอยากกินข้าวโพดต้ม”

ได้”


อนงค์นางกับปัณณวัตรถูกรุมถามทันทีที่ทุกคนมาถึงหน้าบ้าน เพราะเมื่อวานลุงสนไปปล่อยข่าวดีให้ทุกคนรับรู้เอาไว้แล้ว เช้าวันนี้ที่นี่จึงเจี๊ยวแจ๊วยิ่งนัก โดยเฉพาะเหมือนฝันที่ทั้งยินดีและตื่นเต้นไปกับสองผัวเมียที่มีสมาชิกใหม่เพิ่ม จึงเอ่ยแซวพร้อมเสียงกลั้วหัวเราะและรอยยิ้ม

น้าเขม.. น้าเขมจะรีบผลิตลูกไปไหน”

มีเมียก็ต้องมีลูกสิว่ะ”

ช้าๆ ก็ได้ ไม่มีใครว่าหรอก”

จะมีหลายๆ คน”

กี่คน?”

สิบ!”

พี่เขม..” อนงค์นางร้องเสียงหลงทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น แถมค้อนหนึ่งทีพลางทำหน้าบึ้งที่เขาพูดตอบได้อย่างหน้าตายดีแท้

นกน้อยที่หนีบหลานสาวเอาไว้ข้างเอว เนื่องจากพามาเลี้ยงที่นี่ด้วยตั้งแต่คอแข็ง เพราะเหมือนฝันต้องช่วยเขตทำงานหาเงิน เพื่อเป็นค่านมและผ่อนบ้านน็อคดาวน์ที่ปัณณวัตรขายต่อมา

กี่เดือนแล้วหรือนาง..” นกน้อยถาม

หกสัปดาห์แล้วค่ะ” อนงค์นางตอบยิ้มๆ

น้องอัญจะมีน้องแล้ว” โต้งแซวอัญชันที่กำลังมองโน้นมองนี้ไปอย่างไม่สนใจอะไรนัก แล้วหนูน้อยก็หันมามองหน้าโต้งตาปริบๆ ราวกับสงสัยว่าเรียกทำไม และดวงตาใสแจ๋วของหนูน้อยก็มองไปทางมะเขือเปราะกับแตงกวาที่ส่งเสียงเห่าขึ้นมาดังลั่นสวน

โฮ่ง.. โฮ่ง..

ทุกคนเบนสายตาไปทางที่เจ้าสองตัวเห่า ต่างเห็นยอดชายขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาโดยมีนวลตองซ้อนท้าย แล้วปัณณวัตรก็ส่งเสียงดุใส่เจ้าสองตัวที่ยังส่งเสียงเห่าอยู่อย่างกระโชกโฮกฮาก

โฮ่ง.. โฮ่ง..

มะเขือเปราะ! แตงกวา!”

โฮ่ง.. โฮ่ง..

หยุดเห่า!”

โฮ่ง.. โฮ่ง..

ลุงสนรีบเข้าไปจับมะเขือเปราะ ส่วนโต้งก็รีบเข้าไปจับแตงกวา เพราะพวกมันทำท่าจะพุ่งเข้าไปกัดคนแปลกหน้าที่กล้าบุกรุกสวนนี้

ยอดชายจอดรถมอเตอร์ไซค์ห่างจากเจ้าสองตัวด้วยความสยอง เพราะกลัวคมเขี้ยวของพวกมันจะขย้ำเข้ามาในเนื้อ พอจอดรถมอเตอร์ไซค์ได้ สองผัวเมียก็ขยับไปยืนอยู่อีกฟากของรถมอเตอร์ไซค์

คนแปลกหน้าเข้ามา พวกมันจะเห่า” ปัณณวัตรเอ่ยบอกผู้ที่เพิ่งเข้ามาเสียงเข้ม

มันจะกัดไหม?” นวลตองถามสีหน้าหวาดกลัว

ไม่กัดหรอกค่ะ พวกมันฉลาด พวกมันรู้ว่าใครทำงานที่นี่แล้วก็จะไม่กัด” อนงค์นางตอบพร้อมรอยยิ้ม เพื่อให้คนงานใหม่สบายใจ

ใช่ ถ้าพวกมันรู้ว่าทำงานที่นี่แล้วก็จะไม่กัด” บุหลงช่วยยืนยันว่าจะได้รับความปลอดภัยอย่างแน่นอน เนื่องจากรู้จักนิสัยเจ้าของตัวนี้ที่วิ่งเล่นอยู่รอบๆ ทุกคนมาตั้งแต่ยังเด็ก

ทำงานที่นี่ก็ไม่มีอะไรมาก” เจ้าของสวนผักเข้าเรื่องงาน “มาเช้าๆ แบบนี้ก็แค่เก็บมะเขือเปราะ แตงกวา พริกขี้หนู และยอดชะอม จากนั้นก็ช่วยกันแพคให้เสร็จก่อนที่แม่ค้าจากกรุงเทพฯ จะมารับในช่วงเที่ยงหรือบ่าย ทำงานกันเสร็จก็กลับบ้านกัน อ้อ.. มีช่วยกันพรวนดิน ให้ปุ๋ย ฉีดยาฆ่าแมลงบ้าง เงินค่าจ้างก็ตามที่ลุงสนพูดนั้นแหละ”

ทำได้” ยอดชายพูดขึ้นรับทำงานอย่างกระตือรือร้น

ถ้าอย่างนั้น.. ไปทำงานกันได้แล้ว วันนี้เราจะเก็บมะเขือเปราะกัน” ปัณณวัตรบอกกับทุกคน แต่มะเขือเปราะกับแตงกวายังส่งเสียงเห่าใส่คนแปลกหน้า

โฮ่ง.. โฮ่ง..

พวกเอ็งเลิกเห่าได้แล้ว! พวกเขาจะเข้ามาทำงานในสวนของเรา” ปัณณวัตรดุใส่เจ้าสองตัว จากนั้นก็เดินไปหามะเขือเปราะที่อยู่ในมือของลุงสนก่อน

โฮ่ง.. โฮ่ง..

อย่าไปกัดนะเอ็ง.. พวกเขามาทำงานให้กับเรา!” มือใหญ่หยาบกร้านยึดปลอกคอของมะเขือเปราะเอาไว้มั่น ขณะที่ปัณณวัตรพูด เขาจ้องตาของมันอย่างดุดัน

โฮ่ง.. โฮ่ง..

เข้าใจใช่ไหม?”

โฮ่ง..

ดีมาก..”

ก่อนปัณณวัตรจะไปปรามแตงกวาด้วยวิธีเดียวกัน เจ้าของสวนผักคุยกับลุงสนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เพราะวันนี้จะไม่อยู่บ้านครึ่งวัน มีแกเท่านั้นที่เขาเชื่อใจที่สุด

ลุง.. เดี๋ยวฉันกับนางจะเข้าไปในเมือง จะพาไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลสักหน่อย และจะแวะซื้อปุ๋ยกับยาฆ่าแมลงเพิ่มด้วย”

เออ.. ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนปรางมันมา”

ปัณณวัตรพยักหน้าแล้วหันไปจัดการกับแตงกวาที่อยู่ในมือโต้ง แรกเริ่มคือจับปลอกคอของมัน จากนั้นก็มองเข้าไปในดวงตาของมัน และคุยกับมันเหมือนที่คุยกับมะเขือเปราะ เวลานั้นเหมือนฝันล้วงเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อแขนยาวที่ติดกระดุมเล็กๆ กันเงินหล่นและส่งให้อนงค์นางพลางพูดด้วย เนื่องจากนมผงของลูกน้อยใกล้หมดแล้ว

น้านาง.. ฉันฝากซื้อนมผงหน่อยสิ”

ได้สิ” อนงค์นางรับฝากซื้อด้วยความเต็มใจ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เธอยินดีทำให้

ลุงสน บุหลง นกน้อยที่อุ้มหลาน เหมือนฝัน โน้ต และโต้ง ทุกคนขยับตัวแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ ยกเว้นยอดชายกับนวลตองเท่านั้นที่ไม่กล้าขยับ เนื่องจากไม่มั่นใจว่า จะไม่ถูกเจ้าสองตัวนั้นขย้ำเนื้อ

เอานี่..” บุหลงส่งกระป๋องพลาสติกให้นวลตองสองใบ เนื่องจากต้องนำไปใส่ลูกมะเขือเปราะหลังจากที่เด็ดออกมาจากต้น

มันไม่กัดแน่นะป้า” นวลตองถามผู้อาวุโสกว่าเสียงหวาดกลัว

ไม่กัดหรอก”

แล้วถ้ากัดขึ้นมาล่ะ”

พวกมันฉลาดจะตาย พวกมันฟังพวกเรารู้เรื่อง” บุหลงตอบแล้วมองไปทางอัญชัน ที่เวลานั้นกำลังเดินเข้าไปเล่นกับพี่ชายทั้งสอง ซึ่งพวกมันก็เล่นด้วยอย่างสนุกสนาน จากสุนัขดุๆ กลายเป็นสนุกขี้เล่นขึ้นมาทันที ทั้งกระดิกหาง ทั้งสะบัดหัว และเห่าด้วยเสียงหยอกล้อ

โฮ่ง.. โฮ่ง..

อิ.. อิ..”

โฮ่ง..

มา.. มา..” อัญชันกระดิกนิ้วป้อมๆ ราวกับกำลังเรียกพวกมัน และเดินเข้าไปหาอย่างโคลงเคลง

โฮ่ง.. โฮ่ง..

มา.. มา..”

ยอดชายกับนวลตองทำใจอยู่ชั่วครู่ ท้ายที่สุดก็ขับรถมอเตอร์ไซค์ตามคนอื่นๆ เข้าไปในสวน อนงค์นางจึงตรงเข้าไปอุ้มร่างของลูกน้อย เพราะถึงเวลาแล้วที่จะเข้าไปในเมืองกัน เธอยิ้มพลางพูดหยอกล้อลูกสาว ซึ่งอัญชันก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที เพราะหนูน้อยชอบเที่ยวเป็นที่สุด

ไปกันค่ะ ไปเที่ยวกัน”

แค่ปัณณวัตรเปิดประตูรถกระบะออก มะเขือเปราะกับแตงกวาหยุดยืนอยู่กับที่ พวกมันทั้งสองตัวจ้องเขาตาเขม็ง ชายหนุ่มจึงสั่งเสียงเข้มขณะจ้องตาตอบ

พวกเอ็งเฝ้าสวนไปนะ ข้าจะไปซื้ออาหารมาให้ จะซื้อไส้กรอกมาให้ด้วย.. เอาไหม”

โฮ่ง.. โฮ่ง..

อนงค์นางฟังแล้วหัวเราะเมื่อสามีจะซื้อไส้กรอกหมูอร่อยๆ มาให้พวกมันกิน ซึ่งไม่ใช่แค่พวกมันเท่านั้นที่ชอบ อัญชันก็ชอบไส้กรอกหมูเช่นกัน


แปดโมงกว่า ปัณณวัตรพาเมียและลูกน้อยเข้าไปฝากครรภ์กับหมอคนเดิม เมื่อได้พบคุณหมอ คุณหมอยิ้มทักราวกับจำคนไข้ของตัวเองได้

เป็นอะไรหรือคะ?”

มาฝากครรภ์ค่ะ” อนงค์นางตอบพร้อมๆ กับนั่งลงบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะทำงานของคุณหมอ และปัณณวัตรที่อุ้มลูกน้อยอยู่ก็นั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว

คะ ท้องอีกแล้วหรือคะ” คุณหมอถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มอย่างแปลกใจ เพราะเหมือนเพิ่งจะทำคลอดให้อนงค์นางไปไม่นานนี่เอง

ค่ะ” คนมาฝากครรภ์ยิ้มเขินที่ใครๆ ก็พูดถามแบบนี้ นั่นหมายความว่าสามีของเธอขยันนัก อนงค์นางถึงกับแอบค้อนใส่เขาหนึ่งที

ประจำเดือนมาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่คะ” คุณหมอเริ่มถามอาการของคนท้อง

จำได้ว่าวันที่สิบห้า เดือนพฤษภาค่ะ”

ทราบผลจากการใช้เครื่องตรวจครรภ์ใช่ไหมคะ”

เปล่าค่ะ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วไปกรุงเทพฯ มา ตอนนั้นสงสัยอยู่ว่าตั้งครรภ์ เลยแวะเข้าไปตรวจที่โรงพยาบาลมา คุณหมอที่นั่นยืนยันว่าท้องได้ห้าสัปดาห์แล้ว ตอนนี้ก็หกสัปดาห์” อนงค์นางเล่ายาว

แล้วคุณหมอที่นั่นตรวจเลือดให้หรือเปล่าคะ”

เปล่าค่ะ แค่ตรวจปัสสาวะเฉยๆ”

อ๋อ.. เดี๋ยวชั่งน้ำหนัก วัดความดัน ขอตรวจปัสสาวะอีกรอบ และขอเจาะเลือดตรวจเพื่อความแน่ใจนะคะ”

ได้ค่ะ”

แล้วมีอาการแพ้ท้องอะไรบ้างหรือเปล่า ครั้งนี้คุณสามีแพ้ท้องแทนไหม” คุณหมอมองไปทางปัณณวัตรยิ้มๆ ด้วยความรู้สึกเอ็นดูครอบครัวนี้

ไม่มีเลยค่ะ” อนงค์นางตอบแทน “ครั้งนี้นางมีอาการแพ้ท้องเอง.. รู้สึกเวียนหัว พอได้กลิ่นกระเทียมก็เหม็นจนอาเจียน เวลาแปรงฟันในตอนเช้ากับก่อนที่จะเข้านอนก็อาเจียนออกมา เมื่อเช้าตอนทำแกงมะเขือเปราะใส่เนื้อหมู ก็เหม็นกลิ่นสาบเนื้อสัตว์จนไม่อยากที่จะกิน”

ช่วงกำลังตั้งครรภ์ฮอร์โมนต่างๆ ในร่างเปลี่ยนแปลง หมอจะให้ยาแก้แพ้และยาบำรุงนะคะ ส่วนเรื่องแปรงฟันแล้วอาเจียน คุณลองบีบยาสีฟันน้อยๆ และโรยเกลือลงไปนิดหน่อย อาจจะช่วยได้ค่ะ”

อ๋อค่ะ”

อัญชันที่อยู่ในอ้อมแขนของคนเป็นพ่อถูกนางพยาบาลเย้าแหย่ เนื่องจากหนูน้อยมีหน้าตาจิ้มลิ้ม แม้แต่คุณหมอก็ยื่นมือออกมาจับแก้มยุ้ยๆ ด้วยความมันเขี้ยว

โตเร็วจังเลย.. หน้าตาน่ารักเชียว” นางพยาบาลเอ่ยน้ำเสียงเอ็นดูและยิ้มให้อัญชัน

ครั้งนี้หมอยังไม่อัลตราซาวด์ให้นะคะ เพราะอายุครรภ์ยังอ่อนอยู่มาก นัดพบครั้งหน้าจะทำอัลตราซาวด์ให้ค่ะ” คุณหมอพูดแล้วจรดปากกาลงบนเวชระเบียนของอนงค์นางที่วางอยู่ตรงหน้า

ค่ะ”

ยินดีด้วยนะคะที่ตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง”

ขอบคุณค่ะ”

ลูกสาวน่ารักมากค่ะ ลูกคนต่อไปต้องหน้าตาน่ารักเหมือนกันแน่เลย”

ค่ะ”

เมื่อออกมาจากโรงพยาบาลพร้อมสมุดฝากครรภ์ อนงค์นางบอกกับสามีให้แวะห้าง เนื่องจากต้องซื้อนมผงให้เหมือนฝันและซื้อนมพาสเจอร์ไรซ์ยกลังให้ลูกสาว ซึ่งอัญชันชอบใจนักยามขยับเข้าไปนั่งในรถเข็น หนูน้อยมีสีหน้าเบิกบานพลางยิ้มให้บุพการี

ภายในห้างที่ขายของยกแพค ปัณณวัตรเป็นฝ่ายเข็นรถ ส่วนเมียรักเป็นฝ่ายเดินเลือกซื้อของแล้วนำเอามาใส่ไว้ในรถเข็น หญิงสาวหยิบผงซักฟอง น้ำยาปรับผ้านุ่ม สบู่ น้ำมัน กะทิกล่อง นมพาสเจอร์ไรซ์ และนมผงของเหมือนฝัน

เขม.. นั่นเขมใช่ไหม”

ทั้งสองหันไปมองผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งที่ละล้าละลังไม่กล้าเดินเข้ามาหา เนื่องจากไม่แน่ใจว่าใช่คนที่ตัวเองรู้จักหรือเปล่า ผู้หญิงคนนั้นมีผิวพรรณขาวผ่อง ดั้งโด่ง ริมฝีปากทาด้วยลิปสติกสีชมพูอมส้ม แต่งกายหรูหรา และมือหนึ่งถือกระเป๋าแบรนด์เนม

เข็ม..” ปัณณวัตรส่งเสียงขึ้นอย่างไม่แน่ใจเช่นกัน พร้อมกันนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว

ใช่เขมจริงๆ ด้วย”

อนงค์นางมองผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาหา เธอสงสัยจังเลยว่าเป็นใคร แล้วผู้หญิงคนนั้นก็มองมาทางเธอก่อนจะมองไปทางอัญชัน และถามปัณณวัตรขึ้นด้วยความสงสัย

ลูกสาวเหรอ แต่งงานแล้วเหรอ”

ใช่ นี่ลูกสาวฉัน นี่เมียฉัน” เขาวางมือหยาบกร้านลงบนศีรษะของอัญชันก่อนจะชี้นิ้วไปทางอนงค์นางที่ยืนถัดไปไม่กี่ก้าว

อนงค์นางจะทำอะไรได้ นอกจากมองทั้งสองคนคุยกัน แล้วมองสามีชี้นิ้วมาที่หน้าท้องของเธอพลางพูดอีกครั้งให้อีกฝ่ายรับรู้

ในนี้กำลังมีอีกคน”

ยินดีด้วย แต่งงานนานแล้วเหรอ” กนกศิลป์ถามพร้อมรอยยิ้ม แน่อยู่แล้วว่าไม่ได้เจอกันตั้งสิบกว่าปีตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย ปานนี้แต่งงานกันไปหมดแล้ว ตนเองก็เช่นกัน

สองปี” เขาตอบเรื่อยๆ สีหน้าและท่าทางดูนิ่งราวกับไม่ได้ยินดีอะไรมากมายนักที่เจอเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เพราะเวลาผ่านมาเนิ่นนานถึงขนาดนี้ จะยินดีตื่นเต้นได้อย่างไร

สองปีเอง..” กนกศิลป์แปลกใจ เพราะอายุก็ปาเข้าไปสามสิบปลายๆ แล้ว

ใช่ แล้วมาทำอะไรที่นี่” เจ้าของสวนผักสงสัย เพราะจำได้ว่าเพื่อนคนนี้เป็นคนกรุงเทพฯ และอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ ทว่าทำไมมาเจอในห้างที่เพชรบูรณ์

ย้ายมาอยู่เพชรบูรณ์นานแล้ว ย้ายมาได้เจ็ดปีแล้ว” คนเข้ามาทักพูดไปหัวเราะไป และด้วยใบหน้าที่สะสวย ทำให้อนงค์นางที่อยู่ในช่วงอารมณ์ไม่คงที่ อารมณ์ไม่ดีขึ้นมา แต่หญิงสาวไม่รู้ตัว

อ๋อ..” ปัณณวัตรครางอย่างรับรู้

แต่งงานแล้วก็ย้ายตามสามีมาอยู่ที่นี่” กนกศิลป์ชวนคุยเรื่อยๆ เหมือนกัน

มีลูกแล้วหรือยัง..” ปัณณวัตรถามกลับ

ไม่มี ลูกสาวเขมน่ารักนะ ชื่ออะไรหรือจ๊ะ” กนกศิลป์จับแก้มยุ้ยๆ ของอัญชัน

น้องอัญ.. อัญชัน” พ่อหลุบสายตามองลูกน้อยที่นั่งเฉยๆ

น่ารักจังเลย แก้มยุ้ยน่าหยิก แล้วเขมทำงานอะไร”

ปลูกผักขาย”

ปลูกผักขาย?”

ใช่”

ผักอะไร กะหล่ำปลีหรือเปล่า”

เปล่า มะเขือเปราะ แตงกวา พริกขี้หนู ชะอม”

อนงค์นางทนฟังต่อไปไม่ไหวเมื่ออารมณ์หงุดหงิดตีขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล จึงเดินออกไปเลือกซื้อของโดยที่ไม่รอสามี ปล่อยให้เขาคุยกับเพื่อนเก่าไปอยู่ทางด้านหลัง

ปัณณวัตรมองตามหลังเมีย ทันใดก็หันไปมองกนกศิลป์เพื่อที่จะบอกลา แต่อีกฝ่ายยังชวนคุยอย่างไม่ขาดปากราวกับมองไม่เห็นว่าเขาต้องการจะไปแล้ว

ฉันช่วยสามีทำรีสอร์ตชมดาวที่ภูทับเบิก ถ้าเบื่อบ้านก็มานอนพักได้นะ ยินดีต้อนรับ”

สบายดีใช่ไหม”

สบายดี มีเบอร์โทรศัพท์ไหม เอาไว้ติดต่อกัน จริงสิ! เมียชื่ออะไรหรือ ลืมถามไปเลย” กนกศิลป์หันไปมองอนงค์นางที่เดินหนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้

นางหรืออนงค์นาง” เขาตอบเสียงเข้มอย่างไม่รู้ตัว เนื่องจากเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว

ไม่เห็นทักทายฉันเลย”

เมียฉันกำลังอารมณ์ไม่ดี”

หือ..”

คนกำลังตั้งครรภ์ก็อย่างนี้แหละ ฉันอ่านเจอในอินเทอร์เน็ต”

อ๋อ..”

ไปก่อนนะ!”

เดี๋ยวสิ!”

ปัณณวัตรมองหน้ากนกศิลป์ เมื่อถูกอีกฝ่ายรั้งเอาไว้ด้วยการใช้มือหนึ่งจับมาที่รถเข็น จากนั้นก็พูดอีกขณะมองหน้าราวกับจะสื่ออะไรบางอย่าง

เดี๋ยว.. ขอเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ติดต่อหน่อย”

ศูนย์แปดเจ็ด..” ปัณณวัตรให้เบอร์ไปอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะได้เดินตามเมียรักไปสักที ใจเขาพุ่งไปหาเมียแล้ว ทำไมต้องมายืนคุยด้วย

ช้าๆ หน่อย” กนกศิลป์เก็บเลขใส่โทรศัพท์มือถือเอาไว้ไม่ทัน เวลานั้นอัญชันที่ต้องอยู่นิ่งๆ เนื่องจากพ่อหยุดคุยอยู่กับคนอื่นนานแล้ว หนูน้อยเริ่มโยเยด้วยความหงุดหงิด และมองหามารดาที่เดินหายไปไหนก็ไม่รู้

แมะ.. แมะ..”

ปัณณวัตรเห็นลูกสาวเบะปากก็ออกแรงดันรถเข็น เขาเข็นรถเข็นพุ่งออกไปตามหาเมียรักที่เดินหายไปไหนในห้างแล้วก็ไม่รู้

แมะ.. แมะ..”

สายตาของกนกศิลป์มองตามร่างสูงใหญ่ พลันรอยยิ้มเมื่อครู่ก็จางหาย ความเศร้าปรากฏขึ้นมาในดวงตา เพราะมีเรื่องบางอย่างภายในใจที่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

4,869 ความคิดเห็น