#แฟนเก่าน้องเซอุน #เรื่องสั้นมินอุน

ตอนที่ 9 : แฟนเก่าน้องเซอุน -8-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    14 ก.ย. 60


 - 8 -

 

 

 



 


ปวดหัว

เหมือนมีระเบิดอยู่ในหัว

 

 

 

 

นั่นคือสิ่งที่จองเซอุนสัมผัสได้หลังจากตื่นนอน หัวกลมแสนยุ่งเหยิงสะบัดไปมาเพื่อเรียกสติของตัวเองให้กลับมา ถึงจะไม่เต็มร้อยเท่าไหร่ก็เถอะ เซอุนส่งผ้าห่มผืนใหญ่บนตัวลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้นด้วยขาเรียวทั้งสองข้าง

 

 

 

“เฮ้ๆ..

 

 

 

เสียงแหบพร่าร้องออกมาทันทีที่ตัวเองเริ่มเซออกไปข้างๆตอนก้าวลงจากเตียง สุดท้ายก็ใช้มือเล็กนั่นยึดกับเตียงไว้ก่อน เพราะแค่อาการแฮงค์ก็แย่อยู่แล้ว เซอุนไม่อยากล้มให้ตัวเองเจ็บตัวอีก  

 

 

ผมลากสลิปเปอร์ออกมาข้างนอก กะว่าจะเดินต่อไปยังจุดหมายที่ต้องการ แต่ก็พอๆกับคนที่ร่วมชายคาเดียวกันเปิดประตูห้องออกมาจนต้องผงะถอยหลังออกมาแทบไม่ทัน ยอมรับเลยตั้งแต่เมื่อคืน จองเซอุนขวัญอ่อนขึ้นเยอะ

 

 

แน่นอนว่าผมไม่เปิดประโยคก่อนอยู่แล้ว


“ลุกไหวหรอเรา”

 

“อือ หรือพี่เห็นวิญญาณผมเดินออกมาจากห้องล่ะ”

 

 

ผมเห็นพี่ยองมินขำ ขำอะไรอ่ะ ผมหงุดหงิดนะ!

 

 

“พี่ยองมิน”

 

“ครับ”

 

 

 

 

“อย่าขวางทาง ผมจะเข้าห้องน้ำ”

 

 

 

 

ซ่า~

 

 

            “ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะเซอุน”

 

 

            เป็นคำถามที่ผมอยากหาคำตอบให้ตัวเองซักวันละร้อยรอบจริงๆ ยิ่งเห็นปากที่ค่อนข้างช้ำของตัวเองแล้ว  อยากจะวิ่งออกไปกระโดดระเบียงตายตอนนี้เลย ถึงจะเมาแต่ใช่ว่าจะไม่มีสติจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนระหว่างตัวเองกับคนตัวสูงข้างนอก

 

 

            ดูจากชุดนอนที่เปลี่ยนให้ซะเรียบร้อย กลิ่นเหม็นๆตามตัวก็ไม่ค่อยมี พามาส่งที่ห้องซะดิบดี เซอุนต้องไปขอบคุณอิมยองมินมั๊ยนะ

 

 

 

            “พี่ยองมิน”

 

 

            ผมเรียกหาอีกคนหลังออกมาจากห้องน้ำ ผมเห็นพี่ยองมินตะโกนมาจากในครัว ซึ่งผมก็ขี้เกียจรอแล้วเลยเดินเข้าครัวไปเอง พี่ยองมินอยู่หน้าเตา น่าจะทำอาหารเช้าที่เราต้องกินกันตอนเกือบเที่ยง

 

 

            “เรียกพี่มีอะไรครับ”

 

“เรียกเฉยๆไม่ได้หรอ”

 

 

ผมเห็นพี่ยองมินชะงักไปก่อนจะทำอาหารของพวกเราต่อ ผมขยับตัวขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้  ไถหน้าไปกับพื้นโต๊ะด้วยความขี้เกียจของตัวเอง

 

 

“พี่ยองมิน

 

“ครับ”

 

“ผมควรเอายังไงกับพี่ต่อ”  

 

 

ครั้งนี้อิมยองมินถึงกับปิดเตาแล้วหันมาคุยกับผมแล้ว บอกตรงๆว่าตอนก่อนเข้าห้องน้ำไปมันยังไม่ตื่นดีเลยกล้าเผชิญหน้าอะไรขนาดนั้น แต่ตอนนี้ผมว่าผมไม่พร้อมเท่าไหร่ ผมฟุบหน้าตัวเองไว้กับท่อนแขน

 


“เซอุนอยากเอายังไงล่ะครับ”

 

“ถ้าผมรู้ ผมจะถามพี่หรอ”

 

 

การไม่เห็นหน้าพี่ยองมิน ทำให้ผมรู้สึกกล้าขึ้นเยอะ

 

 

“ที่พี่พูดเมื่อคืนน่ะ พี่พูดจริงนะ”

 

“เอาเรื่องอะไรล่ะ พี่ก็พูดตั้งหลายเรื่อง”

 

“พี่ชอบเซอุนเหมือนเดิมนะ ไม่เคยเลิกชอบเซอุนเลย”

 

 

 

 

ผมรู้สึกว่ามือของพี่ยองมินกำลังวางอยู่บนหัวผม เค้าแค่ลูบมันเบาๆเหมือนที่ชอบทำ แต่ผมกลับรู้สึกโหวงเหวงในใจมากๆ ไม่รู้เพราะไม่เคยชินกับมันไปแล้วหรือคิดถึงมันมากกันแน่

 

อีกในใจก็นึกอยากตีตัวเองตรงนี้เลย เซอุนรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเพียงเพราะคำ ขอโทษ เดียวที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายข้างๆ

 

หรือแค่จูบเมื่อคืนที่ถ่ายทอดความรู้สึกผิดทั้งหมดของอีกคน

 

หรือสัมผัสที่เซอุนเคยโหยหาตลอดระยะเวลาที่ห่างหายไปจากกัน

 

หรือเพราะผู้ชายข้างๆคือ อิมยองมิน กันนะ

 

 

 



“กินข้าวก่อนค่อยคุยได้ไหม”

 

 

อย่างน้อยผมก็ขอซื้อเวลาต่ออีกหน่อยละกันนะ ผมนั่งรอพี่ยองมินลุกไปเอาข้าวมาให้ตามคำขอ พี่ยองมินดูทำอาหารคล่องกว่าครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นอีกนะ รสชาติก็ดีขึ้นด้วย

 

เรานั่งกินข้าวข้างๆกัน เงียบๆเหมือนทุกครั้ง พี่ยองมินกินไวจนผมต้องเอาตะเกียบตัวเองไปเคาะตะเกียบอีกคนให้ช้าๆลงหน่อย เดี๋ยวก็ปวดท้องเอาอีก ส่วนผมก็ค่อยๆกินไปเรื่อยๆนั่นแหละ

 

 

 

“เซอุน”

 

“ไม่ใช่เด็กแล้ว เลิกอมข้าวแล้วรีบๆกิน”   

 

 

ประโยคนั้นหลังจากที่พี่ยองมินกินเสร็จไปสิบนาทีแล้ว แต่ข้าวผมยังพร่องไม่ถึงครึ่งถ้วย ผมคิดว่าอิมยองมินชักจะได้ใจเกินไปแล้ว

 

รีบกินก็ได้!

 

 

 

 

 

“ข้าวก็กินแล้ว จานก็ล้างแล้ว น้ำพี่ก็อาบแล้ว เซอุนพี่ก็เช็ดตัวให้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ทีนี้คุยกันได้ยังครับ”

 

 

เกินไปอ่ะ ผมว่าพี่ยองมินทำเกินไปแล้ว!

 

“ก็คุยสิ”

 

“หายโกรธพี่บ้างรึยังครับ”

 

“ยัง”

 

“แต่เมื่อคืน

 

“ผมเมา”

 

“แต่พี่ว่าเราคุยกันรู้เรื่องอยู่นะ พี่ต้องบอกมั๊ยว่าเราได้ทำอะไรกัน..

 

“แค่ผมยอมให้จูบมันไม่ได้แปลว่าผมจะยกโทษให้พี่ทั้งหมดหรอกนะพี่ยองมิน”

 

 

 

“ต่อให้พี่จูบขอโทษผมอีกสิบรอบผมก็ไม่ลืมหรอกนะ ว่าพี่ทำผมเสียใจแค่ไหน”

  

 

“เซอุน..

 

“ผมรับรู้และเข้าใจว่าพี่รู้สึกยังไง แต่พี่จะให้ผมกลับไปรู้สึกกับคนที่ทิ้งผมไปได้ลงคอหรอครับ”

 

“พี่

 

“ผมน่ะ..

 

 

เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นพี่ยองมินเป็นแบบนี้ ผู้ชายที่เคยตัวใหญ่เท่าโลกทั้งใบของจองเซอุน กำลังถูกความรู้สึกผิดถาโถมใส่อีกครั้งจนเหลือตัวเล็กจ้อยร่อย

 

“ผมน่ะ ไม่อยากทำผิดกับพี่ ผมไม่อยากทำร้ายใคร แต่ผมคงไปอย่างไม่สบายใจเพราะมันมีแค่เหตุผลเดียวที่กัดกินใจของผมอยู่”  

 

“คำถามเดียวที่ผมเฝ้าถามตัวเองตั้งแต่พี่หายไป

 

“ว่าผมทำผิดอะไรนักหนา ทำไมพี่ถึงทิ้งผม”

 

 

 

ผมรู้สึกว่าอากาศทั้งห้องถูกดูดออกไปหมดพร้อมกับคำพูดพวกนั้น ผมเอาแต่ถามตัวเองอีกครั้งตั้งแต่กลับมาเจอพี่ยองมิน เพราะอะไรผมต้องมาเจอเค้า เพราะอะไร..

 

เพียงเพราะให้เค้ามาขอโทษผมในสิ่งที่ทำลงไปแล้วจากไปเหมือนเดิมรึเปล่า

 

หรือให้ผมได้ถามสิ่งที่คาใจทั้งผม ผมจะได้เริ่มต้นใหม่ซักที

 

 

 

“ผมขอได้มั๊ย แค่ตอบผมว่าทำไม ผมพร้อมจะยกโทษให้พี่ เราจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก”

 

“อืม ถ้าเซอุนต้องการแบบนั้นก็ได้ครับ”

 

 

เรานั่งกันเงียบๆอยู่แบบนั้น จนพี่ยองมินถอนใจหายออกมาเบาๆ แผ่นหลังกว้างนั่นยืดตรง พี่ยองมินมองหน้าผม มันดูมั่นคงจนผมเห็นตัวเองในแววตานั้น

 

 

“ก่อนจะพูดทุกอย่างพี่อยากให้เซอุนเข้าใจจริงๆว่าพี่ไม่เคยเลิกรักเรา ไม่แม้แต่วินาทีเดียว นั่นคือความจริงที่สุด..

 

“ตอนที่เราคบกันเซอุนอยู่ปีหนึ่ง เซอุนยังเป็นเด็กน้อยที่เข้ามาเจอโลกใหม่ๆอะไรใหม่ๆ รวมถึงพี่ เซอุนคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพี่ ขอให้เรามั่นใจว่าพี่ไม่ได้ไปเพราะมีคนอื่น”

 

“แต่ในวันที่พ่อแม่เซอุนท่านโทรหาพี่ เพราะเราเริ่มกลับบ้านช้าขึ้น เราเริ่มคุยโทรศัพท์มากกว่าอ่านหนังสือ เริ่มออกไปไหนมาไหนในวันหยุดกับพี่โดยที่ไม่ได้อยู่กับพวกท่านบ้าง มันทำให้พ่อแม่เราเริ่มกังวล”

 

“พี่ยอมรับว่าพี่ผิด ผิดที่เป็นพี่แท้ๆโตกว่าแท้ๆ แต่ไม่ได้ห้ามเรา ไม่ได้กังวลว่าจะทำให้เซอุนแย่ลงเลยรึเปล่า พวกท่านขอพี่และพี่คงปฎิเสธคำขอจากคนที่รักเซอุนมากที่สุดบนโลกใบนี้ไม่ได้”

 

“แต่พี่ก็รู้ตัวว่าพี่ทำใจร้ายเกินไปที่ทิ้งเราไป เลือกเอาทุนที่ไกลๆ แต่พี่ต้องผิดคำที่ให้ไว้กับพวกท่านแน่ถ้ายังอยู่ใกล้ๆเรา พี่จำเป็นต้องใจแข็งเพราะรักเรานะครับ พี่ขอโทษนะ”

 

 

“เพราะผมหรอ…..ทั้งหมดนี่เพราะผมหรอ”

 

 

 

ผมไม่รู้ว่าตัวเองเสียงสั่นแค่ไหนตอนถามออก แต่ผมรู้สึกว่าขอบตามันร้อนผ่าว ผมเริ่มมองเห็นหน้าพี่ยองมินไม่ชัดเพราะม่านน้ำใสใสที่มันกำลังก่อตัวอยู่นี่

 

 

“ท่านขอพี่ว่าอะไร”

 

“เซอุน

 

“ตอบผมพี่ยองมิน”

 

“ครับ ท่านขอให้พี่เลิกยุ่งกับเราไปก่อน ขอให้พี่ไปห่างจากเราได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี แต่พี่ไม่อยากให้เซอุนโกรธพวกท่านนะ ท่านทำไปเพราะรักเซอุน”

 

“แล้วพี่ไม่รักผมหรอ?”


“รักสิ พี่รักเซอุน พี่ถึงพยายาม เราคิดว่ามันบังเอิญหรอที่เรากลับมาอยู่ด้วยกันอีก ไม่เลย พี่ตั้งใจ”

 

“และเพราะรักเซอุนมากไง พี่ถึงพยายามเป็นคนที่ดีกว่า ดีพอให้พ่อแม่เรามั่นใจว่าพี่ดูแลเซอุนได้ไม่ว่าเซอุนจะเป็นยังไง จะดีร้ายแค่ไหน พี่ก็จะกลับมาหาเซอุน”

 

 

 


“พี่ยองมิน

 

“พอแล้ว พี่พอได้แล้ว”

 

 

 

แทนที่ผมจะรู้สึกโล่งใจ แต่ทำไมใจผมมันถึงรู้สึกเจ็บไปทั้งใจแบบนี้ ผมควรรู้สึกดีมากกว่าที่เหตุผลของพี่ยองมินไม่ใช่การมีคนอื่น พี่เค้าพยายามทำเพื่อผมขนาดนี้

 

เพื่อลบล้างความผิดของผมเอง

 

 

 

ผมทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นแบบไม่อายใคร ปล่อยน้ำตาให้ร่วงหล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมๆกับมือคู่นั้นที่คอยลูบหลังผมอยู่ พี่ยองมินนั่งยองๆอยู่ข้างๆผม บางทีตอนนี้ตักของผู้ชายคนนี้อาจจะเหมาะกับการรองรับน้ำตาของผมมากที่สุด

 

ผมเสียใจโดยลืมคิดไปว่าผู้ชายตรงหน้าก็ไม่ได้เสียใจน้อยกว่าผม ผมไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมอง เพราะหยดน้ำที่ไหลกระทบมือผมจากด้านบนนั้นมันกรีดเข้าไปถึงกลางใจ

 

 

 

“พี่ยองมิน ผมขอโทษ”

 

 

 






TBC.


Talk : อนุญาตให้สาปได้ค่ะ หายไปนานมาก แต่ไม่ได้ทิ้งนะ ยุ่งมากจริงค่ะ ;-;

ตอนที่แล้วบอกแล้วว่าจะบอกให้ว่าเลิกกันเพราะอะไร ก็ตามนี้เนอะ พยายามจะเขียนให้ไม่เกิน 10 ตอนนะคะ

ใกล้จบจริงๆละ (คิดว่านะ5555) พาร์ทน้องเซอุนอาจจะเเปลกตาไปนิดนึงเนอะ 

ยังไงก็ขอบคุณมากสำหรับทุกคอมเม้นนะคะ เราอาจจะเขียนได้ไม่ค่อยดีต้องขอภัยด้วย 

แต่เวลาอ่านเม้นแล้วมันทำให้มีกำลังเขียนต่อมากๆๆๆเลย 

ไงก็มาอยู่ด้วยกันจนจบเลยน้าาาา ขอบคุณค่าาา เอนจอยรี้ดค่าาา

 

 

 #แฟนเก่าน้องเซอุน

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

180 ความคิดเห็น

  1. #177 #ซ้อ (@kjnutty) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 02:09
    พ่อไมโครเวฟแสนดีของพี่ ฮรือออออออ น้องเซอุนยกโทษให้พี่เค้านะคะแงงงงง
    #177
    0
  2. #159 Yutoteru (@yutoteru) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 15:38
    พี่ยองมินคนดี โอ๊ยยย ฉันขอโทษ ฉันอคติกับพี่ไปแล้ว
    #159
    0
  3. #155 Mo_mo (@12343234) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 18:06
    โห้ยยยพี่ยองมินคนดี ดีอะไรเบอร์นี้ น้องไม่โทษตัวเองนะแงงงง
    #155
    0
  4. #138 kqua_ (@027525514) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 04:13
    โถพี่ยองมินคนดีของน้องงงงง แง
    #138
    0
  5. #137 pook131036 (@pook131036) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 11:37
    หน่วงมากกกกกก รีบมาต่อเด้อ ใจจะขาด
    #137
    0
  6. #136 pyzear ʕ•ᴥ•ʔ (@tubbypx_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 03:00
    โง้ยยยยยย เซอุนเข้าใจแล้วนะว่าทำไมตอนนั้นพี่ถึงต้องไป (รวมถึงเราด้วย คาใจมานานว่ารักกันแต่ทำไมเลิกกัน) พี่ยองมินเป็นคนดีมากๆเลย ไหนๆเซอุนก็รู้เหตุผลแล้วก็กลับมาดีกันเถอะน้า ปวดใจอะน้องร้องไห้ใหญ่เลย :-(
    #136
    0
  7. #135 chenlelele (@chenlelele) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 21:50
    หายไปนานเลย5555555 ฮือออพี่ยองมินรักน้องมากเลยอ่ะ กลับมาคบกันได้แล้วนะ
    #135
    0
  8. #133 ChayaninPcj (@ChayaninPcj) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:40
    โถ่ๆๆทำไมชีวิตเจอแต่อุปสรรค
    #133
    0
  9. #132 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 01:08
    โง้ยยยยย แต่ก็โล่งใจไปหน่อยเด้อ เหตุผลที่หายไปพี่เค้าไม่ได้มีใครงี้ ก็พอรับได้ แง๊ สงสารอุน
    #132
    0
  10. #131 C.619 (@1609chickie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 00:40
    กลายเป็นแบบนี้ไปซะได้ ยังไงก็ไฟต์ติ้งทั้งคู่นะ กลับมาคืนดีกันเถอะค่ะ
    #131
    0
  11. #130 piple (@piple) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 00:07
    พอเห็นอัพเดทรีบกดเข้ามาอ่านเลย555555 ฮือออสงสารทั้งพี่ยองมินและน้องเซอุน คงเจ็บกันทั้งคู่ ;-; ต่อจากนี้เค้าจะดีกันแล้วใช่มั้ยยยย
    #130
    0