เคยอ่านกระทู้บางกระทู้ที่ตอบเป็นภาษาวัยรุ่นกันไหมคะ
ฉันเคยแวะเข้าไปอ่านหลายหน พยายามอ่านก็หลายครั้ง แล้วก็คิดว่าทำไมน้อ กระทู้ที่เขียนแล้วอ่านแทบไม่ออก ต้องพยายามสะกดคำ เด็กๆ ถึงได้ชอบนักชอบหนา
หรือเวลาที่คุยเอ็มเอสเอ็นกับใครๆ แล้วคนเหล่านั้นมักจะใช้ตัวอีโมชั่นแทนคำพูด
กว่าจะรู้ว่าคนๆ นั้นพูดอะไรก็ต้องรอให้โหลดให้เสร็จ แถมบางที่เป็นรูปการ์ตูนก็ต้องมานั่งคลิกว่า เออคุยอะไรมาวะ
ปวดหัวจริงๆ นะคะ
ยอมรับว่าแรกๆ ก็ชอบที่มีการ์ตูนเยอะๆ น่ารักดี ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ชอบโหลดการ์ตูนมาไว้ในเอ็ม
แต่หลังๆ มันชักเพี้ยนๆ เพราะเราเองก็เกรงใจคนที่คุยด้วย (บางคนปาไปสี่สิบ บางคนย่างหลักห้า) ก็เลยต้องลบออกไปบ้างเท่าที่จะสามารถทำได้ หรือไม่ก็เปลี่ยนเป็นคำๆ อื่นที่ไม่ใช่คำที่ใช้บ่อยๆ
จะไม่ก็ตอนที่คุยกับหลานๆ นี่แหละค่ะ ที่ต้องปวดหัวมากหน่อย ทั้งภาษาทั้งอีโมชั่น โอ๊ย คนแก่อยากจะตาย
บ่นมากๆ เดี๋ยวก็ไม่ยอมมาคุยด้วย เรารึก็คิดถึงลูกลิงตัวน้อยๆ สองตัว (รักลูกคนอื่นก็แบบนี้เนอะต้องทำใจ)
มาต่อเรื่อภาษากันดีกว่านอกเรื่องไปมากมาย
สำหรับตัวเองแล้ว มาเป็นบางคำ ก็พอไหว แต่ถ้ามาเป็นชุดๆ ก็ปวดหัว
เช่น “คัยเปงโคนทามอานนี่อ่า” คุณว่าใครเป็นคนทำเหรอ ฉันอ่านแรกๆ นึกว่าใครมาทำอานม้า นี่ในนิยายเลยนะคะ
หรือ “เทอก้อทอสับมากับจิ” คุณว่าจะสับกันกี่พันชิ้นกันเนอะ ยังไงก็ไม่ชิน รับไม่ได้ อยู่ดี
หรือว่าจะแก่จนไม่ยอมรับเรื่องแบบนี้ก็ไม่รู้ หึหึ
ภาษาเค้ามีมานานหลายร้อยปี วัฒนาการก็เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีมาอย่างสม่ำเสมอ แล้วคุณคือคนรุ่นใหม่ที่จะต้องใช้ภาษาต่อจากรุ่นของฉัน
ขอเถอะนะ รักษ์ ภาษากันสักนิด เพื่อ ลูก หลาน เหลน โหลน ของเราจะได้มีภาษาใช้ต่อไปเรื่อยๆ
หรืออยากให้ ภาษาไทยต้องมาจบลงในช่วงชีวิตของพวกคุณก็ตามใจเถอะนะ เราห้ามพวกคุณไม่ได้หรอก หากคุณยังไม่รักประเทศตัวเอง ไม่รักภาษาวัฒนธรรมของตัวเอง
ก็เรื่องของคุณ
ความคิดเห็น