[Fic exo ] เมียน้อย - hunhan

ตอนที่ 2 : เมียน้อย - 1 110%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 170 ครั้ง
    18 เม.ย. 62

1















 

 

 

 

 

 

 

 

                เสียงนกร้องที่ดังออกมาจากด้านนอกบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าแล้วสุดท้ายลู่หานก็พยายามข่มตาให้หลับไปไม่ได้จริงมือเล็กปาดน้ำตาตัวเองช้าๆก่อนจะรีบลุกไปห้องน้ำแล้วโกงคออ้วกออกมาจนหมดไส้หมดพุงมือเล็กกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนก่อนจะเอื้อมไปกดชักโครกลงช้าๆยิ่งนับวันอาการแพ้ท้องของเขาก็แรงขึ้นตลอดยิ่งตอนเช้ายิ่งหนักแขนเล็กยกมือปาดคราบน้ำลายออกช้าๆแล้วหันหลังพิงกับตัวชักโครกเพราะจะให้ยืนตอนนี้มีหวังคงได้ล้มหัวฟาดพื้นแน่ๆ


ลูกจ๋าอย่าดื้อกับแม่นักสิจำที่พ่อบอกเมื่อคืนไม่ได้...อุ๊บ!”ยังไม่ทันพูดจับอาการคลื่นไส้ก็เล่นงานลู่หานอีกครั้ง โอก!...แหวะ!!”


หลังจากที่อาการคลื่นไส้อาเจียนเล่นงานลู่หานจนหนำใจแล้วร่างเล็กค่อยๆพยุงร่างกายตัวเองแล้วเดินมาที่หน้ากระจกตาสวยมองเงาสะท้อนที่สะท้อนภาพของคนโง่ที่ตอนนี้ตาบวมเป่งยิ่งกว่าลูกมะกูดร่างเล็กแคนหัวเราะแล้วเอื้อมมือไปเปิดก๊อกน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟันก่อนที่จะอาบน้ำชำระร่างกายตัวเองวันนี้เป็นวันที่เขาต้องส่งงานวาดให้กับอี้ชิงซึ่งเป็นเจ้าของแกลลอรี่ที่ลู่หานทำงานอยู่


ลู่หานชอบไปที่นั่นเพราะบรรยากาศและสิ่งแวดล้อมโดยรอบของแกลลอรี่พี่อี้ชิงนั้นมันช่วยทำให้เขาผ่อนคลายจากเรื่องกวนใจอยู่เสมอนึกแล้วก็เสียดายที่เขาจะไม่ได้ไปมันแล้ว


อะไรเนี้ยมือเล็กที่กำลังเช็ดผมตัวเองอยู่ชะงักแล้วหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่ติดอยู่กับถุงยาบำรุงครรภ์ขึ้นมาดูข้อความของคนจอมบงการที่ดูเหมือนจะเป็นคำสั่งของคนทั่วไปแต่สำหรับลู่หานมันกลับทำให้หัวใจอันห่อเหี่ยวมีชีวิตชีวาขึ้นมา

 





พี่รู้ว่าเราชอบลืมกินยาตามที่หมอสั่งเพราะฉะนั้นก่อนจะกินยาทุกครั้งอย่าลืมส่งรูปมาให้พี่ด้วยนะครับเข้าใจไหมเด็กดื้อL

 




                คิก!คนบ้าทำเหมือนผมเป็นเด็กๆไปได้รอยยิ้มหวานหลุดยิ้มออกมาช้าๆเขาเก็บกระดาษแผ่นเล็กลงในลิ้นชักใต้โต๊ะเครื่องแปรงตาสวยมองแผ่นกระดาษมากมายที่ตอนนี้ไม่เหลือที่ว่างให้เก็บเครื่องสำอางไปเสียแล้วจะทิ้งก็ไม่กล้าเพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ลู่หานรู้ว่าอีกฝ่ายก็ใส่ใจเขาเหมือนเดิมถึงแม้ว่าตอนนี้เขาคนนั้นจะแบ่งเวลาไปให้คนอื่น


                อ่า….น้ำตาบ้านี่!”คนตัวเล็กรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่เผลอหยดลงบนกระดาษแผ่นเล็กจนเป็นวงกว้างเขารีบปิดลิ้นชักทันทีเขาไม่อยากให้ตัวหนังสือที่ใครบางคนตั้งใจเขียนให้เลือนหายไปเพราะน้ำตาตัวเองมือเล็กตีแก้มตัวเองเพื่อเรียกสติก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมาช้าๆ ไม่เอาน่าลู่หานสู้ๆหน่อยจะมายอมแพ้ฮอร์โมนคนท้องแบบนี้ไม่ได้นะ


                หลังจากที่กินข้าวกินยาเสร็จแล้วคนตัวเล็กก็เดินมาที่ห้องเก็บของเขาหยิบภาพออกมาอย่างทะนุถนอมพลางถอนหายใจช้าๆก่อนที่จะจัดการห่อภาพวาดตัวเองอย่างดีเพื่อจะไปส่งให้กับพี่อี้ชิง


                พี่อี้ชิงหรือจาง อี้ชิงเจ้าของแกลลอรี่ที่ลู่หานทำงานอยู่นั้นเป็นเพื่อนของพี่เซฮุนสองคนนี้ในมหาลัยถือว่าเป็นหนุ่มที่ฮอตมากๆคนนึงก็ว่าได้ใครก็อยากจะได้หัวใจสองคนนี้มาครอบครองกันทั้งนั้นและใครจะไปนึกนักเรียนทุนที่ไม่มีอะไรพิเศษด้วยซ้ำจะได้เป็นแฟนกับหนุ่มฮอตอย่างเซฮุนได้และนั่นก็ทำให้เขาสนิทกับพี่อี้ชิงมากพอควรเพราะเวลาที่ลู่หานเดือดร้อนอะไรคนแรกที่เข้ามาช่วยก็มักจะเป็นพี่อี้ชิงเสมอเลย


 สวัสดีฮะพี่อี้ชิงลู่หานเอ่ยทักทายคนที่กำลังคุยงานอยู่ร่างสูงชะงักก่อนที่จะหันไปคุยกับลูกน้องสักพักแล้วเดินตรงมาหาเขา


                “พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องลำบากเอามาให้พี่ถึงแกลลอรี่อี้ชิงพูดพลางช่วยลู่หานถือก่อนที่จะสั่งให้ลูกน้องเอาภาพนั้นไปเก็บเขามองเหงื่อที่ซึมตามไรผมอดที่จะตำหนิไม่ได้กับความดื้อตาใสของคนตรงหน้า กว่าจะนั่งรถมาก็ชั่วโมงกว่าไหนแล้วต้องเข้ามาที่นี่อีก....


                “ผมไม่อยากลำบากพี่นี่ฮะลู่หานพูดเสียงอ่อนเพราะเขารู้ดีว่าอี้ชิงไม่ใช่แค่เจ้าแกลลอรี่อย่างเดียวเสียเมื่อไหร่เจ้าตัวยังพ่วงตำแหน่งเจ้าของโรงแรมในเครือเอเชียตั้งหลายแห่งซึ่งวันๆคงไม่มีเสลาพักผ่อนแล้วลู่หานก็ไม่ได้ลำบากอะไรขนาดที่มาเองไม่ได้เสียเมื่อไหร่ใบหน้าสวยเริ่มจ๋อยลงช้าๆ ฮึก..ผมไม่อยากเป็นตัวปัญหาในสายตาใครๆเลยนะฮะ


ฮ...เฮ้!พี่ไม่ได้ว่าเราเป็นตัวปัญหาอะไรเลยนะอี้ชิงเลิ่กลั่กแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้อีกคนช้าๆที่ตอนนี้กลายเป็นคนขี้แยไปแล้วไม่สิปกติก็ขี้แยอยู่แล้วต่างหากพอท้องก็ยิ่งเป็นหนักเข้าไปอีกเขามองคนที่หยิบผ้าเช็ดหน้าเขาไปเช็ดน้ำตาตัวเองปรอยๆด้วยความเอ็นดู พี่ก็แค่ไม่อยากให้เราทำอะไรเกินตัวเราเองก็ไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ


ผม...


นี่เงินจากภาพที่เราวาดรอบที่แล้วลูกค้าชอบภาพของเรามากเลยนะเห็นเขาบอกว่าจะไปบอกต่อเพื่อนตัวเองอีกพี่ว....


พี่อี้ชิงฮะลู่หานมองหน้าอี้ชิงก่อนหลุบสายตาลงพื้นเพราะไม่กล้าสบตาความรู้สึกชาที่ใบหน้าจะและอาการจุกที่ลำคอมันทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกทั้งๆที่ตั้งใจจะมาพูดแล้วแท้ๆ ถ้าผมตัดสินใจทำอะไรบ้าๆขึ้นมาพี่จะไม่โกรธผมใช่ไหมฮะ



“…”


ผม....ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือดก่อนจะตัดสินใจพูดคำบางคำออกมา ผมคิดว่าผมจะเลิกรับงานวาดรูปพ...พวกนี้แล้วฮะ


"แน่ใจแล้วเหรอลู่หานที่เราจะไม่รับงานพวกนี้แล้ว"อี้ชิงเอ่ยถามทั้งๆที่รู้คำตอบดีอยู่แล้วว่าเพราะอะไร "มันเป็นงานที่เรารักนะ"


"ผมคิดดีแล้วฮะ"


"ทำไมล่ะลู่หานเราไม่ต้องตามใจมันมากขนาดนั้นก็ได้นี่ครับพี่เห็นเราเป็นแบบนี้ทุกครั้งสุดท้ายก็ลงเอยแบบเดิมมันไม่เคยสนจ......."


"มันไม่เกี่ยวกับพี่เซฮุนเลยฮะพี่อี้ชิง" ลู่หานส่ายหน้าแล้วมองภาพวาดที่ตัวเองวาดเสร็จเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาอาลัยก่อนจะเลื่อนสายตามาสบกับตาคมที่จ้องมองเขาอยู่นานแล้วและในที่สุดน้ำตาที่เคยคิดว่าจะกลั้นเอาไว้ได้อยู่ก็ไหลออกมาช้าๆ "ผมรู้ว่าพี่ไม่พอใจพี่เซฮุนแต่ว่ามันไม่เกี่ยวกันจริงๆผมแพ้ท้องหนักมากแค่ได้กลิ่นสีก็แทบจะวาดภาพหรือทำอะไรไม่ได้เลยเพราะแบบนี้ผมเลย......"


"พี่ไม่อนุญาตถ้ามันมีปัญหามากนักก็ให้มันมาคุยกับพี่แต่เรื่องที่เราจะออกเลิกวาดภาพส่งมาให้แกลลอรี่พี่คงไม่ยอมแน่"อี้ชิงพูดพลางแตะไหล่เล็กช้าๆ "เราเป็นคนมีพรสวรรค์นะลู่หานแต่มันจะดีกว่านี้ถ้าเรารู้จักทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง"


"พี่อี้ชิงฮะ..."


พี่อนุญาตให้เราลาหยุดยาวได้แต่พี่ไม่อนุญาตให้เราลาออกเข้าใจนะครับ


พี่เซฮุนคงไม่ชอบใจกับเรื่องนี้แน่เลยฮะเสียงหวานพึมพำอย่างกังวลลู่หานรู้ดีว่าเวลาเซฮุนโกรธจะเป็นยังไงเขาไม่อยากให้ชายหนุ่มรักเขาน้อยลงไม่อยากที่จะต้องนับวันรอว่าเมื่อไหร่เซฮุนจะหายโกรธแล้วยอมมาหาเขาอีก


คนดีๆแบบเราไม่ควรต้องมาเจอกับคนเห็นแก่ตัวแบบนั้นเลยลู่หาน


..


พี่เริ่มรู้สึกว่าตัวเองโง่เขล่าที่ปล่อยให้คนอย่างเราหลุดมือไปง่ายๆทำไมไม่เป็นพี่ที่ควรอยู่ข้างเราไม่ใช่คนอย่างมันล่ะลู่หาน


ผมขอโทษ..ลู่หานพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นเมื่อคิดถึงเรื่องวันวานตาสวยมองแววตาที่สั่นเครือของอี้ชิงแล้วกั้นใจพูดออกมา แต่พี่ก็น่าจะรู้เรื่องดีมากกว่าใครสิฮะว่าทำไมผมถึงเลือกรักคนใจร้ายพันธุ์นั้นแม้ว่าเขาจะทำให้เจ็บมากแค่ไหนผมก็เกลียดเขาไม่ได้

ทำไม...


พี่เป็นคนดีฮะพี่อี้ชิงดีเสียจนคนสกปรกแบบผมไม่กล้าเข้าไปยืนข้างๆพี่เลยด้วยซ้ำไปพี่คววรจะเจอคนที่ดีกว่าผม......


หึ!รู้ไหมว่าพี่เกลียดคำว่าคนดีมากแค่ไหนอี้ชิงแคนหัวเราะทั้งน้ำตา เอาเป็นว่าเรื่องลาออกพี่ยังยืนยันคำเดิมว่าไม่ก็คือไม่ถ้ามันยังยืนยันที่จะให้เราเลิกทำมันกับพี่คงมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว


พี่อี้ชิง

                “พี่ว่าเราพูดกันเข้าใจแล้วนะครับJ

ลู่หานมองร่างสูงที่เดินหายเข้าไปในห้องและไม่มีทางทีว่าจะเดินกลับออกมาเลยแม้แต่น้อยยิ่งทำแบบนี้เขายิ่งรู้สึกผิดมากไปกว่าเดิม


บางทีคนใจร้ายคงไม่ใช่เซฮุนหรอกแต่เป็นลู่หานเองมากกว่า


เป็นลู่หานที่ทำให้ผู้ชายดีๆต้องมาเจ็บเพราะรักคนอย่างเขา


และคงเป็นลู่หานเองที่ยื่นมีดออกไปจ้วงแทงความรู้สึกของอี้ชิงจนมันช้ำไม่เหลือชิ้นดี


“ลู่หานขอโทษ....ฮือ!!

 



ลู่หานมองเม็ดยาสองสามเม็ดก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปตามคำสั่งก่อนจะวางมือถือลงบนโต๊ะแล้วกระดกน้ำจนหมดแก้วความขมของมันทำเอาคนไม่ชอบยาแทบอ้วกออกมามือเล็กรีบตกน้ำผึ้งขึ้นมาแล้วส่งความหวานนั้นลงคอแทบไม่ทัน


มือเล็กเสยผมตัวเองลวกๆพลางถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนไม่ใช่แค่อารมณ์ที่แปรปรวนเท่านั้นร่างกายของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปด้วยจากที่ไม่เคยง่วงนอนตลอดเวลาก็ง่วง อาหารที่ลู่หานเคยชอบก็กินไม่ได้ แถมยังอาการหน้ามืดตลอดเวลานี่เองมันไม่ง่ายเลยที่ต้องอยู่คนเดียวในตอนที่เขากำลังท้อง


ไม่ใช่ต้องอยู่แต่มันจำเป็นต้องอยู่ให้ได้ต่างหาก


ลู่หานเดินไปเก็บแก้วน้ำแล้วล้างมันเก็บเข้าที่ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โซฟากดเปิดเพลงคลาสสิคแล้วหยิบหนังสือคุณแม่มือใหม่ขึ้นมาอ่านเขาเปิดหน้าที่พับเอาไว้แล้วอ่านต่อมันเป็นความรู้ทั่วไปที่คุณแม่มือใหม่ต้องรู้เช่นการกินอาหาร การพักผ่อน พัฒนาการของลูกในท้องและอีกหลายๆเรื่องที่ลู่หานอ่านแล้วยังไม่รู้เลยว่าเขาจะทำได้ดีแค่ไหนสำหรับคนเป็นแม่มือใหม่อย่างเขา


ฮ๊าว!!”


หลังจากที่อ่านหนังสือได้อยู่ไม่กี่หน้าเปลือกตาก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆศีรษะเล็กส่ายไปมาไล่ความง่วงแต่ก็ไม่เป็นผลลู่หานวางหนังสือลงบนโต๊ะแล้วล้มตัวนอนบนโซฟาก่อนที่จะหลับไปทำให้คนตัวเล็กพลาดรับสายใครบางคนที่ลู่หานอุตส่าห์รอให้โทรมาหาอยู่อย่างน่าเสียดาย


เซฮุนที่ปลีกตัวเองออกมาเพื่อโทรศัพท์หาลู่หานอยู่หลายต่อหลายครั้งเริ่มคิ้วขมวดแน่นเป็นผมเพราะทุกทีที่เขาโทรไปหาอีกฝ่ายก็จะรับทันทีแต่นี่อะไรเขาโทรหาหลายรอบแล้วเจ้าตัวก็ยังไม่ยอมรับเขาเลยสักครั้ง


                ไม่ใช่แอบหนีไปดื้อที่ไหนอีกนะมือหนากำโทรศัพท์แน่นไม่ใช่แอบไปแกลลอรี่ไอ้อี้ชิงมันหรอกนะทั้งๆที่เขาห้ามไปแล้วแท้แต่ลู่หานกลับไม่ฟังคำสั่งของเขาเนี้ยนะ! ให้ตายสิวะแบบนี้จะมีสมาธิได้ไง.....


                “มันจะไม่มากไปหน่อยหรือยังไงหญิงสาวที่กอดอกพิงขอบประตูมองสามีด้วยสายตาที่ไม่พอใจเป็นอย่างมากแหง่ล่ะใครเล่าจะพอใจในเมื่อสามีตัวเองกำลังโทรหาเมียน้อยอยู่!


ร่างระหงสาวเท้าเข้ามาใกล้เซฮุนก่อนที่จะดึงโทรศัพท์ของเซฮุนมาแล้วกดปิดเครื่องอย่างถือวิสาสะ


                “ตอนนี้คุณอยู่บ้านแม่ของฉันนะคะเซฮุนถ้าจะคุยเรื่องงานก็ควรเอาไว้ทีหลังสิ ดาอึนแสร้งทำเป็นคนไม่รู้เรื่องมองสามีที่ดุนลิ้นยียวน


                “ไหนคุณบอกว่าเสร็จธุระแล้วยังไงครับดาอึนผมไม่มีเวลาว่างทั้งวันนะเซฮุนเก็บโทรศัพท์ตัวเองใส่ในกระเป๋าเสื้อสูทแม้จะไม่พอใจที่ภรรยาตัวเองถือวิสาสะแต่เขาก็เลือกที่จะข่มอารมณ์ความไม่พอใจตัวเองแล้วเดินเข้าไปในบ้านทิ้งให้คนตัวเล็กยืนอยู่ที่สวนหลังบ้านคนเดียวเลยทำให้คนตัวสูงไม่ทันได้เห็นใบหน้าสวยที่เคยตีหน้านิ่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนสันกรามขึ้นนูน


                “ไม่เจอมันแค่นาทีเดียวมันจะลงแดงตายให้ได้เลยงั้นสิดาอึนมองเซฮุนที่เดินเข้าไปในบ้านจนลับตาเธอพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองไม่ให้ระเบิดออกมาตอนนี้แม้ในใจมันร้อนรุ่มจนแทบจะระเบิดอยู่รอมร่อเจ้าหล่อนเดินเข้ามาในบ้านตีหน้านิ่งแล้วฉีกยิ้มให้คนเป็นแม่ก่อนที่จะนั่งข้างเซฮุนที่ทำเป็นเหมือนว่าเธอเป็นอากาศ คุณแม่แน่ใจนะคะว่าจะไม่ไปหาหมอ


                “จะไปหาทำไมมันก็แค่โรคคนแก่ที่เป็นๆหายๆ นายองหัวเราะเธอเอื้อมมือมาจับมือลูกเขยและลูกสาวตัวเองแล้วพูดขึ้นอย่างคนมีความหวัง พวกเราเองก็แต่งงานกันมาหลายปีแล้วนะเมื่อไหร่จะมีหลานให้แม่อุ้มสักทีล่ะ


                “เซฮุนเขาคงยังไม่พร้อมมีลูกตอนนี้หรอกค่ะคุณแม่ เธอพูดพลางเปรยตามองเซฮุนแล้วหันกลับมาฉีกยิ้มให้คนเป็นแม่ช้าๆ อีกอย่างหนูเองก็ยังไม่อยากหุ่นเสียตอนนี้ด้วยเอาไว้พวกเรามีตัวเล็กมาเมื่อไหร่จะรีบมาบอกคุณแม่คนแรกเลยค่ะ


ได้ยังไงเราแต่งงานกันมาหลายปีแล้วนะ!”


ถึงอยากมีลูกตอนนี้ก็คงมีไม่ได้หรอกค่ะคุณแม่….”เธอเน้นคำว่าลูกให้อีกฝ่ายได้ยินแต่ดูเหมือนคนที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวไม่สิต้องเรียกว่ารู้ดีอยู่แก่ใจแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้มากกว่าทั้งๆที่เธอแต่งงานกับเซฮุนมาหลายปีแต่กลับไม่มีโซ่ทองคล้องใจเลยเพราะอะไรน่ะเหรอก็เพราะทุกครั้งที่มีอะไรกันเซฮุนก็จะป้องกันตลอดผิดกับไอ้เมียน้อยนั่นที่ไม่รู้ว่าเซฮุนจงใจหรือพาดท่าให้กับความมารยาสาไถยของไอ้เด็กเหลือขอนั่นกันแน่!!!


                ถ้าถามว่าเธอหึงหวงไหมที่เซฮุนดอดออกไปหามันทุกคืนแน่สิทำไมเธอจะไม่หึงไม่มีใครทนได้หรอกที่เห็นสามีไปมีคนอื่นทั้งๆที่มีเธออยู่ข้างกายอีกคนแบบนี้!!!


เธออยากกำจัดเสี้ยนหนามออกไปใจแทบขาดแต่ใครเล่ายอมเอาความดีที่แสร้งทำมาทั้งหมดไปลงเพราะความหึงหวงเพียงฝ่ายเดียวไม่มีทางในฐานะที่ตัวเองเป็นใหญ่กว่าไอ้เมียน้อยนั่นเธอคงไม่เอาตัวเองไปให้เชือดเล่นง่ายๆแน่เพราะไม่ว่ายังไงคนที่แพ้ต้องเป็นมันไม่ใช่เธอแค่ตีหน้านิ่งทำเป็นยอมให้ออกไปหามันก็ถือว่าเรียกคะแนนความสงสารให้ตัวเองแล้วทำไมดาอึนจะไม่รู้ว่าลึกๆแล้วเซฮุนเองก็เกรงใจเธออยู่ไม่น้อยเธอเหนือกว่าไอ้เด็กนั่นในทุกๆด้านทั้งความรู้ชื่อเสียงเงินทองดาอึนเหนือกว่ามันในทุกๆอย่างๆแล้วเรื่องอะไรที่จะต้องเอาตัวเองไปเทียบกับมัน


                การกำจัดมันทิ้งไปน่ะมันง่ายเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้นลู่หานมันก็แค่เด็กที่หิวเงินเพียงเท่านั้นแค่เธอเอาเงินให้มันไปสักก้อนคนหิวเงินแบบนั้นก็คงตาลุกวาวแล้ว


                หนามที่มันทิ่มหัวใจถึงจะตัดมันทิ้งไปออกไปก้านของมันก็ยังทำให้เกิดหนองแต่ถ้าบ่งมันออกมาอย่าว่าแต่ก้านเลยแผลสักนิดถ้าก็จะไม่ให้มี!!!!


                “เซฮุนนับวันแม่เองก็แก่ขึ้นทุกวันนะทำไมถึงไม่ยอมมีหลานให้แม่อุ้มสักทีล่ะ


                “ผมขอโทษที่ทำตามคำขอของคุณแม่ไม่ได้ตอนนี้งานที่บริษัทก็ยุ่งตลอดผมจะเอาเวลาที่ไหนไปทำลูกครับ?”เซฮุนเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม


                พนักงานก็มีตั้งเยอะแยะหยุดสักวันสองวันคงไม่เสียหายหรอกพวกแม่คุยกันแล้วอีกอย่างเลขาเราก็มีนี่


                “ลูกค้าส่วนใหญ่ก็อยากคุยงานกับเจ้าของบริษัทกันทั้งนั้นสมัยนี้ถ้ามัวแต่เชื่อใจคนอื่นบริษัทไม่ล้มละลายกันพอดีหรือครับผมคงไม่เอาอนาคตไปเสี่ยงเพียงแค่คนคนเดียวหรอก เซฮุนพูดตามความจริงตอนนี้งานที่บริษัทก็ยุ่งจนปลีกตัวไปไหนมาไหนไม่ได้เลยด้วยซ้ำคุณแม่ก็น่าจะรู้ดีทำไมถึงไปเห็นดีเห็นงามกับสองแม่ลูกคู่นี้ได้ก็ไม่รู้ เอาเป็นว่าผมพร้อมเมื่อไหร่ก็เหมือนนั้นแหละครับที่รู้ๆคงไม่ใช่ตอนนี้แน่ครับ


                “...


                “ถ้าคุณแม่ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วขอตัวก่อนนะครับผมต้องรีบไปกลับไปทำงานต่อส่วนคุณจะอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้นะอีกสักพักผมจะให้คนขับรถมารับคุณกลับ


                เสียงรถยนต์ที่บ่งบอกว่าสามีของเธอได้ออกไปจากตัวบ้านหลังนี้แล้วความรู้สึกที่เธอเคยเก็บเอาไว้ก็ประทุออกมาราวกับภูเขาไฟระเบิดมือเล็กกวาดสิ่งของต่างๆลงจากโต๊ะด้วยความโมโห


                กรี๊ด!!!!!!ทำไมต้องเป็นมันที่ตั้งท้องทั้งๆที่ควรเป็นหนู!!!”ใบหน้าสวยเกรี้ยวกราดแล้วขว้างหมอนใส่พวกคนใช้ที่เดินมาดูด้วยความโมโห มองอะไรของแกไม่มีอะไรไปทำหรือไง!!”


                “คะ..คือ


                “ว่างมากสินะถึงมาสาระแน่เรื่องของเจ้านายได้ เจ้าหล่อนสาวเท้าเดินเข้ามาหาสาวใช้โชคร้ายคนนึงที่ยืนอยู่ใกล้มือของดาอึนพอดีบรรดาคนใช้ต่างขอร้องอ้อนวอนคุณหนูอารมณ์ร้ายให้ปล่อยแต่ทว่ายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุสาวใช้โชคร้ายล้มลงไปกับพื้นจนมือทั้งสองข้างและเข่าทั้งสองโดนเศษกระเบื้องบาดเป็นทางยาวก่อนที่จะกระทืบมือทั้งสองข้างจนมันบาดลึกหนักกว่าเดิม ฉันไม่อยู่ที่นี่นานจนพวกแกกล้ามาเสนอหน้าแถวนี้แล้วหรือยังไงห๊ะ!!”


                “โอ๊ย!!!คะ...คุณหนูคะได้โปรดปล่อยดิฉันไปเถอะนะคะ!”


                ตุบ!!!


                “ปล่อยเหรอทำไมฉันต้องปล่อยล่ะฉันยังสนุกอยู่เลยนะJ ปากอิ่มยกยิ้มร้ายพลางขยี้เท้าเสียงกรัดร้องของคนใช้มันทำให้อารมณ์โกรธเมื่อครู่ของเธอผ่อนคลายได้เยอะเลย เอ้าร้องเข้าไปสิฉันบอกให้แกร้องยังไงล่ะ!!!”


                “คุณหนูคะหยุดเถอะนะคะถ้ามือของกาฮีใช้ก.....


                ตาสวยตวัดมองหน่วยกล้าตายที่พูดขึ้นมาทำเอาเธอกลืนน้ำลายเหนียวลงคอแทบไม่ทันสายตาที่บ่งบอกว่าถ้าเธอขืนพูดอะไรออกมาอีกรายต่อไปคงไม่พ้นเธอเป็นแน่ตั้งแต่ดาอึนแต่งงานไปไม่มีคนใช้คนใดเสียใจเลยสักนิดที่คุณหนูที่เคยเห็นแต่อ้อนแต่ออกออกเรือนไปได้พวกเธอกลับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่จะไม่ต้องลองรับอารมณ์ของคุณหนูทุกวัน


                จะมีก็แค่วันไหนที่เจ้าหล่อนกลับมาเยี่ยมบ้านเหมือนดั่งวันนี้แล้วใครก็ตามี่ทำให้ดาอึนไม่พอใจไม่ว่าใครที่อยู่ตรงที่คุณหนูอยู่ก็เตรียมตัวเจ็บได้เลย


                หยุดได้แล้วดาอึนเดี๋ยวมันก็ตายก่อนพอดี นายองว่าถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะแล้วไล่ให้พวกคนใช้ไปไกลๆ จะเกลียดมันมากแค่ไหนก็เอาไว้ในใจเถอะถ้าเราไปทำนิสัยแบบนี้ให้สามีเราเห็นแม่เองก็ช่วยอะไรเราไม่ได้หรอกนะ!”


                “มันจะไม่ให้โมโหได้ยังไงคะทั้งๆที่หนูให้แม่ช่วยพูดก็แล้วแต่เซฮุนก็ยัง.....


                “มันท้องได้ทำไมจะแท้งไม่ได้ล่ะ


                “แม่หมายความว่ายังไง


                “โซ่ทองคล้องใจน่ะตัดนิดเดียวมันก็ขาดแล้วดาอึนลูกอย่าโง่ไปหน่อยเลยน่าหรือว่าแกจะเหรอให้ไอ้เด็กเหลือขอนั่นคลอดลูกออกมาก่อนถึงตอนนั้นคนที่เป็นฝ่ายแพ้ก็คือแก่เองนะรู้ไหม นายองจิ้มศีรษะลูกสาวอย่างแรง


                ไม่มีทางหนูไม่มีวันยอมแน่ค่ะแม่ของของหนูยังไงมันก็ต้องเป็นของหนูมือเล็กกำหมัดแน่นเธอกัดฟันกรอดริมฝีปากปริแตกเลือดไหลออกมาเป็นทางยาวใช่แม่พูดถูกท้องได้ก็แท้งได้ ลูกมันต้องไม่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้…”


                เสียงหวานพึมพำคนเดียวด้วยความกลัวว่าจะถูกแย่งคนรักไป


ใช่แล้วทีนี้แกก็รู้แล้วใช่ไหมว่าต่อไปแกควรจะทำยังไงต่อนายองยิ้มร้าย ฉันอุตส่าห์ปูทางให้แกมาขนาดนี้แล้วดาอึนสมบัติไม่สิไม่ว่าจะสมบัติหรือความรักแกก็จะได้มันมาครอบครองทั้งหมดถ้าแกทำตามที่ฉันบอกเข้าใจที่ฉันพูดไหม


ค่ะแม่ดาอึนจะทำตามที่แม่บอกหนู……ต่อให้ต้องใช้วิธีสกปรกหนูก็ยอมต่อให้ต้องเล่นวิธีสกปรกมากแค่ไหนก็ตาม!!!”







70%

















 

               

            ร่างเล็กเดินเอื่อยบนทางเท้าอย่างไร้จุดหมายเขาไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดีจะกลับบ้านตอนนี้ก็ไม่มีอะไรให้ทำนอกเสียจากนั่งเป็นคนไร้ประโยชน์ไปวันๆไม่รู้ว่าตัวเองเดินไปไหนรู้ตัวอีกทีเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าร้านหนังสือที่ที่เขาเคยทำงานพาร์ทไทม์สมัยเรียนอยู่และนี่ก็เป็นที่ที่แรกที่เขารู้จักเซฮุนและอี้ชิง

               

อี้ชิงเซฮุนยังไม่มาอีกหรือไงเสียงลุงเจ้าของร้านพูดขึ้นมาในขณะที่ร่างสูงกำลังใส่ผ้ากันเปื้อนอยู่หน้าล็อคเกอร์ทำให้อี้ชิงต้องเงยหน้ามองตามเสียงแทบไม่ทันยังไม่ทันที่เขาจะหาเรื่องแก้ต่างให้กับเพื่อนตัวดีที่ไม่รู้ตอนนี้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนตาคมก็ชะงักกับเด็กหนุ่มหน้าหวานข้างกายลุงเจ้าของร้านที่ดูจากชุดและเนคไทก็รู้ว่าอยู่มหาลัยเดียวกันกับพวกเขา


เด็กปี 1 หรือไง.....


ช่างเถอะเอาเป็นว่าฉันจะกากหัวมันไว้โทษฐานที่เข้างานสายบอกเพื่อนเราด้วยล่ะอี้ชิง ชายวัยกลางคนถอนหายใจแล้วหันไปแนะนำหนุ่มน้อยตัวเล็กที่ยืนประหม่าอยู่ข้างหลัง อ้อแล้วก็นี่เด็กพาร์ทไทม์คนใหม่ของร้านเราเขาชื่อลู่หานรู้จักกันไว้ล่ะแล้วก็สอนงานน้องมันด้วยว่าต้องมีหน้าที่ทำอะไรบ้างเข้าใจไหม


ค....ครับ อี้ชิงขานรับก่อนที่จะฉีกยิ้มจนเผยให้เห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง ยินดีที่ได้รู้จักนะครับลู่หาน


ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันฮะเอ่อ...พี่อี้ชิงลู่หานอึกอักตาสวยเลื่อนสายตาไปมองป้ายที่อกที่บอกว่าอีกฝ่ายชื่ออะไรก่อนจะโค้งให้อีกคนตามมารยาท ฝากตัวด้วยนะฮะ


ไม่ต้องเป็นทางการแบบนั้นก็ได้ยังไงเราก็เรียนที่เดียวกันนี่ว่าแต่เราอยู่ปีไหนแล้วล่ะ


ป..ปี 1 ฮะ


มิน่าล่ะถึงไม่คุ้นหน้าเลยพี่อยู่ปี 3 แล้วมีอะไรก็ถามพี่ได้นะอี้ชิงพูดพลางมองคนที่ยืนก้มหน้านิ่งจนเขาอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองทำให้น้องตกใจหรือเปล่าร่างสูงย่อตัวแล้วเอียงหน้าเข้าไปใกล้ๆจนลู่หานสะดุ้งแล้วเสถอยหลังจนอี้ชิงต้องรีบคว้าแขนเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายล้มก้นจ้ำเบ้า ระวังหน่อยสิเดียวก็ล้มหัวล้างข้างแตกกันพอดี


ก็พี่ทำให้ผมตกใจนี่ฮะลู่หานเถียง


ก็เราไม่ยอมมองหน้าพี่ทำไมพี่หน้ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไงอี้ชิงกอดอกแล้วมองคนตรงหน้าราวกับผู้ใหญ่กำลังดุเด็กไม่ใช่สิเขากำลังดุคนตรงหน้าจริงๆนี่แหละ คนพูดด้วยเอาแต่หลบตาใช้ได้ที่ไหนแบบนี้มันเสียบุคลิกนะ


ก็ผม...


พี่ก็ไม่ได้น่ากลัวเสียหน่อยเป็นแบบนี้เวลาลูกค้ามาถามหาหนังสือจะทำยังไงล่ะ


ขอโทษฮะลู่หานเงยหน้ามองอี้ชิงที่ตอนนี้กำลังดุเขาอยู่ลู่หานไม่ได้ไม่พอใจอะไรในตัวอี้ชิงนะมันแค่เขาทำตัวไม่ถูกเวลาเจอคนแปลกหน้าเข้ามาหาก็เท่านั้น


ทำยังไงได้ล่ะวันๆเขาไม่ได้เจอใครเลยนอกจากขลุกอยู่แต่งานที่เขาชอบยิ่งเป็นนักเรียนทุนที่ต้องมาอยู่ในที่ที่ลู่หานไม่รู้จักเขาก็กลัวไปหมด


เอาเถอะพี่ก็แค่บอกเอาไว้ว่าไม่ควรทำไม่ต้องมาทำน้ำตาคลอแบบนี้ก็ได้ครับเห็นแล้วพี่รู้สึกเฟลไปด้วยเลยอี้ชิงพูดแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ลู่หานเขาแค่ทำเสียงดุใส่ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กจะทำตาแดงๆใส่เขาแบบนี้เลยสักนิด เดี๋ยวเราจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วออกไปเจอพี่ข้างนอกพี่จะบอกว่าเราต้องทำอะไรบ้างโอเคไหม


ฮะ


ลู่หานพยักหน้าเขามองอี้ชิงที่เดินออกไปหน้าร้านแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางมองผ้าเช็ดหน้าในมือก่อนที่จะหัวเราะในลำคอเบาๆอย่างสมเพชตัวเอง


ร้องไห้โชว์เขาอีกลู่หานน่าประทับใจมาก....เสียงหวานลากเสียงยาวแล้วเดินไปยังล็อคเกอร์เพื่อจะเอาของไปเก็บ วันแรกก็โชว์ความขี้แยออกมาแล้วลู่หานนายนี่มันแย่ชะมัดเลยถ้าพ่ออยู่คง......


ปึง!


เฮือก!


ลู่หานสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงปิดประตูอย่างแรงที่ดังมาจากด้านหลังยังไม่ทันที่เขาจะหันไปมองเจ้าของเสียงทุ้มก็พูดขึ้นมา


โทษทีที่มาช้าพอดีกูมีเรื่องนิดหน่อยว่ะลุงแกไม่ว่าอะไรกูใช่เปล่าวะ


....ริมฝีปากเล็กเผลอกัดปากตัวเองแล้วรีบใส่ผ้ากันเปื้อนอย่างไวถ้าให้ลู่หานเดานี่คงเป็นเพื่อนกับพี่อี้ชิงแน่ๆน้ำเสียงดุดันแบบนี้ต่างจากพี่อี้ชิงลับลับเลยมือเรียวผูกปมเสร็จแล้วเปรยตามองคนข้างกายที่ตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับล็อคเกอร์ของตัวเองอยู่ลู่หานเลยอาศัยจังหวะนี้ค่อยๆปิดล็อคเกอร์ให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วรีบสาวเท้าออกไปจากห้องนี้ให้ไวที่สุด


เดี๋ยวก่อน!’


หมับ!


เฮือก


                ทว่าขาสั้นๆของตัวเองก็ไม่ทำให้เขาหนีจากบุคคลที่มาใหม่คนนี้ได้เลยจริง


                ‘มึงเป็นใครเนี้ยเข้ามาในนี้ได้ยังไง


                ‘คือ....


                ‘ทำไมถามแล้วไม่ยอมมองหน้าวะทำไมกลัวกูมากขนาดนั้นเลยหรือไงเซฮุนคิ้วขมวดเขามองคนตัวเล็กที่อึกอักไม่ยอมพูดกับเขาจนน่าหงุดหงิดดูชุดก็รู้แล้วแหละว่าเป็นทำงานที่เดียวกับเขาแต่ดูท่าทางที่หวาดกลัวเขาราวกับเป็นโจรห้าร้อยนี่มันทำให้เขาโคตรหงุดหงิดเลยว่ะมือหนาจับไหล่เล็กแน่นจนใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บปวดเขาจับร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากันดีๆ นี่ถามอ่ะทำไมไม่พูดเป็นบ....ใบ้หรือไง


                ‘ผม...ฮึกผมไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่โกรธเลยนะฮะลู่หานปล่อยโฮลั่นทั้งกลัวแล้วก็เจ็บตรงไหล่ที่โดนเซฮุนบีบจนคนขึงขังเมื่อครู่ใจกระตุกวูบมือหนาค่อยๆปล่อยมืออกจากไหล่เล็กแทบไม่ทันเซฮุนที่ทำอะไรไม่ถูกรีบยกมือปิดปากลู่หานแล้วดันร่างเล็กติดกับประตูขืนแหกปากแบบนี้ลุงเจ้าของร้านต้องมาว่าเขาแน่ล่ะ อื้อ!!’


                ‘หยุดร้อง!’


                ‘อึก...


                ‘เงียบ!’


                ‘...ตาสวยชุ่มไปด้วยน้ำตาสบตาคมที่แข็งกร้าวเมื่อเห็นว่าลู่หานสงบลงแล้วเซฮุนก็ค่อยๆปล่อยลู่หานเป็นอิสระ ผมไม่ได้ฮึก...จะหนีพี่เลย..จะให้ผมตบพี่ได้ยังไงในเมื่อพี่ไม่ได้ถามผมเลยสักคำ


                ‘…’


                ‘อีก...


                ‘หึมึงกำลังจะบอกกูว่ามึงไม่คุยกับคนที่ไม่รู้จักงั้นสิ?’


                ‘ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะฮะ


                ‘ก็ได้ลู่หานเซฮุนก้มมองป้ายชื่อแล้วกระตุกยิ้มบาง แล้วเราจะได้รู้จักกันมากกว่านี้แน่J




                หาหนังสืออะไรล่ะบอกลุงได้นะเสียงลุงเจ้าของร้านพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบทำเอาคนที่อยู่ในภวังค์สะดุ้งแล้วหันไปทักทายให้กับลุงเจ้าของร้านตามมารยาท ว่ายังไงไม่เจอกันนานดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะเรา


                “ขอบคุณฮะคุณลุง


                “ว่าแต่เราอยากได้หนังสือแบบไหนล่ะลุงเห็นเราหยุดยืนตรงมุมหนังสือคนท้องนานแล้วนะ


                “อ..อ้อผมได้หนังสือแล้วฮะแต่ไม่รู้ว่าจะซื้อเล่มไหนดีระหว่างเล่มนี้กับเล่มนี้เนื้อหามันดูคล้ายๆกันไปหมดเลยลู่หานพูดยกหนังสือทั้งสองเล่มที่อยู่ในมือให้ลุงดู


                เล่มนี้เป็นคู่มือของคุณแม่มือใหม่ส่วนอีกอันเป็นวิธีการดูแลตัวเองระหว่างที่ตั้งครรภ์เราก็ซื้อไปทั่วองเล่มก็ได้นี่นาเอาไว้ให้พ่อเด็กดูด้วยก็ได้


                “ขอบคุณนะฮะแต่ผมว่าซื้อเล่มเดียวก่อนดีกว่าลู่หานเลือกที่จะเอาหนังสือวิธีการดูแลตัวเองระหว่างที่ตั้งครรภ์กลับเข้าที่เพราะซื้อไปเขาคงไม่มีเวลาอ่านอยู่แล้วอีกอย่างคู่มือคุณแม่ก็หนาพอดูเลย


                อ้าวทำไมล่ะช่วยๆกันอ่านกับพ่อเด็กจะได้ดูแลตัวเองได้ถูกต้องไง


                “ไม่ล่ะฮะแค่เล่มเดียวก็ไม่รู้ว่าจะอ่านจบหรือเปล่ายังไม่รู้เลยฮะลู่หานส่ายหัวแล้วฉีกยิ้มบางเพราะซื้อไปเขาก็อ่านคนเดียวอยู่แล้ว พ่อเด็กเขาคงไม่มีเวลามานั่งอ่านของพวกนี้หรอกฮะ......

 






 

                หลังจากที่แอบออกไปข้างนอกจนหน่ำใจแล้วก็ได้เวลานกในกรงทองกลับเข้าไปซุกหัวอยู่ในกรงตามเดิมลู่หานนั่งมองโทรศัพท์ครั้งแล้วครั้งเล่าจนถอดใจก่อนที่จะตัดสินใจไปอาบน้ำเพื่อจะเตรียมเข้านอนไม่นานร่างเล็กที่อาบน้ำชำระร่างกายตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาแล้วไปตากผ้าขนหนูที่ราวข้างนอก


                กายเล็กทรุดกายลงบนเตียงใหญ่แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนเขาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตาแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างเตียงเผื่อใครบางโทรมาลู่หานจะได้ได้ยินแล้วรับสายทันก็รู้ว่ามันเป็นหวังลมๆแล้งๆแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าอีกคนจะโทรมาบอกฝันดีลูกน้อยเหมือนเช่นทุกวันแต่วันนี้คงไม่ได้โทรมาเพราะเซฮุนคงอยู่ที่บ้านแม่ยายตัวเอง


                คงไม่ต้องรอพ่อเขาแล้วล่ะมั้งลู่หานพยายามพูดไม่ให้เสียงสั่นเครือไปมากกว่านี้แล้วลูบท้องตัวเองช้าๆ "ฝันดีนะลูกแม่หนูไม่ต้องโกรธพ่อนะที่เขาไม่โทรมาหาหนูเหมือนทุกทีวันนี้แม่บอกฝันดีเราแทนพ่อเขาแล้วนะรู้ไหมตัวเล็ก"


                “..”


                “พ่อเขาก็รักเราลู่หานเงียบไปสักพักก่อนที่จะพูดประโยคสุดท้ายออกมามากนะ


                ลู่หานค่อยๆล้มตัวลงนอนแล้วทั้งน้ำตามือเรียวยกมือปาดน้ำตาออกจนเปียกชื้นไปหมดอยากจะข่มตาให้หลับแต่มันก็ยากเหลือเกินสุดท้ายเขาก็ทนความง่วงไหมไหวเปลือกตาสวยหนักอึ้งไปหมดก่อน


ฟอด!!!


แรงหอมแก้มขาวฟอดใหญ่ทำให้คนตัวเล็กที่หลับอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดอ้อมแขนแกร่งดึงร่างเล็กเข้ามากอดซุกไออุ่นจากายกลิ่นน้ำหอมที่เจ้าตัวเคยใช้เป็นตัวยืนยันได้อย่างดีว่าลู่หานนั้นไม่ได้ฝันไป


"ชู่ว!!ตาขึ้นมาทำไมคะหลับตาสิ"


"พี่เซฮุนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะทำไมไม่โทรมาบอกว่าวันนี้อ๊ะ!!"นิ้วเรียวแตะที่ปากสีแดงสดเป็นธรรมชาติเบาๆแล้วกดจูบปาดอิ่มด้วยความหมั่นเขี้ยวช้าๆเมื่อถูกคนตัวเล็กถามมากความ


"นี่มันคือเวลานอนไม่ใช่เหรอนอนได้แล้วครับพรุ่งนี้ค่อยตื่นมาถามโอเคไหม"


ลู่หานไม่กล้าขานรับเพราะกลัวว่าตัวเองจะไม่ทำตามสัญญาที่เซฮุนตั้งไว้เขาไม่กล้ารับเพราะกลัวว่าตื่นมาร่างสูงตรงหน้าจะหายไปเหมือนดั่งทุกครั้ง


"ไม่อยากสัญญาเลยฮะ"เสียงหวานพูดอู้อี้อยู่ในลำคอพลางซุกใบหน้าลงที่แผงอกแกร่งซูดดมกลิ่นกายจากตัวอีกฝ่ายเอาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้แขนเล็กกอดเอวหนาแน่นราวกับเด็กน้อยกลัวคนอื่นมาขโมยของรักตัวเองหนีหายไปรู้ดีว่าถึงกอดไว้แน่นมากแค่ไหนมันก็หลุดมือไปอยู่ดี


แต่ลู่หานก็ยังดันทุรังที่จะกอดของรักของหวงของตัวเองเอาไว้เท่าที่ชีวิตของตัวเองให้แน่นที่สุด......


แต่ถึงอย่างนั้นต่อให้กอดแน่นมากแค่ไหนเจ้าของต้องมาทวงของที่เป็นของตัวเองคืนไปจากลู่หานอยู่ดี











110%











 











#เมียน้อยhunhan




















TALK


ว่างมาต่อที่เหลืออยู่นิดๆหน่อยๆช่วงนี้งานเยอะมากไม่ค่อยมีเวลาเลยไว้จะมาต่อบ่อยๆนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 170 ครั้ง

239 ความคิดเห็น

  1. #156 minkhunhan (@minkhunhan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 09:35
    ฉันล่ะอยากร้องไห้
    #156
    0
  2. #108 ชามะลิ (@chamali) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 21:41
    เห็นแก่ตัวจริงๆ อินังเมียแต่งนี่ก็นะ แม่ไม่อบรมจริงๆ
    #108
    0
  3. #95 Peach9 (@PakjiraWanpanom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 19:39
    สรุปดาอึนนี่เป็นแค่เมียแต่งช้ะ ส่วนรู๊กกกกกชั้นน่ะน่าสงสารมากแต่เซฮุนก็ช่วยทำอะไรให้มันถูกบ้างเถอะ
    #95
    0
  4. #89 Omma1991 (@Omma1991) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 17:41
    คนเห้นแก่ตัวววววว
    #89
    0
  5. #47 GXB-7127 (@GXB-7127) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 00:11
    เป็นแค่เมียแต่งอย่ามายุ่งกับรูกฉันงงนะะ!! ถ้าลู่หานโดนทำร้ายเมื่อไหร่ เธอไม่ตายดีแน่ นังเมียแต่ง!
    #47
    0
  6. #38 Kusama Daniel (@pakkard2504) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:11
    สงสารน้องอ่ะ
    #38
    0
  7. #30 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:20
    น้องมีคนจ้องทำร้ายใครจะปกป้องน้องได้บ้างหวังพึ่งผัวน้องคงยากอ่ะ
    #30
    0
  8. #29 PCHC74 (@Ploy74) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:17
    โอ๊ย;—;
    #29
    0
  9. #26 Ballerina947032 (@ballerina-petal) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:45
    อยากใส่ตัวเองเข้าไปเป็นตัวละครแล้วปกป้องน้องจากคนชั่วๆให้หมดมาก จะน่าสงสารมากเกินไปแล้วนะ ฮึกกกกกกกกกก ยัยชะนีก็ไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหนทำร้ายลู่กับลูกอีก บอกได้แค่ว่าถ้าแท้งขึ้นมาล่ะก็จะด่านางยันจบเรื่องอ่ะคอยดู เหอะ! ส่วนพระเอกนี่ยังไม่ชัวร์ว่าจะเอาไง เพราะก็ดูเหมือนจะรักน้อง เห้ออออออ ~
    #26
    0
  10. #25 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:07
    เฮ้ออออออ ถ้ามันไม่ลำบากมากก็อยากให้ลู่ถอยออกมาเหมือนกัน แล้วลู่ไม่มีเพื่อนที่ไหนเลยหรอ
    #25
    0
  11. #24 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:58

    สงสารลู่จัง TT

    #24
    0
  12. #23 monjana (@monjana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:40
    ยังไงนะ
    #23
    0
  13. #22 V.VIW (@weeda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:15
    สงสารทั้งลู่หานทั้งลูกเลย
    #22
    0
  14. #21 Ballerina947032 (@ballerina-petal) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:38
    เอาดิชะนี ถ้ากล้าทำหลานข้าแท้ง ข้าก็จะฆ่าหล่อนเหมือนกัน! เอาให้ตายตาไม่หลับทั้งแม่ทั้งลูกเลยคอยดู!! ใจร้ายนิสัยเลวนักนะ เหอะ!!! คือถ้าลู่แท้งนี่จะไม่เหลืออะไรให้ฮุนสนใจในตัวน้องเลยใช่ไหมอ่ะ? รักหรือเปล่าก็เดาไม่ได้เลย ที่กอด ที่หอม ที่จูบอยู่ทุกวันนี่มีความรักอยู่ในการกระทำบ้างไหม? ใจบางเรื่องนี้ยิ่งกว่ากลัวสองแม่ลูกผีบ้านั่นอีก ฮืออออออออ
    #21
    0
  15. #17 Kusama Daniel (@pakkard2504) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 00:01
    อย่าทำอะไรน้องนะ
    #17
    0
  16. #16 sxhun (@sxhun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 23:35
    หาเมียดีกว่านี้ไม่ได้เรอะ แลโรคจิตเหลือเกิน5555
    #16
    0
  17. #14 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 11:47
    โรคจิตทั้งแม่ทั้งลูก คนปกติที่ไหนอยากให้คนอื่นแท้งลูก เซฮุนน่าจะหย่าสักที ทนอยู่ไปทำไม หรือเพราะธุรกิจ
    #14
    1
    • #14-1 JoyHhl (@JoyHhl) (จากตอนที่ 2)
      23 มกราคม 2562 / 00:16
      เบื่อสองแม่ลูกอ่ะ อีบาปหนา เซฮุนอย่าเถอะ ลำไยอ่ะ

      ปล.ไรท์เว้นช่วงจังหวะให ้จะดีมากเลยนะคะ จะได้อ่านง่ายขึ้นมากเลยค่ะ
      #14-1
  18. #13 Chnll (@OUM947) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 10:19
    นังดาอึนอย่าทำอะไรน้องชั้นนะ
    #13
    0
  19. #12 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 07:21

    ยัยดาอึนน่ากลัวอ่ะ เหมือนคนโรคจิต เฮ้อลู่อยู่แบบนี้ไม่ได้ นี่จะพยายามหาทางให้ลู่แท้งอีกสงสารอ่ะ

    #12
    0
  20. #11 jazaarn (@jazaarn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 06:56
    สงสารยัยน้องอ่ะ อย่าทำอะไรหลานชั้นนะ
    #11
    0
  21. #10 juneexol2 (@juneexol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 05:40
    นังผญ.คนนั้นอย่าทำอะไรน้องนะ;-;
    #10
    0
  22. #8 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 22:32
    เซฮุนต้องแต่งงานเพราะครอบครัวหรือธุรกิจหรือป่าว แบบทางบ้านไม่ยอมรับลู่หาน สงสารลู่หาน;-; น่าจะไปชอบคนดีๆแบบพี่อี้ชิง
    #8
    0
  23. #7 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 13:02
    ใช่ พี่อี้ชิงพูดถูก อย่าไปตามใจเซฮุนเลย ตอนนี้ที่อยู่คือสถานะอะไรก็น่าจะรู้ดี ในอนาคตก็ไม่แน่นอนว่าเซฮุนจะเลี้ยงดูและส่งค่าใช้จ่ายให้ตลอด ลู่ควรทำเพื่อตัวเอง
    #7
    0
  24. #5 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 15:12

    ลู่น่าสงสารอ่ะ ต้องเลิกวาดรูป เพราะตาเซฮุนและถ้าเกิดวันนึงทิ้งลู่ขึ้นมาหล่ะ สงสารอ่าาา อยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ อย่างที่อี้ชิงพุดทำอะไรเพื่อตัวเองบ้างลู่ เฮ้อออ

    #5
    0