จุดยืน

ชอบคำพูดของใครสักคน จำไม่ได้ว่าใครพูด

เค้าว่ากันว่า จุดยืนของคนเราอยู่ที่ตีน

มันเป็นคำที่ฟังดูแล้วไม่ค่อยเพราะสักเท่าไหร่ แต่มันก็เป็นคำพูดที่เข้าใจได้ดีทีเดียว

ถ้าเราไม่มีอวัยวะส่วนล่างที่เรียกว่าตีน เราก็คงเดินไปไหนมาไหนไม่ได้

จะมีใครสักกี่คนที่สนใจจะดูแลอวัยวะส่วนนี้ให้เหมือนกับใบหน้าของตัวเองบ้าง

คิดว่ามีแต่น้อยมากๆ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย เราเองก็ไม่ค่อยได้ดูแลเอาใจใส่มันสักเท่าไหร่นัก

นานๆ จะหันมาขัดส้นเท้าบ้าง ถ้าไม่แตกยิบในหน้าหนาก็ไม่เคยจะไปใส่ใจกับม้น

แต่พอระยะหลังๆ เมื่อน้ำหนักเริ่มมากขึ้น อวัยวะที่เราไม่ใส่ใจก็ประท้วงขึ้นมา

มันมักจะเป็นตะคริวจนนิ้วติดกัน แถมไม่พอมันยังปวดที่ส้นเท้าเพราะเป็นคนเดินกระทืบไม่ยั้ง

หลังๆ ก็เลยต้องดูแลทุกวัน ทาถูนวดให้ได้ผ่อนคลาย

แล้วพอเวลายืนหรือเดินมันก็สบายไม่ค่อยจะประท้วงเราอีก

ยืนเดินได้นานๆ เพราะการดูแลเอาใจใส่

ใครจะคิดเหมือนเราหรือเปล่าไม่รู้ แต่เราคิดว่าถ้าเราไม่มีมัน เราก็คงไม่มีวันนี้ ไม่มีการเดินไปไหนมาไหน คงต้องนั่งอยู่กับที่ อ้วนกลมเป็นหมูอึด

จุดยืนของแต่ละคนในสังคมก็ไม่เหมือนกัน ฉันเคยถามเพื่อนว่าเหนื่อยไหมกับการที่จะต้องทำตามคนอื่นโดยไม่สนใจว่าตัวเราจะเป็นอย่างไร

เพื่อนตอบว่าเหนื่อยสิแต่ก็ต้องอดทน เราก็เลยไม่คิดจะถามต่อว่าหลังจากนั้นเธอเป็นอย่างไร

ใช่ว่าเราจะไม่แคร์สังคม เราแคร์แต่ไม่แสดงออกต่างหาก

สังคมให้อะไรกับเราบ้าง อย่างน้อยก็ให้งานให้เงิน แค่นี้ก็คงพอทำให้เราต้องแคร์มันแล้วมั๊ง เพราะถ้าไม่มีงานไม่มีเงินก็คงต้องกินแกลบหรือไม่ก็ต้องกัดก้อนเกลือกิน

แล้วจุดยืนของเราจะไปอยู่ตรงไหนของสังคมกันน้อ

คิดแล้วเศร้าที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำ

ถอนเสาเข็มเอนลู่ตามลมกันไปวันๆ

เฮ้อ.......... งงจริงๆ

จุดยืน

ความคิดเห็น