เรื่องเล่า๐ใน๐เงาสะท้อน [The Story in The Mirror]

  • 95% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 1,000 Views

  • 13 Comments

  • 17 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    1,000

ตอนที่ 1 : ลำนำนิทาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ม.ค. 59

ลำนำนิทาน

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในสถานที่ห่างไกล ไกลมากๆ ไกลจนหาไม่เจอ มีกวีอับโชคคนหนึ่งนามว่า อเล็กซ์ อาศัยอยู่ที่นั่น ในกระท่อมซอมซ่อริมชายป่า บทกวีที่เขาแต่งดูกระท่อนกระแท่นอย่างไม่น่าเป็นบทกวีได้ มันอาจจะฟังไพเราะบ้างในบางที และฟังกระดากหูในบางตอน อเล็กซ์ไม่ใช่กวีชื่อดังอย่างที่ใครหลายคนเป็น แต่ก็มีผู้คนมากมายมาหาเขา สรรเสริญเขา ชื่นชมในบทกวีด้วยความเสแสร้ง นั่นมีจุดประสงค์ ใช่ กวีหนุ่มรู้ดี


มีข่าวลือหนาหูมากมายเกี่ยวกับกวีหนุ่มผู้อับโชค เกี่ยวกับขุมทรัพย์ล้ำค่าที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษกวีอับโชคผู้นี้ อเล็กซ์ปฏิเสธผู้คนตลอดว่า “ไม่มี เขาไม่รู้เรื่อง” แล้วใครเล่าจะเชื่อ ผู้คนยังคงแวะเวียนมาหาเขาเรื่อยๆ ยกยอบทกวีของเขาต่างๆนานา ทั้งๆที่มันห่วยแตกจะตายไป อเล็กซ์รู้ตัวดีว่า เขาเป็นกวีไร้ความสามารถ แต่เขาชอบแต่งกลอนแต่งเพลงนี่นา


แต่แล้ววันหนึ่งวันใดวันนั้นก็มาถึง เมื่ออเล็กซ์กวีผู้อับโชคค้นพบว่าขุมทรัพย์ที่ว่านั้นมีจริง เขาพบมัน และนั่นกำลังทำให้อันตรายมาเยือนยังกวีหนุ่มผู้นี้


อเล็กซ์ได้ตัดสินใจออกเดินทางไปไกลจากหมู่บ้านของเขาในเช้ามืดของวันต่อมา ไม่มีผู้ใดได้รับรู้รับทราบ สิ่งที่คนในหมู่บ้านสัมผัสก็คือ การหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของกวีอับโชค คนที่เคยไปชื่นชมเยินยอกวีหนุ่มต่างเผยธาตุแท้ด้วยการด่าทอตามหลัง และหวังว่ามันจะส่งไปถึงอเล็กซ์ บ้างว่า “ที่ไม่ยอมบอกเรื่องขุมทรัพย์ก็เพราะอยากเก็บเอาไว้คนเดียวน่ะสิ” บ้างว่า “กวีไร้ความสามารถอย่างนั้นไปตายซะเถอะ รักษาขุมทรัพย์ไม่ได้หรอก เดี๋ยวก็หมด”


ถ้าเพียงมีสิ่งที่ดีล่ะก็ คงเป็นความสนใจในขุมทรัพย์ของกวีผู้อับโชคได้ค่อยๆหายไป รวมถึงข่าวลือต่างๆ ไม่นาน อเล็กซ์ก็ได้หายไปจากความทรงจำจากคนในหมู่บ้าน


กล่าวถึงอเล็กซ์ เขาได้เดินทางไปไกลแสนไกล พอๆกับความห่างไกลแบบไกลลิบลับของหมู่บ้านจากโลกภายนอก เขาข้ามห้วยน้ำลำคลอง ฝ่าพายุ ข้ามทะเลทรายอันร้อนระอุ ปีนภูเขาสูงสุดยอด ว่ายน้ำข้ามทะเล ล่องเรือข้ามมหาสมุทร เอาเป็นเขาไปไกลมากๆ เท่าที่ขุมทรัพย์ของตนนั้นจะปลอดภัย


จนกระทั่งมาบรรจบยังสถานที่แห่งหนึ่ง ผู้คนที่นี่เรียกมันว่า ชุมชนมิเดลตัน เป็นการพลิกผันชีวิตกวีผู้อับโชคไปโดยสิ้นเชิง ผู้คนที่นี่ให้การช่วยเหลือกวีหนุ่มด้วยความจริงใจ อย่างที่ไม่มีวันได้เห็นจากหมู่บ้านที่เขาจากมา มันคือชีวิตใหม่ และขุมทรัพย์ที่ใครหลายคนต้องการ อเล็กซ์ได้ตัดสินใจฝังมันลง ณ ชุมชนแห่งนี้


มันจะกลายเป็นความลับ มันจะหายไปจากโลกใบนี้


หลายปีผ่านไป อาจจะนับเป็นหลายสิบปี ตัวเลขแน่ๆ ก็คือประมาณสามสิบปี เอาเป็นว่า จนกระทั่งอายุของอเล็กซ์นั้นครบหกสิบปีนั่นแหละ


ความคิดหนึ่งได้แล่นเข้ามาในหัวของอเล็กซ์ ขณะที่เขากำลังเขียนคำที่สามบรรทัดที่หกวรรคสองของย่อหน้าที่เจ็ดในกวีบทใหม่ เหมือนมีอะไรบันดาลใจให้กวีที่กลายเป็นชายแก่วัยกลางคนหวนนึกถึงขุมทรัพย์ที่เขาได้เก็บซ่อนเอาไว้ ย้อนนึกไปไกลถึงอดีตที่หลงลืมไปนานแล้ว ถึงชีวิตที่รายล้อมไปด้วยคำโกหกและคำพูดเสแสร้ง สิ่งเหล่านี้ได้สร้างปมบางอย่างแก่เขา


“มันถึงเวลาที่ต้องเอาคืนแล้ว” นี่เป็นคำพูดของอเล็กซ์ในวันนั้นเอง


สิ่งที่เหลือเชื่อได้เกิดขึ้น กวีอับโชคผู้เคยเป็นหนุ่มกล่าวลาจากชุมชนมิเดลตันออกมา ทิ้งขุมทรัพย์ฝังไว้กับที่นั่น ในขณะที่เขาไปแต่เพียงร่างกาย เขามุ่งหน้าเดินทางอีกครั้ง จุดหมายคราวนี้ก็คือ หมู่บ้านที่เป็นบ้านเกิดของเขานั่นเอง


เมื่ออเล็กซ์ในวัยหกสิบหวนกลับคืนสู่บ้านเกิด ระยะเวลาที่เขาจากไปก็นานนมไม่ใช่น้อย และเขาคิดว่าคงไม่มีใครจำเขาได้อย่างแน่นอน แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เรื่องเกินความคาดหมายมักจะเกิดขึ้นอยู่เสมอ


คนรุ่นราวคราวเดียวกับเขานั้นจำอเล็กซ์ได้แทบจะในทันที แม้แต่คนเฒ่าคนแก่ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็จำอเล็กซ์ได้ ไม่นานข่าวลือซึ่งเป็นข่าวจริงเรื่อง อเล็กซ์กวีผู้อับโชค ก็กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน แต่นั่นก็เป็นเพียงเรื่องน่าแปลกใจอย่างหนึ่ง หลังจากเขากลับมาเท่านั้น


แล้วในที่สุด อเล็กซ์ก็ทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง และไม่มีใครจะคาดถึง สิ่งที่ใครต่างก็คิดว่าเขาปกปิดมานาน ไม่มีใครคาดคิดหรอกว่า กวีผู้อับโชคผู้นี้จะบอกคำใบ้ถึงที่ซ่อนของขุมทรัพย์ที่ว่าด้วยตัวเขาเอง


แต่ถ้ามันจะง่ายดาย อย่างเช่น การบอกชื่อสถานที่ตรงๆ หรือเป็นคำใบ้ที่ดูมีน้ำมีนวลก็คงจะดีไม่น้อย ผู้ที่ต้องการขุมทรัพย์ทั้งหลายของกวีอับโชคต่างจดจำถ้อยวลีอเล็กซ์ได้เป็นอย่างดี คำใบ้นั้นเป็นบทกวีบทใหม่ที่อเล็กซ์ได้แต่งขึ้น มันเป็นบทกวีที่แปลกหู แต่ก็ไพเราะที่สุดเท่าที่ผู้คนที่นี่เคยได้ฟังมา และไม่น่าเชื่อว่าจะมาจากกวีอับโชคคนนี้


บทกวีนั้นมีอยู่ว่า


“เจ็ดจากสิ้น เหลือเพียงเงาสะท้อน

คือเจ็ดนั้น เกลือกกลั้วตัวเป็นหนอน

หกในเจ็ด ผู้เป็นเจ้าว่ากล่าวกลอน

เหลือเพียงห้า ล่วงนิทราคือเยาว์วัย

สี่สำคัญ คืนชีวาด้วยการให้

สามความโศก ย้อนกลับรำลึกไว้

ล่วงความคู่ เห็นสิงสู่การณ์ไปไกล

หนึ่งเดียวไซร้ เห็นภาพชัดในคำนึง”


ไม่มีใครเข้าใจในบทกวีนั้น รวมถึงไม่มีใครรู้ว่ามันคือเพลงพื้นบ้านของชุมชนมิเดลตัน มีเพียงคำพูดเดียวที่อเล็กซ์ได้ทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนจะจากหายไปชั่วนิรันดร์


“มันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไหร่หรอก”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #7 momentzy (@momentzyy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 12:19
    น่าสนใจ..
    #7
    0
  2. #2 บทสรุป (@scooba) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 08:19
     งืมๆ
    น่าสนใจดีครับ
    กลอนเพราะดี ^^
    #2
    0