ไม่ได้ดั่งใจ

เวลาทำอะไรแล้วไม่ได้ดั่งใจ รู้สึกหงุดหงิดเนอะ

ฉันเป็นบ่อยๆ ทั้งๆ ที่บางครั้งตั้งใจทำจนสุดความสามารถแล้วก็ทำได้เท่านั้น

ฉันว่าบางทีเราก็ต้องทำอะไรที่เราถนัดมากกว่าจะได้ไม่ต้องมานั่งโมโหตัวเอง

เคยคิดไหมว่า ทำไมงานแต่ละอย่าง บางอย่างเราทำได้ดี บางอย่างเราทำแล้วห่วยแตก ยิ่งกว่าใครๆ

อาจเป็นเพราะเราไม่ถนัด และไม่ได้ฝึกฝน คนเราไม่ได้ Born to be มาตั้งแต่เกิดทุกอย่างหรอกนะ แต่ที่เห็นๆ ทุกคนร้องไห้เป็น หายใจเป็น มาตั้งแต่ออกมาจากท้องแม่

แต่สำหรับบางคนก็ต้องอยู่ในตู้อบ ให้หมออบจนตัวไม่ซีด ถึงจะรอดปลอดภัย เป็นมนุษย์ หรือเป็นคนที่สับสนวุ่นวาย

ฉันชอบอ่านนิยายวิทยาศาสตร์ แต่พอมาเขียนเอง มันรู้สึกว่าไปไม่รอด

ฉันชอบอ่านนิยายตลกขบขัน พอมาเขียนเอง แป๊ก ซะงั้น

ฉันไม่ชอบนิยายน้ำเน่า เห่อๆ แต่ก็เขียนเรื่องน้ำเน่าออกมาเป็นคุ้งเป็นแคว โมแหลกแหกคอก แต่ก็ไม่ได้ดิบได้ดีอะไร อาศัยเอาเรื่องของคนรอบๆ ตัวมาเล่าเป็นนิยาย

ถ้าเจ้าตัวได้อ่านคงบอกว่า แก้ไขเลยนะ ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น คริกๆๆ

ฉันเริดกว่าที่หล่อนเขียนอีกนะยะ หรือมาก็คงโดนต่อว่าแบบที่โดนเบอร์หกหรือเบอร์เจ็ดของท่านทั้งหลายประทับรอยกลางหลัง เพราะวื่อสารออกมาไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรเลย

สมัยเด็กๆ ฉันตกเรียงความ ครูบอกว่าเขียนได้ห่วยมากๆ ลายมือก็มาจากสมัยไหนไม่รู้ อ่านไม่ออก ให้มาอ่านให้ครูฟังหน้าห้อง แล้วเกิดอะไรรู้ไหม ฉันเองยังอ่านลายมือของตัวเองไม่ออกเลย

เฮ้อน่าเศร้า

สมัยเด็กๆ โดนเคี่ยวเข็ญให้คัดลายมือ คุณๆ เคยบ้างไหม ให้เขียนด้วยปากกาเค้าเรียกอะไรนะ คอแร้ง หรืออะไรสักอย่าง แล้วต้องจุ่มหมึก อินเดียอิงค์

ฉันทำหมึกหกทุกครั้งที่เขียนหรือหัดเขียน จะให้มาเขียนลากลงหนักลากขึ้นเบา ฝันไปเถอะเนอะ

แล้วอีกอย่างสมัยนั้นต้องเขียนหนังสือด้วยปากกาหมึกซึม เสื้อผ้าหน้าผม เลอะเทอะไปหมด ฉันล่ะอยากกลับไปเขียนดินสอให้รู้แล้วรู้รอดไป

ก่อนหน้าที่ยังเขียนดินสออยู่ก็อยากเหลือเกินอยากเขียนหมึกซึม พอได้มาเขียนเอง ก็อยากกลับไปเขียนดินสอ คนเรานี่เนอะ ไม่แน่ไม่นอนจริงๆ

พอไม่ได้ดั่งใจก็โทษอุปกรณ์ โทษเรื่อยเปื่อย โดยเฉพาะฉันเองนี่แหละ ที่เป็นแบบนั้น เห่อๆๆ