โปเชวา แผ่นดินข้าเหนือตะวัน โดย สิริสวรส

( Review ในครั้งนี้เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนบุคคล ไม่มีการใช้หลักการหรือทฤษฎีใดๆ รองรับทั้งนั้น ความรู้สึกล้วนๆ และยัง spoil ครั้งใหญ่หลวง)

งานสัปดาห์หนังสือที่ผ่านมา มีหนังสือเล่มหนึ่งที่เราลงทุนซื้อทั้งที่ไม่เคยอ่าน ชื่อคนเขียนก็ไม่เคยคุ้น แต่ก็ซื้อเพราะมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อเอกราชของรัฐกะเหรี่ยง "กอทูเล"
นั่นก็คือ โปเชวา แผ่นดินข้าเหนือตะวัน (นั่นไง แค่ชื่อเรื่องก็อหังการ์แล้ว)
หุๆ บอกตรงๆ ว่าที่ซื้อเพราะอยากลองภูมิคนเขียนว่ารู้อะไรเกียวกับกะเหรี่ยง การเมืองพม่าและชนกลุ่มน้อยมากแค่ไหน
ซึ่งก็ไม่ผิดหวัง เพราะเนื้อหา รายละเอียดที่ได้ในเรื่องนั้น บ่งบอกว่าคนเขียนไปลงเก็บข้อมูลอย่าละเอียดมาทีเดียว

โปเชวา แผ่นดินข้าเหนือตะวัน เล่าเรื่องราวของสี่ตัวเอกที่ต่างกรรมต่างวาระ เริ่มจาก โปเชวา นักรบหนุ่มชาวกะเหรี่ยง ที่รบเก่งโคตรและยังรักชาติ (มากๆๆๆ) เพราะเขามีภูมิหลัง พ่อเป็นทหารระดับสูงของ KNU (Karen National Union)  แต่พี่น้องดันแตกกันเอง เพราะมีน้องชายคนนึงไปเข้ากับ DKBA (Democratic Karen Buddhist Army)

ขอทำความเข้าใจนิดนึงว่า กะเหรี่ยงนั้นเดิมเค้ามีแต่กองกำลัง KNU ส่วน DKBA โผล่มาในช่วงราวๆ 1994 เพราะความขัดแย้งระหว่างกะเหรี่ยงคริสต์และพุทธ เนื่องจากใน KNU ทหารระดับสูงส่วนมากเป็นคริสต์ ส่วนทหารพุทธไม่ค่อยมีความก้าวหน้าเท่าที่ควร จนขัดแย้งและกะเหรี่ยงพุทธแยกไปตั้งตัวใหม่เป็น DKBA แถมยังไปเข้าพวกกับทหารพม่า ทำให้พม่าให้สิทธิ์ DKBA ปกครองตัวเองบ้าง นี่จึงเป็นที่มาของโศกนาฏกรรมคนกะเหรี่ยง... ที่ต้องมาฆ่าล้างกันเอง รู้สึกในนิยายจะบอกเพียงว่า DKBA เป็นกลุ่มทรยศ แต่ไม่ยักกะพูดถึงว่าจริงๆแล้วมันมีความขัดแย้งภายในกะเหรี่ยงด้วยกันเอง

ต่อๆๆ คนต่อมาคือ หมอกะเหรี่ยงสาว ลากะปอวา (น่าจะมาจาก Lah Kapaw Wah ชื่อสาวกะเหรี่ยงที่หาได้เต็มแคมป์ผู้ลี้ภัย) คนนี้ก็อุดมการณ์รักชาติกะเหรี่ยงสูงมาก เด็ดเดี่ยว กล้าหาญ ภูมิหลังเธอก็คล้ายๆ โปเชวาคือพ่อเป็นทหารระดับสูงของ KNU

ต่อมา หมอชาวไทย วัชริน ประจำ UNHCR อุดมการณ์แรงกล้าสืบมาจากแฟนสาว หมออรชุมา ซึ่งประสบอุบัติเหตุรถยนต์ขณะเดินทางกลับกทม. เขาจึงมาสานต่ออุดมการณ์ของแฟนสาวด้วยการมาเป็นหมอที่แคมป์ผู้ลี้ภัย และได้พบกับหมอลากะปอวา โปเชวา และเรื่องราวการสู้รบเพื่อชาติพันธุ์กะเหรี่ยง

สุดท้าย ร.ต. รักชาติ (ยศนี้ป่าวหว่า) นายทหารไทยแนวตะเข็บชายแดน คนนี้แค่ชื่อก็รู้แล้วว่าอุดมการณ์แก่กล้าแค่ไหน เป็นทหารไทยที่เฝ้าระวังชายแดน แถมมีภารกิจด้านยาเสพย์ติดอีก เขาเป็นคนที่คอยช่วยเหลือโปเชวา เพราะนับถือน้ำใจลูกผู้ชายของแต่ละฝ่าย และคอยมองสถานการณ์สู้รบอย่างใจจดใจจ่อ

เรื่องราวเริ่มขึ้นเมื่อกองทัพพม่าผนวกกับ DKBA ต้องการทำลายล้างกองทัพ KNU ให้สิ้นซาก จึงได้เตรียมกองทัพเต็มอัตราศึกเพื่อเด็ดหัวทหารกะเหรี่ยงตามค่ายต่างๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ชัยภูมิขั้นเยี่ยมบนภูเขา (ค่าย KNU ขึ้นชื่อเรื่องตีแตกยากเพราะชัยภูมิดี) โปเชวา ในฐานะทหารขั้นหัวกะทิ จึงรับบทหนักในการต่อต้านค่าย และยังได้รับภารกิจให้ไปลอบสังหารผู้บัญชาการรบพี่หม่อง (คนพม่าชื่อหม่องกันเกลื่อนเมือง) อีกต่างหาก โปเชวาทำสำเร็จ แต่ก็ทุลักทุเลปางตายกว่าจะหนีรอดจากการตามล่าของหทารพม่าได้ แต่เมื่อกลับมาถึงฐานที่มั่น ก็ต้องพบความจริงที่ว่า ทหารพม่าสามารถตีค่ายได้เกือบทุกค่ายที่มี เขาสู้จนวินาทีสุดท้ายและลอยตามน้ำมาถึงฝั่งไทย

ส่วนในฝั่งไทยนั้น หมอวัชริน ก็เกิดความเข้าอกเข้าใจการต่อสู้เพื่อชาติพันธุ์ของกะเหรี่ยง พร้อมทั้งแอบหวั่นไหวใจนิดๆ กับดวงตาคู่เศร้าของ ลากะปอวา หมอสาวผู้ซึ่งรอคอยการกลับมาของโปเชวา..คนรักของเธอจากฝั่งโน้นเสมอ สุดท้ายแล้วเมื่อโปเชวา กลับมารักษาตัวที่ฝั่งไทย เธอจึงดีใจเอาเสียมาก แต่คนเขียนก็ตัดความหวังเธอเสียดื้อๆ (ขนาดโปเชวารอดชีวิตจากพม่านะเนี่ย เรื่องนี้ยังไม่สมหวัง) ด้วยการให้โปเชวา ตัดสินใจกลับไปต่อสู้เพื่อกะเหรี่ยงต่อไปที่ฝั่งคะโน้น ปล่อยให้เธอมีชีวิตใหม่กับคนใหม่ (ก็คือหมอวัชริน) ที่ฝั่งนี้  นั่น...ถูกใจคอ Sad ending นักแล

คะแนนส่วนตัว 7/10
ข้อดี- อ่านช่วงกลางเรื่องแล้วลุ้นดีกว่า โปเชวาจะสามารถเด็ดหัว ผบ.พม่าได้มั้ย จะรอดกลับมามั้ย เนื้อเรื่องโดยรวมสนุกในระดับใช้ได้ และให้เห็นภาพผู้ลี้ภัยชาวกะเหรี่ยงได้ชัดเจน พร้อมรายละเอียดที่ดี
ข้อเสีย- ตัวละครหลัก 4 ตัวและตัวละครอื่นๆ flat ทั้งหมด ทุกตัวมีแนวคิด..อุดมการณ์แรงกล้าเหมือนกันทุกคน ดังนั้นเวลาพูดจา หรือทำอะไร แทบไม่มีความแตกต่างกันเลย เหมือนเป็นคนๆ เดียวกันหมด แค่เปลี่ยนชื่อนิดหน่อยแค่นั้นเองในตัวละครแต่ละตัว

โดยสรุป เป็นนิยายอ่านเล่นๆ พอใช้ได้จ้า ระหว่างอ่านจะเกิดความรู้สึกอุดมการณ์จุกคอนิดหน่อย แต่ก็คิดว่าอ่านเอามันส์จากตอนที่โปเชวาเค้าสู้ๆๆ ละกัน ส่วนในเรื่องภาษา บรรยายดี แต่ภาษาไม่พลิ้วไหวเท่าไหร่ จึงกรีดความรู้สึกได้บ้างไม่ได้บ้าง (แต่ก็บรรยายได้ดีโดยเฉพาะช่วงหลัง) อาจเป็นเพราะเป็นเรื่องเกียวกับการต่อสู้ก็ได้ ก็เลยไม่ต้องภาษาพริ้วมาก แค่บอกๆว่าอะไรเกิดขึ้นที่ไหนก็พอมั้ง