มีเรื่องเล่าว่า..มีพระองค์หนึ่งชอบทำอะไรแปลกๆ
วันหนึ่งพวกกรุงเทพฯ เอากฐินไปทอดที่วัด จัดงานกันใหญ่โต
มีหนัง มีลิเก มีดนตรี ผู้คน แห่กันมามืดฟ้ามัวดิน
ก่อนทอดกฐิน ผู้คนมารวมกันเต็มศาลา
หลวงพ่อเรียกเด็กวัดมา บอกให้ไปเอาเนื้อจากโรงครัวมาก้อนหนึ่ง
แล้วเอาเชือกมาด้วย หลวงพ่อจัดการเอาเนื้อผูกติดกับหลังหมา
ผูกเสร็จก็ปล่อยหมา หมาเห็นเนื้ออยู่บนหลัง ก็ไล่งับ
พอหัวโดดงับ ตัวก็ขยับหนี
เพราะหมามันกัดหลังตัวเองไม่ถึง ( เหมือนครูฝึกสั่งโดดกัดหู -*- )
ยิ่งโดดงับเร็ว ก้อนเนื้อก็หนีเร็ว โดดไม่หยุด เนื้อก็หนีไม่หยุด
น่าสงสารหมามาก หมาโดดอยู่นาน
งับเนื้อเท่าไรก็ไม่เข้าปากซักกะที
ผู้คนบนศาลาพากันหัวเราะชอบใจ
หัวเราะเยาะหมาว่าทำไมมันถึงโง่หยั่งงี้
ไล่งับจะกินเนื้อที่ตัวเองไม่มีทางไล่ตามทันตลอดชีวิต
หลวงพ่อมองดูด้วยความสนุกสนาน
จนหนำใจแล้ว ก็แก้เชือกออกจากหลังหมา
แล้วหันมาพูดกับญาติโยมว่า
"มนุษย์เรามีความรู้สึกว่าตัวเองพร่อง ตัวเองยังไม่เต็ม
เราอยากสวย อยากทันสมัย
ไปหาซื้อเสื้อผ้าที่สวยที่สุด ทันสมัยที่สุดใส่
ดีใจได้เดือนเดียว มีรุ่นใหม่ออกมาอีกแล้ว สวยกว่า อินเทรนกว่า
อยากได้โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ ซื้อเสร็จสามเดือนรุ่นใหม่ก็โผล่มาอีกแล้ว
ซื้อคอมพิวเตอร์ทันสมัยที่สุด สองเดือนต่อมา มีรุ่นใหม่กว่าออกมา
ของเราตกรุ่น
ซื้อรถยนต์ทันสมัยที่สุดแพงมาก
ขับได้หกเดือนมีรุ่นใหม่ออกมาอีกแล้ว ทันสมัยกว่า แพงกว่า
ของเรากลายเป็นเชย
เราต้องก้มหน้าก้มตา ทำงานทั้งวันทั้งคืน
หาเงินมาเพื่อมาทำให้ตัวเองทันสมัย
ซื้อเสื้อผ้าใหม่ มือถือใหม่ คอมพิวเตอร์ใหม่
รถยนต์คันใหม่ เหน็ดเหนื่อยแสนสาหัส
...เพื่อไม่ให้ตัวเองตกรุ่น…
ปัจจุบันเรากำลังไล่งับ ความทันสมัย
เหมือนหมาที่ไล่งับเนื้อบนหลังของมัน
ทั้งที่รู้ว่า…ต่อให้ไล่งับทั้งชีวิตก็ไม่มีทางตามทัน...น่าสงสารมั้ยโยม"
คนเต็มศาลาเมื่อกี้หัวเราะครึกครื้น ด่าว่าหมามันโง่
ตอนนี้เงียบสนิท เหมือนไม่มีคนอยู่
ไม่รู้ว่ากำลังสงสารหมา...หรือกำลังทบทวนความโง่ตัวเอง
คัดลอกจาก...คุณ med_med
[url]http://www.dhammajak.net [/url] |
ที่มา : แก้วไดอารี่ |
ความคิดเห็น
พระบรมราโชวาท พระราชทานแก่ข้าราชการพลเรือน เนื่องในวันข้าราชการพลเรือน วันที่ ๑ เมษายน ๒๕๒๗
Gangkaitia "รักในหลวง"