Boys&Girls หนุ่มแรงสาวร้าย เดิมพันหัวใจในเกมรัก

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 เกินคุ้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 เม.ย. 52

 

ตอนที่ 6 เกินคุ้ม


           “ ไปละนะ

อืม ฉันโบกมือให้วินเซนต์นิดหน่อย ก่อนจะหันหลังให้เขา วินเซนต์ที่แต่ก่อนเป็นคนอารมณ์ร้ายแต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นคนช่างเอาใจไปซะแล้ว

เมโล่! “ วินเซนต์เรียกฉันก่อนที่จะฉันจะทันได้ก้าวขาออกไปจากพื้นที่ตรงประตูหน้าห้องที่เพิ่งจะโบกมือให้เขาเมื่อกี้

มีอะไรเหรอ? “ ฉันหันกลับไปหาวินเซนต์อีกครั้งและก็ได้ทันเห็นสีหน้าลำบากใจที่เขาทำ

เอ่อ... วินเซนต์อึกอักทันที

นายไม่ใช่คนอ้อมค้อมวินเซนต์ อยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะ การเป็นเพื่อนสนิทกับเขามาก่อนทำให้ฉันพอจะเข้าใจท่าทางแบบนี้ของเขา ถึงแม้ว่าตอนนี้เราจะก้าวข้ามคำว่าเพื่อนมาเป็นแฟนกันแล้ว

วันนี้คิราระจะออกจากโรงพยาบาล ตอนเย็นถ้าเธอไม่ว่าฉันอยาก... วินเซนต์เหลือบมองสีหน้าฉันก่อนจะเงียบไป

นายอยากไปเยี่ยมเธอ ฉันต่อให้เขาจนจบประโยค

ไม่โกธรนะ คือ...โอ้ย! จะพูดไงดีวะเนี่ย วินเซนต์ทึ้งผมตัวเองอย่างหงุดหงิดและฉันก็อยากจะบอกว่าแบบนี้แหละเป็นตัวนายที่สุดแล้ว วินเซนต์

พูดตรงๆ นายเป็นคนแบบนั้น ฉันย้ำความมั่นใจให้วินเซนต์ เขาจ้องหน้าฉันนิดหน่อยดวงตาคู่สวยของเขาแสดงความสำนึกผิดเต็มที่

ฉันเคยคิดว่ายังไงเธอก็คงไม่รักฉัน ฉันเลยตัดสินใจจากเธอแล้วไปเริ่มต้นใหม่

กับคิราระ ฉันต่อให้เขา วินเซนต์พยักหน้าแทนคำว่า ใช่

โกธรมั้ย ถ้าฉันจะไปหาคิราระ ถ้าเธอไม่พอใจฉันจะไม่ไป วินเซนต์มองหน้าฉันอย่างจริงจังและเขาก็ทำให้ฉันเชื่อมั่นว่าเขาหนักแน่นพอ ถ้าฉันจะบอกไม่ให้เขาไป

ไปเถอะ ฉันไม่เป็นไร ฉันตอบพร้อมๆ กับยิ้มให้วินเซนต์ เขาเองก็ยิ้มกลับมา

เราต่างคนต่างเริ่มใหม่ วินเซนต์พูดพร้อมๆ กับกุมมือฉันแลัวบีบมันเบาๆ

เจอกันเย็นนี้ ฉันตอบก่อนจะโบกมือลาเขาอีกครั้งเพื่อกลับเข้าห้องเรียน

โครมมมม!!!

เพียงแค่วินเซนต์หันหลังให้ฉันไม่ถึงหนึ่งนาที โต๊ะนักเรียนของฉันก็คว่ำลงไปอยู่ที่พื้นเป็นที่เรียบร้อย

นายจะทำลายของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับฉันใช่มั้ย โคยะ กินจิโร่!

            ฉันเดินผ่านเพื่อนนักเรียนคนอื่นที่มองฉันอย่างสมเพชไปยังโต๊ะนักเรียนที่ล้มคว่ำอยู่ที่พื้น ฉันจับโต๊ะนักเรียนของตัวเองตั้งขึ้นมาใหม่และนั่งลงอย่างสงบเหมือนว่าเมื่อกี้ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นมาก่อน ตอนนี้ไม่มีใครกล้าวิจารณ์หรือพูดจาดูถูกฉันอีกแล้ว การที่ฉันคบกับวินเซนต์ทำให้ฉันได้รับอิทธิพลจากเขาไปด้วย ความร้ายกาจของวินเซนต์อัศวินอารมณ์ร้อนเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักเรียนชายหญิง ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขาและก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะแตะต้องแฟนของอัศวินดำอย่างวินเซนต์

            ออดดดดด!!!  ออดดดด!!!

            หลังจากปล่อยให้เวลาผ่านล่วงเลยไปกับการตั้งใจเรียนในตลอดคาบเช้าและบ่าย ในที่สุดเรื่องที่ฉันไม่อยากคิดถึงที่สุดก็กลับมาหาฉันอีกครั้งเมื่อมันใกล้เวลาที่ฉันจะต้องเผชิญหน้า ทั้งๆ ที่ฉันคิดว่าฉันทำใจได้แล้วว่าฉันจะไม่เป็นไร แต่พอเอาเข้าจริงฉันจะทำหน้ายังไงถ้าเกิดเจอคิราระ

            แน่นอนว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะสองอาทิตย์แล้วที่คิราระอยู่ที่โรงพยาบาล ใช่แล้วคิราระตื่นขึ้นมาได้หลายวันแล้ว แต่ความจริงที่เจ็บปวดก็ได้เกิดขึ้นกับฉันเมื่อคิราระบอกว่าจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายเธอและเธอก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองไปนอนจมกองเลือดอยู่ในโรงยิมเก่า แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าทุกคนไม่ยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าคนที่ทำร้ายคิราระ ชื่อเมโลดี้

            แล้วฉัน...จะมองหน้าเธอยังไง

            เมโล่! “ เสียงของวินเซนต์ดึงฉันออกจากความคิดให้กลับมาเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวด ฉันไม่อาจบอกวินเซนต์ว่าฉันไม่อยากไป ในเมื่อฉันบริสุทธิ์ฉันก็ควรจะเผชิญหน้า

            วินเซนต์ขับรถออกจากโรงเรียนและตรงไปที่โรงพยาบาลที่คิราระรักษาตัวอยู่ ตลอดทางเราสองคนไม่พูดอะไรกันเลย ซึ่งฉันคิดว่าดีที่สุดแล้ว ครั้งหนึ่งวินเซนต์เคยถอนตัวจากฉันไปหาคิราระ และฉันก็มั่นใจว่าเขาทุ่มกับรักครั้งใหม่ไปเต็มร้อยเพราะวินเซนต์เป็นคนแบบนั้น

การที่วินเซนต์กลับมาหาฉันไม่ว่าจะเพราะสงสารหรือว่าเหตุผลอื่น แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันเกลียดเขาได้ ถึงจะรู้ว่าวินเซนต์ไม่ได้กลับมาหาฉันเต็มร้อย แต่เขาได้กลับมาหาฉันตอนที่ฉันต้องการใครสักคนจริงๆ เขากลับมาหยิบยื่นความเข้มแข็งให้ฉัน และฉันก็มั่นใจแล้วว่าถ้าตอนนี้วินเซนต์จะกลับไปหาคิราระฉันก็จะไม่โกธรเขาเลย เขาทำดีที่สุดแล้ว

ฉันคงไม่เข้าไปนะ ในที่สุดฉันก็ยอมแพ้ ที่หน้าห้องพักของคิราระฉันทำได้แค่ยืนกำหมัดแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์

อืม วินเซนต์พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูห้องตรงหน้าฉันแล้วแทรกตัวเข้าไปคนเดียว ประตูที่ถูกเปิดออกเผยให้เห็นใครอีกคนที่ยืนอยู่ และเขาเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันไม่อยากเข้าไป

ไม่ใช่ตอนนี้! ฉันยังไม่แข็งแรงพอที่จะเผชิญหน้ากับเขา

ฉันไม่คิดที่จะยืนอยู่หน้าห้องต่อแม้เพียงสักนาที การยืนอยู่ตรงนี้ทำให้ฉันหายใจไม่ออก การทรยศที่แสนเจ็บปวด ฉันยังอภัยให้เขาไม่ได้ ไม่ใช่ตอนนี้เซโร่

หมับ!

ในขณะที่ฉันอยากจะวิ่งหนีไปให้ใกล้ที่สุด มือของใครบางคนก็คว้าแขนของฉันเอาไว้

กิน! “ ฉันเรียกชื่อของคนที่คว้าแขนของฉันเอาไว้อย่างไม่พอใจ หมอนี่โผล่มาได้ทุกที่ที่ฉันอยู่ราวกับว่าเขาสะกดรอยตามฉันมาตลอด โรคจิต!

มาด้วยกันหน่อย ถึงจะไม่พอใจที่ได้เจอหน้าเขาแต่ฉันก็ยอมเดินตามแรงลากของกินไปแต่โดยดี

หนึ่ง...เพราะแรงของกินทำให้ฉันต้านเขาไม่ไหว

สอง...ฉันเจ็บปวดเกินกว่าที่จะเดินออกไปจากตรงนี้ได้เอง

 

 สถานที่ที่กินพาฉันมาคือสวนสาธารณะขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ กับโรงพยายบาล ทั้งๆ ที่กินเป็นคนลากฉันมาแต่เมื่อมาถึงเขากลับนั่งนิ่งไม่พูดอะไรสักอย่าง  แต่ว่ามือใหญ่ๆ ของเขายังคงกุมมือของฉันเอาไว้ เราสองคนต่างนั่งนิ่งกันอยุ่นาน ไม่มีใครคิดจะเปิดบทสทนาและฉันก็คิดว่าตัวเองไม่ควรได้รับเกียรตินั้น

~I’m gonna make you feel like you are heaven on earth ผมจะทำให้คุณรู้สึกเหมือนคุณคือสวรรค์บนพื้นดิน

 I’m gonna thank your mother just for giving you birth ผมจะขอบคุณแม่คุณที่ให้กำเนิดคุณมา

I’m gonna wanna hold you in my arms when you cry ผมจะโอบกอดคุณไว้ในอ้อมแขนผมยามที่คุณร้องไห้

If that’s ok with you ถ้านี่โอเคกับคุณ    If that’s ok with you ถ้านี่โอเคกับคุณ ~

เสียงโทรศัพท์ของฉันที่ดังขึ้นทำให้ความเงียบระหว่างเราหายไป กินหันกลับมามองหน้าฉันอีกครั้งหลังจากที่ลากฉันมานั่งมองนกพิราบตีกันบนต้นไม้ -_-

ว่าไงวินเซนต์ ทันทีที่ฉันกดรับฉันก็ส่งเสียงทักทายคนปลายสายทันที

(เธออยู่ไหน! โกธรฉันใช่มั้ย! )

ใจเย็นวินเซนต์ ฉันไม่ได้โกธร ฉันพยายามทำเสียงปกติตอบกลับไปและก็พยายามไม่หันไปสนใจสายตาไม่พึงพอใจของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

(เธออยู่ไหนฉันจะไปรับ!!! ) วินเซนต์แทบจะกระโดดออกมาจากโทรศัพท์ได้ เสียงตะโกนของเขาดังระเบิดทำเอาแก้วหูฉันแทบแตก และดูเหมือนฉันไม่ได้พูดเล่นเสียงตะโกนจากในโทรศัพท์ของเขาแม้แต่กินยังได้ยิน เพราะตอนนี้กินกำลังบีบมือฉันแน่นและใช้สายตาดุดันจ้องหน้าฉัน

นายจะเอาอะไร จะกัดฉันเลยมั้ย มองอยู่นั้นแหละ!

เอ่อ...ไม่ต้องแล้ว ฉัน...กลับบ้านแล้ว ฉันตอบพร้อมๆ กับเหลือบสายตาไปมองกินแวบหนึ่ง

(เธอโกธร ) วินเวนต์ทำเสียงน่าสงสารออกมาจนฉันอยากจะหัวเราะคิก

อย่าคิดมากวินเซนต์ฉันแค่ขี้เกียจรอ และก็...นายคงรู้ว่าฉันไม่อยากเจอหน้าใครบางคน ฉันตัดสินใจบอกความจริงครึ่งและโกหกอีกครึ่ง จะได้ไม่ต้องผิดมาก

(เธอโอเคน่ะ ) เสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากวินเซนต์ทำให้ฉันรู้สึกผิดเต็มประตู

ฉันไม่เป็นไร ฉันอยากพักแล้วพรุ่งนี้เจอกัน ฉันตัดสินใจวางสายก่อนที่วินเซนต์จะทำให้ฉันต้องรู้สึกผิดไปมากกว่านี้

นายยิ้มอะไร ฉันหันหน้ากลับไปมองกินอีกครั้งและฉันก้ต้องหงุดหงิดมากที่เห็นว่าเขากำลังยิ้มอย่างสบายใจอยู่

เธอกำลังโกหกแฟนตัวเอง กินตอบด้วยน้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่

ผิดแล้ว ฉันกำลังจะกลับจริงๆ ต่างหาก ฉันตอบพร้อมๆ กับสะบัดมือกินออกแล้วลุกขึ้นยืน

ยัง! ไม่ใช่ตอนนี้ กินคว้ามือฉันอีกครั้งแล้วคราวนี้เขาก็ยกตัวฉันไปนั่งบนตักเขา

นายทำบ้าอะไรเนี่ย! “ ฉันโวยวายก่อนจะหันไปมองรอบข้างว่ามีใครเห็นรึเปล่า หมอนี่ทำไมชอบทำเรื่องน่าอายอยู่เรื่อย!

ฉันพอใจ กินตอบคำถามที่ฉันไม่ได้ต้องการคำตอบ

กิน... ความร้อนขึ้นสูงเมื่อฉันพบว่ากินกำลังจูบด้านหลังต้นคอของฉันอยู่

หืม? “ กินค้างรับออกมาเบาๆ แต่ก็ยังไม่หยุดการกระทำ

นาย...ชอบฉัน...ใช่มั้ย? “

กึก!!!

ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่งทันทีเหมือนกับว่ามีใครบางคนกดปิดสวิตซ์ ทั้งๆ ที่ฉันทำใจแล้วว่าจะได้เห็นกินหัวเราะราวกับคนบ้าที่ฉันถามคำถามแบบหลงตัวเองของฉันออกไป ไม่! เปล่าเลย กินไม่ได้หัวเราะแต่เขากลับช็อกแล้วก็ค้างแข็งกลายเป็นหินไปแล้ว

กิน? “ ฉันลุกออกจากตักเขาแล้วหันหน้ากลับไปเขย่าตัวเขาเบาๆ ภาพที่ไม่เคยเห็น อะไรทำให้มังกรวายร้ายหลุดทำหน้าเหวอได้ขนาดนี้กัน

กลับเถอะ ในที่สุดกินก็หาเสียงกับสติของตัวเองเจอ กินลุกพรวดขึ้นมาคว้ามือฉันแล้วลากทันที

จริงเหรอ? “

อะไร! “ กินหันกลับมาตวาดฉันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

กินนายชอบฉัน ฉันย่ำคำเดิมและสังเกตสีหน้าของเขาไปด้วย

อย่าหลงตัวเอง กินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่แล้วเขาก็นิ่งไปเมื่อฉันโอบมือไปรอบลำคอแข็งแรงของเขา

เธอ...!? “ ริมฝีปากของฉันประทับเบาๆ บนริมฝีปากของกิน ในตอนแรกเขานิ่งไปแต่เพียงเสียวนาที ปฏิกิริยาตอบรับของกินก็ดีกว่าที่ฉันคิดซะอีก ฉันคิดว่าเขาจะผลักฉันออก แล้วว่าด้วยคำพูดเจ็บๆ แต่เปล่าเลยกินกลับดึงตัวฉันเข้าไปใกล้และสานต่อในสิ่งที่ฉันไม่ประสีประสา

ก่อนที่ฉันจะได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ฉันก็เพิ่งมาคิดได้ว่าฉันไม่ควรชี้โพล่งให้กระรอกเลย

การเดิมพันที่เสียเปรียบ  แต่ทว่า...มันก็คุ้มเกินคุ้ม...
 
>>>>>>>>>>>>>
โหวดๆ เม้นๆ ทำไปเถอะค่ะ...คนเขียนชอบ..
เอาใจกันสุดๆ แบบนี้...อย่าลืมกันนะคะ
ป.ล.
มีข่าวร้ายแจ้งให้ทราบ ขณะนี้โน้ตบุ๊คของมูนโดนไวรัสจัดการไปแล้ว
อาจจะมาลงช้านะคะ แต่มูนจะพยายามเอาเครื่องแฟนมาเขียนต่อให้จงได้
ฉะนั้นโหวดเป็นแรงใจด้วยนะคะ (ตอนนี้ก็เอาเครื่องแฟนพิมพ์ TT0TT )
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #105 tan+ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2552 / 20:14
    สนุกมากๆค่ะ .
    #105
    0
  2. #104 icegirl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2552 / 08:36
    Vote + comment na kha



    Please up up up up up



    I really like your novel



    Sanook mak mak kha
    #104
    0