คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล

ตอนที่ 59 : บทที่ 57 ธุระกับญาติ


     อัพเดท 19 มี.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, ความฮา, ครอบรัว, น่ารัก
ผู้แต่ง : ใต้ปีกสีน้ำเงิน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใต้ปีกสีน้ำเงิน
My.iD: https://my.dek-d.com/nanayimme
< Review/Vote > Rating : 97% [ 56 mem(s) ]
This month views : 47 Overall : 95,368
1,563 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 580 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 59 : บทที่ 57 ธุระกับญาติ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2742 , โพส : 8 , Rating : 69% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 57 ธุระกับญาติ

 

 

 

 

 

 

“เซ็น ทำอย่างนั้นไม่เกินไปเหรอ” ดีเอลออกปากถามทันทีเมื่อทั้งคู่เดินออกมาจากตรอกหลังร้าน เข้าสู่ถนนใหญ่

 

 

 

“ข้าแค่ต้องการให้ท่านหัวหน้ากองจำพวกเราให้แม่นๆ เท่านั้นเอง เพราะอนาคตข้ารู้สึกว่าเราอาจจะต้องพึงพาเขาอีกเยอะ” เซ็นตอบกลับไป พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่มีแววกังวลเจืออยู่ด้วย 3 ส่วน ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มส่งให้

 

 

 

“แต่คงไม่มีอะไรหรอก ข้าว่าตอนนี้ถึงเวลาทำงานชิ้นแรกของเจ้าแล้ว แล้วข้าจะให้ค่าจ้างเป็น 30% จากกำไลการค้าให้”

 

 

 

“แล้วงานที่ว่า...”

 

 

 

มือนายจ้างตัวน้อยยืนกระดาษไปให้แผ่นหนึ่ง พร้อมกับขวดขนาดเท่าหัวแม่โป้งไปให้

 

 

 

“ข้าได้ยินมาว่า ที่นี่มีการพนันสมุนไพรเป็นที่กำลังนิยม ข้าอยากให้เจ้านำผงเงินนี่ไปพนันกับร้านในรายชื่อของกระดาษใบนี้ พรางสอบถามเรื่องราคาของสมุนไพรต่างๆ โดยเฉพาะเรื่องผงเงิน ข้าอยากให้เจ้าถามให้ด้วยว่า ช่วงสองสามเดือนมานี่ยอดการขายผงเงินเป็นอย่างไร”

 

 

 

คำสั่งแปลกๆ นั้นทำเอาดีเอลถึงกับยืนขมวดคิ้ว เรื่องสอบถามราคาสมุนไพรยังไม่เท่าไร แต่เรื่องยอดขายนี่ซิจะเอาไปทำอะไร และที่สำคัญ จะให้เอาผงเงินไปพนันนี่นะ

 

 

 

ถึงเขาจะไม่รู้ราคาของมัน แต่ก็รู้ว่าตัวยานี้ราคาของมันนั้นแพงหูฉี่แน่ๆ เพราะราคาแค่กรัมเดียว ก็มีค่าไม่ต่ำกว่า 100 โซแล้ว

 

 

 

“พนัน ข้าว่าเรื่องนั้น... เจ้าแน่ใจ ว่าข้าจะไปรอดรึ อีกอย่างพนันอย่างไร ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำ” ดีเอลออกปากอย่างไม่แน่ใจนัก

 

 

 

“ไม่ต้องห่วง เจ้าจำหนังสือที่ข้าให้อ่านได้ไหม” ดีเอลพยักหน้าตอบ

 

 

 

หนังสือสมุนไพร 4 เล่มหนา ที่ภายในมีขีดเน้นข้อความสำคัญ กับเขียนคำอธิบายเพิ่มให้โดยย่อ ทำให้ย่นเวลาอ่านลงไปได้เยอะ ตลอด 5 วันที่ผ่านมา ที่พวกเขาค่อยๆ เดินทางแวะผ่านตามเมืองต่างๆ แทนการตรงดิ่งมาที่เมืองหลวงเลย

 

 

 

“ดี เพราะการพนันของที่นี้ก็ไม่ต่างกับการประลองปัญญานั้นแหละ ตอบได้ก็ชนะ ตอบไม่ได้ก็แพ้ มีเท่านั้น ฝ่ายไหนที่ตอบได้ก็จะได้ของไป” เซ็นอธิบายวิธีการเล่น ก่อนจะมองไปที่แผ่นกระดาษ ที่ตอนนี้อยู่บนมือของดีเอลเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

“ส่วนในใบนี้ จะบอกว่าเจ้าต้องไปที่ร้านใด และเลือกสิ่งใดเป็นสิ่งเดิมพันในร้าน ทีนี้มีอะไรไม่เข้าใจไหม”

 

 

 

ดีเอลสายหัวตอบ ก่อนจะมองรายชื่อบนแผ่นกระดาษที่ยาวนับ 10 กว่ารายการ แล้วถอนหายใจ สีหน้าแสดงถึงความไม่มั่นใจและกังวลออกมาอย่างเต็มที่ ไม่มีการเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้น

 

 

 

‘แล้วถ้าข้าเกิดแพ้ล่ะ ของในขวดนี้ไม่ต้องศูนย์เปล่าหรอกหรือ’

 

 

 

“อย่ากังวลเลย ของนั้น ถ้าจะเสียก็ต้องเสีย ขอแค่ให้ได้ข้อมูลเรื่องผงเงินมาข้าก็ดีใจแล้ว” เซ็นปลอบเสียงใส ก่อนจะโบกมือลาพร้อมเสียงหัวเราะที่ทำเอาคนรอบข้างต้องหันมามองกับความน่ารักนั้น

 

 

 

“เอาละ เมื่อดีเอลเริ่มงานแล้ว เราก็ควรเริ่มของเราบ้าง ว่าแต่จะเริ่มที่ตรงไหนดีล่ะ” เซ็นได้แต่มองสองข้างทางที่มีผู้คนเดินไปเดินมายาวสุดสายตา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ด้านโซลกับคาร์ร่า หลังจากที่แยกตัวมาจากเซ็น เมื่อเอาของเข้าพักที่โรงแรมแล้ว ทั้งคู่ก็มุ่งสู่จุดหมายที่อยู่ใจกลางของเมืองหลวง ‘วังหลวง’

 

 

 

“ด้านนี้เป็นบริเวณหวงห้าม ผู้ที่ไม่ได้รับอนุญาตห้ามเข้า” เสียงทหารยามหน้าประตูบอกเสียงแข็ง พร้อมกับยืนทวนด้ามยาว 2 เมตรมากั้นคนทั้งคู่เอาไว้

 

 

 

“เรามาหาญาติ” คาร์ร่าว่าเสียงนิ่ง อดทนกับสายตาที่มองมา ราวกับประเมินของด้อยค่าของบางสิ่ง

 

 

 

“หึ คนสวยอย่างเจ้า ไม่น่ามาโกหกแบบนี้เลยนะ ดูจากการแต่งตัวแล้ว ถ้าพวกเจ้ามีญาติในนี้จริง ข้าก็คงมีองค์ชายเป็นลูกเขยแล้ว”

 

 

 

เสียงหัวเราะเยอะเบาๆ ทำเอาโซลที่อยู่ไม่ไกลเส้นกระตุก

 

 

 

“คาร์ร่ากลับ” คำสั่นๆ แต่ได้ใจความครบถ้วน ก่อนจะสะบัดชายผ้าคลุมกลับหลังหัน อย่างไม่แยแสต่อธุระสำคัญที่ต้องมาทำ

 

 

 

“หึ พอถูกจับได้ก็คิดจะหนีละซิ เอาเถอะ ข้าจะเห็นแก่นาง ไม่แจ้งความผิดต่อเบื้อง...โอ๊ย!!! นี่เจ้ากล้า...” พูดยังไม่ทันจบประโยค มีดสั่นที่ถูกซ่อนเอาไว้ ก็พุ่งตรงไปปักขามิดไปเกือบครึ่งด้าม ก่อนจะเจอคมมีดจ่อเข้าที่คอ

 

 

 

“ดูถูกข้า ข้าไม่ว่า แต่อย่าดูถูกพ่อข้า” เสียงหวานที่เคลือบจิตสังหาร ทำเอานายทหารปากดีถึงกับลืมหายใจ ก่อนจะทนไม่ไหวกับแรงกดดัน ถึงกับสลบทั้งที่ตายังค้าง

 

 

 

“ช้าก่อน...รั้งมือไว้ก่อนคาร์ร่า” เสียงทุ้มนุ่มที่เจือกระแสหอบนิดห้ามไว้ ก่อนที่ตัวจะทันได้มาถึงเสียอีก

 

 

 

ทันทีที่มาถึง มีดคมวาวยังคงวางอยู่บริเวณเดิม จึงได้แต่ส่งยิ้มเจือๆไปให้ “ใจเย็นก่อน ถือว่าปู่ขอนะ ถอนมีดออกก่อนเถอะ เจ้าก็เหลือเกินลูติก อยู่ใกล้ๆทำไมไม่ห้ามหลาน”และแม้จะหอบเพียงใด แต่ก็ยังไม่วายหันมาดุอีกคนด้วยน้ำเสียงราวกับดุเด็กน้อยวัย 5 ขวบ

 

 

 

“ข้าชื่อโซลครับ โปรดเรียกให้ถูก” โซลหันกลับมาตอบ ก่อนจะโค้งคำนับ

 

 

 

“ท่านหมอหลวง/ท่านเฮเมท รอพวกกระหม่อมด้วยพะยะค่ะ” เสียงจากเหล่าทหารติดตามและทหารชั้นในที่พากันวิ่งกรูตามออกในสภาพที่เหนื่อยแทบขาดใจ ก่อนจะลงไปกองอยู่กับพื้นเมื่อมาถึงที่หมาย ทำเอาคาร์ร่าต้องลอบยิ้มในใจ เมื่อเห็นเหล่าทหารที่มียศทั้งเล็กใหญ่ อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้

 

 

 

“ท่านปู่ดูหนุ่มเหมือนเมื่อตอนพบกันครั้งก่อนเลยนะคะ” คาร์ร่าเก็บมีดสั่น ก่อนจะหันมาหาผู้มาใหม่

 

 

 

ชายวัย 60 ที่มีหน้าตาเกาะอยู่ที่40ต้นๆ ปล่อยยิ้มร่าเมื่อเห็นหลานสาวส่งยิ้มรับมาให้ ก่อนจะอ้าแขนสองข้างออก “มาให้ปู่กอดหน่อย เราไม่เจอกันนานแล้วนะ ตอนนั้นเจ้ายังตัวเล็กนิดเดียวอยู่เลย”

 

 

 

คาร์ร่าเดินเข้าไปกอดเฮเมทตามคำขอ ก่อนจะหลุดขำออกมาเต็มที่ เมื่อเจอคำชวนของท่านปู่เธอ “เจ้าก็ด้วยลูติก มาให้ข้ากอดหน่อย”

 

 

 

“ข้าชื่อโซลครับ” โซลพูดด้วยเสียงเหนื่อยหน่าย กับการเรียกชื่อของท่านเฮเมทผู้นี้ ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนความตั้งใจของชายตรงหน้านี้ไม่ได้ซักที

 

 

 

“ข้าอยากรู้ว่าเมื่อไรถึงจะเริ่มพิธี”

 

 

 

“พวกเจ้ามาเร็วไปสองวัน อีกสองวันถึงจะพาคาร์ร่าไปทำพิธีได้ เวลานี้เจ้าก็เข้ามาพักด้านในก่อนเถอะ”

 

 

 

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อนดีกว่า ถ้าเจ้าอยากอยู่คุย ไว้เย็นๆค่อยกลับก็ได้” โซลหันมาพูดในประโยคสุดท้าย

 

 

 

“เดี๋ยวก่อนซิ เจ้าจะไปไหนกัน ทำไมไม่อยู่พักที่บ้านล่ะ” เฮเมทเรียกเอาไว้ ก่อนจะชี้ไปยังปราสาทหลังโตด้านหลัง ที่คนตรงหน้าเรียกว่าบ้านได้อย่างสนิทปาก

 

 

 

“ข้าทิ้งเซ็นเอาไว้ที่โรงแรมครับ เป็นไปได้ ก็ไม่อยากปล่อยเอาไว้” โซลตอบ

 

 

 

“เจ้าพาเซ็นมาด้วยอย่างนั้นรึ” น้ำเสียงตื่นเต้นจากชายตรงหน้า ทำเอาโซลถึงกับเผลอคิดไปว่า ไม่น่าบอกเลย ขึ้นมานิดๆ

 

 

 

“ไหนล่ะ ข้าเองก็อยากเจอเซ็นอยู่เหมือนกัน ไม่ได้เจอเจ้าหนูนั้นต้องนาน ปานนี้ต้องหล่อขึ้นเป็นกองแน่ๆ”

 

 

 

“ไม่ได้หรอก เสี่ยงเกินไป ถ้าจะพามาด้วย” โซลพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างจริงจัง จนเรียกเอาเสียงหัวเราะจากผู้อาวุฒโสตรงหน้าได้ยกใหญ่

 

 

 

“นั้นซินะ ถ้าเจ้ารูเทอร์รู้ คงได้กลั้นใจตายแน่ๆ ที่เพิ่งมารู้จักเซ็นเอาตอนนี้” กล่าวจบ คาร์ร่าก็ร่วมหัวเราะด้วยยกใหญ่ แต่คงจะเป็นการหัวเราะด้วยความโล่งใจ มากกว่าขบขัน ที่ไม่หลวมตัวเอาเซ็นมาด้วย

 

 

 

เธอยังจำได้ดีกลับครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เจอหน้าลุงของเธอและบรรดาญาติๆคนอื่นๆได้ ถ้าจะบัญญัติขึ้นมาเป็นคำศัพท์ล่ะก็ คำว่าเจ้าหญิงน้อยๆ คงยังน้อยไปกับสิ่งที่เธอเจอ

 

 

 

ในตอนนั้นปู่เธอก็ได้เพียงแต่ให้เหตุผลกับการกระทำเหล่านี้เอาไว้ว่า เพราะเธอเป็นเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ของสายเลือดนี้ที่เป็นผู้หญิง 

 

 

 

“จริงซิ เอาอย่างนี้ดีกว่า ในเมื่อเจ้าพาเซ็นมาไม่ได้ ข้าออกไปพบเองดีกว่า” ชายตรงหน้าร้องขึ้นมา ก่อนจะหันหลังกลับไปสั่งเหล่าทหารทั้งหลายที่ตอนนี้กลับมาจับระเบียบตัวเองได้เหมือนเดิมแล้ว “พวกเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปคนเดียว”

 

 

 

“ไม่ได้นะพะยะค่ะ พวกหม่อมฉันมีหน้าที่ติดตาม ถ้าองค์เหนือหัวทรงทราบ พวกหม่อมฉันต้องโดนลงโทษให้ไปล้างคอกเกรตเบิร์ดอีกแน่ๆ” นายทหารติดตามรีบพูดดักไว้ ก่อนที่นายตัวเองจะหายตัวไปอีกครั้ง ให้พวกเขาใจหายใจคว่ำกันเป็นว่าเล่น

 

 

 

“ถ้าอย่างนั้น พวกเจ้าก็อย่าให้รู้ซิ”

 

 

 

“ยังไงก็ไม่ได้พะยะค่ะ ยิ่งถ้าออกไปข้างนอก แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ต่อให้พวกหม่อมฉันมี 10 ชีวิต ก็ไม่เพียงพอต่อความผิดแน่ๆ”

 

 

 

เฮเมทที่ได้ฟังก็ถอนหายใจทีหนึ่งอย่างเบื่อหน่าย กับการเกาะติดของเหล่าทหารตรงหน้าตามหน้าที่

 

 

 

ไม่รู้ว่าองค์กษัตริย์จะทรงห่วงหรือว่าหาเรื่องกลั่นแกล้งกันแน่ ถึงได้ส่งเจ้าพวกนี้มา แม้ว่าด้วยฝีมือของเขา ถ้าคิดจะหลบหนีจากพวกนี้ยังเป็นเรื่องง่ายด้วยซ้ำ

 

 

 

อย่าว่าแต่กับฝีมือของเจ้าหลานชายที่ต่อให้ทั้งหมดรุมเข้ามาทีเดียว คาดว่าแค่โบกมือไม่กี่ครั้ง คงได้ซัดเจ้าพวกนี้หมอบตั้งแต่ยังไม่ทันจะได้ครบหนึ่งลมหายใจ

 

 

 

แล้วใครที่ไหนมันจะมีฝีมือเพียงพอไปต่อกรกับเจ้าปีศาจนี่ได้

 

 

 

“เอาอย่างนี้ เจ้าส่งดาบมาให้ข้า” เฮเมทสั่งนายทหารคนหนึ่งที่มียศสูงสุดในกลุ่ม ก่อนจะเอาดาบยาวนั้นปังลงกับพื้น ขีดเส้นกั้นระหว่างเขากับเหล่าทหารทั้งหลายเอาไว้ ก่อนจะปักลงตรงหน้า

 

 

 

“ลูติก ช่วยหน่อย เอาอย่างทุกทีนั้นแหละ” เฮเมทเรียกเจ้าหลานชายจอมขยับยากมาช่วย ก่อนจะหันมาหาเหล่าทหารองครักษ์ที่คงจะจดจำช่วงเวลาต่อจากนี้ไปจนวันตายแน่ๆ

 

 

 

“ข้าจะให้เวลาพวกเจ้า 5 นาที ถ้าพวกเจ้าข้ามเส้นนี้มาได้ ข้าจะยอมให้พวกเจ้าไปด้วย”

 

 

 

สายตาเกือบ 20 คู่มองมาที่โซลอย่างไม่ค่อยไว้ใจนั้น ถึงจะยืนอยู่ห่าง แต่ใครจะบอกได้ว่าชายตรงหน้าจะไม่สัดอาวุธลับออกมาเหมือนอย่างที่เด็กสาวทำเมื่อครู่

 

 

 

เฮเมทที่พอจะอ่านสายตาออก ก็คลี่รอยยิ้ม ก่อนจะพูดเพื่อความสบายใจของเหล่าทหารกล้า(ตาย)ทั้งหลาย

 

 

 

“ไม่ต้องห่วง ชายตรงหน้าจะไม่ทำอะไรพวกเจ้าทั้งสิ้น แค่พวกเจ้าสามารถเดินผ่านเส้นนี้มาให้ได้ก็พอแล้ว”

 

 

 

เมื่อมีคนมารับรอง แน่นอนว่าความเคลือบแคลงใจก็ต้องลดลงไปมาก แต่ว่าความระวังตัวก็ยังไม่คลาย เพราะถึงชายตรงหน้าจะไม่ทำอะไร แต่ก็ใช่ว่าเด็กสาวอีกคนจะไม่ซัดมีดใส่พวกเขานี่น่า

 

 

 

และเมื่อมีก้าวแรกที่กำลังจะยกลอยอยู่เหนือเส้นบนพื้นนั้น จิตสังหารที่รุนแรงชนิดที่ถ้าเป็นคนธรรมดาคงได้มีการหยุดหายใจกันบ้างเกิดขึ้นไปแล้ว ทำเอานายทหารคนแรกถึงกับเหงื่อตก รีบยกแขนสองข้างกันไม่ให้เพื่อนเข้ามาใกล้เส้นแบ่งตรงหน้าทันที

 

 

 

“หัวหน้า...” นายทหารที่เหลือร้องเรียกอย่างขอความคิดเห็น เพราะดูจากเมื่อกี้ และสิ่งที่ตนสัมผัสได้ คือ จิตสังหารอันน่าขนลุกที่แผ่กระจายออกมาจนน่าอึดอัด

 

 

 

ขนาดไม่โดนตรงๆอย่างท่านหัวหน้า ยังรู้สึกขนลุกขนาดนี้ ไม่ต้องบอกเลยว่าถ้าเป็นพวกตนจะเป็นอย่างไร

 

 

 

“พวกเจ้ากลับเข้าไปในปราสาทซะ เอาเจ้านั้นไปด้วย” คำสั่งเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยอำนาจ ทำเอาทุกคนไม่กล้าขัด เพราะเชื่อใจว่าคนตรงหน้าทำอะไรมักจะมีเหตุผลเสมอ

 

 

 

ตอนนี้จึงเหลือเพียงแต่ โซล คาร์ร่า เฮเมท และสุดท้าย นายทหารองครักษ์ที่ออกคำสั่งเมื่อกี้เท่านั้น

 

 

 

อีกครั้ง ที่เขาพยายามจะก้าวเท้าผ่านเส้นกั้นตรงหน้า แต่ว่ายิ่งผ่านเส้นกั้นนั่นไปมากเท่าไร แรงกดดันก็ยิ่งมากเท่านั้น

 

 

 

เมื่อขาข้างแรกสัมผัสลงกับพื้นของอีกฝั่ง เสียงลมหายใจก็ดังราวกับจะขาดห่วงลงตรงนั้นให้ได้ ร่างกายกรีดร้อง เหมือนถูกดาบพันเล่มเข้าพุ่งเข้ามาปัก จนต้องยื่นมือไปจับดาบของตนเองเพื่อไม่ให้ล้มลงไป

 

 

 

สายตาแน่วแน่ปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลเพลิงนั่น ยิ่งทำให้อยากจะถอนเท้ากลับไปให้ได้เสียอย่างนั้น

 

 

 

‘ไม่ได้ เราจะมาพ่ายแพ้ง่ายๆแบบนี้ไม่ได้’ เสียงปฏิญาณในใจดังสะท้อนก้อง เลือดแห่งศักดิ์ศรีขององครักษ์ชั้นสูงอย่างเขา จะต้องไม่แปดเปื้อนเพราะเขาอย่างเด็ดขาด

 

 

 

ทันใดนั้น แรงกดดันมากมายที่เคยกดทับก็หายไป จิตสังหารที่เคยเชือดเฉือนก็เจือจางลง นายทหารมองหน้าโซลอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

“จะตามก็ตามมา ข้าเบื่อที่จะยืนรอแล้ว” โซลกล่าวจบก็หลังเดินนำออกไป ก่อนจะรอบยิ้มถูกอกถูกใจกับฝีมือนั้น

 

 

 

“ฮ้าว~ จบแล้วหรอ ปล่อยให้ข้ายืนรอจนเกือบหลับ ไปเถอะ ข้ายืนรอจนเมื่อยไปหมดแล้ว ไม่เห็นใจคนแก่ซะบ้างเจ้าพวกนี้” เฮเมทหาวไม่เกรงใจและไม่สนใจยศตำแหน่งที่สูง ก่อนจะเฉลยต่อเมื่อเห็นสีหน้าสงสัย

 

 

 

“เจ้าใช้เวลาเดินหนึ่งก้าวตั้งชั้วโมงกว่า ไม่เมื่อยบ้างหรือไง”

 

 

 

 

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 
เฮ้อ~ นึกว่าจะส่งงานไม่ทันซะแล้ว เหงื่อตกเลย เหลืออีกค่สองสามนาทีเท่านั้น (เส้นตาย6โมงเย็น)

ต้องขอโทษจริงๆ ที่หายไปนาน แต่ว่างานยุ่งจริงๆ ชนิดว่าไม่ได้กลับมานอนบ้าน

แต่เห็นคนมาเม้นฯ แล้วก็ชื้นใจ แสดงว่ายังมีคนติดตามเราอยู่ (แอบปาดหางตา)

หลังจากนี้ก็คงมาลงให้ได้ตามปรกติ เพราะให้ที่สุดก็ได้ปิดเทอมจริงๆ เสียที (งานสุดท้ายเพิ่งส่งไป) หลังจาดสอบเสร็จมาแล้วอาทิตย์กว่า

วันนี้อ่านเม้น เห็นมีคนบอกว่าภาษาพัฒนาขึ้น (เขียนผิดน้อยลง) 

โอ้ อยากประกาศให้โลกรู้ ในที่สุดใต้ปีกฯ ก็มีพัฒนาการทางด้านนี้กับเขาแล้ว 

(แหะๆ ไม่ต้องกลัวว่าเป็นการดูถูกนะค่ะ เพราะว่าคุณ toey1405 ดูได้อย่างถูกต้องจริงๆค่ะ ใต้ปีกฯ เป็นคนที่อ่อนเรื่องภาษามาก)

อ้อ...พูดถึงเรื่องนี้แล้วนึกขึ้นได้ ใต้ปีกฯ มีข่าวดีจะมาแจ้งค่ะ

เพื่อนของใต้ปีกฯบอกว่าว่างจะมาแก้ภาษาไทยให้แล้ว ดังนั้น อีกไม่นานคงได้มีการรีไรท์กันเกิดขึ้น

(แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไร ยังไม่ได้ให้ไฟล์เวิร์ดไปเลย)

ถ้าถามว่าทำไมไม่แก้เอง ต้องรอเพื่อนด้วย เพราะว่าอัตราคำผิดมันเยอะมาก แล้วก็บางคำก็ผิดอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว(เข้าใจว่าคำนั้นเขียนอย่างนั้น) ไม่ใช่เพราะว่าเบลอแต่อย่างไร

เรื่องสุดท้ายที่ใต้ปีกฯ จะพูดถึงเรื่องนิยายนี่แหละคะ

ตอนนี้ก็ดำเนินเรื่องมาได้ครึ่งทางของภาคแรกแล้ว (ไม่แน่ใจว่ามีภาคต่อไปหรือเปล่า) ตัวละครก็ออกมาเกือบครบแล้ว (สำหรับภาคนี้) 

แต่ว่าพอเห็นจำนวนตอนแล้วใต้ปีกฯ ก็ใจหาย ทำไมมันเยอะอย่างนี้ (อาจแตะร้อยได้เลยทีเดียวถ้าแต่งจบ) 

ใต้ปีกฯ จึงตั้งใจว่าจะรวม 2 ตอนเป็นหนึ่งตอน ให้จำนวนตอนน้อยลง

สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ มีอะไรก็โพสไว้ ใต้ปีกฯ จะมาตอบโพสตอนท้ายตอนอย่างนี้อีกค้า



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ตำนานเทพเจ้า ภาค โรงเรียนมหาเวทย์อินทราเซล ตอนที่ 59 : บทที่ 57 ธุระกับญาติ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2742 , โพส : 8 , Rating : 69% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1164
น่าสงสารพวกทหารจัง
Name : Ma-Praw [ IP : 124.122.2.215 ]

วันที่: 23 กันยายน 2553 / 15:33
# 7 : ความคิดเห็นที่ 850
หนึ่งก้าวต่อหนึ่งชั่วโมงแล้วนี่เดินไปกี่ก้าวเนี่ย แต่ยอมรับความใจกล้าเลย
Name : belljunior < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ belljunior [ IP : 124.120.46.85 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2553 / 14:26
# 6 : ความคิดเห็นที่ 588
ทหารองครักษ์ก็มีคนใจสู้อยู่น้า
Name : Mink_C < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 117.47.64.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2553 / 22:24
# 5 : ความคิดเห็นที่ 297

ศูนย์เปล่า ให้แก้เป็น สูญเปล่า นะคะ

ป.ล.รีบมาอัพต่อไวๆนะคะ
ต่อไปเดี๋ยวเตยจะหาคำผิดให้ 555+ แต่ตอนอ่านแรกๆก็หาเจอหรอก แต่กลับมาหาแล้วหาไม่เจอTOT(ซะงั้น)

Name : toey1405 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ toey1405 [ IP : 117.47.73.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2553 / 20:18
# 4 : ความคิดเห็นที่ 296
สนุกมากๆคะ รีบๆมาอัพต่อนะคะ
PS.  ยะฮู้
Name : คกคุง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คกคุง [ IP : 125.24.19.118 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2553 / 01:09
# 3 : ความคิดเห็นที่ 295
มาอัพต่อเร้วๆน้า
Name : annaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ annaaa [ IP : 158.108.210.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2553 / 18:49
# 2 : ความคิดเห็นที่ 293
ร่อนลง สิคะ ไม่ใช่ล่อนนะ ล. น่ะมัน ล่อนจ้อน หลุดล่อนค่ะ พอดีอ่านสองตอนรวดน่ะค่ะ เลยมาเม้นในบทนี้
Name : @zilch < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ @zilch [ IP : 125.24.1.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2553 / 11:52
# 1 : ความคิดเห็นที่ 292

จ๊ะเอ๋ ใต้ปีก ดีใจค่ะ ที่งานเรียบร้อยแล้ว ยังไงๆๆ ก็มาอัพเรื่อยๆๆน่ะค่ะ Arella ยังคอยเซ็นเสมอ อิอิ 

Name : Arella < My.iD > [ IP : 124.197.123.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2553 / 03:38
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android