....หุหุ...บ่นๆๆๆๆ...

วันนี้ก็อีกเช่นเคยอ่ะแหล่ะ .... นอนไม่ค่อยเต็มที่ซะเท่าไหร่... ตื่นเช้ามาแบบเบลอๆ  อีกแว้ว  แหล่ะพี่น้อง... เพราะนอนตี 3 ตื่นตั้ง 6 โมงเช้าแน่ะ...โฮ่ะๆ... เช้ากว่าเมื่อวานเยอะเลย... เพราะว่าวันนี้มีนัดไปบ้านน้าที่อยุธยา... อยุธยา เมืองเก่าของเราแต่ก่อน....

ที่สำคัญเราต้องไปคนเดียวด้วยสิ... แต่ไอ้ไปน่ะเคยไปอยู่น่ะ... แต่เราไม่เคยไปเอง...แล้วก็ไปกะรถ บัส...ด้วยอะจิ.... คิดๆ ไปก็ดีนะ... จะได้ทำอะไรแบบว่าพึ่งตัวเองบ้างสักที... (อ่าวไหงคิดงั้นล่ะฟระ)...เพราะนอกนั้นรู้สึกว่าตัวเองนี้ชอบทำปัญญาอ่อนอยู่เรื่อย( อ๊ะ...หรือว่าเป็นจริงๆละนี่ตู ... ชักสงสัยแว้วสิ)... ที่ต้องพึ่งพาคนรอบข้างเสมอ... ไม่ค่อยกล้าทำอะไรเอง... ต้องหันไปขอความคิดเห็นหรือขอความช่วยเหลือจากคนรอบข้างอยู่เรื่อยเชียวเรา....แฮ่ะๆ..

แต่วันนี้นี่ถือว่าเก่งแล้วนะสำหรับตัวเรา... หุหุ... ชมตัวเองวันละนิด จิตแจ่มใส... เอ้า!!ฮิ้วๆ.... ก็แค่มาอยุธยาเองอ่ะ... แล้วสามารถลงได้ถูกป้ายด้วยนี่สุดยอดแว้วนะ...(ก็แน่อยู่แล้วสิฟระ... ปกติแกเวลาไปไหนนี่ถ้าไม่เลยป้าย ก็ลงก่อนนะแหล่ะ... แต่คราวนี้แกเล่นบอกกระเป๋ารถ ว่าถ้าถึงแล้วให้บอกนี่หว่า...)ฮ่าๆๆ

เออ.. ลืมโม้เรื่องเมื่อคืนไปซะสนิท... ก็จะมีอะไรซะอีกล่ะ  นอกจากความเซ่อของตัวเองดันไป Big C ตอน 3 ทุ่มจะครึ่ง   เออแน่ะ...โง่จริงๆ ไม่รู้หรือไงว่าร้านในห้างเขาปิดกันหมดแล้ว ฮ่าๆ... ก็แค่จะไปซื้ออนแทคเลนส์มาใส่เท่านั้นเองน่ะ... ลำบากโคตรๆ นี่สรุป เลยได้นั่งรถย้อนกลับไปเดอะมอล์ลบางกะปิอีก...T__T.. โชคดีจริงๆ ที่มีอยู่ร้านนึงที่ยังไม่ปิด... เป็นโชคดีของเรา...โฮ่ะๆ.. แต่คงเป็นโชคร้ายของพนักงานที่ปิดร้านช้าแน่ๆ เชียวล่ะ... เพราะตอนนั้นก็เกือบ 4 ทุ่มแล้ว... มานดึกแล้วนะเฟ้ย  เลยเวลาปิดร้านมาเป็นชั่วโมงแล้วหนา...

ก็เข้าไปวัดสายตาก่อนอ่ะ...โอ้โห... เชื่อไหมละนี่ว่าเวลาแค่ 1 ปี จาก 175 เป็น275 โหมานไปเร็วมากเลย... คนวัดยังตกใจเมื่อเราบอกระดับสายตาไปทีแรก...หุหุ...มิน่าล่ะ... ที่ผ่านมารู้สึกมองอะไรไม่ค่อยชัดขึ้นทุกวัน... สามารถมองคนไม่หล่อให้กลายเป็นเทพบุตรสุดหล่อได้...อิอิ..

ทีแรกนี่กะว่าว่าจะใช้คอนแทคเลนส์นี่หล่ะ... ขี้เกียจใส่แว่น... ใส่แล้วเหมือนหน้าตามันวิ่งแซงอายุไปสัก 5-6 ปีน่ะสิ... แต่จนแล้วจนรอด ไหงมาเปลี่ยนใจเอาวินาทีสุดท้ายละนี่... โลเลจริงๆ เลยเรา... ก็เลยได้แว่นตากลับมา... เฮ้อชีวิต... ได้กลับมาใช้ชีวิตเป็นป้าแว่น.. อีกครั้ง...

สุดท้ายนี้... ไม่มีอะไรที่มำให้ภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต... เท่ากับการได้เกิดเป็นคนไทย...


....ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน....