เขียนนิยายไม่ง่ายอย่างที่คิด

คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าสิ่งที่คุณเขียนออกมาดีจริง?

คำถามนี้มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไร

คุณภาพงานเขียนตัวชี้วัดต่างๆ ไม่ได้ตัดสินได้เท่าตัวเราเอง

หากงานของแต่ละคนไม่ใช่แนวเดียวกัน

มันเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินได้จริงๆ ว่า ของคนนี้ดี คนนี้ไม่ดี

แต่ทั้งหมดที่ว่ามาเรารู้ดีแก่ใจว่างานของเราเป็นอย่างไร

และถ้าเราพบว่า มีอีกหลายอย่างที่ยังไม่ดีพอ

ทั้งที่น่าจะทำได้ดีกว่านั้น

จะทำอย่างไร?

ก็คือการที่เราเข้าใจ...เข้าถึงอารมณ์ของตัวละคร

รวมทั้งสร้างสถานการณ์ออกมาได้สมจริง

จุดที่ดีที่สุดคือต้องมีเหตุ มีผล ในการเป็นไป

และเป็นธรรมชาติ

เรียกง่ายๆ คือ ปั้นน้ำเป็นตัว

ยิ่งเราปั้นน้ำให้เป็นตัวได้ดีเท่าไหร่

มันก็ออกมาดีเท่านั้น

แต่การทำแบบนั้นได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

หากใจเราไม่พร้อม...

และนี่คือประเด็นที่ทำให้ฉันแห้งเหี่ยวอยู่ตอนนี้

มันเป็นเรื่องแย่พอสมควร

...ที่ทำยังไงก็ทำไม่ได้

ใจมันไม่ไปเอาเลย

หรือที่ฉันมักจะบอกเสมอๆ

เวลาที่ได้แต่นั่งมองแป้นพิมพ์ว่า ‘ไม่มีอารมณ์’

เมื่อก่อนฉันไม่เคยเป็นแบบนี้

ตั้งแต่เริ่มมีปัญหาที่แก้ไม่ตก

มันก็เหมือนมีหมอกดำๆ มาคลุมทับสติ

ให้นึกคิดอะไรไม่ออกอยู่บ่อยๆ

----------

งานเขียนเป็นสิ่งที่รัก และรักมากเมื่อมันเริ่มมีชีวิต

จากบทแรก สู่บทต่อๆ มา

แต่ถ้าเริ่มรู้สึกว่ายังไปต่อไม่ได้ฉันจะหยุด

บางทีมันก็เป็นด้วยหลายสาเหตุ

ทั้งจากสิ่งที่แวดล้อมอยู่ คน สถานการณ์ อารมณ์

ซึ่งพวกนี้มักทำให้สมองตื้อเอาดื้อๆ ในบางครั้ง

ทุกครั้งที่ฉันหยุดเขียน

ก็จะหยุดไปนาน นานจนตัวเองยังล้า

แต่พอเริ่มมีแรงลุกขึ้นมาเขียนอีกครั้ง

ก็ต้องรื้อความรู้สึกต่างๆ ที่ใช้ใหม่หมด

ด้วยการอ่านซ้ำ เปิดบันทึกที่จดไอเดียต่างๆ ไว้

ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่เหมือนเดิมทั้งหมด

บางอย่างที่เปลี่ยนก็ทำให้ต้องมานั่งปรับกันอีก

สุดท้าย...ที่อยากจะให้จบ ก็จบไม่ได้เสียที

เรื่องอารมณ์ของเราจึงเป็นเรื่องใหญ่

...จนถึงใหญ่มาก

รองลงมาก็เป็นองค์ประกอบจิปาถะต่างๆ

ไม่เว้นแม้แต่สถานที่ที่เราอยู่ระหว่างการเขียน

การเขียนให้ดีไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ก็ไม่ยากหากเราสามารถจัดการกับตัวเองได้

ซึ่งตรงนี้ฉันขาดไป

อุปสรรคที่มีระหว่างที่พยายามจะตั้งใจกับมัน

มีเยอะเกินไป มากเสียจนต้องหยุด

คงจะดีกว่านี้ถ้าความอดทนมีมากกว่าที่เป็น

และคงจะดีกว่านี้ถ้าฉันพยายามเขียนนิยายให้จบสักเรื่อง

จากนั้นทุกอย่างคงง่ายขึ้น

ตอนนี้ลูกรักก็ไปได้แค่ไม่กี่ตอน

หลังจากรื้อที่เขียนไปกว่าครึ่งเรื่องแล้วจัดการรีไรท์

ก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องเขียนๆ หยุดๆ แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

เพราะฉันฝังหัวว่าเรื่องอารมณ์สำคัญมาก

พอไม่มีอารมณ์ร่วมก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง

ปล. ฝากขอโทษเพื่อนๆ พี่ๆ ที่ตามอ่านนิยายปุ้ยไว้ตรงนี้ด้วยนะ ปุ้ยมันอืด ปุ้ยมันจอมดอง ปุ้ยมันเสียนิสัย ฯลฯ และอีกสารพัด แต่ยังก็สัญญาเลยว่าทุกเรื่องต้องจบ แล้วจบอย่างน่าภูมิใจด้วย อยากเก็บไว้อวดหลานตอนโตว่า นี่นิยายป้า อิอิ