[Touken Ranbu] Touken to Nemui Saniwa - บันทึกซานิวะขี้เซากับเหล่าหนุ่มศาตราวุธ

ตอนที่ 31 : Day 30

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 ธ.ค. 58

 

                “ดังนั้นนะ ให้พวกนายไปทำภารกิจเหมือนเดิม แต่ถ้าบาดเจ็บมาก็ให้เอาดาบมาไว้ที่ฮงมารุฉันก่อน จะช่วยซ่อมให้ จนกว่าซานิวะพวกนายจะกลับมานะ”

                “เอ๋...แล้วอีกนานแค่ไหนอ่ะ กว่าท่านหญิงจะมาน่ะลูกพี่”คะชูถาม

                “สักอาทิตย์หนึ่งล่ะมั้ง แถมกำลังเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้วด้วยเพราะงั้น อาจจะไม่สบายและหยุดยาวไปเลย”

                “ว่าไงนะ!!!

                เหล่าศาสตราวุธของโฮลีเนะอุทานขึ้นมาพร้อมกัน พวกเขาเริ่มหันหน้ามาคุยกันเอง เพราะไม่คิดว่าแค่กิ่งซากุระหักจะทำให้ซานิวะของตนกลับมาไม่ได้หลายวันเลย ซานิวะโซระรู้สึกหงุดหงิดก่อนจะคว้าของจะในชายเสื้อกิโมโนตัวเองและทำการจุดมัน และโยนลงกลางดงศาสตราวุธของโฮลีเนะ

                ปัง!ปัง!!ปัง!!

                “โยนไอ้นี้อีกแล้วเหรอ ลูกพี่จะโหดไปแล้ว”มิดาเระตะโกนบอกทั้งที่ตัวเองยืนกอดยะเก็นอยู่

                ปัง!!!

                เสียงประทัดทำเอาทุกคนในห้องไปยืนชิดกำแพงกอดกันกลม แม้แต่ดาบของซานิวะโซระก็ไม่เว้น เธอถอนหายใจก่อนจะชี้หน้าพวกศาสตราวุธของโฮลีเนะเรียงตัว พร้อมในมือถือประทัดลูกเล็กๆ ดูเหมือนไม่มีภัยอะไร แต่พอเธอโยนเท่านั้นมันก็มีเสียงดังทั้งที่ไม่ต้องจุดเลย

                แปะ!!!

                “เอาล่ะๆ ถ้าเข้าใจแล้วอย่าลืมทำตาม และถ้ายังมีคำถามหรือคิดจะก่อกวนกันล่ะก็ ฉันมาปราณีแน่ จะเอาประทัดไปโยนถึงในห้องยามดึกให้พวกนายไม่ได้นอนกันเลย ฮะฮ่า กลัวไหมล่ะ!!!

                ทุกคนผงกหัวพร้อมเพรียงกันแม้แต่ดาบของโซระด้วย(ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะไม่โดนนะ) ซานิวะสาวถอนหายใจและก่อนที่เธอจะออกห้องไปเธอก็เตือนอีกอย่างไว้

                “ถ้าใครกล้าคิดจะมาที่เรือนฉันก่อนได้รับอนุญาตล่ะก็ ระวังเจอผีประจำฮงมารุด้วยล่ะ”

                คราวนี้หลายคนไม่เข้าใจมุก มีแต่พวกดาบมาตรฐานกับมีดสั้นที่รู้เพราะพวกเขาเจอมาแล้ว พอซานิวะโซระกลับถึงฮงมารุตัวเองเธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่เลย

                “ลูกพี่จะไม่บอกพวกนั้นจริงๆเหรอขอรับ”

                “ท่านมู่(ฮาจิสึกะ) โฮลีเนะเขาไม่อยากให้บอกนี่นา”

เธอบ่นไปพร้อมกับเอาประทัดเพื่อแกล้งหนุ่มๆศาสตราวุธออกจากกระเป๋าตัวเองให้หมด

“ถ้าพวกเขารู้ก่อนล่ะขอรับ?”

“...ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับเวลาแล้วล่ะ”หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงของพวกเด็กๆกรีดกร๊าด วิ่งมาที่เรือนของโซระ ทุกคนดูร่าเริงและมีความสุขดี ตราบเท่าที่ซานิวะของพวกเขาไม่ได้ทิ้งพวกเขาไปเสียก่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #53 Sorasora24 (@Sorasora24) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 09:45
    อ๊ากกกกกกก ประโยคสุดท้ายมันชวนเศร้า 
    #53
    0