(omegaverse) DEAR BRIDE - KAISOO

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 - ประจันหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 285 ครั้ง
    22 ม.ค. 62

T
B






บทที่สี่

ประจันหน้า

 




 

            กลิ่นหอมของมวลบุปผาลอยฟุ้งอยู่เต็มอากาศ ติดตรึงอยู่ปลายจมูก ตอกย้ำอยู่ในทุกส่วนประสาทสัมผัส เป็นกลิ่นเดียวกับหญิงชราในตลาดเมื่อวันก่อน รวมทั้งเป็นกลิ่นเดียวกับนักดนตรีหนุ่มแสนบริสุทธิ์ในค่ำคืนนั้นเมื่อหลายเดือนที่แล้วคนนั้น คนที่คิมจงอินเฝ้าคิดถึงคะนึงหาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ในยามนี้ได้ยืนอยู่ตรงข้ามอัลฟ่าหนุ่มเรียบร้อยแล้ว


            อีกฝ่ายในนามชอนซาทำให้คิมจงอินตื่นตาตื่นใจได้ยิ่งกว่าเก่า ไม่น่าเชื่อว่าในยามนี้จะเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์เสียหมดจด ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก พวงแก้มขาวนวลเนียนมีสีเลือดฝาด ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ เกล้าผมขึ้นสูง ปล่อยปลอยผมระย้าปรกใบหน้าบาง ๆ โอเมก้าแสนซนอยู่ในชุดสีชมพูอ่อนคอกว้าง เปิดให้เนื้อนวลขาวผ่องช่วงไหปลาร้าโผล่พ้นออกมาให้ผู้อื่นเชยชมเล็กน้อย ผิวกายขาวบริสุทธิ์ดุจน้ำนม จนทำให้อัลฟ่าหนุ่มอยากแต่งเติมรอยรักสีกลีบกุหลาบแสดงความเป็นเจ้าของกายน่าหลงใหล เพียงเพราะความรู้สึกหวงแหนที่อยู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างที่มิเคยเป็น คิมจงอินใช้สายตาคมของนักล่ามองไล้ลงมาเรื่อย ๆ อย่างจาบจ้วง ทำเอาผู้ถูกมองก้มหน้าคางชิดอก เอาสายตาไปวางไว้พื้นแทนด้วยความประหม่า


            ก่อนจะพินิจพิจารณาร่างเล็กตรงหน้า ที่มีลาดไหล่แคบ ตัวเล็กบางเฉกเช่นอิสตรีจริง ๆ ยิ่งทำให้คิมจงอินนึกถึงวิชาย้ายกระดูกที่หายสาบสูญไปหลายร้อยปีนั่นขึ้นมาทันที และในความคิดของอัลฟ่าหนุ่มก็หาได้รู้สึกแปลกใจประการใด หากโอเมก้าน้อยแสนพิเศษที่ทำให้เขาประหลาดใจได้เรื่อย ๆ ผู้นี้จะรู้จักวิชาหายากนั้น


 

          ช่างสมกับเป็นคนที่เขาให้ความสนใจ


 

            อีกทั้งรู้จักป้องกันตนเองเป็นอย่างดีเสียด้วย คิมจงอินพินิจอยู่ในใจ พลางมองไปที่ปลอกคอกันการสร้างพันธะบนลำคอขาวผ่อง ทั้งรู้สึกพึงพอใจและเสียดายไปพร้อม ๆ กัน อย่างแรกเป็นเพราะจะได้มิมีผู้ใดบังอาจมาสร้างพันธะคนที่เขาหมายตาไว้ก่อน และที่ขัดใจก็เนื่องจากเสียโอกาสที่จะสร้างพันธะบนนั้นเสียเอง


            ทว่าจะไม่ระแวดระวังเลยก็หาใช่วิสัยของคิมจงอิน ถึงแม้จะยังมิได้ครอบครอง แต่ก็มิใช่ว่าไม่มีวิธีอื่นที่ทำให้ผู้อื่นออกห่างจากเหยื่อตัวน้อยของเขาอย่างเช่นการสร้างอาณาเขต เป็นอย่างไร?


            เนื่องจากในโลกใบนี้ทุกคนมีกลิ่นอายเฉพาะตัว และเป็นเอกลักษณ์บ่งบอกถึงความเข้มข้น สถานะความดุดันน่าเกรงขามต่างกันออกไปตามลำดับ ส่วนใหญ่ในหมู่อัลฟ่ามักจะให้ความรู้สึกทรงอำนาจน่าหวาดผวา และยิ่งเป็นอัลฟ่าที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากศึกสมรภูมิภายนอก และสงครามภายในราชสำนักเฉกเช่นคิมจงอิน ยิ่งให้ความรู้สึกเป็นที่ยำเกรงยิ่งขึ้นไปอีก และหากอัลฟ่าหนุ่มผู้นี้จะจับจองใครสักคน มีหรือผู้อื่นจะขวัญกล้าแย่งชิง?


            เจ้ามานั่งข้างข้า


            เจ้าค่ะ...แล้วคุณชายจะรับสิ่งใดก่อนหรือไม่เจ้าคะ


            แค่สุรากับของว่างเล็กน้อยสักสองสามอย่างก็พอ


            งั้นเดี๋ยวข้าออกไปเอามาให้นะเจ้าคะ


            ไม่ต้อง ให้เด็กไปทำ


            จ—เจ้าค่ะ


            โอเมก้าน้อยในร่างหญิงสาวยังคงมีท่าทีประหม่าลนลาน ท่าทางที่พยายามหาทางขยับตัวดิ้นรนหนีจากกรงเล็บของราชสีห์ ชวนให้ผู้ล่ารู้สึกขบขันปนเอ็นดู อยากหยอกเย้าดูว่าอีกฝ่ายจะหาวิธีการเช่นไรมาหลีกหนีอีก—อาจเป็นขอตัวไปเล่นดนตรีให้ฟังกระมัง?


            คุณชายเจ้าคะ ข้าเล่นขลุ่ยไม้ไผ่ได้นิดหน่อย ท่านสนใจฟังหรือไม่


            เอาสิ


            คิมจงอินพยักหน้าเบา ๆ ฟังเสียงพรูลมหายใจเล็กน้อยที่พยายามซ่อนไว้แต่ก็ไม่มิด ซึ่งชัดเจนสำหรับคนประสาทสัมผัสดี มองโอเมก้าน้อยตรงหน้าอย่างเพลิดเพลินไม่รู้จักเบื่อหน่าย โดยที่อัลฟ่าหนุ่มก็หาได้สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าได้เผลอยกยิ้มอันหาได้ยากบ่อยมากขึ้นทุกที


และมิทันได้สังเกตเลยว่าตนเองได้มีท่าทีผ่อนคลายมากกว่าในยามปกติ สามารถละความคิดปล่อยวางปัญหาภายในราชสำนักที่แบกไว้ทั้งหมดได้อย่างน่าประหลาด แต่ในขณะเดียวกันก็กลับปลุกนิสัยขี้แกล้งช่างยั่วเย้าที่ห่างหายไปนาน เปลี่ยนมาคิดหาสารพัดวิธีมาจัดการกับโอเมก้าตัวน้อยแสนซนตรงหน้า ด้วยอารมณ์เบิกบานสำราญใจยิ่งแทน


            โดคยองซูในร่างหญิงสาวนามชอนซาเดินอย่างเนิบช้า หากแต่ยังคงไว้ถึงกิริยาสง่างามน่าเชยชม เนื่องจากต้องการประวิงเวลาการหันมาเผชิญหน้าอีกอัลฟ่าหนุ่มผู้นั้น ที่เหลือน้อยลงทุกที ทุกที


เพราะแค่การมีอยู่ของอีกฝ่ายก็ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ สะท้านไปทั่วสรรพางค์กาย เพราะมิเคยเจออัลฟ่าตนไหนที่ดุดันน่าเกรงขามเช่นนี้มาก่อน ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แห่งปีศาจร้ายเจ้าเล่ห์ ที่เผลอแม้เพียงนิดก็จะถูกพรากหัวใจและวิญญาณไป เฉกเช่นโดคยองซูในยามนี้ ที่มิสามารถควบคุมหัวใจเจ้ากรรมที่เต้นกระเด็นกระดอนไปมาไม่หยุดราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยได้อีกต่อไป ทั้งที่เจ้าของมันตอนนี้ใจแทบขาดสิ้นเสียแล้ว

 


ติดอยู่ในเสน่ห์แสนทรงอำนาจที่ตรึงเขาไว้กับที่


ควบคุมกายาเขามิให้ไปไหน...


 

            ก่อนจะหมดเวลาในการเตรียมตัว ที่โดคยองซูพยายามพิรี้พิไรให้เป็นไปอย่างเชื่องช้า หากแต่ยังควรค่าแก่การรอชมในสายตาอัลฟ่าหนุ่ม ที่ยังคงนั่งจิบสุรามองร่างกายบอบบางขยับไปมาด้วยสายตาพราวระยับอย่างใจเย็น จ้องมองเสียจนหญิงสาวมิอาจสู้สายตาที่เต็มไปด้วยแรงดึดดูดนั้นได้เลย


            หญิงสาวคำนับให้ชายหนุ่มหนึ่งทีก่อนจะเริ่มการแสดง ฝังเขี้ยวน้อย ๆ ลงบนกลีบปากอวบอิ่มของตนอีกครั้งเพื่อเรียกสติ หากแต่เหมือนเป็นความผิดพลาดที่เสนอเล่นขลุ่ยไม้ไผ่ขึ้นมาเสียเอง เนื่องจากตอนนั้นก็ลืมคิดไปว่า ยามต้องปะทะม่านตาคมกริบแสนดึงดูดแล้ว จะทำให้ลมหายใจเผลอสะดุดเสียได้ จนได้เห็นรอยยิ้มขำขันของอีกฝ่ายจุดขึ้นมาบาง ๆ บนริมฝีปากน่าชม ไหนจะเป็นอาการเผลอมองตามยามอัลฟ่าหนุ่ม(จงใจ)เอียงตัว เผยให้เห็นแผงอกสีแทนดูสุขภาพดีวับแวมขึ้นมาอีก


            แม้ในยามปกติโอเมก้าน้อยอาจชมชอบอะไรพวกนี้เป็นอาหารตาบ้าง แต่ในยามนี้กลับทำให้ลมหายใจติดขัดจนเสียอาการ และกว่าจะรอดพ้นจนจบเพลงไปได้ โดคยองซูก็เหมือนคนไร้ซึ่งสติ เพราะมัวแต่เคลิบเคลิ้มกับการจองมองร่างกายที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันเกินต้านทาน แต่ก็โทษใครมิได้ในเมื่อตนเป็นผู้ตัดสินใจมายืนตรงนี้เอง และได้แต่ภาวนาในใจว่าขอให้ค่ำคืนนี้สิ้นสุดลงไปเร็ว ๆ เสียที


 

คิมจงอินคิดไม่ถึงเลยว่า แผนชายงาม


จะสามารถดึงดูดตากลมโตนั้นไว้ได้ ดีกว่าที่คิดเสียด้วย


 

            รินสุราให้ข้าที


            คิมจงอินยังคงใช้สายตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของอีกฝ่ายไม่ละสายตา ถึงแม้หญิงสาวจะหลบสายตาไปแล้วก็ตาม แต่ก็มิอาจทำให้อัลฟ่าหนุ่มละสายตาไปจากดวงหน้าหวานได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับพยายามจะมองให้ทะลุไปถึงใต้ผืนหน้านั้น—ใบหน้าที่แท้จริงของอีกฝ่าย


            โดคยองซูขยับมารินสุราให้อีกฝ่ายอย่างตั้งใจ หากแต่มิยอมพูดอันใดเพิ่มเติม ราวกับจริตมารยาที่เคยได้ร่ำเรียนมาหายไปเสียหมด มัวแต่ตกอยู่ในภวังค์เมื่อคิมจงอินไล้ปลายนิ้วมือลงบนฝ่ามือของเขาอย่างจงใจ ในตอนที่มือของเราเผลอสัมผัสกันตอนส่งจอกเหล้า ทำไมจู่ ๆ เหมือนกับเขากลายเป็น เหยื่อผู้ตกอยู่ในบ่วงมารยาที่เคยร่ำเรียนมานั้นเสียเอง


ดื่มเป็นเพื่อนข้า


            เจ้าค่ะ


            มิใช่ว่าปกติแล้วเจ้าจะต้องเอาอกเอาใจข้าหรอกหรือ


            นึกไม่ถึงเลยว่าการอบรมของผู้ดูแลยุนจะตกต่ำถึงเพียงนี้?


            ไม่ใช่นะเจ้าคะ ข้าแค่เป็นคนขี้อายเท่านั้น หากท่านมิชมชอบ ข้าจะไปหาคนมาใหม่ให้ชอนซาเอ่ยแก้ตัวละล้าละลัง ส่ายหน้ารัวเป็นกลองป๋องแป๋ง ราวกับกลัวว่าจะไม่เชื่อกันเช่นนั้นแหละ แต่ก็พูดเปิดทางรอดให้ตัวเองอีกที


            คิมจงอินหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินอีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้น เพราะถ้าอีกฝ่ายเป็นคนขี้อาย บนโลกนี้คงไม่มีใครใจกล้าอีกแล้วกระมัง


            หากข้าให้เจ้าไป แล้วเงินข้าที่เสียไปเล่าจะทำเช่นไรคิมจงอินเอ่ยต้อน เพราะรู้ว่าในหอหมื่นบุปผามิมีมาตรการคืนเงินในภายหลัง ทำเอาหญิงสาวตรงหน้าถึงกับใบ้กิน หากแต่แปรเปลี่ยนท่าทีได้ฉับไว ราวกับตัดสินใจได้แล้วว่า จะรีบบริการจะได้รีบจบสิ้นเสียทีดั่งมืออาชีพเฉกเช่นทุกครั้ง มิให้เสียทีที่เคยร่ำเรียนมา และมิให้ขายหน้าจริตจะก้านที่ตนภาคภูมิใจ!


            แล้วคุณชายอยากได้แบบไหนหรือเจ้าคะโดคยองซูเอื้อยเอ่ยถ้อยคำด้วยน้ำเสียงหวานระรื่นหู เพราะถึงอย่างไรก็ลูกค้าชั้นสูง จะทำให้เสียเกียรติหอหมื่นบุปผามิได้


            อ่อนหวาน?โอเมก้าหนุ่มยิ้มน้อย ๆ อย่างเอียงอาย


            เย้ายวน?พลางยื่นมือขึ้นมาลูบไล้บ่ากว้างให้สยิวกายเล่น เอนกางอิงแอบบ่ากว้างเล็กน้อย


            หรือเร่าร้อน?ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายเป็นการลากนิ้วขาวผ่องจากสันกราม ลงมายังแผงอกแข็งแรง ไล้วนไปวนมาอย่างหยอกเย้าก่อนจะเลื่อนลงต่ำเรื่อย ๆ แล้วชักมือกลับทันทีเมื่อถึงจุดเหนือสะดือ ช้อนสายตาที่คิดว่าเย้ายวนที่สุดส่งให้อีกฝ่ายหลงมัวเมา หาจังหวะที่ต่างฝ่ายต่างจ้องตาใส่ยาลวงเนตร[1] ลงในสุราของอัลฟ่าหนุ่มสักที


            แบบไหนดีเจ้าคะ?


            จากที่หวังให้อีกฝ่ายพึงพอใจโดยไว แต่กลับต้องรับแรงปะทะแสนกดดันที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ แผ่ซ่านออกมาเจ้าของกายสูงสง่าโดยไม่ทราบสาเหตุแทน ก่อนจะพบคำตอบเมื่ออีกฝ่ายเอื้อยเอ่ยวจีขึ้นมา


            อียูล เจ้ากล้าไปทำกับใครอื่นเช่นนี้อีกด้วยหรือ?


            คิมจงอินเอ่ยลอดไรฟันออกมาเสียงแข็ง ม่านตาคมทอประกายแข็งกร้าว รวบตัวร่างเล็กเข้าสู่อ้อมอกอย่างเผด็จการ เพราะเมื่อคิดถึงว่าโอเมก้าน้อยที่เขาหมายตา ต้องไปทำเช่นนี้กับผู้อื่น ก็ทำเอาคิมจงอินรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเสียได้ เลยได้แต่กักกอดอีกฝ่ายที่ดิ้นลุกขลักราวกับพยายามตีตรา ด้วยการปล่อยกลิ่นอายดุดันของตนปกคลุมไปทั่วคนในอ้อมแขน เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ พร้อมกับสูดกลิ่นกายหอมเย้ายวนเป็นรางวัลให้แก่ตนเอง


            คุณชาย!”


            ปล่อยข้า!”


            โดคยองซูไม่มีเวลาให้ตกใจมากขนาดนั้น เลยได้แต่พยายามดิ้นตัวให้หลุดจากกรงขังมนุษย์อย่างไม่ลดละ ในหัวสมองตอนนี้สับสนไปหมด เพราะในทีแรกคิดว่าเป็นธรรมดาของคนเจ้าสำราญที่มักมาหอนางโลมบ่อย ๆ เท่านั้น และอาจบังเอิญเข้ามาชิงตัวเขาพอดี


            เหตุที่คิดเช่นนั้นเป็นเพราะ ทั่วทั้งร่างของเขาตอนนี้มิมีสิ่งใดที่บ่งบอกถึงตัวตนเขาในสองครั้งก่อนเลยแม้แต่น้อย—แทบจะเป็นหน้ามือหลังมือเสียด้วยซ้ำ!


           

            เพราะเหตุใด?


           การแปลงโฉมของข้ามิได้ผล?


          หรือข้ายังเรียนวิชาย้ายกระดูกได้ไม่ดีพอ?


           

            คุณชาย ท่านจำคนผิดหรือเปล่าเจ้าคะ


            ถึงข้าจะเป็นหญิงคณิกา ก็หาใช่ว่าจะหักหาญน้ำใจกันได้นะเจ้าคะ


โดคยองซูยังคงดื้อดึงถามไปเช่นนั้น เพราะหาเหตุผลใดมาตอบมิได้เลย เนื่องจากมันมิควรมีสิ่งใดผิดพลาด มันไม่เคยมี และไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน


อียูล ไหนเจ้าบอกว่าหากข้าเรียกเจ้าแล้วเจ้าจะหันมิใช่หรือไรคิมจงอินเอ่ยชิดใบหูขาวผ่อง สันจมูกโด่งคลอเคลียหลังใบหูไม่ห่าง พออัลฟ่าหนุ่มพูดจบก็ขึ้นสีอย่างน่าเอ็นดู และแอบเห็นต้นคอน้อย ๆ ขนลุกเกรียวขึ้นมาอย่างน่ามันเขี้ยว


ในยามนี้คนทั้งสองต่างอยู่ในท่าล่อแหลม เพราะคนผู้หนึ่งก็เข้าประชิดกายเล็กที่พยายามดิ้นขลุกขลักไปมา กอดรั้งให้อีกฝ่ายที่กำลังหนีเข้ามาประชิดอกแกร่ง พยายามจับลูกแมวน้อยแสนดื้อให้อยู่นิ่งในกรงขังมนุษย์ ส่วนอีกคนหนึ่งก็นั่งอยู่บนตักคนดังกล่าว หากมองในเงาดูราวกับขยับตัวเป็นท่าเร่าร้อน ชวนให้ผู้มองภายนอกสยิวกายเล่นเสียได้


ท—ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้า


อียูลเอ่ยถามข้อสงสัยของตนขึ้นมาอย่างอดไม่ไหว หลังจากพยายามเปลี่ยนเรื่องก็แล้ว แต่อีกฝ่ายก็มิมีท่าทีลังเลว่าจะผิดคนเลยแม้แต่น้อย ทำเอาโดคยองซูต้องยอมแพ้เอ่ยยอมรับมาอย่างเลี่ยงมิได้


            เจ้าอย่าเฉไฉคำถามของข้า


            ท่านตอบข้าก่อน


            คิมจงอินไม่ตอบอะไร นอกจากซุกหน้าสูดดมกลิ่นหอมของมวลบุปผาที่เขาเฝ้าคะนึงหาไม่ห่าง กอดเอวบางไว้แน่นอย่างเอาแต่ใจมิยอมคลาย หากมิได้คำตอบที่ตนถามไปแต่แรกเสียก่อน ทำเอาโดคยองซูนั่งตัวแข็งเกร็ง รับสัมผัสแกร่งกล้าด้วยอาการสั่นเทาเล็กน้อย แต่หาใช่ความหวาดกลัวไม่


 

            มันสั่นสะท้าน


 ราวกับสัญชาตญาณดิบที่กักกดไว้จะถูกปลุกขึ้นมา


 

ทุกที่ที่มือร้อนขยับผ่าน ไออุ่นจากร่างกายกำยำที่กักกันเขาไว้ด้วยกลิ่นอายทรงอำนาจอบอวลไปทั่วกาย ที่ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใดจึงเย้ายวนชวนให้เคลิบเคลิ้มอยู่ตรงนี้ และยิ่งทำให้หัวใจโดคยองซูเต้นระรัวจนแทบจะหลุดกระดอนออกมา


            ข้าขานรับท่านในใจแล้วแต่ท่านไม่รู้เอง ตอนนี้ข้าตอบท่านแล้วท่านก็ปล่อยข้าสิ!”


            อย่าเฉไฉ


            อ๋อ ก็มันเป็นงานของข้านี่โดคยองซูหัวไวตอบคำถามอีกคำถามหนึ่งขึ้นมาทันที


            ข้าทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจอีก?


            แรงกดดันไร้รูปไร้ที่มา แผ่ซ่านออกมาจากกายสูงข้างหลังโอเมก้าตัวน้อยมากขึ้นกว่าเก่า โดคยองซูไม่เข้าใจว่าเขาตอบก็แล้ว ทำทุกอย่างก็แล้ว เพราะเหตุใดอีกฝ่ายจึงยังไม่ยอมปล่อยตัวเขาเสียอีกจนชักหงุดหงิด เลยตัดสินใจรวบรวมความกล้า โหม่งหัวกลับไปกระแทกหน้าผากอีกฝ่ายแทนเสีย ทำให้จังหวะที่อัลฟ่าหนุ่มมึนงงสองสามวินาทีนั้น โอเมก้าน้อยจึงหลุดรอดจากกรงขังมนุษย์ไปได้


            เพราะเจ้าเป็นคนของข้า


            ห้ะ?


            เจ้ามิมีสิทธิไปยุ่งเกี่ยวกับชายใด


            “…”


            และชั่วชีวิตนี้เจ้าได้แต่เป็นคนของข้า


            อ—อะไรของท่าน


โดคยองซูพูดอะไรไม่ออก สับสนมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า มิรู้จะโต้ตอบกลับเช่นไร้กับคนที่เอาแต่พูดจาหน้าตาย แถมยังแฝงแววยโสโอหัง อวดดีเช่นนี้ ทำราวกับทุกสิ่งจะต้องยอมตกอยู่ใต้ฝ่าเท้าของคนผู้นี้อย่างนั้นแหละ


            ข้ารู้ว่าเจ้าก็พึงใจในตัวข้าเช่นกัน


            ข้าเปล่า!”


            และข้าก็เริ่มต้องการเจ้าแล้วเช่นกัน


            หา?


            นี่มันวิธีเข้าหาแบบไหนกัน โดคยองซูอ้าปากพะงาบ ๆ ไม่รู้จะพูดโต้ตอบเช่นไรให้กับความหน้าด้านไร้ยางอาย แถมยังคิดไปเองเก่งเช่นนี้ แล้วไหนจะทำหน้าตาราวกับว่ารู้ทันเขานั่นอีก รู้ทันกับผีสิ! ก่อนโดคยองซูจะประมวลผลข้อสรุปจากเหตุการณ์ทั้งหมดได้ และเอ่ยถามไปตามที่ตนสงสัย


            ท่านชอบข้า?


            ข้าต้องการเจ้า


            แต่ข้ามิได้ต้องการท่าน!”


            หากเจ้าจะชอบข้า ก็หาใช่เรื่องแปลกใหม่แต่อย่างใดจงอินพูดอย่างมั่นใจราวกับเข้าใจว่าที่อีกฝ่ายเอ่ยปฏิเสธนั้นเป็นเพียงแค่ความเขินอายเท่านั้น


            และสิ่งหนึ่งที่ทำให้คิมจงอินยังใจเย็นกับเหยื่อตัวน้อยนี้อยู่ได้เป็นเพราะ ไม่ว่าจะเป็นรูปโฉมหรือสติปัญญาของเขา มิใช่สิ่งที่ผู้ใดกล้าจะปฏิเสธ ในเมื่อที่ผ่านมาคนมากมายต่างพากันทอดสะพาน อยากให้เขาชายตาแลแม้เพียงนิด ทำให้อัลฟ่าหนุ่มไม่จำเป็นจะต้องหักหาญใจใครให้มาเป็นของตน เพราะในเมื่อแต่ละคนต่างเป็นฝ่ายสมยอมมอบกายถวายใจให้เขาเอง—ไม่เว้นแม้กระทั่งโอเมก้าน้อยตรงหน้า ที่มักมีสายตาหลงใหลเขาอยู่เสมอ


 

            ในเมื่อเขาก็ถูกใจอีกฝ่ายแล้วเช่นกัน


           ก็นับว่ายอมเป็นของเขาโดยสมบูรณ์มิใช่หรือ?


 

            ข้า-มิ-ได้-ชอบ-ท่าน!” โดคยองซูเน้นทีละคำอย่างฉะฉาน ตะเบ็งเสียงสุดชีวิตอย่างเหลืออด หงุดหงิดเหมือนโต้ตอบกับกำแพง แต่ก็ยังพยายามควบคุมสติ ข่มอารมณ์ทั้งหมดให้อยู่ในระดับปกติ อธิบายให้ฟังอย่างใจเย็นที่สุด แต่ข้ายอมรับว่าท่านเป็นคนมีเสน่ห์ แต่ใช่ว่าทุกคนจะชอบท่าน ท่านเข้าใจหรือไม่


            เจ้ารังเกียจข้า?


            มิใช่


            งั้นแสดงว่าเจ้าชอบข้า


            ยิ่งไม่ใช่!”


            ข้าจะให้คนไปสู่ขอเจ้า


            ฝันไปเถอะ!”


            โดคยองซูโมโหจนขี้เกียจพูดอะไรต่อ ได้แต่เดินสะบัดก้นพังประตูออกจากห้องไปทันที ไม่สนสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว ไม่ชอบท่าทียียวนกวนประสาท คำตอบราวกับพยายามปั่นประสาทเขาอยู่ตลอดเวลา ทั้งยังมั่นใจเกินเหตุ แถมยังบังคับให้เขาแต่งงานด้วยอีก ทั้งที่แทบไม่รู้จักกันเสียด้วยซ้ำ! ยิ่งไม่มีทางที่เราสองจะพึงพอใจรักใคร่ต่อกันได้เลย มีแต่บอกว่าต้องการข้าด้วยคำพูดเผด็จการเช่นนั้น มีหรือคนอย่างโดคยองซูจะยอม


           

          ยิ่งมีคนบอกให้ข้าไปทิศตะวันออกเช่นนี้ ข้ายิ่งอยากไปทิศตะวันตก  


          เพราะสิ่งที่โดคยองซูเกลียดที่สุดคือคนที่มาบังคับจิตใจนี่แหละ!


           

            โอเซฮุน ตามนางไป


            ขอรับ


            โอเซฮุนรับคำสั่งทันทีโดยไม่อิดออดเพราะแม้อยู่ภายนอกก็ได้ยินเสียงดังจากข้างในตลอดเวลา และจากที่อยู่กับองค์ชายมานาน ก็พอจะคาดเดาถึงสถานะของคนผู้นั้นได้ ทำให้องครักษ์หนุ่มตระหนักได้ว่าต้องระมัดระวังตัวมากเป็นพิเศษ


            อง—


            คิมจงแดรับความกดดันที่ส่งมาจากสายตาคมของผู้สูงศักดิ์หนึ่งเดียวในที่นี้ทันที เพราะติดปากจนเกือบเรียกขานยศศักดิ์ที่แท้จริงในสถานที่ที่หน้าตามีหูประตูมีช่องเช่นนี้ พอได้รับการตักเตือนไร้เสียงก็ต้องรีบหยุดปาก และเปลี่ยนคำเรียกขานเสียใหม่


            คุณชาย ข้าสงสัยมานานแล้วว่าท่านรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเขา


            กลิ่น


            กลิ่นอะไรหรือขอรับ


            เจ้าไม่ได้กลิ่น?


            ข้าน้อยมิเห็นได้กลิ่นอันใดเลยนะขอรับคิมจงแดตอบกลับอย่างงุนงง เพราะตั้งแต่การพบกันครั้งแรกถึงเมื่อครู่เบต้าหนุ่มมิได้กลิ่นอันใดเลย นอกเสียจากกลิ่นเครื่องแป้งและเครื่องหอมชวนมัวเมา อันเป็นเอกลักษณ์ของสถานที่แห่งนี้


            คิมจงอินเลิกคิ้วเล็กน้อย หลับตา สูดกลิ่นหอมของมวลบุปผาที่ยังคงติดอยู่ตามเสื้อผ้า ลอยฟุ้งอยู่ทั่วบรรยากาศชัดเจน ถึงแม้เจ้าของกลิ่นกายนั้นจะออกไปได้สักพักแล้วก็ตาม ขณะเดียวกันก็รู้สึกดีอย่างน่าประหลาด พึงพอใจเนื่องจากมีเพียงเขาคนเดียวที่ได้กลิ่นจากกายหอมหวานของอีกฝ่าย และอีกใจหนึ่งก็คิดอย่างหวงแหนว่าดีแล้วที่มิมีใครได้กลิ่นนั้น มิเช่นนั้นเขาจะไปตัดจมูกมันทิ้งเสีย


           

            ในเมื่อเป็นเช่นนี้...


            เหยื่อหอมหวานจะหนีรอดไปไหนได้?





 

            ท้องฟ้ามืดมิดยามราตรีในยามนี้ไร้เมฆบดบัง แสงจันทร์ส่องสว่างนวลละออง อาบไล้หลังคาบ้านเรือนผู้คนทุกตรอกซอกซอย ทั่วทุกบริเวณเต็มไปด้วยความเงียบสงัด ไร้สิ่งมีชีวิตในยามปกติ มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมเคล้าคลอมา เนื่องจากเลยเวลาดับตะเกียง[2]ไปมากแล้ว ทำให้ในยามนี้ไร้ผู้คนออกมาเดินเพ่นพ่านเฉกเช่นยามกลางวัน


            หาให้ทั่ว เขาต้องอยู่แถวนี้แน่


            คิมจงอินพูดอย่างมั่นใจ เนื่องจากรู้ดีว่าคนตัวหอมของเขาหากมิอยู่ในหอหมื่นบุปผาต่อ จะมิมีทางตรงดิ่งกลับบ้านเป็นแน่ ยิ่งรู้ว่าถูกสะกดรอยตามอีกยิ่งมิมีทางไปไหนไกล และน่าจะกำลังเดินวนไปมารอบเมือง ให้ผู้สะกดรอยหัวหมุนจนเหนื่อยก่อน แล้วถึงสลัดทิ้งเสียมากกว่า


            หากแต่จะโทษโอเซฮุนก็ไม่ได้ เพราะใครเล่าจะรู้ว่าโอเมก้าบอบบางคนหนึ่งจะมีวิชาตัวเบาเก่งกาจเช่นนั้น ทำให้องครักษ์หนุ่มเสียท่าถูกสลัดจนหลุด ถึงแม้จะเก็บกลิ่นอายระมัดระวังตัวมากกว่าวันนั้นแล้วก็ตาม แต่อีกฝ่ายก็รู้ตัวอยู่ดี


            เงาดำไหววูบกระโจนไปมาตามตรอกซอกซอย เดี๋ยวผลุบไปทางซ้าย เดี๋ยวโผล่มาทางขวา ปราดเปรียวรวดเร็วราวกับภูติพราย ชวนให้สับสนงวยงงยิ่ง แต่ภายใต้ความรวดเร็วกลับแฝงความเหนื่อยล้าอยู่ในที เนื่องจากโดคยองซูวิ่งวนทั่วสี่ทิศรอบเมืองนานกว่าครึ่งค่อนคืน[3]แล้ว หากแต่สัญชาตญาณยังรู้สึกอยู่ตลอดว่าไม่ปลอดภัย


            เพราะสัมผัสเฉียบคมยังคงรู้สึกว่ามีคนผู้หนึ่งสะกดรอยตาม จ้องมองกดดันมาทางด้านหลังเป็นระยะมาตลอด ทำเอาจิตใจโอเมก้าหนุ่มสั่นไหว ราวกับตอนที่สบเข้ากับสายตาคมกริบนั่น


โดคยองซูโคจรพลังไปที่ปลายเท้า ใช้แรงทั้งหมดกระโจนข้ามกำแพงทางซ้ายที วิ่งออกไปจากตรอกด้านขวาทีอย่างรวดเร็ว จนไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายคนที่ตามมา ถึงค่อยแอบเข้าไปนั่งพักในลานบ้านเงียบสงัดของคนผู้หนึ่งเพื่อพักเหนื่อย เพราะในยามนี้ขาของเขาล้าเสียจนขยับไม่ไหวแล้ว


            หลังจากปรับลมหายใจให้เป็นปกติ โดคยองซูมองซ้ายทีขวาทีอย่างระมัดระวัง แปลงโฉมเป็นหนุ่มชาวบ้านหน้าตาธรรมดาอย่างรอบคอบ เพราะชายหนุ่มบ้าน ๆ ออกมาเดินเตร็ดเตร่ในยามนี้ก็หาใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด พอสำรวจรอบกายเสร็จแล้ว โดคยองซูถึงเดินออกไปจากบ้านหลังดังกล่าว ลัดเลี้ยวไปตามตรอกซอกซอยอีกครั้ง จนเดินหายลับเข้าไปทางประตูหลังจวนแม่ทัพ โดยที่มิรู้เลยว่าในมุมมืดมุมหนึ่ง มีชายในชุดสีนิลกาฬยืนมองแผ่นหลังบอบบางนั้นหายเข้าไป


 

            จวนแม่ทัพงั้นหรือ?

           


           

 



            ภายในห้องทำงานของท่านแม่ทัพในยามนี้ยังคงสว่างสไวด้วยแสงจากตะเกียงน้ำมัน เหล่าบริวารที่เดินผ่านมาเห็น คงนึกว่าท่านเจ้าบ้านยังหารือเรื่องการทหารมิเลิกราอย่างที่ทำประจำเป็นแน่ หากแต่ครั้งนี้คงต้องคิดผิด เพราะแท้จริงแล้วนั้นสิ่งที่ทำให้ชายวัยกลางคนเคร่งเครียดจนมิอาจข่มตาหลับได้นั้น มิใช่เรื่องการจัดกำลังพล หรือเกี่ยวกับงานในกองทัพแต่อย่างใด


            ชานยอล


            ขอรับท่านพ่อ


            กลิ่นนั้นอีกแล้ว  ที่ติดตัวมากับน้องชายเจ้า


            โดคยองซอกพูดติดกังวล เพราะหลังจากลูกชายคนเล็กกลับมาจากหอหมื่นบุปผาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็เข้ามาเอาอกเอาใจคนเป็นพ่ออย่างเขาก่อน คงกลัวเขาโกรธที่กลับบ้านดึกดื่น ทำให้อัลฟ่าวัยกลางคนเช่นเขาได้กลิ่นอายทรงอำนาจ เข้มข้นรุนแรงกว่าวันนั้นเสียอีก เพราะมันเหมือนกับว่าอัลฟ่าหนุ่มตนนั้นกำลังประกาศเขตแดนและสร้างความเป็นเจ้าของลูกชายของเขา! แล้วจะให้คนเป็นพ่อเช่นเขานิ่งเฉยได้อย่างไรกัน!


            หรือว่าคยองซูจะมีคนรัก?


ชานยอลคาดเดาขึ้นมา เนื่องจากรับรู้ว่ากลิ่นอายเข้มข้นที่ติดตัวมาขนาดนั้น ต้องมีการกระทำบางอย่างที่ลึกซึ้งหรือใกล้ชิดเป็นแน่ แม้จะอาบน้ำชำระกาย รวมทั้งใช้ยากลบกลิ่นแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่สามารถปิดบังได้หมด หรือไม่ก็ตั้งใจให้คนผู้นั้นฝากฝังเอาไว้?


 แต่การคาดเดาก็เป็นเพียงการคาดเดา จะสรุปอันใดมากมิได้อยู่ดี


            ไม่ได้!”


            น้องยังเด็ก


            เพิ่งกลับมาเมืองหลวงไม่นานแท้ ๆ จะมีคนรักได้อย่างไร


            แถมเป็นใครมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ลูกเต้าเหล่าใครข้าก็มิเคยได้เห็น


            จะเข้ามาหลอกลวงหาผลประโยชน์จากลูกข้าหรือเปล่าก็ไม่รู้


            ข้าไม่ยอมเป็นแน่!”


                โดคยองซอกบริภาษยาวเป็นพรืด ไม่ปล่อยให้ผู้ใดกล่าวแทรกเลยแม้แต่น้อย


            ท่านพ่อ แต่น้องอายุยี่สิบแล้ว สามารถออกเรือนได้แล้วนะขอรับ หากจะแอบไปคบหาดูใจกับใครก็มิเห็นเป็น—


            ไม่ได้!”


            ท่านแม่ทัพในยามนี้นั่งไม่ติดที พูดตอบเสียงแข็ง มิยอมรับฟังเหตุผลอันใดเนื่องจากความหวงแหน เพราะต่อให้ลูกชายคนเล็กตนจะอายุยี่สิบ สามสิบ สี่สิบ ก็ยังถือว่าเด็กสำหรับคนเป็นพ่อแม่อยู่ดี แล้วไหนจะเรื่องไปคบใครสุ่มสี่สุ่มห้า ไม่รู้ว่าจะโดนหลอกหลวงให้ช้ำใจหรือไม่ พอคิดเช่นนั้นโดคยองซอกก็ยิ่งปวดใจที่ไม่รู้อะไรเลย


            จางอี้ชิง!”


            ขอรับท่านแม่ทัพ


            ไปตามสืบมาว่าคนผู้นั้นเป็นใคร แล้ววันนี้ลูกข้าได้พบใครบ้าง สืบมาให้หมด!”


            ขอรับ


            ถึงขั้นต้องใช้สายสืบเงาเลยหรือขอรับ?


            สายสืบเงาประจำตระกูลโด เป็นสายสืบที่มีเส้นสายในยุทธภพ ทำงานสอดรับขึ้นตรงกับหัวหน้าตระกูลเพียงผู้เดียว ส่วนมากจะไม่เรียกใช้หากไม่ถึงยามจำเป็นจริง ๆ อย่างเช่นสืบราชการลับระหว่างแคว้น หรือหาแหล่งลับของพวกกบฏ ไม่น่าเชื่อว่าในครานี้ท่านพ่อถึงกับเรียกใช้งาน ทำให้ชานยอลคิดไม่ถึงเลยว่าท่านพ่อจะใส่ใจเรื่องคู่ครองของน้องชายมากเช่นนี้...


            เพราะหากโดคยองซูรู้ว่าท่านพ่อสืบเรื่องราวของตนละก็คงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเป็นแน่ และคงกลายเป็นท่านพ่อที่ต้องตามง้องอนเด็กดื้อผู้นั้นอีกที ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าลูกชายมิชอบให้มาแอบสืบเรื่องส่วนตัว หรือตามคุ้มครองลับ ๆ ก็ตาม เพราะน้องชายเคยบอกว่ามิชอบที่ท่านพ่อทำเหมือนว่าตนเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลา แล้วท่านพ่อก็สัญญาเองแล้วแท้ ๆ ว่าจะไม่ทำ(ให้จับได้)อีก และถึงแม้ชานยอลจะสนใจอยู่บ้างก็ตาม หากแต่มิคิดจะทำเช่นท่านพ่อหรอก เพราะไปถามน้องชายตรง ๆ ก็ได้คำตอบเช่นกันอยู่แล้วแท้ ๆ


 

            แต่ในยามนี้ต่อให้พูดสิ่งใดไป


             ท่านพ่อคงมิถอนคำสั่งหรอกกระมัง...

 

 

            ในขณะเดียวกันภายในเรือนหนึ่งด้านทิศตะวันตก มีเด็กหนุ่มเจ้าของตากลมโตผู้หนึ่งหลับไหล อยู่ภายใต้ผ้าแพรผืนงามด้วยท่าทีเปี่ยมสุข โดยที่มิอาจรับรู้ได้เลยว่าในอนาคตอีกไม่ช้า กำลังมีเรื่องบางอย่างที่จะทำให้ชีวิตของตนเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่






---100%---

#เจ้าสาวไคซู








[1] ยาลวงเนตร เป็นยาที่จะทำให้ผู้กินเข้าไปเห็นภาพหลอนค่ะ แบบว่ามันจะสร้างภาพจากจินตนาการหรือความปรารถนาในตอนนั้นของผู้โดนยา ให้รู้สึกเหมือนว่าได้ทำอะไรเช่นนั้นอย่างที่ใจอยากทำจริงๆ (เราสร้างขึ้นมาเองนะคะ ยานี้ไม่มีอยู่จริง!!!555555)

[2] ดับตะเกียง หมายถึงเวลานอนค่ะ

[3] ครึ่งคืน ในความหมายนี้คือนานมากๆค่ะ ไม่ใช่ครึ่งคืนที่เป็นจำนวนเวลาแต่อย่างใด



27/12/18

แจ้งเตือนซ้ำเฉยๆค่ะ เพราะบางทีเหมือนมันไม่เตือน ;___; ขอโทษที่รบกวนคนอ่านแล้วด้วยนะคะ


26/12/18

TALK

-ไม่รู้อ่านตอนนี้แล้วทุกคนจะอยากปายาสลายความมั่นใจให้องค์ชายหรือเปล่า 555555 ฮืออออ ก็องค์ชายเขาทั้งสมบูรณ์พูนพร้อมด้วยรูปกายและสติปัญญาอ่ะ ;—; ทำไงได้! 55555

-ยกนี้องค์ชายชนะหรือแพ้ก็ไม่รู้! แต่คิมจงอินในงานเมื่อวานคือชนะใจเราอีกแล้ววว ยิงจนพรุนแต่เราไม่ตายเพราะต้องฟื้นขึ้นมาดูต่อ ฮือๆ ใจบางงงงงงงงง

-ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านแล้วก็ให้กำลังใจทุกๆอย่างเลยนะคะ เราอ่านคอมเม้นทุกอันอย่างตั้งใจจริงๆค่ะ อ่านหลายรอบด้วย แง เขินจัง ;—; เรามีความสุขมากๆเลยค่ะที่ทุกคนชอบ~ ขอบคุณทุกคำติชมที่ทำให้เราได้พัฒนาตัวเองขึ้นมากๆด้วยค่ะ รักกก (เขียนส่งท้ายปีมากเว่อ 55555)

-ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านนะคะ ขอบคุณมากๆจริงๆค่ะ♥





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 285 ครั้ง

992 ความคิดเห็น

  1. #965 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:12
    องค์ชายก็คือมั่นใจในตัวเองมากค่าาา ต้องการน้องและน้องก็ต้องชอบตัวเองด้วย ถถถถถ แต่พ่อน้องหวงมากนะคะ
    #965
    0
  2. #924 - cherish 。 (@picha-bow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 15:57
    เหมือนรอบนี้องค์ชายจะชนะอยู่นะ น้องดูประหม่าล่อกแล่กมากเลยตอนเป็นชอนซา5555555 แถมยังเหมือนน่าจะโดนจับได้ว่าอยู่ที่ไหนแล้วด้วยใช่มั้ย... แต่องค์ชายก็คือควรกินยาสลายความมั่นใจจริงๆ!555555555 ไม่เคยมีใครปฏิเสธเลยใช่มั้ยคะ งั้นเดี๋ยวเจอน้องเราค่ะ มั่นใจว่าแสบได้มากกว่านี้อีกมากแน่นอน- -+ แต่ที่หนีไม่พ้นเพราะคนพี่ได้กลิ่นนี่ น่าจะเพราะเป็นโซลเมทกันแน่ๆเลย งานนี้ยากหน่อยนะลูกคยองซุ;-;
    #924
    0
  3. #843 จีวอนชิ':) (@view1410) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 00:53
    อารมณ์แบบโซลเมทงี้มั้ยที่แบบรู้ว่าเจอเพราะสัญลักษณ์เฉพาะตัว
    #843
    0
  4. #632 kkolk (@kkolk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 12:36
    หมั่นไส้องค์ชายอะ อยากให้นกไปนานๆแล้วน้องรอดไปเรื่อยๆ เมื่อไหร่ท่านพ่อจะรู้ตัวซักทีคะว่าตัวเองนี่ทั้งสปอยล์ทั้งหวงน้องสุด สงสารพิชานยอล555555555
    #632
    0
  5. #579 suu193 (@blingsouree) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 22:24
    แหมจ้า องค์ชาย อะไรจะมั่นใจขนาดนั้นเพคะ แถมตีตราจองน้องไว้ขนาดนี้แล้ว คุณพ่อเขารู้แล้วน้าแบบนี้รึเปล่าถึงได้ออกสมรสพระราชทานได้ แต่ด่านคุณพ่อนี่ดูผ่านยากมากเลยค่ะ หวงน้องได้น่ารักมาก แล้วก็เขินเรื่องกลิ่นโอเมก้าด้วยแบบนี้แสดงว่าไม่มีใครได้กลิ่นเลยนอกจากอัลฟ่าจงอินคนเดียวงี้ หรือเป็นเรื่องของsoulmateรึเปล่า เดาๆ 5555555555 ส่วนน้องโอเมก้าหลับปุ๋ยหลังจากหนีออกมาได้อีกแล้ว หนีเก่งจริง ๆ รอบนี้ก็คงคิดว่าหนีพ้นอะเนาะ ลืมนึกไปว่าเหนือโอเมก้ายังมีอัลฟ่า แงงงงง อัลฟ่าที่เก่งมากด้วย
    #579
    0
  6. #532 MinGeeii (@MinGeeii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:48
    น้องโดนจับได้แล้ว โอ๊ยย น่ารักขึ้นทุกตอนเลย เอ็นดู
    #532
    0
  7. #521 meawai (@pp-domo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:38
    โหหหห กรี้ดมาก คุณชายแบบจะเอาแล้วอะ จะเอาแล้ว จริงจังมาก มากๆด้วย ยิ่งเขินเพราะปกติคุณชายไม่สนใจใครซักเท่าไหร่ แต่กับคนนี้คือสุดในทุกทาง เบต้ายังไม่ได้กลิ่น แต่เหมือนจะมีจงอินคนเดียวที่ได้กลิ่น? น่าสนใจมากๆ ยิ่งตอนบรรยายที่คยองซูเล่นขลุ่ยไม้โหแบบเขินแทน จงอินก็ร้ายอะ น้องก็เป่าไปเขินไป แง แต่เข้าใจเลยว่าน้องไม่ชอบให้คนมาบังคับจริงๆ ไม่เอาอะไรทั้งนั้นที่เป็นการบังคับ คยองซูน่าจะแอบโอเคกับจงอินแล้วนิดๆหรือเปล่า แต่เพราะจงอินบังคับเลยต้องบอกไปว่าไม่ชอบ ฮือ เขินมาก จนไม่รู้จะทำยังไงฮืออออ แล้วพี่ก็คือโหดมาก ตามจนเห็นน้องได้เข้าบ้านอีก โหดเว่อ โดนแน่ๆ ส่วนท่านพ่อนั้น เตรียมยิ้มแก้มบานเลยดีมั้ยคะ
    #521
    0
  8. #514 nanar1117 (@nang23) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:59
    ชอบบบ ชอบมากๆชอบทุกตัวละครเลย ชอบไรท์ด้วยที่แต่งเรื่องนี้มาให้เราอ่านกันนน
    #514
    0
  9. #469 p.nannapak (@dh15) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 02:14
    แสนตำลึง...ข้าน้อยล่ะอึ้งไปเลยเจ้าค่ะ 55555555 คือแบบคิดตามแบบที่ไม่รู้ว่าหญิงคนนี้คืออียูลอ่ะนะ และก็จริงอยู่ที่ถึงเป็นหญิงคณิกาก็มีค่ามีศักดิ์ศรีเหมือนกันแต่มันไม่น่าจะเป็นเรื่องปกติไหมล่ะ ที่จะมีคนจ่ายเงินถึงแสนตำลึงเพื่อซื้อตัวหญิงในหอนางโลม โฮ ใจป้ำมากๆ คิมจงอินในเรื่องนี้ก็คือคุณแด๊ดดี้ในฟิคยุคปัจจุบันดีๆนี่เอง 55555555 เอ้อ แล้วแจฮยอนจะมีบทบาทอะไรในอนาคตไหมนะ น้องเปิดตัวหล่อมากเลยอ่ะ แค่อ่านเจอชื่อน้องภาพน้องตอนยิ้มก็ลอยเข้าหัวมาแล้วอ่ะค่ะ ความหลงเด็กนี้ 555 แล้วคุณชายน้อยนี่ก็เหลือเกินเนาะ ต่อปากต่อคำเถึยงคำไม่ตกฟาก มันน่าฟาดก้นจริงๆอ่ะ 55555555 เออแต่แปลกใจอีกอย่างว่าขนาดระดับจงอินที่น่าจะผ่านโลกมาไม่น้อยยังไม่รู้อีกเหรอว่าการที่ได้กลิ่นน้องแค่คนเดียวมันน่าจะบ่งบอกถึงคุณลักษณะของคนเป็นเนื้อคู่กันอ่ะ แต่ก็สงสัยไปอีกว่าแล้วกลิ่นที่ท่านแม่ทัพได้กลิ่นจากที่จงอินแผ่อนาเขตในตัวน้องนี่จะใช่กลิ่นเดียวกับที่น้องได้กลิ่นจากจงอินรึเปล่า จะว่าตรงจุดนี้ก็สงสัยและมึนงงอยู่เหมือนกันนะคะ 5555555 พอพูดถึงท่านแม่ทัพแล้วจะไม่พูดถึงความหวงลูกโอเวอร์ก็ไม่ได้จริงๆ ถถถ ช่างน่าสงสารที่ไม่อยากให้ลูกมีคนรัก 55555 ตอนแรกคิดว่าจะเป็นพี่ชานที่หวงน้องจนโอเว่อสรุปไม่ใช่ค่ะ เป็นคุณพ่อนั่นเองที่หวงมาก ถึงกับยอมให้สายสืบเงาไปตามสืบเลยโว้ย แบบนี้ถ้ารู้ว่าเป็นองค์ชายสามท่านแม่ทัพจะช็อกขนาดไหนอ่ะ 5555555 แค่คิดก็ขำแล้วววววววว งานนี้วุ่นวายแน่ๆ เจ้าเด็กดื้อดูท่าจะไม่ยอมแต่ง่ายๆแน่นอน สู้ๆเพคะองค์ชาย~555
    #469
    0
  10. #358 kukieD (@kukieD) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 17:12
    เอาแล้วคุณชายน้อย รอดยากแล้วทีนี้
    #358
    0
  11. #316 โosๅเoมon (@niphaphorn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 13:42
    น้องงงง
    #316
    0
  12. #281 fern'fern (@minhofern) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 16:36
    ขี้เถียงมาก ชอบ สมน้ำสมเนื้อสุดๆ องค์ชายก็คือ อัลฟ่าที่หลงตัวเอง ขอให้น้องพยศๆๆๆ เยอะ เอาให้ปวดหัวไปเลยอะ ! แต่ชอบความลิ้นกับฟันนี้มาก ดูเหมาะกันสุด ขี้บังคับแล้วไงดื้อแล้วกัน อิอิ
    #281
    0
  13. #248 mayoell (@mayoell) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 01:51
    ชอบตอนน้องยั่วมากโคตรดื้ออะ จงอินปราบเลยย
    #248
    0
  14. #243 mamawiwi (@mamavivi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 16:22

    องค์ชายสามไปหาว่าเค้าชอบตัวเองอย่างนี้ก็ได้เหรอ รุกแรงเวอร์ แต่เอาใจคนเชียร์ไปเลยเจ้าค่ะ เชียร์องค์ชายสามปราบน้องคนดื้อให้ได้นะเจ้าคะ สมน้ำสมเนื้อกันมากเลยค่ะคู่นี้

    #243
    0
  15. #166 zao (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 10:26

    คุณพ่อขี้หวงมากๆ แอบหมั่นไส้ความมั่นของคุณชายเขามาก ๆ ค่ะ แต่ก็คือเขินมากตอนที่คุณชายรู้ว่สได้กลิ่นบุปผาจากตัวคยองแค่คนเดียว

    #166
    0
  16. #164 PHXXH_ (@MYHH412) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 17:21
    ย้ากกกกกก ยัยน้องน่ารักมากๆเลยอุแงงงงงง คุณพ่อหวงน้องขนาดนี้ จงอินว่าไงคะะ
    #164
    0
  17. #163 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 16:40
    คุณชายยยยยยยยรุกรุนแรงมากกกกกก
    #163
    0
  18. #162 mmiisoo (@misobass) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 13:46
    ท่านแม่ทัพคะ คุณชายน้อยถูกองค์รัชทายาทหมายปองเจ้าคะ
    #162
    0
  19. #161 129'kihae (@psjkimkibum) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 13:45
    รู้จวนแล้ว!! องค์ชายมาสู่ขอน้องเร็วๆเลยยย ฮือออ ฟินมากค่าาา
    #161
    0
  20. #160 Like Magic, (@lovepkpt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 10:30
    ชอบๆ ยัยน้องแสบขนได้เรื่องแล้วว
    #160
    0
  21. #157 *D,, (@junejung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 08:28
    อยากจะยื่นผ้าเย็นเรียกสติให้พ่อพระเอกค่ะ มั่นหน้าไปอีกกกกก ขนาดนี้แล้วรู้สึกเหม็นความมั่นหน้าแทนน้องจริงๆ555555 แล้วดู.. ไปปล่อยกลิ่นวางอนาเขตใส่น้องแบบนี้แล้ว ตั้งใจจะทำอะไรคะพี่องค์ชาย! พ่อเค้าหวงไม่รู้รึไง5554

    น้องซนจริงๆเลยอะ ชอบความซนความน้องน้อยแบบนี้จัง แสบสันน์น่าเอ็นดูสุดๆ แบบนี้จะไม่ให้พ่อกับพี่ชายหวงได้ไงเนอะ

    รอตอนต่อไปเลยค่ะ อยากรู้แล้วสิว่าพี่องค์ชายเราจะจัดการวิธีไหนจนได้น้องมาครอบครอง รีบมาต่อไวๆนะคะ ชอบเรื่องนี้มากกก
    #157
    0
  22. #156 คุณโดดีโอ (@pprang39) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 07:47
    โอโหห 55555 องค์ชายเอาความมั่นใจมาจากไหนเยอะแยะไปโมเมว่าน้องชอบตัวเองเฉยเลย ขนาดน้องปฏิเสธจนเหนื่อยก็ยังเชื่อแบบนั้น ฮาอะก็พี่เฟอร์เฟคขนาดนี้ใครจะต้านทานไหวเนอะ 55555 ท่านพ่อคยองซูน่ารักมากหวงลูกสุดกลัวโดนคนหลอกตั่งต่าง อยากบอกพ่อว่ามีแต่ลูกพ่ออะไปหลอกคนอื่นนนน 55555 แล้วจงอินรู้แล้วว่าคยองซูอยู่กับท่านแม่ทัพรอดูเลย ว่าจะสู่ขอเลยหรือจะเข้าทางพ่อก่อนบ้างเพราะพ่อหวงมากๆๆๆๆแต่ปกติถ้าขอเลยก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ละ แล้วพ่อคงจะสบายใจด้วยคู่ครองลูกมีหัวนอนปลายเท้าละ 555
    #156
    0
  23. #155 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 06:43
    คยองซูแสบมาก5555555555
    องค์ชายก็แกล้งน้อง
    #155
    0
  24. #154 PrinceKD (@lovetkmopa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 06:35
    ชอบความเข้าข้างตัวเองขององค์ชาย 5555 คยองซูก็แสนซนจริงๆ องค์ชายมีความหึงหวงคิดว่าคยองอาจจะใช้มารยานี้กับชายอื่น แถมคนที่เป็นโซแมทกันจะรับรู้ถึงกลิ่นของกันแระกัน ที่มีเพียงคู่แท้ของกันแระกันเท่านั้นที่ได้กลิ่น เนี่ยตอนหน้าคงมาสู่ขอแล้วแน่ๆ
    #154
    0
  25. #153 Mysweet_Dyo (@MYSweet_Dyo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 03:49
    ชอบความมั่นหน้าขององค์ชายเสียเหลือเกินเพคะ 55555555 จงอินคงมีแต่คนคอยมาเสนอตัวให้ตลอดเวลาจริงๆอ่ะ แบบทั้งชีวิตคือได้อะไรมาง่ายๆ แต่นี่ดันมาถูกอกถูกใจเจ้าน้องจอมดื้อแสนพยศ ขนาดกอดรัดอยู่กับตัวยังปล่อยให้หลบหนีไปอีกจนได้ เค้าเกิดมาเพื่อคู่กันนะคะ เหมาะสมกันจริงๆ 555555 นี่ถ้าท่านแม่ทัพรู้ว่าคนที่มาติดพันลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเป็นใครจะเป็นยังไงเนี่ย จะขัดขวางก็คงไม่ไหวละ อิอิ แต่จงอินคงได้รู้เร็วๆนี้ล่ะว่าอียูลที่แท้ก็คือคยองซู อยากเห็นตอนเค้ารู้ฐานะกันจริงๆแล้ว ต้องสนุกมากกกกกกก แง ;____;
    #153
    0