คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 32 : อนาตาเซีย


     อัพเดท 11 ม.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 31,143
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 401 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 32 : อนาตาเซีย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 513 , โพส : 11 , Rating : 97% / 12 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


อนาตาเซีย
 

อาธีน่ากับไคอยู่คุยกันที่ดาดฟ้าเรือจนกระทั่งค่ำเมื่อไร่ก็ไม่รู้ ไคได้เห็นมุมหนึ่งของหญิงสาววัยไล่เลี่ยกันที่เก่งกาจแต่ก็จุดที่อ่อนแอและมุมที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อยเลย อาธีน่าเป็นคนประเภทที่ว่าเฮี้ยบแบบคุณครูจอมดุ แต่ในคำว่าเฮี้ยบคำว่าดุนั้น กลับมีความน่ารักและอ่อนโยนซ่อนอยู่อย่างน่าประหลาดใจ เขาถึงกับนึกขึ้นมาได้ว่าเพราะอะไรแองเจล่าที่เป็นคนประเภทคล้ายๆกันถึงเข้ากับอาธีน่าได้ดี เพราะทั้งสองคนต่างเป็นหญิงสาวที่มีความแข็งแกร่งเหมือนเพชร แต่ภายในกลับบอบบางอย่างตกใจ

            แต่อย่างไรก็ตามไคก็ต้องไปทำอาหารเย็นในเรือเวทมนต์ลำนี้ก่อนที่มันจะกลายสภาพเป็นเรือจริงเพื่อตบตาผู้คนบนฝั่งอนาตาเซีย

            อาหารมื้อนี้ได้รับการสนับสนุนจากนีสอีกเช่นเคย ที่อาศัยหุ่นกระป๋องที่ยังพอมีเวทมนต์ของบันหลงเหลืออยู่ไปเก็บเอาหอยนางรมและหอยต่างๆขึ้นมาให้ไคทำเป็นอาหาร ซึ่งก็ถือว่าเป็นทางเลือกที่ฉลาดมากเพราะมันอร่อยชนิดแค่เอาไปทำความสะอาดและย่างก็นำมากินได้แล้ว

            ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างเพลิดเพลินไปกับอาหาร ไคเองก็ไม่เคยได้กินหอยมาแบบกินเท่าไร่ก็ได้ที่อยากกินก็เลยไม่ได้สังเกตคนอื่นๆเท่าไร่ว่าแต่ละคนรู้สึกอย่างไรกับอาหาร

            นอกจากเทรนที่จะใส่ชุดเกราะดูเทอะทะแล้ว คนอื่นก็แต่งตัวธรรมดาๆนีส บัน อเลนและฮามันที่อยู่ในหน่วยใช้แรงงานถึงกับมียูนิฟอร์มของตัวเอง ซึ่งก็เป็นแบบเดียวกับกะลาสีเวทมนต์ใส่อยู่ แองเจล่าใส่ชุดสีขาวแต่เป็นแบบกึ่งชุดนักเดินเรือกับชุดนักบวช ส่วนรันเดียคนนี้ใส่ชุดเดินเรือเหมือนกับอาธีน่าเพียงแต่ต่างกันที่แฟชั่น ซึ่งของรันเดียเป็นชุดสีน้ำเงินเข้มเน้นรูปร่างหน้าอกเป็นหลัก

            และคนสุดท้ายที่แต่งตัวไม่เหมือนใครก็คือมาเนีย ที่ใส่ชุดแขนยาวขาวยาวซึ่งดูเหมือนเป็นชุดนอนมากกว่า ซึ่งเจ้าตัวก็ดูอายๆเหมือนกันน่าเสียดายแทนคานันที่เจ้านีสเก็บอาหารทะเลมาเอาใจเยอะแยะแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะหลับลึกจนไม่ได้ยินเสียงเรียกของไคไปซะแล้ว

           

            หลังจากอาหารเย็นทุกคนก็ออกมาที่ดาดฟ้าเรือ มาเนียชูข้อมือของเธอที่มีมังกรสีเงินรูปแบบเดียวกับไคก่อนที่ตัวเรือจะสั่นๆ มีแสงสีทองครอบคลุมไปทั้งตัวเรือ ซึ่งเท่าที่ไคอ่านจากคู่มือมามันคือการแปรสภาพกลับเป็นเรือต้นแบบหรือเรือธรรมดาๆ

            เรือลำนี้เป็นเรือเดินสมุทรขนาดกลางธรรมดาๆนะคะ ห้องของกัปตันจะอยู่ที่ชั้นบนสุดของเรือ ด้านในสุดซึ่งจะเป็นห้องแผนที่ด้วย มีทั้งห้องนอนห้องน้ำในตัว ถัดออกมาจะเป็นห้องพักรับแขกซึ่งจะมีด้วยกันทั้งหมดสี่ห้อง มีห้องน้ำในตัวความสะดวกสบายคงไม่เท่าห้องของกัปตันเรือนะคะ

ที่ชั้นที่ใต้ท้องเรือจะแบ่งซอยออกเป็นสองชั้น คือชั้นแรกเป็นห้องเก็บสินค้าและห้องของกะลาสีคะ ชั้นที่สองเป็นห้องที่มีแต่รูปปั้นหินถ่วงน้ำหนักเรือคะมาเนียอธิบาย

แล้วเรื่องเรือเราจะควบคุมยังไงอาธีน่าที่เอ่ยถามขึ้นซึ่งตรงกับใจของไคทีเดียว

คะ ควบคุมแบบธรรมดาๆคะ ซึ่งมาเนียสามารถควบคุมมันผ่านทางกำไลข้อมืออันนี้ได้คะ แต่ว่ายังไงก็ต้องมีคนไปยืนทำท่าขับเรืออยู่ตรงพวงมาลัยเรือด้วยนะคะ ตรงนั้นจะทำยังไงก็ได้ไม่มีผลคะมาเนียอธิบาย ไครู้สึกทึ่งกับเรือลำนี้จริงๆ มันสมควรเป็นสุดยอดของสุดยอดพาหนะเลยทีเดียว

งั้นก็ฝากด้วยนะ.... เอาละนะ อย่างที่มาเนียอธิบายไปว่าห้องชั้นดีจะมีอยู่ห้าห้อง คือห้องของกัปตันและห้องรับแขกอีกสี่ห้อง ไคอยู่ที่ห้องของกัปตันพยามอย่าให้คานันออกมาป่วนเพราะเราไม่รู้หรอกว่าจะโดนใครใช้เวทมนต์จับตาดูอยู่ ภูติแห่งความมืดมีค่ามากพอให้ฆ่าเพื่อให้ได้มาเลยนะเราไม่อยากมีปัญหาตรงนั้น

แองเจล่า ไปจัดการห้องหนึ่งให้เป็นห้องเก็บยาซะ ทำยังไงก็ได้ให้ดูเหมือนว่ามันอยู่ที่นั่นมานานพอดูแล้วรกหน่อยไม่เป็นไร แล้วต้องคำนึงด้วยว่าเป็นห้องยาที่อยู่บนเรือต้องมีของพวกเชือกกั้นกันพวกสมุนไพรล้มระเนระนาดด้วยนะ

รันเดีย เธอเอารายการสินค้าที่ได้ไปแยกให้ออกและประเมินราคาทำออกมาเป็นสมุดบันทึกรายรับรายจ่าย ประสานงานกับแองเจล่าเรื่องตัวยาเธอจะต้องทำทีเป็นว่าเราติดต่อซื้อยามานานแล้ว และไม่มีการขาดทุนสำหรับเรื่องนี้

มาเนียไปนอนที่ห้องหนึ่ง เดี๋ยวรันเดียช่วยมาเนียตกแต่งห้องให้เป็นห้องที่สมศักดิ์ศรีของเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรครึ่งมนุษย์ด้วยนะ อุปกรณ์อะไรถ้าหาไม่ได้เดี๋ยวลอบซื้อเอาที่ฝั่งอนาตาเซียนี่แหละ และก็ห้องสุดท้ายจะเป็นห้องเก็บหนังสือการเดินทาง อันนี้ชั้นจัดการเอง ผู้ชายที่เหลือให้ไปนอนที่ชั้นที่สองอาธีน่าสั่งการอย่างละเอียดละออ ผู้ชายหลายคนทำหน้าเหมือนไม่อยากยอมรับ

เดี๋ยวก่อน คือชั้นน่ะอยากจะขอไปเฝ้าที่หน้าของไคเทรนรีบท้วงขออนุญาต อาธีน่ามองหน้าเทรนด้วยสีหน้าพินิจก่อนพยักหน้า

ดีมาก แต่นายจะได้แค่โต๊ะเก้าอี้ยาวแค่นั้นนะ แล้วก็ต้องประจำจุดหน้าห้องของไคตลอดด้วย จะเข้าไปคุยเล่นกับไคไม่ได้อาธีน่าย้ำ

แค่นั้นก็พอแล้วเทรนยอมรับอย่างง่ายดายเกินคาด

...แล้วเธอจะนอนที่ไหนละ ห้องหนังสือเหรอ ชั้นว่านั่นมันเหมาะจะเป็นห้องของไคที่เป็นบรรณารักษ์มากกว่าอีกนะนีสเอ่ยขึ้นมาขำๆ แต่อาธีน่ากลับมีสีหน้าระเรื่อๆแววตากระด้าง

ห้องหนังสือนั่นแหละ มันไม่ใช่เรื่องเหมาะไม่เหมาะแต่มันเป็นเรื่องของการสวมบทบาท เหมือนการแสดง เข้าใจไหมอาธีน่าตอบเสียงแข็ง จนนีสยิ้มแห้งๆที่สาวจอมเฮี้ยบไม่รับมุก

 

          ทุกคนค่อยๆแยกย้ายต่างก็อยากเห็นสถานที่ๆตัวเองต้องอยู่ ไคเองก็เหมือนกันเมื่อเขาเดินขึ้นบนไดวนขึ้นไปยังส่วนที่สูงที่สุดของเรือพร้อมกับสาวๆที่เดินนำหน้าไป

            นายจะไหวเหรอได้นอนแค่บนโซฟาเองไคเอ่ยถามเทรนที่เดินข้างๆอย่างเงียบๆ

            ไหวสิ อันที่จริงไม่นอนสักหกวันก็ยังได้แต่คงต้องของงีบสักชั่วโมงต่อวันเทรนเอ่ยอย่างน่าตะลึงไคถึงกับหยุดเดินอ้าปากค้าง

            ...ไม่เห็นแปลกเลย อเลนน่ะไม่นอนตลอดสองเดือนหมอนั่นก็ทำมาแล้วนะอาธีน่าที่เดินตามหลังมาพูดแทรกจนไคยิ่งอึ้งไปกับความอึดมหาอึดของเหล่าเพื่อนๆ

            นักรบมังกรก็แบบนั้นแหละ ส่วนใหญ่มีความแข็งแกร่งจนคนธรรมดาเทียบไม่ติดเทรนตอบกลับอย่างปกติ ไคถึงกับนึกถึงกลุ่มสี่นักรบมังกรที่เขาพบเจอหากเป็นจริงดังว่าเขาก็เห็นพวกนั้นแค่ด้านเดียวเท่านั้นเองยังมีอีกหลายด้านเลยทีเดียวที่เขายังไม่ได้เห็น

            ไคไม่ได้พูดอะไรอีก เขาบอกราตรีสวัสดิ์เทรนแล้วก็เดินเข้าห้องของกัปตัน ตอนแรกไคมีความคิดว่านี่คงเป็นห้องที่คล้ายๆกับห้องกัปตันในหนังเกรดห่วยๆที่เขาเคยดู แต่เขาก็ต้องปัดความคิดนั้นทิ้งไปแทบจะในทันทีเพราะในห้องนั้นเป็นห้องชั้นดี

            มันเป็นเหมือนห้องของซีอีโอบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ไหนสักแห่ง ห้องเป็นรูปครึ่งวงรีด้านหนึ่งเป็นชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน มีบันไดหยิบหนังสือแต่ละเล่มมีชื่อเขียนบนสันอย่างสวยงาม บ้างเป็นเรื่องของการเดินเรือ สัตว์ประหลาดต่างๆ บันทึกการเดินเรือฉบับคัดลอกของนักเดินเรือชื่อดัง ตำนานต่างๆที่เกี่ยวข้องกับทะเล

          ในขณะที่อีกฝั่งแขวนภาพของแผนที่ฉบับต่างๆที่ดูแล้วสวยงาม ละเอียดประณีตมาก มันเป็นแผนที่ของโลกเก้าใบซึ่งแตกต่างกันไป ไครู้ได้ทันทีว่าทั้งเก้าแผนที่นี้คือแผนที่ของโลกที่เป็นเป้าหมาย ในลำดับท้ายสุดมีแผนที่โลกอนาตาเซียอยู่ด้วย

            เมื่อมองจากมุมนี้ไคพบว่าผู้เตรียมความพร้อมให้กับเรือลำนี้ต้องใช้เวลาไม่น้อยเลยทีเดียว ไคเดินดูโต๊ะไม้ยาวซึ่งน่าจะมีไว้สำหรับวางแผนที่ที่ม้วนใส่ถังไว้อย่างดี ไคเดินเข้าไปหลังห้องกัปตันซึ่งมีห้องนอนขนาดเล็กแต่ก็ถือว่าครบครันในเรื่องความสะดวกสบายดูแล้วเป็นห้องที่เหมาะสำหรับการนอนอย่างมาก

            หลังจากสำรวจห้องอยู่พักหนึ่งไคจึงจัดการถอดเสื้อนอกและรองเท้าบูท เขาหยิบหนังสือบันทึกการเดินเรือของกัปตันเรือจอมเวทย์ ฮุค โซลตันมาอ่านพร้อมกับนอนลงเตียงแล้วห่มผ้านวม อ่านหนังสือเรื่องนั้นอย่างสบายๆ

 

            ไคอ่านบันทึกการเดินเรือของกัปตันเรือจอมเวทย์ ฮุค โซลตันแล้วก็ไม่ได้นอนตลอดคืนแถมหลังจากอ่านเล่มแรกเจ้าตัวก็เปลี่ยนมาอ่านที่โซฟายาวที่ห้องทำงานอีก มันเป็นอย่างที่อาธีน่าบอกไว้จริงๆที่นี่มีหนังสือที่น่าสนใจกว่าหนังสือนิยายนอกรีตที่อยู่ในห้องนอนของเขาอีก

            การเดินเรือของฮุค โซลตันนั้นเต็มไปด้วยเรื่องราวที่เหมือนกับนิยายที่เล่าผ่านตัวเอกเพียงด้านเดียว มีทั้งการหักหลักชิงเล่ห์เหลี่ยม ไคอ่านแล้วติดตามอย่างยิ่งพลันรู้สึกว่านายฮุค โซลตันคนนี้ตัดสินใจได้เฉียบขาดและเก่งกล้ากว่าตัวเขามากนัก

            ไม่เพียงแค่บันทึกการเดินเรือแต่ยังไคยังสนใจเรื่องราวของบันทึกสัตว์ประหลาด ที่ตระกูลกริมม์เป็นผู้บันทึกแล้วนำออกมาทำเป็นฉบับคัดลอกแล้วขายส่งต่อข้อมูล ซึ่งไคได้อ่านแล้วถึงกับติดหนึบเพราะในแต่ละตัวประหลาดนั้นเป็นเหมือนเรื่องสั้นๆที่คนในตระกูลกริมม์เป็นผู้ไปพบเจอแล้วบันทึกไว้

            แค่สองอย่างนี้ไคก็อ่านจนหัวหมุนจนกระทั่งหลับไปเมื่อไร่เขาก็ยังไม่ทราบ มารู้สึกตัวอีกทีตอนที่อาธีน่าเคาะประตูในตอนสายๆแล้ว

            เข้ามาสิไคส่งเสียงบอกไป ก่อนจะลุกขึ้นลูบหน้าตัวเองและมองกองหนังสือที่เขาอ่านเสร็จเมื่อคืน

            ...นึกแล้วเชียวว่านายต้องชอบหนังสือพวกนี้ นี่ชั้นเอาอาหารเช้ามาให้ เดี๋ยวตอนเที่ยงเราจะเทียบท่าเรือที่ชายฝั่ง น่าจะเป็นท่าเรือลิสบอน นายอาจจะต้องออกไปถ้ายังไงชั้นจะมาตามตอนนี้ก็ตามสบายนะอาธีน่าบอกพร้อมกับเดินออกไปโดยทิ้งขนมปัง นมและแยมเอาไว้ให้ซึ่งถือว่าเป็นอาหารเช้าที่ดีพอใช้ ไคจัดการอาบน้ำแต่งตัวและแปรงฟันก่อนจะมาทานอาหาร

            และแน่นอนว่าเขาทำตามที่อาธีน่าบอกทุกประการ อยู่แต่ในห้องและทำตัวตามสบายซึ่งแน่นอนว่าถ้าเขามีหนังสือที่น่าสนใจแบบนี้ให้เขาอยู่ทั้งวันก็ยังได้ นิสัยหนึ่งที่ไคบ่มเพาะมาจากการเข้าห้องสมุดบ่อยๆนั้นก็คือนิสัยการรักการอ่าน

            พอมานึกถึงตรงนี้ไคมักแปลกใจตัวเองทุกครั้ง ที่เขาอยู่ในโลกอีกโลกหนึ่งและรับมันได้ราวกับเป็นเรื่องง่ายๆในขณะที่ตอนนี้เพื่อนๆของเขาเองก็ยังคงทำงานตามปกติและใช้ชีวิตอย่างมนุษย์เงินเดือน ทำงานกลับบ้านทานข้าวกับครอบครัว วันเสาร์อาทิตย์นัดเจอกับเพื่อนๆไปเที่ยวกัน

            แต่ไคกลับไม่เคยรู้สึกว่านั่นเป็นเรื่องที่น่าเสียดายเลย ในใจลึกๆของไคแล้วเขารู้สึกอยากออกผจญภัยเหมือนอย่างที่เคยบอกลีโอ ซีการ์ดไปแล้วครั้งหนึ่งมันคือคำตอบของคำถามที่ชวนฉงนทุกอย่างว่าทำไมชายหนุ่มแปลกถิ่นถึงได้ยอมเข้ามาเสี่ยงตายแบบนี้ด้วย ถึงแม้ว่านั่นจะผิดจุดประสงค์ของการมาทำงานครั้งนี้ก็เถอะ

           

            ขณะที่ไคกำลังหมกตัวอยู่ในห้องกัปตันอ่านหนังสือจิบน้ำผลไม้ อาธีน่าและคนอื่นๆก็กำลังเตรียมตัวเข้าเทียบท่าเรือลิสบอนแห่งอนาตาเซีย

            แต่มันก็เป็นไปตามที่คาดคิดไว้ เรือกุหลาบทองคำตอนนี้กำลังขึ้นธงเป็นรูปสิงโตเพลิงตาเดียว ทั้งใบเรือและธงต่างมีตราแบบนี้อย่างเดียวกัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีมนุษย์กึ่งอสูรมาเยือนดินแดนแห่งอนาตาเซีย ผู้ว่าเมืองลิสบอนเข้าใจในสัญลักษณ์นั้นได้ทันทีและจัดเตรียมเรือออกไปต้อนรับ หรือพูดให้ง่ายก็คือเข้าไปตรวจสอบว่าไม่ใช่พวกที่ลักลอบมาจับมนุษย์ไปแยกส่วนเป็นอาหาร

            เรือเร็วลำหนึ่งถูกใช้ให้มาประกาษเขตแดนก่อนที่สั่งให้ เรือกุหลาบทองคำหยุดซึ่งอาธีน่าก็หยุดตามคำขอและทอดสมอลงทะเลรอคอยการมาถึงของผู้ว่าเมืองลิสบอน

            ผู้ว่าเมืองลิสบอนนั้นทันทีที่เห็นกลุ่มกะลาสีกึ่งมนุษย์กึ่งควายป่ากำลังทำงานกันอย่างแข็งขัน โดยทีแต่ละตนก็มีเอกลักษณ์ไม่ซ้ำแบบ ก็ทราบได้ทันทีว่าตอนนี้เจอพวกผู้ดีเข้าแล้ว อันที่จริงผู้ว่าเมืองลิสบอนนั้นเป็นจอมเวทระดับกลางแต่ยังไงหากไม่ใช่จอมเวทระดับสูงก็ไม่อาจจะมองทะลุถึงมนตรามายาของอาธีน่าที่บรรจงเสกซ้ำๆกันติดต่อหลายครั้งได้

            อาธีน่าเป็นคนฉลาดและรอบคอบเธอเสกกลุ่มมนุษย์กึ่งควายป่าขึ้นมาซ้ำๆกันในจำนวนที่เท่าก่อน แล้วจากนั้นค่อยเสกซ้ำแต่ละตัวลงไปว่าควรมีลักษณะแบบใด ซึ่งก็ไม่ยากเกินความสามารถของอาธีน่าซึ่งนอกจากนี้เธอยังเสกให้พวกนี้สามารถแสดงการตอบโต้ได้ในทั้งอารมณ์และภาษา

           

            สะพานถูดทอดลงมาจากฝั่งของเรือผู้ว่าลิสบอนที่เป็นชายวัยกลางคนปลายๆ คนที่รอรับคืออาธีน่า รันเดียและอเลน และกลุ่มกะลาสีที่กระจายตัวคุมจุดต่างๆ

            ยินดีต้อนรับสู่ลิสบอนแห่งอนาตาเซีย เราคือผู้ว่าการแห่งเมืองลิสบอน โบโรอ้อน ลิสบอน ไม่ทราบว่าพวกท่านเดินทางมาที่แห่งนี้เพราะเหตุอันใด ขอให้แจ้งมาด้วยพวกเราต้องให้ความสำคัญต่อกฏเกณฑ์ที่มีผู้ว่าเมืองลิสบอนกล่าวคำต้อนรับด้วยภาษากลางหรือภาษาอันเก่าแก่ซึ่งอาธีน่าก็รู้จัก

            ยินดีที่ได้พบเช่นกัน พวกเราจากแคว้นเกิดเมืองนอนมาเนิ่นนานเพื่อตามหายาสมุนไพรพิเศษ และยังต้องการทำการค้าในเรื่องอัญมณีที่เลอค่าแห่งดินแดนอนาตาเซียอีกด้วย พลอยแห่งอันโรดซีนที่ประดับด้วยแสงจันทร์ทั้งแปดของอนาตาเซียนั้นไม่มีที่ใดเหมือนอาธีน่าตอบกลับพร้อมคาราวะ ผู้ว่าเมืองลิสบอนถึงกับยิ้มในความสามารถอันเปี่ยมล้นของนางมนุษย์กระต่ายขาว เขารู้ได้จากคำพูดและวลีที่อาธีน่าใช้ได้ทันทีว่าเธอคนนี้มีความเป็นมาสูงส่งไม่ต่ำต้อยด้อยค่าแน่นอน

            ท่านคือกัปตันเรือผู้เดินทางไกลและเหนื่อยยากหรือโบโรอ้อนยังคงถามต่อ แต่อาธีน่ายิ้มก่อนจะตอบเป็นภาษาอนาตาเซีย

            เปล่า หาใช่เราไม่ เราคืออาเทียนา เราเป็นต้นหนของเรือนี้ กัปตันเรือของเราคือเจ้าชายไคอัส เรสเกส แห่งราชอาณาจักรอันไกลโพ้น ซึ่งนามนั้นเราไม่ขอเอ่ยถึงเหตุเพราะกัปตันของเรามายังสถานที่นี้ด้วยประสงค์แห่งตนเองแต่ทว่าด้วยราชธรรมเนียมอันเคร่งครัดจึงทำไม่อาจละทิ้งสัญลักษณ์ประจำตนได้ ขอให้เข้าใจ อาธีน่าตอบอย่างลื่นไหลและสร้างความแปลกใจให้กับผู้ติดตามของผู้ว่าเป็นอย่างยิ่ง แต่ตัวผู้ว่าโบโรอ้อน ลิสบอนกลับไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไร่นักเพราะคิดว่าอาธีน่าจะอยู่ในวังและเรียนรู้ภาษาต่างโลกมาก่อน

            เข้าใจแล้ว ท่านมาหาตัวยาอันใด ผู้ใดเป็นโรคขอให้เราได้ตรวจสอบด้วยผู้ว่ากล่าวด้วยสีหน้าตึงๆ เพราะส่วนใหญ่คนระดับนี้จะไม่ชอบให้คนนอกพบกับคนป่วยที่ดูท่าว่าคงสำคัญแน่

            เรามาหาตัวยาพิเศษ แต่เราไม่ขอเอ่ยถึง ทว่าเราก็ยังคงสามารถทำการค้ากับท่านได้ในเรื่องของอัญมณีพิเศษต่างๆ ส่วนเรื่องการขอเข้าพบคนป่วยที่ว่านั้นเราต้องไปถามกัปตันของเราก่อนว่าได้หรือไม่อาธีน่าตอบอย่างหนักใจซึ่งเป็นการแสดงล้วนๆ แต่ผู้ว่าลิสบอนกลับเริ่มสังเกตเห็น

            หรือว่าผู้ป่วยผู้นั้นคือคนสำคัญของเจ้าชาย

          “นางเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของท่าน มีนามว่า มาเนีย โรส เรสเกสอาธีน่าตอบเรียบๆ แต่ผู้ว่ากลับมีสีหน้าลังเลใจทันทีเพราะเขาไม่อยากให้คนระดับเจ้าชายต้องหัวเสีย

            ท่านไม่ต้องกังวลใจไปหรอก องค์ชายไม่เคยให้องค์หญิงออกนอกห้องมาตั้งห้าปีแล้วนี่ ครั้งนี้ก็คงเหมือนเดิมนั่นแหละมีองค์รักษ์หน้ายักษ์เฝ้าอย่างกะผู้คุมแบบนั้นรันเดียเห็นจังหวะเหมาะรีบพูดเสริมตามที่นัดแนะไว้ทันทีซึ่งอาธีน่าก็รับต่อ

            เรนเดียร์ เจ้าหุบปากซะ องค์ชายมอบหน้าที่ทูตให้แก่ข้า ส่วนเจ้าเก็บปากแม่ค้าของเจ้าไว้ติดต่อซื้อขายเถอะอาธีน่าแกล้งตวาดใส่รันเดียซึ่งก็รับมุกโดยทำหน้าจ๋อยและแววตาไม่พอใจเล็กน้อย ผู้ว่าเห็นรันเดียเปิดเผยเรื่องลับๆออกมาก็เข้าใจเรื่องราวได้ทันที

            ถ้ารับประกันว่าคนป่วยที่มีจะไม่นำโรคสู่อนาตาเซียพวกเราก็ยอมรับเรื่องนี้ได้อยู่พอสมควรผู้ว่าลิสบอนกล่าวเบาๆ อาธีน่าเห็นช่องว่างในคำพูดทันที

            แน่นอน หากโรคร้ายขององค์หญิงติดต่อได้พวกเราที่อาศัยอยู่ด้วยกันนานนับปีคงติดไปแล้ว...อเลนอาธีน่ารับคำพร้อมสั่งอเลนที่ยืนคุมเชิงอยู่ ซึ่งเจ้าตัวก็หยิบเอากล่องไม้เล็กๆมาให้ผู้ว่าลิสบอน

            บริวารของผู้ว่าเดินเข้ามารับแล้วก็ต้องมีสีหน้าตื่นๆเมื่อพบกับน้ำหนักของกล่องไม้ เมื่อไปอยู่ต่อหน้าตัวผู้ว่าแล้วก็ค่อยเปิดออกด้านในมีทองแท่ง แท่งละหนึ่งกิโลกรัมเรียงอัดกันแน่นมีถึงสองแถว ที่ฝากล่องมีรูปแกะสลักสิงโตตาเดียวอยู่ด้วยไม่ต้องบอกก็รู้ว่า เจ้าของทองพวกนี้รวยแค่ไหนผู้ว่าลิสบอนหยิบทองแท่งขึ้นมาอันหนึ่ง แสงพระอาทิตย์ฉายสะท้อนแท่งทองวูบอร่ามไปทั้งใบหน้าของโบโรอ้อน และผู้ติดตาม

            ที่ด้านหน้าของทองมีตราสัญลักษณ์สิงโตเพลิงที่ไม่ใช่ตาเดียวเหนือหัวสิงโตเพลิงเป็นรูปมงกุฎเพชร ด้านล่างแกะสลักหมายเลขเอาไว้พร้อมวันเดือนปีในภาษาที่ผู้ว่าไม่เข้าใจ แต่มองออกว่าเป็นทองคำแท้ที่ถูกต้องตามกฏหมายของพวกอาณาจักรกึ่งอสูร

            ซึ่งในความจริงแล้วอาธีน่าไม่จำเป็นต้องทำรายละเอียดขนาดนี้ก็ได้ ให้ไปแต่ทองแท่งเกลี้ยงๆกลุ่มคนพวกนี้ก็ยังคงดีใจอยู่ดี แต่สิ่งที่แตกต่างก็คือความเกรงกลัวนี่แหละเพราะการมีสัญลักษณ์ถูกต้องแบบนี้ ยิ่งทำให้ผู้ว่าลิสบอนต้องให้ความเกรงใจกับพวกอาธีน่ายิ่งกว่าเดิม

            โอ้ นี่มันมากเกินกว่าที่ข้าจะรับไว้จริงๆผู้ว่าลิสบอนชักเกรงกลัวต่ออำนาจของเจ้าชายหนุ่มขึ้นมาจริงๆซะแล้ว

            ไม่หรอก หลังจากนี้เราต่างหากที่ต้องการความช่วยเหลือจากท่าน การให้ของขวัญแรกพบหน้าแบบนี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยอาธีน่าตอบกลับอย่างสุภาพ ผู้ว่าเมืองลิสบอนยิ้มแก้มปริเพราะเขาพูดออกไปเมื่อครู่มันเป็นแค่มารยาททางการเมืองที่จะต้องแสดงตัวว่าเขาไม่ได้เป็นคนเห็นแก่เงินทอง

            หากเช่นนั้นก็ยินดี หลานชายของข้ากว้างขวางเรื่องอัญมณีเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเข้าฝั่งแล้วข้าจะแนะนำให้ท่านได้รู้จัก ข้าขอตัวก่อนและพบกันที่ฝั่งผู้ว่าเมืองลิสบอนดีอกดีใจ เขาเก็บหีบไม้ทองคำหนักไว้กับตัวด้วยท่าทางทุกลักทุเลแต่ไม่ยอมให้บริวารคนใดช่วยเหลือเด็ดขาด

 

          ก๊อกๆ

            เข้ามา....เผลอหลับอีกแล้วไคร้องบอกคนที่เคาะประตูก่อนจะบ่นกับตัวเอง เพราะเมื่อคืนไม่ได้นอนพออ่านเรื่องการผจญภัยของพวกกริมม์เพลินจนหลับไปเมื่อไร่ก็ไม่ทราบ

            อ่านหนังสือหนักเชียวนะ จะไปสอบวิชาสัตว์วิทยาหรือไง หนังสือพวกนี้เป็นไงสนุกไหมอาธีน่าที่เข้ามาพร้อมรถเข็นอาหารเอ่ยถามกับไคที่ตอนนี้นอนอยู่ในสภาพเดิมเหมือนเมื่อเช้าเปี๊ยบ ผิดแค่ว่ามีกองหนังสือที่ไม่ใช่ของเมื่อเช้าวางไว้แทน

            สนุกสิ ชั้นชอบมากเลยละไคยอมรับอย่างอายๆ

          “เหรอ รู้เอาไว้ก็ดีนะว่าพวกนั้นน่ะเขียนด้วยประสบการณ์จริงของพวกกริมม์และพรรคพวก แต่มันก็มีบ้างที่จะเขียนในมุมมองของตัวเอง อาหารเที่ยงมากินสิอาธีน่าเอ่ยก่อนชวนมาทานอาหารซึ่งเธอก็จัดการเอาผ้ามาปูโต๊ะที่โต๊ะวางแผนที่

            ไคเข้าไปล้างหน้าและค่อยเห็นว่าอาหารเที่ยงวันนี้เป็นของเนื้อย่าง มีขนมปัง ผลไม้และสลัดวางไว้เต็มโต๊ะแถมยังมีไวน์ผลไม้ด้วยนะ

            ตอนนี้เราเทียบท่าแล้ว รันเดียนี่เก่งน่าดูเข้ากับคนได้หลายประเภทตอนนี้กำลังคุยเรื่องอัญมณีที่เราตามหาอยู่อาธีน่าแจ้งความคืบหน้าไคที่เพิ่งนั่งลงถึงกับจ้องหน้า

            ...อย่าบอกว่าเราจะได้ผลึกแห่งดินแดนเลยในวันแรกที่เทียบท่าเนี่ยนะไคถึงกับงุนงง นี่เขานึกว่ามันจะเป็นอะไรที่ยุ่งยากซับซ้อนอย่างเข้ากิลด์หาข่าวและก็ออกทำภารกิจอะไรแบบนี้

            โชคดีมากกว่า ด้วยอำนาจของเงินที่เรามีอยู่ในตอนนี้เราอาจจะได้มาถึงสามชิ้นด้วยนะถึงจะไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไรเยอะแยะแต่ก็เหลือดีกว่าขาด ถ้าเป็นไปตามที่คิดเย็นนี้เราน่าจะได้เห็นชิ้นแรกละอาธีน่าสรุปทันควันจนไคตั้งตัวแทบไม่ติด

            ไม่น่าเชื่อ เร็วไปแล้วนึกว่าจะมีการผจญภัยมากกว่านี้เสียอีกไคอดบ่นเล็กๆไม่ได้

            เร็วอะไรกัน เป็นเรื่องที่ดีแล้วละน่า ถ้าเราทำความเร็วได้ระดับนี้ในทุกๆดินแดนการเปิดประตูไปยังบ่อน้ำพุก็ง่ายละแต่ครั้งนี้คงต้องบอกว่ามีหลายองค์ประกอบมาก ทั้งมาเนียที่ใช้เวทย์นำทางมาที่นี่และเรายังเจอคนที่ครองผลึกดินแดนอนาตาเซียที่กำลังร้อนเงินอยู่อาธีน่าพูดอย่างกับเป็นเรื่องง่ายๆ แต่ไคกลับรู้สึกแปลกๆที่ทุกอย่างราบรื่นขนาดนี้

            เธอว่ามันแปลกๆไหมไคลองหยั่งเชิง อาธีน่านิ่งคิดเล็กน้อย

            ไม่...ทานอาหารเถอะอาธีน่าพูดเหมือนดุๆ ไคกลับยิ้มขำในชีวิตเขา ไคแทบจะไม่เคยเจอผู้หญิงมาดุสักเท่าไร่แม่ของเขา มีนา เซนเคนเป็นเหมือนเด็กมากกว่าผู้ใหญ่เสียอีก ไคจ้องหน้าอาธีน่าพร้อมกับคิดว่าถ้าเธอคนนี้ได้พบกับผู้ใหญ่แต่ใจเป็นเด็กอย่างแม่ของเขาจะเป็นยังไง

            มองอะไรของนาย มองหน้าชั้นแล้วมันอิ่มหรือไงเล่า...ทานได้แล้ว เย็นหมดแล้วนะอาธีน่าเริ่มจะทนสายตาที่มองมาพร้อมกับรอยยิ้มที่อยู่บนหน้าดูดีปานกลางของไคไม่ได้ รีบแหวใส่ไคยิ้มกว้าง

            ครับๆไครับคำก่อนจะเริ่มตัดเนื้อเข้าปาก อาธีน่าก็ทานอาหารต่อ

            อาจจะเป็นเพราะสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อครู่ อาธีน่ากับไคจึงไม่รู้จะหาอะไรมาคุยกัน ไคไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้แม่สาวกระต่ายขาวกำลังนึกว่าเนื้อที่เธอหั่นอยู่เนี่ยคือหน้าเขาอยู่ เพราะว่าอยู่ดีๆก็มาทำให้เขินซะแบบซื่อๆแล้วก็ปล่อยให้สถานการณ์อึดอัดใจอีก

            อาหารพร่องไปเล็กน้อย อาธีน่าก็หันหลังกลับไปมองข้างหลังก่อนที่จะมีสีหน้าขมวดคิ้วปนกังวลใจ เพราะเธอสัมผัสได้ถึงเวทจับตาดูที่ละเอียดอ่อนในระดับพิเศษ แต่ก็อ่อนจางอย่างยิ่งดูเหมือนว่าผู้ลงมนตราต้องการแค่รู้พฤติกรรมและรูปโฉมของเจ้าชายกึ่งอสูรไคอัส จึงไม่ได้ร่ายไว้นานพอให้จับสังเกตได้

            ไค แองเจล่ากำลังมาแจ้งผลรักษารายวัน นายต้องแสดงเป็นเจ้าชายไคอัส จำได้ไหมว่าเจ้าชายไคอัสเป็นแบบไหนอาธีน่ารู้ดีว่าเพื่อนได้ส่งสัญญาณมาแล้วจึงรีบบอกให้ไคเตรียมตัว

            จำได้ เย็นชา สุภาพ แข็งกร้าว อารมณ์ไม่คงที่ ทุ่มเทกับน้องสาวไคตอบตามสคริปที่อาธีน่าเขียนมาซึ่งเธอก็พอใจ แต่ก็กลับมีสีหน้าแดงเรื่อๆจนเหมือนคนมีอาการแพ้

            แล้วนายกับชั้นก็ต้องแสดงบทบาทเป็นคนรักกันแบบลับๆด้วย คืนนี้อาจจะต้องนอนเตียงเดียวกัน นายห้ามทำอะไรชั้นเด็ดขาดนะ ห้ามเด็ดขาดเลยนะอาธีน่าพูดรวเดียวแม้เสียงจะเบาแต่ไคกลับได้ยินชัดเจนจนถึงงุนงง

            ห๊ะ อะไรนะ เอาจริงดิ ล้อเล่นแล้ว

          “ไม่ล้อเล่น นายจะบ้าเหรอ สิงโตนะความต้องการทางเพศสูงจะตายเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะอยู่โดยไม่มีสาวให้ระบายทั้งๆที่มีสาวล้อมรอบ ชั้นเองก็ไม่อยากเปลืองตัวหรอกนะ...แต่จะไว้ใจคนอื่นก็...

          ก๊อกๆ

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นกลบคำท้ายของอาธีน่าไปจนหมด ทำให้ไคไม่ได้ยินอาธีน่าสบตาไคเล็กน้อยก่อนพยักพเยิดเป็นสัญญาณ

            เข้ามาไคสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบๆ โดยไม่แน่ใจว่ามันเย็นชาพอไหม

            แองเจล่าเข้ามาพร้อมกับกระดาษส่วนหนึ่งในอ้อมอกและในมือของเธอยังมีกล่องไม้เล็กๆ มีรอยแกะสลักเป็นรูปดอกไม้อะไรสักอย่างที่ไคไม่เคยเห็นมาก่อน

            ขออภัยที่รบกวนเวลาเสวยของท่านคะ ข้าพเจ้านำบันทึกการรักษาประจำวันขององค์หญิงมาส่งมอบคะแองเจล่าคุกเข่าลงอย่างสวยงามพร้อมกับร่ายบทบาทได้สมจริงอย่างยิ่ง

            เอามานี่ไคออกคำสั่งอีกครั้ง แองเจล่าลุกขึ้นและนำรายงานมาส่งมอบ ซึ่งเป็นภาษาของโลกเวทมนต์ที่ไคอ่าน แน่นอนว่ามันไม่ใช่รายงานทางการแพทย์แต่เป็นรายงานของสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และบทบาทที่ไคจะต้องทำต่อไปในความคิดของแองเจล่า

            สรุปสั้นๆก็คือเธอได้รับของขวัญพิเศษจากหมอยาสตรีสูงวัยคนหนึ่ง ซึ่งจะมาเจรจาติดต่อซื้อขายยาตัวพิเศษที่หายากเพียงแต่ต้องการให้ของขวัญกับองค์ชายไคอัสที่เป็นมนุษย์กึ่งอสูร สิงโตเพลิงเพื่อมิตรสัมพันธ์อันดีงาม ซึ่งของขวัญที่ว่าก็คืออัญมณีอัคคีเทพพิทักษ์

            ในโลกของมนุษย์กึ่งอสูรนั้น มีการต่อสู้หลากหลายรูปแบบแต่ที่แพร่หลายที่สุดคือมนตราและการต่อสู้ทางกายภาพ อัญมณีเวทมนต์เป็นหนึ่งในไม่กี่อย่างเท่านั้นที่ขับเสริมการต่อสู้ทั้งสองรูปแบบได้ แต่การใช้งานนั้นยากยิ่งเพราะจะต้องค้นหาอัญมณีที่เหมาะสมกันกับประเภทของมนุษย์กึ่งอสูรนั้นๆ

            ดังนั้นอัญมณีอัคคัเทพพิทักษ์จึงไม่ต่างอะไรกับสุดยอดแห่งดาบในสายตาของมนุษย์กึ่งอสูรประเภทเพลิง เป็นสิ่งล้ำค่าที่หาได้ยากเพราะมันคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้จากการกลั่นของภูเขาไฟที่มีพลังงานเวทย์แห่งเพลิงสูงล้น

            แน่นอนว่าในรายงานยังบอกให้ไครั้งตัวอาธีน่าเอาไว้สำหรับนอนเป็นเพื่อนด้วย และห้ามไคทำอะไรอาธีน่าเด็ดขาด ถึงตอนนี้ไคชักจะคิดแปลกๆต่อให้เขาคิดอยากทำก็เถอะจะทำได้เหรออีกฝ่ายเป็นถึงสุดยอดจอมเวทย์เลยนะนั่น

            อืม เรื่องสมุนไพรไปถึงไหนแล้วไคปิดบันทึกด้วยสีหน้าหมองตามบทบาท เพราะอาการของน้องสาวสมุมติยังคงไม่ดีขึ้น

            รันเดียกำลังจัดการอยู่คะ นางบอกว่าจะจัดการให้หลังจากเรื่องอัญมณีแองเจล่าตอบด้วยเสียงสั่นๆ ไคเหลือบตาข้างเดียวมองแองเจล่าด้วยท่าทางน่ากลัวที่สุดเท่าที่ทำได้ และเรียกจิตสังหารโผล่ออกมาแวบหนึ่งซึ่งทำให้แองเจล่าและอาธีน่าสะดุ้งเล็กน้อยเพราะว่าไคเล่นสมจริงไปนิด

            ไปบอกนาง ข้ามาที่นี่เพื่อยาไม่ใช่เงินทอง อย่าให้ข้าต้องพูดครั้งที่สอง เจ้าไปได้แล้วไคพูดขึ้นหลังจากทำท่าสงบสติอารมณ์ได้แล้ว พร้อมสั่งแองเจล่าที่แสดงสีหน้าเกือบจะร้องไห้ออกไป

            ...แต่ว่า

          “อะไรไคขึ้นเสียงเล็กน้อยจนแองเจล่าสะดุ้งจริงๆไม่ได้แกล้งทำ พร้อมกับจดบัญชีเอาไว้ทวงคืนทีหลัง

            มีคนส่งมอบของขวัญให้แก่ท่านแองเจล่ารีบเล่นตามบทบาท

            เอาไปให้รันเดีย ให้นางจัดการซะไคก็เล่นตามที่แองเจล่าวางไว้เหมือนกัน เพราะในตอนแรกแองเจล่าได้บอกปัดการยื่นไมตรีขอพบสักครั้งของสตรีสูงวัยไปแล้วรอบหนึ่งด้วยเหตุผลที่ว่ากว่าเจ้าชายจะเปิดของขวัญดูก็อีกนาน

            ของขวัญนี้พิเศษยิ่ง...ท่านผู้หญิงแอลเลล บอกว่าท่านจะต้องประทับใจ...มันคืออัญมญีอัคคีเทพพิทักษ์นะเจ้าชายแองเจล่ารีบพูดอย่างลนลาน ไคแกล้งทำสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

            ...น่าแปลก เราเดินทางมาตั้งนานเจอยังไม่เคยเจอไคแสดงสีหน้าสงสัยระคนครุ่นคิด เพราะหลังจากนี้มันเป็นบทบาทที่เขาต้องคิดสดขึ้นมาเอง

            องค์ชาย ท่านผู้หญิงแอลเลลผู้นี้มีค่าแก่การคบหาเป็นอย่างยิ่ง นางดูเชี่ยวชาญโรคยาสมุนไพรและรู้จักพวกเราเป็นอย่างดีบางทีอาจจะได้เบาะแสเกี่ยวกับโรคที่องค์หญิงน้อยเป็นอยู่อาธีน่าที่เงียบมานานก็เริ่มพูดบ้าง ไคเลิกคิ้วแปลกใจ ยื่นมือรับกล่องไม้ยาวเท่าฝ่ามือขัดมันวาว บนกล่องสลักไว้ด้วยดอกไม้ประหลาด

            เหลวใหล อาณาจักรของเรากว้างใหญ่หมอยาทั่วแผ่นดินล้วนบอกรักษาไม่ได้ จะมีหมอยาอื่นนอกจากลูกสาวของท่านหมอหลวงรักษาได้ เช่นนั้นแล้วอาณาจักรของเราคงต้องหน้าแตกครั้งใหญ่ไคตอบกลับอย่างชาญฉลาดซึ่งก็สมใจอาธีน่าเพราะเธอต้องการแบบนี้เพื่อให้ ผู้ที่จับตามองดูอยู่นั้นทราบว่าพวกเธอไม่ใช่ของปลอมและเป็นคนที่เล่นด้วยยาก

            ของขวัญนี้ล้ำเลิศนัก...แต่เห็นทีหมอหญิงคนนั้นคงต้องการสิ่งที่ทัดเทียมกันไคพูดขึ้นเมื่อเปิดกล่องไม้ออกพบเห็นสินแร่อัญมณีที่ยังไม่ได้เจียรนัย เป็นสินแร่ยาวเท่ากล่องกว้างพอดีกล่อง ลักษณะเป็นเหมือนผลึกแก้วสีเพลิงส้มขาวสว่าง ซึ่งถ้าเรียงตามระดับสีของความร้อนแล้วถือว่าสูงมาก

            เราจะคิดดูอีกทีว่ารับไว้หรือไม่ พรุ่งนี้มาหาเราแต่เช้าเราจะบอกเจ้าว่ารับหรือไม่รับ แต่อย่างไรคงต้องปฏิบัติกับสตรีที่ชื่อแอลเลลอย่างดี เจ้ามีอะไรอีกไหมไคตอบหลังจากครุ่นคิดสักพักหนึ่ง แองเจล่าและอาธีน่านั้นไม่คัดค้านสักคำหากไคจะคืนมันไป เพราะมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรต่อพวกเธอที่เป็นมนุษย์นัก

            ไม่มีแล้วคะ ขออภัยที่รบกวนเวลาส่วนตัวแองเจล่าถอยออกไป ประตูปิดลงไคอาจจะคิดไปเองแต่ในระหว่างเดินกลับนั้นดูเหมือน แองเจล่าจะยิ้มแบบมีเลศนัยให้กับอาธีน่าที่กำลังเคร่งเครียดอยู่ไม่น้อย

            เหตุเพราะบทบาทของแองเจล่าจบลงแล้วแต่บทบาทของไคและอาธีน่ากำลังเพิ่งเริ่มต้นขึ้น ไคกับอาธีน่าสบตากันเล็กน้อย ไคปิดกล่องและวางทับบนกระดาษรายงานโรค

            ทานต่อเถอะคะอาธีน่าพูดอย่างอ่อนหวาน พร้อมกับยิ้มอย่างเอาใจไคถึงกับขนลุกสะดุ้งไปแว้บหนึ่งเลยทีเดียว

            อืมไคตอบสั้นๆก่อนจะทานอาหารต่อโดยหลบเลี่ยงการสบตากับอาธีน่าซึ่งอีกฝ่ายก็ให้ความร่วมมืออย่างดี บรรยากาศก่อนที่แองเจล่าจะปรากฏตัวพร้อมพายุลูกนี้ก็ว่าอึดอัดอยู่แล้ว แต่บรรยากาศตอนนี้ยิ่งกว่าเดิมอีก

            วันนี้ท่านศึกษาหนังสือบันทึกมามากพอควรแล้ว ควรพักผ่อนให้มากข้าพเจ้ามีงานต้องสะสางอาธีน่าชิงพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าไคทานอาหารหมดจาน ไคเข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่ายตั้งใจให้เขานอนก่อนส่วนตัวเองจะทำงานอยู่ในห้องนี้ยืดเวลาออกไปทำให้เวลาที่ต้องอยู่บนเตียงเดียวกันน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

            ...เอาให้ข้าดูด้วยเมื่อเสร็จสิ้นไคตอบกลับตามประสงค์ ซึ่งทำให้เห็นใบหน้าของอาธีน่ามีความโล่งใจโผล่มาแวบหนึ่ง ไคไม่ได้จัดเก็บอาหารและไม่ได้เข้านอนเลยทีเดียวแต่นำเอากล่องไม้ประหลาดที่ได้มานำไปเก็บไว้ที่ลิ้นชักโต๊ะทำงานของกัปตัน ซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยเอกสารตั้งแต่เมื่อไร่ก็ไม่ทราบ

            ไคทำท่าเหมือนจัดเก็บกระดาษและสมุดบันทึกที่เขียนค้างไว้สักครู่ก่อน เหลียวมองอาธีน่าที่กำลังเก็บจานชามโดยพยามอย่างยิ่งที่จะไม่หันไปสบตาไค ไคยิ้มบางๆให้กับสภาพของหญิงสาวที่ดูยังไงก็กำลังอายม้วนสุดๆ

             

            เวลาผ่านไปล่วงเลยเกือบตีสองอาธีน่าที่เร่งทำงานหลายอย่างทั้งการหาเบาะแสตามสถานที่ต่างๆ เทียบบันทึกการเดินทางเท่าที่มี พยามหาเบาะแสของป่าที่ไร้ซี่งสัตว์อยู่อาศัยแต่เมื่อเธอพลาดหาวขึ้นมาทีหนึ่ง เธอก็ต้องหยุด อาธีน่าถึงกับดุตัวเองไปหนหนึ่งเลยทีเดียว

            หญิงสาวกึ่งกระต่ายขาวเดินเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันก่อนที่เข้าห้องนอน และเธอก็ต้องยืนตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเตียงนอน และสิ่งรอบข้าง

            อย่างแรกก็คือเตียงนี้เป็นของกัปตันเรือซึ่งมีความกว้างขวางของห้องทำงานอย่างมากมาย แต่ในขณะที่ห้องนอนกลับเน้นความสะดวกสบายไม่เน้นหรูหรา เตียงจึงเป็นเตียงเดี่ยวขนาดกลางไคที่เป็นหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่พอตัวอยู่แล้ว ยิ่งมาอยู่ในสภาพกึ่งมนุษย์สิงโตแบบนี้กลายเป็นว่าเตียงที่ว่าดูเล็กไปถนัดตา

            อาธีน่าถอดรองเท้าบูทนำดาบสั้นวางไว้บนโต๊ะหัวเตียงและลงนั่งบนเตียงนุ่มๆกำลังคิดว่าจะเบียดชายหนุ่มที่ตอนนี้หลับสนิทไปแล้วยังไงดี แต่เมื่อสังเกตดีๆเธอก็ต้องตะลึงรอบที่สองหมอน มีหมอนแค่ใบเดียว

            ...ชั้นจะสาปแกถ้ามีโอกาสอาธีน่าถึงกับพึมพำสาปแช่งยายคนที่มาส่งเวทมนต์จับตาดูไม่ถูกเวลา แทนที่จะส่งมาตอนที่เธออยู่ให้หนังสือแบบนั้นเธอจะได้อ้างตัวออกไปได้ แต่นี่ดันส่งมาในช่วงเวลาที่เธออยู่ในห้องของไค

            หญิงสาวตัดใจกลั้นใจล้มตัวลงนอนข้างๆชายหนุ่ม ที่ขยับตัวเพิ่มพื้นที่ให้กับเธออาธีน่าหันหลังให้กับไคพยายามสุดฤทธิ์ที่จะไม่สูดกลิ่นหอมๆที่ติดอยู่กับเตียง พยายามอย่างที่สุดที่จะไม่ให้หัวใจเต้นแรงและพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่ให้หน้าแดงเหมือนเป็นไข้แบบนี้



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 32 : อนาตาเซีย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 513 , โพส : 11 , Rating : 97% / 12 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 11 : ความคิดเห็นที่ 538
ไรเตอร์จ๋า อย่าหายไปนานสิ ข้าพเจ้าคิดถึงเรื่องสนุกๆแบบนี้มาก
PS.  คนเราน่ะไม่มีใคร เก่ง ฉลาด ดี เลว มาตั้งแต่เกิดหรอก อยู่ที่เราจะทำให้ตัวเราให้เป็นยังไงมากกว่า
Name : Willsan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Willsan [ IP : 1.10.195.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2557 / 22:32
# 10 : ความคิดเห็นที่ 537
มาต่อไวๆนะ สนุกมากเรย~~~~~~><
Name : Minara IA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Minara IA [ IP : 110.168.60.128 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มีนาคม 2557 / 08:13
# 9 : ความคิดเห็นที่ 533
สนุกมากๆค่ะ^^
Name : 8lek < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 8lek [ IP : 183.89.41.75 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:20
# 8 : ความคิดเห็นที่ 527
ต่อไวๆเน้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
PS.  "Memories Keep Those We Love Close to Us Forever"
Name : Dexsar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dexsar [ IP : 171.6.249.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มกราคม 2557 / 10:01
# 7 : ความคิดเห็นที่ 523
สนุกมากครับรอตอนต่อไปอยู่นะ
PS.  จงเรียนรู้จากอดีต ใส่ใจปัจจุบัน มุ่งหน้าสู่อนาคต
Name : LordLucifer < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LordLucifer [ IP : 125.25.169.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มกราคม 2557 / 12:43
# 6 : ความคิดเห็นที่ 512
แจ็กพอต

เฮ้อ...ไคนี่สุดยอดจริงๆ ปล.ชอบเนื้อเรื่องตอนนี้มาก ดูสมจริงสุดๆ ไปเลยค่ะ
Name : Bloody Lily < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bloody Lily [ IP : 223.206.62.6 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มกราคม 2557 / 10:44
# 5 : ความคิดเห็นที่ 511
ขอบคุณมากค่ะที่มาต่อให้เร็ว  สู้ๆนะค่ะ
Name : ตัวหนอนสายรุ้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตัวหนอนสายรุ้ง [ IP : 183.89.40.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มกราคม 2557 / 02:05
# 4 : ความคิดเห็นที่ 507
อัพไวจังนะครับนึกว่าต้องรอนานสนุกมากครับขอบคุณที่สละเวลานะครับชอบเรื่องนี้มากเลย
Name : Natdanai Wichapong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Natdanai Wichapong [ IP : 122.155.34.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2557 / 15:56
# 3 : ความคิดเห็นที่ 506
มาอัพต่อไวไวน้า
Name : annaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ annaaa [ IP : 58.8.211.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2557 / 13:26
# 2 : ความคิดเห็นที่ 505
จะสาปกันเลยเรอะอาธีน่า 555สงสัยจะแค้นจริงๆ ว่าแต่อย่าแอบทำอะไรไคล่ะเพราะท่าทางจะแอบชอบไคอยู่เหมือนกันนี่อย่าทำให้อเลนอกหักล่ะ
Name : ไจแอนท์คุง [ IP : 1.10.222.127 ]

วันที่: 11 มกราคม 2557 / 11:33
# 1 : ความคิดเห็นที่ 502
Wow wow wow!
jackpot !
Lucky !
ขอบคุณนะครับ ยังนึกในใจว่าคงจะต้องรอ ลุ้นตอนใหม่อาทิตย์หน้าซะอีก 
แต่นี่แค่ 2 วันเอง สุดยอดเลยครับไร้ทเตอร์
ขอบคุณนะครับ
กำลังตื่นเต้น สนุก ชวนให้ติดตาม
แต่อ่านแล้วยังไม่ค่อยจะเคลียร์ว่า มิชชั่น จริง ๆ ของไค คืออะไรกันแน่?
ตกลงว่า กลุ่มของไค วางแผนกำลังจะเดินทางไปหา บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ของต้นไม่โลก
ตามคำแนะนำ ของเทพโอดิน ที่มอบให้กับ ไค ?
ซึ่งไคต้องไปหา เทพ 9 ประตู ( ทวีป ?) เพื่อเอาอะไร ? ไป ยื่นขอ กุญแจ ทางอีกที่หนึ่ง ก่อนจะเดินทางไปหาต้นไม้โลก เพื่อไปหาบ่อน้ำ ( ขอโทษนะครับ จำรายลเอียดไม่ได้ เดี๋ยวว่าจะไปเก็บตกอีกรอบ)

แต่กำลังงง ง่า ทีม ไค กำลังมาหา อัญญมณีแห่งแดนดิน ของ แต่ละ อาณาจักร ทั้ง 9 แทน ? 

แต่สภาเวทมนต์เอง ก็คงจะมีแผนการ มีลู่ทาง ? สำหรับการเดินทางอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ ? ขาอแค่กัปตัน หรือ ผู้กล้า ? 
แบบนี้ คงจะไหลลื่น ลงได้บ่อย ๆ นะครับ
จะรอติดตามนะครับ
Name : ลุงดิน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลุงดิน [ IP : 27.55.28.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2557 / 09:39
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android