[EXO] Bubbletea Boy & Sweety Deer

ตอนที่ 8 : Spacial Short Fic : Picasso Kris <3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 พ.ค. 57



Picasso Kris :)

 

            ยามพลบค่ำได้เข้าใกล้มาถึง...เด็กสาวร่างบางเอนกายไปบนเตียงนอนนุ่มสีขาวขนาดไม่ใหญ่มากนัก ภาพเพดานสีอ่อนกลายเป็นสีดำสนิทเนื่องจากเปลือกตาสีมุกเคลื่อนเข้าหาด้วยความอ่อนเพลีย ไม่นานนักก็เกิดกลุ่มหมอกควันสีขาวขุ่นเข้ามาแทนที่ เด็กสาวร่างบางลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะมองไปรอบกาย คิ้วสวยได้รูปค่อยๆขมวดเข้าหาด้วยความสงสัย เพราะเบื้องหน้านั้นไม่ใช่ห้องนอนของตัวเอง... สักพักดวงตากลมโต สีน้ำตาลเห็นแสงกระพริบอยู่ปลายทาง เท้าเรียวเล็กจึงก้าวไปข้างหน้าด้วยความหวาดหวั่นเล็กน้อย. .

 

             ดาวน้อยสีสวยหลากหลายดวงล่องลอยอยู่ท่ามกลางอาณาเขตอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตปรากฎขึ้น เด็กสาวคลี่ยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งที่พบเห็น พลางก้มมองเท้าเปลือยเปล่าที่กำลังสัมผัสกับพื้นดินหยาบสีน้ำตาลเข้ม

 

             "ตัวเล็กของพี่ อยู่ที่นี่ได้ยังไง ?"

 

            เสียงหนาทุ้มที่อยู่เบื้องหน้าเอ่ยขึ้น เด็กสาวที่เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ก่อนที่ตาสวยจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะผู้ชายที่ตัวเองรู้จักปรากฎอยู่ตรงหน้า ! ชาวหนุ่มร่างสูงผมทองเจ้าของใบหน้าหล่อราวกับเทพบุตร ที่กำลังถือกระดานไม้สำหรับวาดรูปไว้ในมือ ฉีกยิ้มกว้างให้กับเด็กสาวร่างบางที่เหมือนพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ตกใจ ก่อนจะเอ่ยชื่อของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างตะกุกตะกัก

 

            "พะ...พี่คริส" เด็กสาวตาเริ่มร้อนพ่าว

            "ทำไมถึงตกใจพี่ขนาดนี้ล่ะ พี่ไม่หล่อแล้วรึไง ?" ชายหนุ่มแกล้งถามพลางยิ้มตาหยี

            "พี่คริสหายไปไหนมา รู้มั้ยคิดถึงจะแย่...ฮึก" เด็กสาววิ่งโผล่กอดเอวชายหนุ่มไว้แน่น หยดน้ำใสที่คลอเบ้าค่อยๆรินไหลออกจากดวงตาสวยด้วยความดีใจเพราะชายหนุ่มหายหน้าไปนาน

            "ขี้แยอีกแล้วนะตัวเล็ก... อย่าร้องไห้สิ พี่ก็คิดถึงเราเหมือนกัน (:" ชาวหนุ่มวางกระดานไม้วาดรูปไว้ข้างตัว แล้วลูบเส้นผมนิ่มของเด็กสาวอย่างแผ่วเบา

            "พี่คะ เมื่อไหร่พี่จะกลับมาสักที...คนอื่นก็รอพี่อยู่นะ"

            "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน..." ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

            "ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ...พี่ต้องกลับมาสิ...ฮึก" เด็กสาวซุกใบหน้าบนไหล่กว้าง ความรู้สึกทั้งหมดเริ่มระเบิดออกมาอีกครั้ง

            "โอ๋ๆตัวเล็ก อย่าร้องสิคะ...พี่แค่มาพักผ่อน มาวาดรูปกาแล็กซี่ของพี่เฉยๆ เดี๋ยวไม่นานก็กลับแล้วนะคะคนดี"

 

            ชายหนุ่มจะพูดกับเด็กสาวว่าค่ะเสมอๆเพราะความเคยชิน คริสคลี่ยิ้มบางเล็กน้อยเพราะเห็นถึงความขี้แยของเด็กสาวที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น ปกติมักจะชอบหัวเราะเขาซะมากกว่า เพราะเขาทำอะไรก็จะหัวเราะตลอด ดูเหมือนว่าจะตลกไปหมดทุกอย่างเลยล่ะ แต่เขาเองก็ไม่เคยรู้เลยว่าเขาคือคนที่มักจะสร้างความสุขให้กับเด็กสาวอยู่เสมอ...

 

            "อ๋อที่นี่คือกาแล็กซี่ของพี่อย่างงั้นหรอ ว่าแต่พี่จะกลับมาจริงๆนะคะ...พี่อย่าล้อเล่นกับหนูนะ" เด็กสาวผละออกจากอ้อมกอดอุ่นของชายหนุ่ม          

"ค่ะ พี่จะกลับไปให้เร็วที่สุดนะตัวเล็ก" มือหนาวางบนศีรษะแล้วขยี้ผมของเด็กสาวจนเริ่มชี้ฟู

            "ผมหนูเสียทรงหมดแล้ว" เด็กสาวเบะปากเล็กน้อยก่อนจะจัดผมให้เข้าที่เช่นเดิม

            "ฮ่าๆ เอ่อนี่...พี่จะให้ดูอะไร"

            "อะไรหรอคะ ?"

            "เดี๋ยวก็รู้ (:"

 

            ชายหนุ่มก้มลงหยิบกระดานไม้วาดรูปที่ตัวเองได้วางไว้ก่อนหน้านี้ขึ้น แล้วหันภาพที่วาดเอาไว้ให้เด็กสาวดู

 

            "ตัวเล็กทายสิ ว่าพี่วาดรูปอะไร ~"

 

            ชายหนุ่มลากเสียงเล็กน้อยพลางโยกหัวไปมาเหมือนเล่นอยู่กับเด็กน้อยตัวเล็กๆอยู่ ภาพที่เขาถือเป็นสัตว์ในเทพนิยายอย่างหนึ่ง มีรูปร่างอ้วนท้วม มีปีกกลมน่ารักคล้ายกับนก แต่มีอะไรแหลมๆขึ้นมาตั้งแต่กลางหัว ยาวลงไปถึงหลัง

 

            "หนูว่าหนูรู้นะ ถึงจะไม่เหมือนเท่าไหร่...แต่ก็น่ารักดีนะ" เด็กสาวครุ่นคิดเล็กน้อย

            "ทายมาสิว่าเป็นอะไร ?"

            "หนูว่าเป็นมังกรแน่เลย ใช่ปะล้า ~"

            "ตาถึงแหะ ถูกต้องนะครับ ฮ่าๆ"

 

            ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างมีความสุข แต่ถึงอย่างไรแล้วช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ...

 

            "พี่ต้องไปแล้ว เราก็ด้วยนะตัวเล็ก (:"

            "ทำไมล่ะคะ ?" สีหน้าของเด็กสาวหม่นลง

            "เดี๋ยวที่บ้านเป็นห่วงเรานะตัวเล็ก..." ชายหนุ่มทำได้เพียงแค่คลี่ยิ้มบางๆแล้วลูบเส้นผมนุ่มอย่างที่เขาชอบทำ

            "แล้วหนูจะได้เจอพี่อีกเมื่อไหร่...หนูอยากอยู่ที่นี่นานๆจัง" เด็กร่างสวมกอดแน่นราวกับว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะหายไปอีกไม่ช้า

            "อีกไม่นาน...เราจะได้เจอกัน (:"

            "ค่ะพี่ รีบกลับมาเร็วนะคะ" เด็กสาวผละออกเล็กน้อยแล้วเงยหน้าสบตาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง

            "ค่ะ พี่จะรีบกลับไปนะ...อ่ะพี่ให้นะ (:" ชายหนุ่มดึงแผ่นกระดาษหนาที่อยู่บนกระดานไม้วาดรูปออก แล้วเอาใส่มือเรียวของเด็กสาว

            "ขอบคุณนะคะ จะดูแลอย่างดีเลย"

            "ค่ะ ดูแลให้ดีๆล่ะ…งั้นพี่ไปแล้วนะ"

 

            ชายหนุ่มดึงเด็กสาวตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอดอุ่น เป็นกอดที่ยาวนานกว่ากอดที่ผ่านมา เป็นกอดที่เด็กสาวนั้นไม่อยากผละออกเลย เพราะตัวเองก็นึกกลัวในใจว่าชายหนุ่มอาจจะไม่กลับมาอย่างที่ตัวเองคิดและอย่างที่เขาพูด และนั่นอาจทำให้พวกเขาไม่ได้เจอกันอีก...

 

            "หนูรักพี่นะพี่คริส รักที่สุดเลย"

            "พี่ก็รักเรานะตัวเล็ก พี่จะคิดถึงเรากับคนที่รอพี่อยู่ทุกวันเลยนะ (:"

 

            ชายหนุ่มกระชับแขนแกร่งแน่นขึ้นเพราะเขาเองก็ไม่อยากผละจากกอดอุ่นของเด็กสาวที่รักและดูแลเอาใจใส่เขาเสมอมา แต่สุดท้ายยังไงเขาก็ต้องผละออกจากอ้อมกอดอุ่นอยู่ดี...

 

            "โชคดีนะคะ หวังว่าเราจะได้เจอกันเร็วๆนะ"

            "ค่ะ เช่นกันนะคะ บ๊ายบาย ~" ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้างแล้วโบกมือลา

            "บ๊ายบายค่ะพี่คริสสุดหล่อ หล่อสุด"

 

            เด็กสาวโบกมืออำลา ชายหนุ่มที่กำลังเดินจากไปอีกครั้ง ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยเป็นครั้งสุดท้าย...

 

            "ค่ะ ตัวเล็กของพี่ (:"

 

 

            แสงสว่างสีขาวจ้าขึ้นพร้อมกับภาพแผ่นหลังของชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังหายไป เด็กสาวพยายามปรือตามองภาพนั้นแต่ไม่เป็นผล เพราะแสงสว่างที่กำลังส่องจ้าเข้าดวงตาเป็นเวลานาน

 

            เด็กสาวร่างบางปรือตามองขึ้นช้าๆ ก่อนจะเห็นเพดานห้องสีอ่อนที่ตัวเองคุ้นเคย... เขายังคงอยู่นอนอยู่บนเตียงนุ่มสีขาวเช่นเดิม เพียงแต่อาจจะแปลกไปตรงที่...

 

            ตัวเองกำลังนอนกอดแผ่นกระดาษที่มีรูปมังกรน่ารักๆอยู่ท่ามกลางบรรยากาศของดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับในอาณาเขตอันกว้างขวางของชายหนุ่มที่เขาคิดถึงอยู่เสมอ...

 

            ขาเรียวเล็กก้าวลงจากเตียงนุ่ม เดินตรงไปยังโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็กๆ แล้วหยิบกระเป๋าเครื่องเขียนสีเทาที่มีสัญลักษณ์รูปหกเหลี่ยมและตัวหนังสือเอียงๆ 'น้องตัวเล็กพี่ตัวสูง' ประทับเอาไว้ขึ้น มือเรียวรูดซิปเบาๆ จากนั้นจึงหยิบกาวสองหน้าแบบหน้าออกมา บรรจงตัดแปะติดหลังรูปภาพมังกรน่ารัก ติดเสร็จก็ก้าวขึ้นบนเตียงนอนต่อ แล้วลอกกระดาษสีเขียวออกอย่างระวัง นำภาพมังกรติดลงบนฝาผนังบริเวณหัวเตียง ก่อนที่มือเรียวจะลูบภาพวาดมังกรน้อยน่ารักอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มสดใสผุดขึ้นบนใบหน้าสวยอย่างมีความสุข

 

 

            "หนูรักพี่เสมอนะคะ...หนูเชื่อว่าสักวันพี่ต้องกลับมา...กลับมาเร็วๆนะคะพี่คริส (:"

 

 

 

- END-

 

 

____________________________
นี้เป็นตอนพิเศษนะคะ คือมันเก็บกดมาก
10 วันเต็มๆที่ผ่านมากับข่าวของเฮีย
มันรู้สึกว่านานมากจริงๆ
อยากระบายออกมา มันไม่ไหวแล้วจริงๆ :(
แต่งไป น้ำตาไหลไปนี้พูดเลย TT
อยากให้เฮียกลับมาเหมือนในฟิค...
เฮีย กลับมาเร็วๆนะคะ ... รักเฮียเสมอ <3

เมนชั่น : @quartziiz
เวิ่นแท็ก : #คิตตี้ไข่มุก

themy butter


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 18:23
    เฮียกลับมาแล้วจ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา :)
    แต่ว่า 'มาเล่นหนัง' ถึงอย่างนั้น ก็อยากบอกว่าดีใจจัง :3
    สุดๆๆ
    #38
    0
  2. วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 00:01
    น้ำตาจิไหล  ฮื่อ อยากให้เฮียกลับมาไวๆ จริงๆๆ ฮึก
    #35
    0
  3. วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 00:00
    #WebelieveInYouKrisForever~~
    #34
    0