คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 113 : บทที่ 111 ประสาน


     อัพเดท 13 ธ.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 47 Overall : 95,368
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 113 : บทที่ 111 ประสาน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1561 , โพส : 7 , Rating : 71% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 113 ประสาน

 

 

 

 

 

 

 

“เดลิน จริงๆ แล้ว...ทุกคนยังเห็นข้าเป็นคนในครอบครัวจริงๆ อยู่หรือเปล่า”

 

 

สิ้นเสียงดวงตายักษ์ใหญ่ของต้นไม้เฒ่าก็ทอประกายบางอย่างที่เซ็นไม่สามารถอ่านได้ ก่อนเอ่ยถามแทนคำตอบ

 

 

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นรึ”

 

 

เซ็นเริ่มเล่าเรื่องตั้งแต่เมื่อหกเดือนก่อนที่ตนสัมผัสถึงสิ่งผิดปรกติรอบตัว

 

 

ไม่ว่าจะเป็นราคาสมุนไพรที่ถีบตัวขึ้นสูง รวมทั้งเรื่องที่ตนรวมมือกันสืบเสาะกับท่านอาจารย์ จนกระทั้งเรื่องทุกอย่างมาบรรจบกันในปัจจุบัน

 

 

ความคิด ความสงสัย และความวิตกถูกถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดจบ เสียงหัวเราะทุ้มๆ จากต้นไม้สูงก็ดังเข้ามา

 

 

“ท่านหัวเราะอะไร” ติดแววไม่พอใจนิดๆ จนแก้มขาวๆ นั้นพองลมอย่างไม่รู้ตัว

 

 

“ก็เรื่องของเจ้านั้นแหละ ที่น่าหัวเราะ ข้านึกว่าเรื่องหนักหนาอะไร”

 

 

เสียงตอบอย่างไม่มีการไว้หน้า เรียกเอาอารมณ์เศร้า เปลี่ยนเป็นโกรธอย่างรวดเร็ว ทำเอากิ่งไม้สีขาวต้องขยับไปสะกิดเด็กชายอย่างเอาใจ

 

 

 “ตอบข้ามาซิเด็กน้อย เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี่ เจ้าว่ามันอันตรายร้ายแรงเพียงไร”

 

 

“ก็อันรายมาก เพราะเป้าหมายความนี้คือราชาของอาณาจักร ส่วนคนปองร้ายก็มีฝีมือที่ไม่ได้หย่อนไปกว่ากันมากนัก”

 

 

“ถูกของเจ้า ทีนี้ตอบข้ามาอีกคำถาม เจ้าคิดว่าตัวเจ้าเอง ถ้าเทียบกันแล้ว เจ้ามีความสามารถเพียงพอที่จะต่อสู้กับบุคคลชั้นนั้นได้หรือไม่”

 

 

เซ็นสายหน้าตอบทันทีแทบจะไม่ต้องคิด

 

 

“ขนาดพ่อ กับ ท่านอาจารย์ยังทำสีหน้าหนักใจขนาดนั้น เรื่องที่ให้ข้าไปสู้ด้วยคงไม่มีหวังแน่”

 

 

“ถ้าอย่างนั้น ข้าเปลี่ยนคำถาม แล้วสมมติว่าถ้าเจ้าเจอกับคนร้าย เจ้าจะสามารถหนีรอดจากคนร้ายที่สามารถวางแผนได้รัดกุมขนาดนี้หรือไม่”

 

 

อีกครั้งที่เซ็นต้องสายหน้า “ข้าไม่คิดว่าเขาจะไม่มีฝีมือขนาดนั้น เพราะอย่างน้อยถ้าเด็กขนาดข้าเขายังไม่สามารถเอาอยู่ได้ เรื่องที่จะฆ่าราชาคงไม่ได้แม้แต่จะคิดแน่ๆ”

 

 

“แล้วเจ้าคิดว่าเรื่องที่เกิดครั้งนี้ ใครจะสามารถสู้กับคนที่ร้ายกาจได้ขนาดนั้น คนที่มีความสารถขนาดคดวางแผนฆ่าองค์ราชาของอาณาจักรนี้”

 

 

คำถามนี้ทำเอาเซ็นเงียบไปนาน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจ “คงเป็นท่านพ่อ ไม่ก็ท่านอาจารย์ เพราะข้าเองก็ไม่เคยเห็นใครจะเก่งไปกว่าสองคนนี้อีกแล้ว”

 

 

“แล้วถ้าสมมติว่า คนที่โดนปองร้ายอยู่ ณ ตอนนี้ คนหนึ่งคือราชา ส่วนอีกคนคือเจ้า เจ้าคิดว่าทั้งสองคนจะทำอย่างไร ปล่อยเจ้าไว้ แล้วไปช่วยราชาเพียงผู้เดียวรึ”

 

 

จบคำถาม เซ็นก็มองคนตรงหน้าอย่างตกใจ

 

 

“ไม่มีทาง ท่านพ่อกับท่านอาจารย์ต้องมาช่วยข้าด้วยแน่”

 

 

“แล้วใครจะช่วยราชากันละ”

 

 

“ก็ พ่อกับท่านอาจารย์...เอ๊ะ...”

 

 

“เจ้าคิดว่าพ่อกับอาจารย์ของเจ้ามีสักกี่คนเชียว ถึงได้วิ่งไปช่วยคนนู้นทีคนนี้ที ในเวลาเดียวกันได้

 

 

แล้วเจ้าคิดว่า ถ้าเจ้ามีอันตราย อีกคนที่แยกตัวไปช่วยทางอีกด้านจะมีสมาธิมากพอที่จะไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังหรือไม่”

 

 

เสียงทุ้มนุ่มให้เหตุผลในตัว แต่เซ็นก็ยังอดไม่ได้ที่จะถาม

 

 

“แล้วทำไมถึงไม่คิดที่จะบอกเรื่องนี้กับข้าแต่แรกล่ะ ทำไมต้องปิดข้า เหมือนกับว่าข้า...”

 

 

ต้นไม้เฒ่าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกไม่ ก่อนจะถามอีกคำถาม

 

 

“เซ็นตอบข้ามาซิ หาพ่อเจ้า พี่เจ้า หรือใครก็ตามในครอบครัวของเจ้า เกิดหลงทางในป่าศิลาขึ้นมา เจ้าจะทำเช่นไร นิ่งเฉย หรือว่า เจ้าจะเข้าไปช่วย”

 

 

เซ็นมองดวงตายักษ์นั่นอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็คิดตามที่เดลินถามอย่างไม่มีอิดออด

 

 

“ข้าก็ต้องเข้าช่วยอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าข้าจะแน่ใจว่าพวกเขาจะไม่เป็นอะไรมาก และไม่นานจะหาทางออกเจอเองก็ตาม”

 

 

“ถ้าอย่างนั้น ขนาดไม่มีอันตรายใดๆ เกิดขึ้น เจ้ายังคิดจะเข้าไปช่วย ถ้าเป็นเรื่องที่มีอันตรายต่อคนทั้งคู่เจ้าไม่คิดจะกระโจนเข้าไปอย่างไม่คิดอย่างนั้นรึ”

 

 

เซ็นนิ่ง ก้มหน้าลง ไม่ได้มองหน้าเดลินอย่างเช่นเดิมที่พูดคุยมาด้วยกันตลอด มือเล็กกำกิ่งที่อยู่ใกล้มือไว้แน่น

 

 

“เซ็น เจ้าอย่าได้โกรธเคืองคนพวกนั้นที่ไม่ได้เล่าอะไรให้เจ้าฟังเลย ที่เขาไม่เล่าให้เจ้าฟังเพราะเป็นห่วงเจ้ามาก บางทีเจ้าอาจจะยังไม่รู้ว่า ตัวเจ้าเองก็เปรียบเสมือนดวงใจของคนพวกนั้น”

 

เสียงทุ้มนุ่มของตันไม้เฒ่าอธิบายอย่างเนิบๆ เรียกเอานัยน์ตาสีดำสนิทหันขึ้นมาสบได้อีกครั้ง

 

 

“ดวงใจที่พวกเขาทั้งรัก ทั้งถนอม เพราะมีเจ้า พวกเขาถึงได้เข้มแข่ง เพราะมีจ้าพวกเขาถึงได้ก้าวเดินต่อไปได้ แต่ในทางตรงกันข้าม เพราะมีเจ้าพวกเขาถึงได้ตกอยู่ในอันตราย”

 

 

เซ็นฟังตามก็อดไม่ได้ที่จะทั้งตกใจ ทั้งสงสัย เพราะเหตุใด เดลินถึงกล่าวว่า ตนนั้นเป็นอันตรายต่อครอบครัวตนเองได้ละ

 

 

“ดวงใจของมนุษย์เป็นสิ่งที่แปลกนัก”

 

 

กิ่งไม้สีขาวตวัดขึ้นมา ก่อนจะวางปลายกิ่งไม้ทาบลงบนองเสื้อแทนตำแหน่งหัวใจเบาๆ

 

 

“ไม่ว่าใครจะแข็งแกร่งสักเพียงใด จะฉลาดสักแค่ไหน หากโดนโจมตีที่จุดนี้เพียงเบาๆ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจมีชีวิต่อไปได้ 

 

 

แต่ในทางกลับกัน หากแม้ตัวทั้งตัวของคนๆ นั้นได้ตายไปแล้ว หากหัวใจยังคงเต้นอยู่ แค่นั้นพวกเขาก็สามารถมีชีวิตต่อไปได้ ไม่ว่าจะต้องลำบากสักแค่ไหนก็ตาม”

 

 

“ถ้าอย่างนั้น การที่ข้าจะเข้าไปช่วยพ่อกับท่านลุงจะเป็นการทำให้พวกเขาได้รับอันตราย ข้าก็จะไม่เข้าไป”

 

 

เซ็นรับปากกับเดลินอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ ตั้งใจว่าจะไม่เข้าไปทำลายความตั้งใจดีของคนรอบข้าง นึกเบาใจที่ตัวเองไม่ผลีผลามเอาตัวเข้าไปเกี่ยวตั้งแต่เมื่อตอนที่รู้เรื่องแต่เนิ่นๆ

 

 

“ดีแล้ว”

 

 

เดลินส่งประกายตายิ้มรับกับความเข้าใจนั้น แต่แล้วก็ต้องออกปากถาม เมื่อพบว่าในแววตาของเซ็นยังไม่ได้ปราศจากแววว้าวุ่นสักทีเดีย

 

 

“ว่าแต่ เจ้ายังมีเรื่องอะไรไม่สบายใจอีกรึ”

 

 

“เดลิน ท่านว่าพ่อกับพี่จะโกรธข้ามากไหม ตอนที่ข้าออกมา ข้าขัดคำสั่งของพ่อ ใช้เวทย์โดยที่รอบด้านก็ไม่ได้สร้างเขตป้องกันเอาไว้เลย ทั้งๆ ที่สัญญากันไว้แล้ว...”

 

 

เสียงเล่าแบบกระซิบกระซาบ เหมือนโดนจับได้ว่าทำความผิด ทำเอาเดลินต้องยกกิ่งขึ้นมาลูบหลังปลอบใจ

 

 

“บางทีเจ้าอาจจะไม่ได้สังเกต ว่านอกเขตแดนที่เจ้าให้คูลกางไว้นั้น โดนภูติกาลเวลาสองตัวพยายามติดต่อเข้ามามากขนาดไหน บนฝากฟ้านั้นมีนกยักษ์สีแดงบินวนผ่านไปมาแล้วกี่รอบ”

 

 

เดลินอธิบายอย่างกึ่งปลอบใจ กึ่งขำขัน ก่อนจะเลื่อนกิ่งที่เซ็นนั่งอยู่ ลงมายังพื้นดินเบื้องล่างเป็นการส่ง และยังไม่วายใช้กิ่งไม้ช่วยไล่หลังเบาๆ ด้วย

 

 

แต่เซ็นยังหันกลับมา หลบกิ่งไม้ที่ไล้หลัง เข้าไปใกล้โคนต้นไม้ใหญ่ เหมือนจะหาที่พึ่งพิง

 

 

“แต่ว่า พ่ออาจจะโมโหมาก จนอยากจะหาตัวข้าไวๆ เพื่อจะดุก็ได้ พี่คาร์ร่าเองก็อาจจะโกรธข้ามาก อีกอย่างข้ายังทำท่าทางเสียมารยาทต่อท่านลุงอีก”

 

 

เดลินหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้งกับท่าทางของเซ็น ก่อนจะขยับกิ่งหนีบเอาคูลที่บินเล่นมาส่งให้เด็กชาย

 

 

“ลองบอกให้เจ้าตัวน้อยสลายเขตแดนซิ ข้าเชื่อว่าไม่เกินห้านาที ทั้งพ่อทั้งพี่เจ้าจะรีบมาหาเจ้าด้วยความเป็นห่วงทันที ทั้งสองจะไม่ดุหรือตีเจ้าที่ทำผิดแน่ๆ”

 

 

เซ็นยังคงแสดงท่าทางไม่แน่ใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าให้คูลทำตาม

 

 

“ข้าต้องไปก่อนแล้ว เจ้าเองก็รออยู่ตรงนี้ รอพี่สาวเจ้าก็แล้วกัน ข้าขอตัว” โคนต้นไม่ใหญ่เริ่มขยับตัวอีกครั้ง เซ็นจับกิ่งไม้ใกล้ตัวไว้อย่างรวดเร็ว

 

 

“เดี๋ยวก่อน แล้วเดลินจะไปไหน ท่านจะกลับแล้วเหรอ”

 

 

“ข้ายังไม่กลับ ไว้พรุ่งนี้ถ้าอยากเจอข้า มาเจอข้าที่นี่” เดลินร้องบอก อย่างรู้ทันว่าถ้าตนเองบอกว่าจะกลับ เด็กชายได้ไม่ยอมปล่อยมือจากกิ่งแน่

 

 

“จริงๆ นะ ข้ายังมีเรื่องอีกมากที่จะคุยกับเดลิน พรุ่งนี้ท่านต้องมารอที่นี่นะ” เซ็นร้องอย่างตื่นเต้น

 

 

“แน่นอน ข้าเคยผิดคำพูดเจ้ารึ”

 

 

เซ็นสายหน้า ก่อนจะยอมปล่อย พร้อมกับโบกมือลา สองสิงห์หมอบส่งต้นไม้ใหญ่อย่างเคารพ

 

 

“พรุ่งนี้ข้าจะรีบมา ข้ามีเรื่องใหญ่จะมาเล่าให้ฟัง รับรองว่าท่านฟังต้องตะลึงแน่”

 

 

สิ้นเสียงเซ็น ต้นไม้เฒ่าก็ลับหายไปจากสายตาอย่างน่าแปลกใจ แต่เซ็นก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรนัก บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาพ้นบริเวณเวทย์ล่องหนออกมาแล้วก็ได้

 

 

“ท่านเซ็นจะคุยเรื่องอะไรหรือขอรับ” เพียสออกปากถามเซ็น ในขณะที่โดนรัสมองเขม่นกับกริยาเสียมารยาท

 

 

“เรื่องนี้ฟังแล้วพวกเจ้าห้ามบอกใครนะ”

 

 

เซ็นหันมามองสองสิงห์ดวยตาเป็นประกาย จนทำเอารัสซึ่งไม่อยากจะเสียมารยาท ยังอดไม่ได้ที่จะพยักหน้ารับเพราะอยากรู้ไปด้วย

 

 

“เรื่องพี่ชายของข้า พี่ไนลาด!!!”

 

 

ขาดเสียง แรงลมจากด้านบนก็กรรโชกลงมาแรงอย่างผิดปรกติ พร้อมกับเงาจากด้านบนวูบลงมาตรงหน้า ก่อนจะโผเข้ากอดโดยแรง จนเซ็นอดที่จะเห็นว่าสองสิงห์นั้นทำหน้าอย่างไร

 

 

“เซ็น...” เสียงหวานที่ออกจากปากผู้มาใหม่ดังลั่น แต่ว่าเจ้าตัวก็จำเสียงนั้นได้ดี เสียงพูดเร็วรัวที่ออกจากปากบางจนลิ้นแถบจะพันกัน ทำให้เซ็นต้องเรียกคนตรงหน้า

 

 

“พี่คาร์ร่า” แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร เพราะคนกอดยังคงกอดแน่นอยู่อย่างนั้น และนั้นก็เป็นเวลาเดียวกับที่เจ้านกยักษ์สีแดงสองตัวร่อนลงมา

 

 

“เซ็น” เสียงทุ้มต่ำที่ดังลอยออกมาจากอีกทาง ก่อนจะตามมาด้วยอ้อมกอดที่กอดเข้ามาอีกชั้น ผ่านทางคาร์ร่าด้วย

 

 

ฝ่ามือที่คอยลูบหลังอยู่นั้น เซ็นแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร แต่ทีรู้แน่ๆ คือ...

 

 

มันก็ยังคงความปลอบโยนเอาไว้ได้ทุกครั้งที่เข้ามาสัมผัส อ้อมกอดที่วนอยู่รอบตัวยังคงแข็งแรง เหมือนกับพยายามสื่อความหมายว่าจะไม่ยอมให้อันตรายใดๆ เข้ามาแผ่วผ่าน

 

 

เซ็นได้แต่บอกกับตัวเองว่า ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ทั้งพ่อและพี่เขายังคงรักตัวเขาเองอยู่เสมอ

 

 

ทั้งสามคนกอดกันอยู่นาน ก่อนที่โซลจะยอมปล่อยออกมาเป็นคนแรก สักพักใหญ่ คาร์ร่าถึงได้ยอมปล่อยตัวตามออกมาด้วย

 

 

แม้ว่ามือบางยังคงจับแขนของน้องชายอยู่ราวกับเป็นหลักประกันว่าคนตรงหน้าจะต้องไม่หายไปไหน ส่วนตาก็สำรวจไปตามร่างกายว่ามีตรงไหนบาดเจ็บบางหรือเปล่า

 

 

“ขอโทษครับ” เซ็นชายร้องเบาๆ ก้มหน้าไม่ยอมสบตากับใคร “ผมขอโทษ”

 

 

“เซ็น” เสียงหวานที่ยังคงติดเครือๆ เพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักทำเอาเซ็นต้องยกมือขึ้นไปปาดน้ำตาที่ยังคลอหน่วยอยู่ให้กับพี่สาว

 

 

คาร์ร่าเลยดึงน้องเข้ามากอดอีกครั้ง เพราะไม่อยากให้เซ็นมองเห็นความอ่อนแอของตัวเอง

 

 

“อย่าทำอย่างนี้อีกนะ ตอนนั้นพี่ใจไม่ดีเลย ตามหาเราที่ไหนก็ไม่เจอ พี่กลัวว่า...” เสียงสะอื้นเบาๆ ขัดเข้ามาในน้ำเสียง จนเซ็นต้องยกมือขึ้นลูบหลังอย่างที่หญิงสาวตรงหน้านี้ทำให้ตนบ่อยๆ

 

 

“ขอโทษครับ”

 

 

...ใช่แล้ว ที่เดลินพูดมานั้นถูกต้องทุกอย่าง เขาจะไม่โดนดุหรือทำโทษใดๆทั้งสิ้น แต่ว่าสิ่งนี้มันแย่ยิ่งกว่าที่เขาเองโดนดุซะอีก เขารู้สึกไม่ดีเลยที่ทำให้ทั้งสองคนต้องเป็นทุกข์อย่างนี้...

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------

สวัสดีค่า อืม...ไม่รู้จะพูดอะไรแหะ ไปดีกว่า
ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 113 : บทที่ 111 ประสาน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1561 , โพส : 7 , Rating : 71% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1400
โอ๊ย น้ำตาจะไหล

มาอัพเร็วๆนะค่ะ
รออยู่
: )))
PS.  เมื่อลมหนาวแวะมาทักทาย,,
Name : HAWAl2l2 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HAWAl2l2 [ IP : 58.8.230.128 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มกราคม 2554 / 20:20
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1331
 ตอนนี้ซึ้งจัง
Name : entask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entask [ IP : 223.206.87.60 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ธันวาคม 2553 / 11:53
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1325
 จะรอการอัพครั้งต่อไปนะคะ ^^
PS.  Destiny is not a matter of chance but a matter of choice. ^0^
Name : เฟรี่ (Cristerirealna) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เฟรี่ (Cristerirealna) [ IP : 223.206.100.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2553 / 16:53
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1324
ในที่สุดใต้ปีกก็อัพTOT
ปลื้มที่สุด
PS.  อัพตอนต่อไปอย่างด่วนมิเช่นนั้นผู้อ่านนิยายของท่านจะหายตัวไปอย่าไรร่องรอย!!!
Name : รัตติกาลเงา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลเงา [ IP : 223.205.95.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2553 / 16:41
# 3 : ความคิดเห็นที่ 1323
ซึ้งเลย...
PS.  อย่าอ่านนะ
Name : หลากหลาย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หลากหลาย [ IP : 125.25.17.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2553 / 11:25
# 2 : ความคิดเห็นที่ 1322
โซลกับคาร์ร่าต้องขอบคุณเดลินนะเนี่ย เพราะถ้าไม่ได้เดลินคงไม่เจอเซ็นเร็วขนาดนี้

แต่ก็ดีใจที่ในที่สุดครอบครัวก็กลับมาเข้าใจกันแล้ว

แล้วจะรออ่านต่อค่ะ สู้ สู้ สู้
Name : _faie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _faie_ [ IP : 124.121.141.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2553 / 23:23
# 1 : ความคิดเห็นที่ 1321
สวัสดีอีกครั้ง^^
Name : twister1 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ twister1 [ IP : 125.24.112.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2553 / 20:43
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android