เห่อๆ เร่งสุดชีวิต

มาบ่นในไดอีกแล้ว ... ขอโม้เรื่องของเมื่อวานก่อนเลยละกัน

ทำไมหนอชีวิตช้านนนน ... ถึงได้มีแต่เรื่องเร่งด่วน ... หรือว่าเป็นเพราะเรามัวแต่ทำอะไรเชื่องช้ากันละนี่ ... ฮ่าๆ ...

วันนี้เป็นวันที่งานเยอะมากๆ ... แถมคุณ....ณ CPAC ... ดันโทรมาสั่งงานเป็นระยะๆ ... ตามแต่คุณเธอจะคิดออกในตอนนั้น ... หึหึ ... อย่าให้เจอตัวนะ ...

ทำงานด้วยความกระวนกระจายใจเป็นที่สุด ... เครียดอย่างแรง ... เพราะคืนนี้เราต้องกลับไปสอบที่บ้านต่างจังหวัด ... ซึ่งรถจะออกเวลา 20.30น.... แต่ตอนนี้ทุ่มครึ่งแล้ว ยังต้องนั่งทำงานอยู่ ... โอยยยย แล้วนี่ฉันจะไปทันไหมเนี่ย ...

แต่โชคยังคงเข้าข้างอยู่บ้าง ... เลยอาศัยโยนงานให้พี่อีกคนรับไปก่อน ... ขอโทษนะจ๊ะพี่จ๋า ... น้องจำเป็นจริงๆ ...

วิ่งกลับห้องพักแทบตาย ... ลิฟท์ดันมาเสียอีก ... ตายๆงานนี้ ดันอยู่ชั้น 6 ค่ะ ... เพิ่งเห็นผลเสียของการอยู่ห้องสูงๆก็วันนี้แหล่ะค่า...

เก็บของเสร็จปาเข้าไปเกือบ 2 ทุ่ม ... กว่าจะเรียกรถอีก ... จะว่าไปพี่แท็กซี่วันนั้น ใจดีมากๆ ... อุตส่าห์ซิ่งให้เราสุดชีวิต ... ขอบคุณค่า ... สรุปแล้วก็ไปถึงทันเวลาเป๊ะ! ... แต่เพื่อนที่นัดเอาตั๋วรถมาให้เรานี่สิ ... กว่าจะหากันเจอ ... เง้อ... สุดท้ายก็ได้ขึ้นรถเสียที(รวมๆแล้วก็เลยเวลารถออกมา 20 นาทีแล้วล่ะ ... ขึ้นเป็นคนสุดท้าย ... ดูสายตาที่แต่ละคนส่งมานี่สิ ... อะจึ๋ย!)

แต่ก็ยังเจอเรื่องน่าเบื่ออีก ... ไม่รู้ทำไมต้องปลุกให้มาทานข้าวตอนตี 2 ด้วยล่ะเนี่ย ... เซ็งเลย ...

ถึงขนส่งที่บ้านตี4ครึ่ง ... เย้! ดีใจ ... ถึงซะที ... และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เรานั่งรอพ่อมารับแค่ครึ่งชั่วโมง ... (ครั้งก่อนนั่งรอตั้งแต่ ตี 4 ครึ่ง - 9โมงเช้าแน่ะ... แต่พ่อก็แก้ตัวว่าต้องรอพี่ชายกะย่าให้มารับเราด้วย ... หง่ะ!แล้วไมต้องรออ่ะ ... สงสัยรอจัดขบวนกลองยาวมารับเลยละมั้ง ... ฮ่าๆ)

ความซวยยังไม่จบแค่นั้น ... ตอนนั่งรถกลับบ้าน... พอดีว่ายังง่วงอยู่เลยนอนราบที่ด้านหลัง ... แต่ไม่รู้เพราะอะไรจู่ๆ พ่อก็เบรกขึ้นมา... เราเลยกลิ้งตกเบาะ... เท้าไปโดนตรงรางเหล็กด้านล่างของเบาะอ่ะ ... บวมเป่ง ห้อเลือดเลย ... เจ็บมากๆขอบอก ...

กลับบ้านคราวนี้โดนแซวใหญ่เลย ... ไม่สวยแถมยังเดินขากระเผลกๆอีก ... T_T ... เศร้าค่ะงานนี้นินจา

เห่อๆ เร่งสุดชีวิต

ความคิดเห็น