กรุ่นไอรัก

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 มันเรียกว่า...ความจำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

 
ตอนที่ 7 มันเรียกว่า...ความจำเป็น


หลังจากวันนั้น เธอและเขาก็ดำเนินชีวิตของแต่ละคนไปตามปกติ เธอและเขาต่างไม่ได้มีเบอร์โทรศัพท์ของกันและกันเลย ไม่มีใครเอ่ยขอ แม้เขาจะยื่นข้อตกลงเอาไว้ก็ตาม ความกังวลเรื่องท้องของเธอหายไป เธอไม่ได้ท้อง เพียงแต่ยังไม่มั่นใจว่าระหว่างเธอและเขาคืออะไร

ช่างโชคดีที่เธออยู่ที่ได้อย่างสงบ ไม่ต้องเจอเขา...จนกระทั่ง

"สวัสดีครับ" อยู่ดี ๆ เขาก็มายืนตรงหน้า อยู่ในห้องของภัทราเพื่อนของเธอ วันนี้มีนัดสังสรรค์ระหว่างเด็กไทยที่อยู่ในมหาลัยนี้ เธอน่าจะปฏิเสธ แต่ตอนนี้จะทำอะไรได้

"อย่าบอกนะว่าไม่รู้ว่าพี่ณัฐมา" เพื่อนรักของเธออย่างภัทราอดไม่ได้ที่จะแสดงความแปลกใจ อาจเพราะคุณพ่อของณัฐคุณแต่งงานกับคุณแม่ของเธอ 

"พอดีพี่เองไม่ได้บอกออมว่าจะมาครับ" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มองหน้าลูกเลี้ยงของคุณพ่อเขา โดยไม่ได้เอ่ยอะไร เขาและเธอต่างทำตัวได้ปกติในงานเลี้ยง ทักทายกันตามมารยาท

"อีกหน่อยพี่ณัฐก็กลับเมืองไทยแล้ว น่าเสียดายจริง ๆ นะคะ" ภัทราไม่ได้ปิดบัง เธอแสดงออกว่าสนใจเขา หากพี่ชายของพ่อเลี้ยงเพื่อนไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ออกมาเป็นการตอบรับ หรือเพราะว่าเพื่อนเธอเด็กไป 

"ฉันชอบพี่ณัฐ" ก่อนหน้าภัทราเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมายามอยู่กับเธอเพียงสองคน

"บอกทำไม" ไม่ใช่ไม่รู้ว่าภัทราชอบณัฐคุณ แต่มนุวดีเลือกไม่รับรู้ เพราะว่าไม่อยากพบปะกับณัฐคุณให้มากนัก แล้วภัทราก็เป็นฝ่ายร้องขอขึ้นมาจนได้

"ก็ช่วยหน่อย..ไม่ได้หรือไง ไหน ๆ ก็เป็นน้องสาวพี่ณัฐ ผ่านทางแกมีหรือพี่ณัฐจะไม่สนใจฉัน" แล้วพอเพื่อนร้องขอก็กลายเป็นเธอที่ต้องรับปาก แต่ยังโชคดีที่เธอไม่ต้องทำอะไร เพราะทุกครั้งเพื่อนเธอก็เป็นฝ่ายติดต่อฝ่านชายเองโดยไม่ได้ไหว้วานเธอแต่อย่างใด

เธอก็ยังคงหาทางหลบเลี่ยงด้วยการไม่มาเจอหน้า พยายามที่จะทำอย่างที่ตั้งใจไว้ในตอนแรกคือต่างคนต่างอยู่ให้มากที่สุด 

แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่ประสงค์ก็เกิดขึ้นจนได้ นั่นคือการมาเยือนของคุณแม่เธอและครอบครัวใหม่ของท่าน มันก็คุณพ่อเขาคุณวิศรุตที่มาพร้อมกับน้องสาวและน้องชายของเขา 

ในวันเดียวกันเธอก็ได้รับการติดต่อจากเขา ณัฐคุณเองก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดมากนอกจากบอกสาระสำคัญ

"คุณน้ามุนินทร์คงบอกแล้วว่าจะมาเที่ยวพร้อมกับคุณพ่อและน้อง ๆ พี่ เราคงต้องจัดโปรแกรมเที่ยว" 

"ค่ะ" เธอตอบรับง่าย ๆ สั้น ๆ 

"ทุกคนคงพักที่บ้านพี่...ออมโอเคไหม ถ้าหากออมจะพักที่นี่ด้วยก็ได้นะ"  

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนอนที่นี่แหละ" หลังจากนั้นเธอและเขาเพียงตกลงรายละเอียด วันและเวลา ทุกคนพักที่นั่นแล้วอย่างไร เธอก็แค่ take care ดูแล แล้วก็กลับมานอนที่อพาร์ทเมนท์ตัวเอง หากชวนคุณแม่เธอมานอนที่อพาร์ทเมนท์ของเธอบ้างจะเป็นไรไป

แล้วนี่เธอและเขาต้องญาติดีกันหรือไงนะ ทำเหมือนรักใคร่กลมเกลียวให้ถูกใจคุณแม่ตัวเองหรือเปล่า

ผ่านไปอีกหลายวัน เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากเขา

"ออกมาเจอกันข้างนอกได้ไหม จะได้คุยเรื่องโปรแกรมเที่ยว"

"คุณวางโปรแกรมไปเลยก็ได้ค่ะ ฉันเพิ่งมาได้ไม่นาน ไม่ค่อยรู้จักสถานที่นักหรอก" จะครบปีแล้วเรียกว่าไม่นานไหมเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าเมื่อเทียบกับเขาแล้ว เขาย่อมรู้สถานที่เที่ยวมากกว่าเธอแน่นอน

"จะเอาแบบนั้นก็ได้" เป็นเรื่องที่ดีไม่น้อยที่เขาไม่ได้เซ้าซี้เธอให้มากความ และเธอเองก็พอใจ

...........


เหตุใดเขาจะดูไม่ออกว่าเธอจงใจหลบหน้า ระยะเวลาที่ผ่านมาเรียกว่านานหรือไม่สำหรับเธอเขาไม่คิดจะใส่ใจอีกต่อไป 

จะเหตุบังเอิญหรืออะไรก็ตามวันนี้เขาเห็นบนรถบัส พอจะเดาออกว่าเธอคงกลับมาที่พัก เพราะเขาเองไม่ได้มีธุระอะไร เรื่องการมาเยือนของคุณแม่เขาและคุณแม่เธอก็เป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องพูดคุยตกลงกัน

"พี่อยู่ที่หน้าอพาร์ทเมนท์" ณัฐคุณส่งข้อความบอกเธอ หลังจากที่เขาเห็นเธอเข้าไปในอพาร์ทเมนท์ เธอไม่ได้อ่านข้อความ เขายืนรอจนเห็นคนมา จึงได้เดินตามเข้าไปด้านใน

เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ขณะที่เขาเดินไปยังห้องเธอ

"มีธุระอะไรกับฉันหรือคะ" ห่างเหินเหมือนปกติ เขาอดยิ้มไม่ได้ นำ้เสียงแบบนี้มีหรือจะไม่รู้ว่าเธอไม่อยากจะสนทนากับเขา แต่เป็นเรื่องที่เขาต้องสนใจหรือ

"เปิดประตูให้ด้วย พี่อยู่หน้าห้องออม" เขาตัดสายไปทันที ยืนรอด้วยความสงบ ก่อนที่เธอจะเปิดประตูออกมา สีหน้าเรียบของเธอทำให้เขาไม่เอ่ยอะไร เพียงเดินเข้าไปในห้อง

"มีอะไรจะคุย ทำไมไม่นัดไปเจอกันข้างนอก" เขารู้ว่าเธอหมายความว่าอย่างไร แต่ที่ทำหน้าตานิ่งเฉยแบบนี้คือสิ่งใด จะบอกว่ายิ้มก็ไม่ใช่ 

"นัดที่นี่แหละสะดวกดี" ได้ยินคำตอบแล้วเธอนึกอยากจะถามต่อว่าสะดวกแบบไหน..สะดวกอย่างไร  แต่ตอนนี้คือเพียงมองหน้าเขา แล้วก็ต้องโมโหอีกครั้งกับคำถามที่แสนเรียบง่าย

"จะไม่เชิญพี่นั่งหรือไง"  

ไม่มีคำตอบให้เขา หญิงสาวเดินนำเขาเข้าไปด้านใน ไม่คิดจะดูแลอะไรเขาหรอก แต่ก็เป็นเรื่องที่เสียไม่ได้เพราะรู้ว่าเขาจะมาคุยเรื่องการมาของคุณแม่เธอ แล้วก็ครอบครัวของเขา

"ฉันไปเอาน้ำมาให้ คุณจะดื่มอะไรไหม"

"ไม่อยากได้น้ำ...มีไวน์ไหม"  ไวน์หรือจะมาดื่มไวน์ในห้องเธอ...กำลังจะเอ่ยคำตำหนิเขา แต่พอเห็นสีหน้าและแววตา ก็ทำให้เธอเดินไปหยิบไวน์ในตู้เย็นที่อยู่ไม่ห่างไปเท่าไหร่มาเปิดและเทลงแก้วให้เขา

"ไม่ดื่มด้วยกันหรือ" ชายหนุ่มเอ่ยชวนเธอ ก่อนจะยกไวน์ใจแก้วขึ้นจิบ เธอไม่ได้ตอบ กำลังจะขยับไปนั่งลงอีกข้างเขากลับจับแขนเธอเอาไว้ ก่อนจะกระตุกเพียงนิดเดียว เธอก็เซลงมาหาตัวเขาแทบจะทันที

"ทำแบบนี้ได้ไง" เธอเงยหน้าขึ้น ตวาดเขาด้วยน้ำเสียงอันดัง 
 
"แบบไหน...ลืมไปแล้วหรือ ว่าเราตกลงกันไว้ว่าอย่างไร" เธอพยายามลุกจากอ้อมกอดของเขา มือที่ถูกกอดรัดเปลี่ยนเป็นสองมือเมื่อเขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ ก่อนที่เธอเองจะโดนอุ้มขึ้นมาพร้อมกับการลุกของเขา

"พี่มีเรื่องจะคุยด้วย...แต่ไม่อยากคุยตรงนี้" ไม่อยากคุยตรงนี้ แล้วก็ไม่ต้องบอกหรอกว่าที่ ๆ เขาอยากจะคุยคือที่ไหน

"อย่าทำแบบนี้" ไม่ได้ร้องขอ แต่เป็นการสั่งเขา...แล้วเขาสนใจกับคำพูดของเธอไหม ไม่เลย นอกจากไม่สนใจแล้วยังพูดขึ้นมาง่าย ๆ เหมือนไม่ใส่ใจเลยว่าที่เขากำลังคิดจะทำคือเรื่องอะไร

"ถ้ายังไม่อยากแต่งงาน...ออมก็ควรรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร" ทั้งที่ไม่ได้คิดจะทำอะไรอย่างนี้ แต่เพราะท่าทางของเธอกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา อยากเอาชนะ อยากรู้ว่าเธอจะทำอย่างไร แล้วมันก็มากกว่านั้น มาก..แต่เขาขี้เกียจหาเหตุผลให้กับเธอเอง

มันเป็นความจำเป็น ที่เธอต้องทำตามข้อตกลง สิ่งที่เกิดขึ้นคราวก่อน เขาเองก็สมควรต้องรับผิดชอบเธอ แต่เพราะเธอเลือกแล้ว เลือกปฏิเสธ เลือกรับเงื่อนไขนี้ แบบนี้ก็ไม่ถือว่าเขาเอาแต่ใจ แต่เป็นเพราะเขาทำตามใจเธอแค่นั้นเอง 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

547 ความคิดเห็น

  1. #547 Patna (@pat-1311) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 12:18

    มาต่อด้วยน้า เค้าอยากอ่าน

    #547
    0
  2. #11 cactus (@jupu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 00:28
    จิงอ่ะ เพื่อนออม
    พี่ณัฐกลับไทยแล้วหรอ
    #11
    0