#แฟนเก่าน้องเซอุน #เรื่องสั้นมินอุน

ตอนที่ 6 : † [OS] Flower boy (Minwoon)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    21 ก.ค. 60


- Flower boy -

 

 



 

 

 

            กริ๊ง~

 

 

            เสียงกระดิ่งใบเล็กกระทบบานประตูกระจกใส เป็นสัญญาณว่าสถานที่แห่งนี้กำลังมีแขกมาเยือน   เด็กหนุ่มรูปร่างโปร่ง มาพร้อมกับใบหน้ากลมๆที่ดูติดง่วงหน่อยๆตามสไตล์ของเจ้าตัว มือเล็กผลักบานประตูเข้ามาอย่างคุ้นเคย ถึงป้ายหน้าร้านจะบ่งบอกว่าร้านนี้ยังไม่เปิดให้บริการก็ตามที

 

 

            “มาแล้วหรอ”

 

           

            เสียงนุ่มเอ่ยทักทันทีที่เห็นพนักงานดีเด่นประจำร้านก้าวเข้ามา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเซอุนก็คงแค่ก้มหัวแล้วส่งยิ้มกลับไปน้อยๆ

 

 

            “พี่เห็นผมป่ะล่ะครับ”

 

            “อ้าว กวนนี่หว่า”

 

 

            เซอุนหัวเราะร่วนเบาๆ ก่อนจะยักไหล่ตอบกลับไป แล้วย้ายตัวเองเข้าไปหลังร้านเพื่อจัดการเก็บสัมภาระตัวเองทันที  การกวนพี่แจฮวานก่อนทำงาน เซอุนคิดว่ามันก็คลายเครียดดีเหมือนกันนะ

 

 

            เซอุนยิ้มออกมาน้อยๆเมื่อเหลือไปเห็นกล่องใส่ดอกไม้ของตัวเองในตู้แช่ดอกไม้ วันนี้มันถูกบรรจุด้วยดอกกุหลาบสีขาวที่พอจะทำเป็นช่อเล็กๆได้ซักหนึ่งช่อ

 

 

            “วันนี้กุหลาบขาวหรอครับ”

 

            “ชอบมั๊ยล่ะ”

 

            “ชอบครับ”

 

            “ดอกไม้หรือคนให้อ่ะ”

 

            “ดอกไม้สิครับ”

 

 

           

            เซอุนได้ยินเสียงแจฮวานขำกับคำตอบของเค้า ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง เซอุนเริ่มเป็นพนักงานของร้านนี้ได้ปีกว่าๆแล้ว  การจากบ้านมาเรียนที่โซล ทำให้เซอุนเริ่มมองหางานพิเศษทำ และงานที่ร้านดอกไม้ของแจฮวานก็ถือว่าเป็นทางเลือกที่ดี

 

            เพราะดอกไม้ก็เหมือนดนตรีที่เซอุนชอบนั่นแหละ

 

 


 

            เซอุนมาทำงานที่ร้านเกือบทุกวัน ยกเว้นวันอาทิตย์ไหนที่แจฮวานอยากจะปิดร้านขึ้นมาก็ถือเป็นวันหยุดของเซอุน ถ้าเป็นวันธรรมดาเซอุนเข้ามาช่วยงานในตอนเย็น และถ้าเป็นวันเสาร์ก็จะมาตั้งแต่เช้าเหมือนวันนี้

 

  เซอุนเรียนรู้ว่าดอกไม้แต่ละชนิดก็มีความหมายและท่วงทำนองเป็นของตัวเอง ดอกทิวลิปที่ดูเหมือนเพลงรักที่มั่นคง  แดนดิไลออนที่เหมือนเพลงที่คอยจุดประกายแสงแห่งความหวัง  กุหลาบส้มและเหลืองเหมือนเพลงที่สนุกสนานและร่าเริง  กุหลาบสีดำที่เหมือนเพลงเศร้าแต่ก็จะคงอยู่เป็นนิรันด์

 

ส่วนดอกกุหลาบสีขาวในวันนี้ก็คงเหมือนเพลงที่แสดงถึงความรักที่แสนบริสุทธิ์โดยไม่หวังความรักคืนตอบแทนนั่นแหละ

 


ถึงร้านแจฮวานจะไม่ใช่ร้านที่ใหญ่อะไรมากแต่ใช่ว่างานจะไม่ยุ่ง เพราะพนักงานของร้านก็มีแค่เซอุนคนเดียวนี่แหละ อาจจะมีกวังฮยอนน้องชายคนสนิทของทั้งเซอุนและแจฮวานมาช่วยบ้างเป็นครั้งคราว   ร้านของแจฮวานมีลูกค้าเข้าออกแทบตลอดเวลา วันๆนึงเซอุนไม่รู้ว่าตัวเองจัดดอกไม้ไปกี่สิบกี่ร้อยช่อกันแน่

 

กว่าจะได้นั่งพักกันจริงๆจังก็ช่วงใกล้จะปิดร้านแล้วนั่นแหละ

 

 


 

“วันนี้เหนื่อยแย่เลยอ่ะดิ” 

 

 

เสียงเจ้าของร้านที่ควบตำแหน่งพี่ชายคนสนิทเอ่ยบอกที่เซอุนนอนฟุบไปกับเคาน์เตอร์ไม้เนื้อดี  

 

 

“เหนื่อยครับ งานเยอะแบบนี้พี่ต้องขึ้นเงินเดือนให้ผมแล้วล่ะครับ”

 

 

ถึงจะนอนอยู่แต่เซอุนก็ไม่วายแซวกลับไปจนแจฮวานค้อนให้วงโต ก่อนจะเริ่มใช้งานเด็กน้อยที่เดี๋ยวนี้เริ่มแผ่พิษสงให้เห็นมากขึ้นทุกวัน ไหนจะปากร้ายใช่ย่อย ขี้แซวขี้แกล้งก็ใช่เล่น จองเซอุนน่ะไม่ใช่เด็กเรียบร้อยหรอกนะ!

 

 

“อยากได้เงินเพิ่มก็ลุกมาเก็บข้าวของได้แล้ว จะได้กลับบ้านกันซักที”

 

  “คร้าบบบบบบบบบบ”

 

 



ถึงบุคลิกตัวเองจะดูเอื่อยเฉื่อย แต่ถ้าเป็นเรื่องงานเซอุนมักทำมันได้ดีและรวดเร็วเสมอ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไฟในร้านเกือบทุกดวงก็ปิดสนิท เซอุนเดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าสะพายคู่ใจ ในมือเล็กมีดอกกุหลาบสีขาวที่ถูกจัดอย่างดี ร่างเล็กก้มๆเงยๆเช็คความเรียบร้อยของประตูหน้าร้านอีกครั้งว่ามันล็อคสนิทแล้ว ก่อนจะเดินทอดน่องไปตามทางที่คุ้นเคย

 

 หอพักของเซอุนไม่ได้ไกลจากที่ร้านเท่าไหร่ คนตัวเล็กเลยเลือกเดินเอา สายลมเอื่อยๆยามค่ำคืนปะทะเข้ากับใบหน้ากลม หูฟังที่ดูก็รู้ว่าผ่านการใช้งานมาอย่างหนักถูกเสียบไว้ในที่ประจำ คนตัวเล็กฮัมเพลงเบาๆ มือเล็กชูช่อดอกไม้ที่เป็นคนจัดเองไว้ตรงหน้าก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

 

“นี่ไม่อยากรู้บ้างหรอว่าคนที่ส่งมาเป็นใครอ่ะ”

 

“เค้าส่งดอกไม้ให้นายมาหกเดือนแล้วนะเซอุน”

 

 

           

            มันเริ่มเมื่อหกเดือนที่แล้ว อยู่ๆก็มีคนส่งดอกไม้ให้เซอุนทุกเช้าด้วยดอกไม้ของร้านตัวเองนั่นแหละ มันอาจจะฟังดูงงหน่อยๆ ซึ่งเซอุนก็งงมากในตอนแรก ถามพี่แจฮวานเจ้าตัวก็บอกแค่ว่าคนที่ส่งแค่โทรมาสั่งว่า ส่งให้จองเซอุน พนักงานของร้าน แล้วตอนเช้าก่อนเปิดร้านจะเอาเงินใส่ซองมาเสียบไว้ตรงหน้าร้านเท่านั้น

 

 

 

            “พี่เมมเบอร์เค้าไว้ นายจะลองโทรไปถามก็ได้นะเซอุน”

 

 

 

            เป็นช่วงที่พี่แจฮวานทนไม่ไหวถึงขนาดเอาเบอร์อีกคนมาใส่ไว้ในมือถือเค้า แต่เซอุนก็ไม่เคยโทรไปหรอกนะ  ไม่กล้าน่ะ

 


            ตอนแรกก็รู้สึกแปลกๆอยู่หรอกมีใครที่ไหนไม่รู้ส่งดอกไม้มาให้ทุกวันไม่เคยขาด ขนาดในวันที่ต้องหายไปไหนยังโทรมาสั่งล่วงหน้าไว้เลย เซอุนก็แอบกลัวนะว่าอีกคนจะมีอาการทางจิตหรืออะไรรึเปล่า แต่คุณคนนั้นก็ไม่เคยก้าวก่ายชีวิตของเซอุนในเรื่องอื่นอีกเลย

 

พักหลังมานี่ก็เลยไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรแล้ว แถมรู้สึกเหมือนว่าชีวิตจะมีเรื่องให้ตื่นเต้นเล็กๆน้อยๆว่าวันนี้จะเป็นดอกอะไรที่ได้มาไว้จัดช่อสวยๆแล้วเอากลับไปใส่แจกันที่ห้อง

 

 

 

“ขอบคุณนะ วันนี้ก็ชอบเหมือนกัน”

 

 

 

            คำขอบคุณกับยิ้มน้อยๆโดยมีเจ้าดอกไม้สีขาวในมือเป็นผู้รับแทนเจ้าของที่แท้จริงของมัน เหมือนกับอีกหลายๆดอกที่เซอุนจะพูดขอบคุณทุกวัน

 

 

 

 

 

 

 

 

            เซอุนว่าเค้าต้องคุยเรื่องการขึ้นเงินเดือนกับแจฮวานเป็นจริงเป็นจังซักทีแล้วล่ะ!!

 

 

 เพราะคุณเจ้าของร้านตัวดีตามโทรจิกเซอุนตั้งแต่เช้าตรู่ เหตุก็เพราะเจ้าตัวดันลืมออเดอร์ของลูกค้าที่จะมารับดอกไม้ในวันนี้คนนึงไป  ลำบากเซอุนต้องพาร่างสะลึมสะลือของตัวเองกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปเปิดร้านแล้วจัดการกับออเดอร์นั้นแทนเพราะเจ้าตัวหนีไปเที่ยวไกลแล้ว

 

ร่างเล็กผ่อนฝีเท้าลงเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงร้านแล้ว เซอุนยกมือปิดปากหาวไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ของวันไปแล้ว อีกมือก็ควานหากุญแจในกระเป๋ากางเกงไปด้วย

 

 

จนกระทั่ง

 

 

 

เซอุนรู้สึกว่าอากาศก็ไม่ได้หนาวแต่เหมือนเค้าถูกสตาฟไว้ยังไงก็ไม่รู้ ดวงตาเรียวรีเบิกขึ้นแต่ก็ยังเล็กกว่าตากลมอีกคู่ที่มองกลับมาเหมือนกัน ซองสีขาวคุ้นตาในมือเป็นหลักฐานอย่างดี เซอุนรู้ดีว่าผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าร้านตอนนี้เป็นใคร

 

และเซอุนก็คิดว่าเค้าคนนั้นก็น่าจะรู้ว่านี่คือ จองเซอุน

 

 


เป็นคนตัวสูงที่หันกลับไปก่อนก่อนจะทำเหมือนว่าเซอุนไม่ได้อยู่ตรงนี้ มือใหญ่นั่นสอดซองสีขาวไว้หน้าประตูก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปอีกทาง

 

 

 

“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนครับ”

 

 

เซอุนก็พึ่งรู้ตัวว่าเป็นคนปากไวกว่าความคิดเหมือนกันนะ

 

 

แต่มันก็ได้ผลนะ ผู้ชายคนนั้นหยุดชะงักก่อนจะหันกลับมามองเซอุนอีกครั้ง ร่างสูงโปร่งบวกกับไหล่กว้างนั่นทำให้เซอุนดูตัวจ้อยลงกว่าเดิมอีก ผมสีดำสนิทเหมือนพึ่งย้อมมารับกับดวงตาที่กลมเอามากๆ ผู้ชายคนนี้ดูดีเอามากๆเลยแฮะ..

 

 

เซอุนไม่ได้อยากเล่นเกมจ้องตากับอีกคนหรอกนะ เหมือนคนตัวสูงนั่นจะใช้สายตาแทนคำพูดคำจาไปหมดแล้ว  สุดท้ายก็ต้องเป็นเซอุนที่ง้างปากก่อนอีกรอบ

 

 

“เอ่อ มันก็เช้าอยู่ แบบเอ่อ เช้ามาก ถ้าคุณไม่ได้รีบอะไร….

 

 

 

 

…..เข้ามาทานกาแฟด้วยกันซักแก้วก็น่าจะได้มั้งครับ”

 

 

 

 

เซอุนคิดว่ามันเช้าเกินทำให้สมองเค้าแบลงค์จนพูดประโยคอะไรแปลกๆไปรึเปล่าอีกคนถึงกับหลุดขำออกมา ก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ

 

 

“รอแปบนะครับ”

 

 

เซอุนบอกหลังจากปล่อยให้ลูกค้าคนพิเศษนั่งรอที่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ ส่วนตัวเองก็หายมาจัดการทำเครื่องดื่ม ยังดีที่พี่แจฮวานยังพอมีกาแฟเหลือติดตู้ไว้บ้างล่ะนะ

 

 

“นี่ครับ”

 

“ขอบคุณนะ”

 

 

แก้วกระเบื้องเคลือบของพี่แจฮวานโดนเซอุนฮุบมาใช้กับแขกคนพิเศษตรงหน้า  เซอุนแอบทำกาแฟกระฉอกไปนิดนึงตอนได้ยินอีกคนบอกขอบคุณ

 

คนตรงหน้ายกกาแฟขึ้นดื่มและความเงียบเริ่มปกคลุมเราอีกครั้ง แต่อย่างน้อยเซอุนก็คิดว่าต้องพูดในสิ่งที่ควรพูดแล้วล่ะ ไหนๆคนก็มาอยู่นี่แล้วก็ไม่จำเป็นต้องพูดกับดอกไม้อีกต่อไปแล้ว

 

 

“ขอบคุณนะครับสำหรับดอกไม้……ทุกวันเลย”

 

“พี่ชื่อยองมินนะ อิมยองมิน”

 

“ห้ะ

 

 

ยองมินหลุดขำอีกรอบเพราะหน้าเซอุนตอนนี้ดูตลกไม่น้อย เหมือนเซอุนจะไม่ได้คิดว่ายองมินจะแนะนำตัวหลังจากตัวเองพูดขอบคุณจบ ปากนั่นพะงาบๆอยู่สองสามที

 

 

“อ่อ ผมเซอุนนะ แต่พี่คงรู้อยู่แล้ว”

 

 

ท้ายประโยคเบาราวกับพูดกับตัวเองมากกว่า แต่มีหรือที่ยองมินจะไม่ได้ยิน

 

 

“อืม รู้อยู่แล้วแหละ แล้วเซอุนชอบดอกไม้หรือเปล่า”

 

“ชอบสิครับ ผมถึงมาทำงานร้านนี้ไง”

 

 

ยองมินหัวเราะอีกแล้ว

 


“พี่หมายถึงชอบดอกไม้ที่พี่ให้รึเปล่า”  

 

“อ่ะ ก็ต้องชอบซี้ ผมก็ชอบดอกไม้อยู่แล้วล่ะครับ” 

 

 


บางทีเซอุนก็อยากตบปากตัวเอง ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องขึ้นเสียงสูงขนาดนั้น ถ้าเป็นไปได้เซอุนอยากจะวิ่งออกไปตบปากตัวเองตั้งแต่หน้าร้านเลยด้วยซ้ำ

 

 

“ผมไปทำงานก่อนนะครับ”

 

 

เซอุนบอกยองมินไว้แค่นั้นก่อนจะเดินกลับมาวนหาสติที่อาจจะทำหล่นอยู่แถวๆหลังร้านหรืออาจจะเป็นตอนชงกาแฟนะ?

 

 

ดอกไม้หลากหลายชนิดถูกคนตัวเล็กลำเลียงมาไว้ในส่วนที่ใช้จัดดอกไม้ เซอุนขยับตัวทำนู่นนี่ตามความเคยชินโดยมีสายตาของแขกเพียงหนึ่งเดียวของร้านตอนนี้มองตามอยู่ไม่ห่าง

 

 

 

 

 

 

กาแฟหมดแก้วไปนานแล้ว แต่ยองมินก็ยังจรดริมฝีปากไว้กับขอบแก้วกระเบื้องเป็นระยะ ซึ่งตอนนี้เหมือนจองเซอุนตัดอิมยองมินออกจากสารระบบไปแล้ว จนเป็นยองมินเองที่ต้องเอาความสนใจกลับคืนมาบ้าง

 



“พี่ช่วยมั๊ย”

 

 

การเสนอตัวเองเข้าไปเป็นผู้ช่วยก็ไม่ได้แย่อะไรไม่ใช่หรอ

 

 

“ทำเป็นหรอครับ”

 

“ไม่เป็นอ่ะ แต่อยากช่วย”

 

 

 แก้มกลมนั่นยกขึ้นสูงเพราะเจ้าตัวกำลังยิ้มอยู่ เซอุนยิ้มสวยเรื่องนั้นยองมินรู้ดี แต่พอมาเห็นใกล้ๆแบบนี้พึ่งรู้ว่าน่าฟัดด้วย

 

 

“งั้นพี่ทำแบบนี้นะ”

 

 

 


 

ดอกไม้ช่อโตเสร็จทันเวลาพอดี เซอุนแอบขำยองมินไปหลายรอบมากเวลาที่คิ้วนั่นผูกโบว์พร้อมกับเสียงโอดโอยเบาๆเวลาโดนหนามดอกไม้ตำบ้าง กรรไกรหนีบมือบ้าง แต่ยองมินก็ไม่เคยลดละความพยายามที่จะช่วยเซอุนทำงานซักวินาทีเดียว  

 

 

เซอุนให้ยองมินไปล้างไม้ล้างมือหลังร้าน ส่วนตัวเองก็จัดการส่งออเดอร์ให้ลูกค้าจนเรียบร้อย คนตัวสูงเดินออกมาพร้อมกับที่ตัวเค้าเองกำลังเก็บของอยู่ และเป็นยองมินที่รอจนกว่าเซอุนจะเก็บของเสร็จ คนตัวสูงเดินดูโน่นนี่ในร้านจนเซอุนเดินออกมาจากหลังร้านนั่นแหละ

 

 

“ขอบคุณนะอีกครั้งนะครับ…..พี่ยองมิน”

 

 

คนตัวเล็กเอ่ยขอบคุณคนตัวสูงข้างๆอีกครั้งหลังจากที่ทำการปิดร้านจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว แถมเพิ่มเติมสรรพนามเรียกชื่ออีกคน ที่เซอุนก็รู้สึกแปลกๆเองเวลาพูดนั่นแหละ

 

และอิมยองมินก็หัวเราะอีกแล้วด้วย

 



ถึงเวลาแยกย้ายแล้ว เซอุนยังมีอีกหลายเรื่องที่ไม่ได้คำตอบจากยองมิน แต่ก็เกรงใจเกินกว่าจะรั้งคนตัวสูงข้างๆไว้แล้ว ปากที่กำลังอ้าขึ้นปิดฉับอย่างไวเมื่อคนตัวสูงข้างๆชิงพูดเสียก่อน

 

 

 

 

“เซอุน”

 

 

“ถ้าเซอุนว่าง….

 

 

…..เราไปกินข้าวเช้ากันมั๊ย”

 

 

 

 

 

ตอนแรกเซอุนก็รู้สึกคาใจนะที่ยังไม่ได้ถามอะไรยองมินเป็นจริงเป็นจัง แต่ตอนนี้เซอุนคิดว่าไว้ไปถามตอนกินมื้อเช้าก็น่าจะได้ล่ะมั้ง

 

 

  “งั้นพี่เลี้ยงผมนะ เงินเดือนผมยังไม่ออกอ่ะ”

 

 

และเซอุนก็ได้เสียงหัวเราะเป็นคำตอบจากคนตัวสูงที่เดินข้างๆกันในตอนนี้อีกแล้ว

 

 

 

ถ้าใครถามว่าเซอุนชอบอะไร เซอุนคงต้องตอบเพิ่มไปว่านอกจากดนตรีกับดอกไม้ก็มีเสียงหัวเราะของยองมินนี่แหละที่เซอุนรู้สึกว่าเริ่มชอบมันแล้ว~

 

 

 

  






FIN.


Talk : ขี้เกียจเปิดเรื่องใหม่เลยมาใส่ไว้ในนี้เลย 555555555 เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแฟนเก่าน้องเซอุนน้าาาาา

พอดีไปเห็นแฟนอาร์ตพี่มินกับน้องอุนในร้านดอกไม้เลยแบบฟีลมันได้ อาจจะงงๆนิดหน่อยเพราะคนเขียนเบลอยาค่ะ

อาจจะมีเรื่องอื่นผสมมาบ้าง ส่วนแฟนเก่าน้องเซอุนจะรีบต่อให้น้าาา

ขอบคุณทุกคนน้า ขอบคุณทุกเม้นด้วย ประทับใจมากจริงๆ /กราบรอบทิศ

เอนจอยรีดดิ้งค่าาาา ^^

ปล.เรื่องนี้ขออนุญาตเปิดแท็กใหม่เน้อ



#เรื่องสั้นมินอุน


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

180 ความคิดเห็น

  1. #174 #ซ้อ (@kjnutty) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 01:43
    ความเสมอต้นเสมอปลายในการส่งดอกไม้นี้ ถ้าน้องไม่จับได้นี่พี่ไม่คิดจะเข้าหาน้องเลยรึไงคะ โง้ยยยยยยยยยย ><
    #174
    0
  2. #157 Mo_mo (@12343234) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 18:20
    งุ่ยยยยอบอุ่นจังเลย หกเดือนเลยเหรอพี่ยองมินรอเก่งจังง
    #157
    0
  3. #112 GalaxyOnlyYou (@krisnoon1990) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 15:37
    โอ้ยยสส เขินแทนง่ะ ทำไมพี่อบอุ่นงี้ มอบความรักให้เค้าแต่ไม่ต้องการความรักจากเค้าไรงี้หรอคะ ละมุยเกินไปแล้วววว อยากล่ายยยย
    #112
    0
  4. #81 ตะอุนของพี่ยองมิน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 09:15
    โอ้ยยยย น่ารักจังเลย><
    #81
    0
  5. #80 Aniinoon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 07:52
    งุ้ยยยย น่ารักกก พิยองมินอบอุ่นเว่อออ
    #80
    0
  6. #79 Nanharuda (@skyblueonly13) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 22:12
    เขินนนนนน น้องเซอุนทนอยู่เฉยๆได้ไงตั้งหกเดือนนน เป็นพี่พี่จีบกลับแล้วเด้อออ555555 น่ารักจัง พี่ยองมินเค้าก็อบอุ่นไปนะ ฮื่อ
    #79
    0
  7. #78 ซาลาเปา. (@loveneayloveneay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:51
    เซอุนคือควรตื่นเช้ามาตั้งนานละอะ5555ฮือออออ ถ้าเป็นเรางี้นะยอมแหกตาเพื่อมาดูหน้าคนส่งตั้งแต่ครึ่งเดือนแรกละจ้า55555งืออออพี่ยองมินมีแอบทวงความสนใจเล็กๆงือน่ารักกกกชอบนะคะะ
    #78
    0
  8. #77 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 14:42
    ละมุนละไม โง้ยยยย นอกจากดอกไม้กับดนตรีก็ได้สิ่งที่ชอบเพิ่มมาอีก 1 สินะเซอุนนนน น่ารักจังเลยยยย
    #77
    0
  9. #76 Kimeyez (@Kimeyez) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 09:47
    น่ารักกกกกก
    #76
    0
  10. #75 shineefon2 (@shineefon2) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 04:41
    โอ้ยยยยยยย ฉันเขินจังเลยค่ะคุณโฉมมมมมม อยากจะมีพี่ยองมินเป็นคนตัวเอง5555555
    #75
    0
  11. #74 smile515903 (@smile515903) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 02:22
    ตอนนี้น่ารักจัง ฮือออออ
    #74
    0
  12. #73 pyzear ʕ•ᴥ•ʔ (@tubbypx_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 01:48
    ส่งดอกไม้ให้น้องตลอดตั้งหกเดือน เป็นเราสามวันนี่คงตามล่าไปแล้ว อ่อ เรื่องน่ารักแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นกับเราเหรอ โทษทีนะ /ตบบ่าปลอบตัวเอง ฮือ คิดว่าเซอุนจะอยู่กับความสงสัยนานแล้วว่าใครเป็นคนส่ง ขอบคุณพี่แจฮวานที่ตามเซอุนมาที่ร้านแต่เช้าจนทันเจอคนที่คอยส่งดอกไม้ให้เจ้าตัวนะคะ เรื่องนี้น่ารักมากๆเลย >_<
    #73
    0
  13. #72 Suta_94 (@smilesuta) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 01:13
    มันแบบ ละมุนม้ากกก ทำไมพิยองมินถึงได้อบอุ่นเบอร์นี้คะ อยากให้มีต่อจังเลย เนื้อเรื่องน่ารักมากๆ
    #72
    0
  14. #71 Thipbear101 (@Thipbear101) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 00:18
    เซอุนทนมาได้ไงตั้งหกเดือนน่ะ เป็นเราโทรไปตั้งแต่อาทิตย์แรกละ //มันก็จะเขินๆหน่อย
    #71
    0