บางทีก็ท้อนะ
เขียนโดย
pipo_zac
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน......
มีความรัก...นะ...มีความรัก....
แต่เวลานี้เหมือนตัวคนเดียวไม่มีใคร
เพื่อนก็ไม่มี....มีก็เหมือนไม่มี เหมือนตัวคนเดียว
กลับบ้าน....กลับถึงห้อง....ทั้งๆที่ก็เพิ่งจะแยกกับแฟนไป
แต่ก็ยังรู้สึกว่าทำไมมันเหงาเหลือเกิน
อยากมีใครสักคนที่พอกลับถึงบ้านเราก็มาพูดคุยกันในเรื่องราวต่างๆ
แต่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ มันก็คงจะใช่ ที่ว่าเราก็พูดคุยกัน แต่อาจจะน้อยลง
บางครั้งอยู่ดีๆก็นั่งร้องไห้....ร้องทำไม? ไม่รู้เพราะมันไม่ได้บอก.....
มันเป็นเพียงความรู้สึก...สมองสั่งการ ความคิดที่สั่งออกมาว่าถึงเวลาแล้วที่น้ำต่าจะไหลเอ่อ
แล้วมันก็ไหลออกมา พร้อมเสียงสะอื้น ที่หากใครมาได้ยิน ก็คงประมาณค่าไม่ได้
เค้ารู้สึกอย่างไร? ทำไมต้องร้อง?
ดูมันแย่ไปหมดแล้วกับสิ่งที่เผชิญ ตัวเราทำตัวเราเอง ไม่มีใครก่อให้เกิด
ความสับสน ความเฝ้าระวังระแวงมากจนเกินเหตุ สิ่งเหล่านี้กำลังฆ่าเราให้ตายอย่างช้าๆ
และสักวัน...วันนั้นมันอาจจะมาถึง
วันที่ไม่เคยมีใครเตรียมตัวเตรียมใจไว้เพื่อรอ.....
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
15 ต.ค. 52
329
1
ความคิดเห็น
อ่า
เคยรู้สึกอย่างงี้เหมือนกานนน~
ฮือออ น่าเศร้า
แบบไม่เข้าใจตัวเองใช่ม๊า?
สู้ๆคร้า
PS. 55555(สั้นๆเถ๊อะโลกร้อน-0-)