[one piece] ทะลุมิติมาโลกวันพีช

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 7 โดฟลามิงโก้พากย์(ยังไม่ได้ตรวจสอบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 956
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    3 ส.ค. 62

(โดฟลามิงโก้)


สวัสดี ชั้น ดองกี้โฮเต้ โดฟลามิงโก้ เป็นชาวมังกรฟ้าที่เคยมีชีวิตที่สุขสบาย มีทาสรับใช้มีเงินล้นฟ้า

แต่ทว่า ท่านพ่อผู้บังเกิดเกล้า กลับพาท่านแม่และพวกชั้นลงมาใช้ชีวิตแบบมนุษย์จนมีชีวิตที่โครตจะน่าอัปยศแบบนี้ แถมยังโดนพวกมนุษย์ที่เป็นชาวบ้านหมายหัวตามล่าอีกด้วย


จนกระทั่งวันหนึ่ง

.
.
.
.
.
.

ณ ป่าแห่งหนึ่ง

วันนี้ชั้นและน้องชายของชั้น ดองกี้โฮเต้ โรซินันเต้ กำลังเดินเข้าไปในป่าเพื่อหาผลไม้ แต่ระหว่างที่เดินนั้นเอง จู่ๆโรซี่ก็พูดขึ้นว่า


โรซี่ : นี่พี่ฮะ มีคนนอนอยู่ตรงนั้นด้วยแหละ


โรซี่พูดแล้วชี้ไปจุดที่มีคนนอนคว่ำอยู่ แต่ชั้นคิดว่ามันไม่น่าไว้ใจ เพราะตอนนี้พวกเรากำลังโดนพวกมนุษย์ชาวบ้านหมายหัวตามล่าอยู่


ชั้นจึงกำลังหันไปบอกโรซี่ว่าให้รีบกลับ เพราะอาจเป็นพวกมนุษย์ชาวบ้านที่คิดจะลอบทำร้ายเราอยู่ก็ได้ แต่ทว่า


โรซี : ไปดูกันเถอะฮะพี่

โรซี่กับบอกกับชั้นว่าให้ไปดูแล้วก็วิ่งไปก่อน ชั้นจึงรีบเดินตามโรซี่ไปแต่โรซี่กลับหงายร่างนั้นขึ้นมาก่อน ทำให้ชั้นได้เห็นว่าคนที่นอนคว่ำอยู่เป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคน 


ดอฟฟี่ : (เดี๊ยวน่ะ น่ารักหรอ บ้าไปแล้ว)


โรซี่ : พี่ ทำไงดี เธอไม่ขยับเลยอะ


โรซี่เดินมาพูดกับชั้นที่ยืนมองอยู่พร้อมกับชี้ไปที่ร่างของเด็กผู้หญิงที่สลบอยู่บนพื้น ชั้นเดินไปใกล้ๆพร้อมกับนั่งยองๆแล้วมองเด็กผู้หญิงคนนั้นให้ชัดๆ


ดอฟฟี่ : (ช่วยไม่ได้ละกัน ถือว่าเป็นโชคดีของเธอล่ะ)

.
.
.
.
.
.

บ้านของครอบครัวดองกี้โฮเต้


ชั้นตัดสินใจพาเด็กผู้หญิงมาที่บ้านด้วย ท่านแม่ที่มาเห็นเหมือนจะตกใจบ้างแต่พอโรซี่อธิบายให้ฟัง ท่านแม่ก็รีบไปจัดห้องและที่นอนให้กับเด็กผู้หญิงที่พวกชั้นช่วยมานอน 


พอพวกชั้นช่วยกันพาเด็กผู้หญิงมาส่งถึงที่นอนเรียบร้อย ทำให้ชั้นพึ่งสังเกตว่าตามตัวของเด็กผู้หญิงคนนี้มีบาดแผลเล็กน้อย จึงตัดสินใจไปบอกท่านแม่ให้มาช่วยทำแผลให้ เพราะว่าชั้นทำไม่เป็น อย่าว่าแต่ทำเลย ชีวิตทั้งชีวิตยังไม่เคยมีบาดแผลด้วยซ้ำ ก็เพราะพวกเราเป็นมังกรฟ้า แต่ทว่าตอนนี้กลับไม่ใช่อีกแล้ว


พอท่านแม่ทำแผลเสร็จ ท่านแม่ก็ออกจากห้องไป พวกชั้นจึงต้องมานั่งเฝ้าดูแลยัยเด็กผู้หญิงคนนี้ ทำให้ชั้นได้มีเวลาคิดเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนี้ 


ตอนที่ชั้นกับโรซี่ช่วยกันแบกเด็กผู้หญิงคนนี้มา เธอมีตัวเล็กมาก และน้ำหนักก็เบาด้วย ถึงตัวจะเล็กแต่ไม่ควรตัวเบาขนาดนี้น่ะ


ชั้นและโรซี่จะมานั่งเฝ้าเด็กผู้หญิงคนนี้ทุกวันเมื่อว่างตลอด จนในที่สุด..


โรซี่ : พี่! เธอตื่นแล้วฮะ!! 


ชั้นที่ได้ยินโรซี่ตะโกนเรียกออกมาจากห้องเด็กผู้หญิงคนนั้น ชั้นจึงรีบเดินไปที่ห้องเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับโรซี่ที่เดินอยู่ข้างๆไปที่เตียงของเด็กผู้หญิงคนนั้น


เมื่อเดินไปหยุดอยู่ที่เตียงของเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้ว โรซี่ก็พูดแนะนำตัวขึ้นมา


โรซี่ : สวัสดีฮะ ผมชื่อดองกี้โฮเต้ โรซินันเต้ฮะ ส่วนนี้พี่ชายผม


แล้วโรซี่ก็หันมาพูดชั้นว่า


โรซี่ : พี่ดอฟฟี่ฮะ แนะนำตัวกับเธอสิฮะ อย่าเสียมารยาทสิ


ชั้นที่ได้ยินโรซี่พูดแบบนั้นก็ไม่พอใจนิดหน่อย ก่อนจะพูดว่า


ดอฟฟี่ : ชั้น ดองกี้โฮเต้ โดฟลามิงโก้ แกหละ


หลังชั้นพูดแนะนำตัวตามมารยาทออกไปแล้วถามชื่อของเด็กผู้หญิงคนนี้ แต่ทว่าเด็กผู้หญิงคนนี้กับเงียบเหมือนอึ้งและคิดอะไรสักอย่าง ชั้นที่ไม่เคยถูกคนอื่นขัดใจเลยเผลอตะคอกออกไปว่า


ดอฟฟี่ : ชั้นพูดกับแกอยู่น่ะ ตอบมาเดี๊ยวนี้!


พอชั้นตะคอกออกไป เธอสะดุ้งตกใจแล้วตอบชั้นมาอย่างตะกุตะกะนิดหน่อยว่า


ลีน่า : ช-ชั้นชื่อลีน่า....ลีน่าค่ะ


ดอฟฟี่ : งั้นหรอ ว่าแต่แกอายุเท่าไหร่ล่ะ


พอชั้นถามไป เธอก็รีบตอบทันทีว่า


ลีน่า : ชั้นอายุ7ขวบค่ะ


ชั้นที่ได้คำตอบก็เผลอพึมพำออกมาว่า


ดอฟฟี่ : อายุเท่าโรซี่เลยแฮะ


ลีน่า : เมื่อกี้พูดว่าอะไรน่ะค่ะโดฟลามิงโก้


ดอฟฟี่ : เปล่า! และใครให้คนชั้นต่ำอย่างแกเรียกชื่อชั้นห้วนๆห่ะ!!


ลีน่า : อ-โอเคๆ ชั้นไม่เรียกชื่อนายแล้วก็ได้ ว่าแต่ถามอายุไปทำไมหรอ?/เอียงคอมอง


อึก/เสียงกลืนน้ำลาย ทำไมต้องเอียงคอด้วยน่ะ


ชั้นตอบไปอย่างตะกุตะกะนิดหน่อย


ดอฟฟี่ : ร-เรื่องของชั้น แล้วแกต้องมาเป็นน้องสาวชั้นซะ


ในเมื่อหาสาเหตุที่รู้สึกแปลกๆกับเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ ก็จับมาเป็นน้องสาวก็จบเรื่อง จะได้รู้ว่าจิงๆแล้วเรารู้สึกยังไงกับยัยนี่กันแน่


ลีน่า : เอ๋อออ ด-เดี๊ยวสิ ทำไมชั้นต้องไปเป็นน้องสาวด้วยล่ะค่ะ


ดอฟฟี่ : ก็เพราะชั้นอายุมากกว่าแก เพราะงั้นแกต้องมาเป็นน้องสาวชั้นสะ นี่คือคำสั่ง!! 


หลังชั้นพูดจบ ลีน่าก็เงียบไป สักพักท่านแม่กับท่านพ่อก็เข้ามาหาลีน่า แล้วก็ถามบลาๆๆ แต่พอชั้นได้ยินว่าท่านแม่บอกว่า พอยัยนี่เข้ามารู้สึกเหมือนลูกสาวก็เกิดอาการหวงแม่กำเริบ


ดอฟฟี่ : ท่านแม่ ทำไมต้องเอามันมาอยู่ที่นี่ด้วย


ท่านแม่ : อย่าคิดว่าแม่ไม่ได้ยินที่ลูกสั่งให้หนูลีน่ามาเป็นน้องสาวน่ะ อย่ามาทำเป็นไม่ชอบเลย


ชั้นที่ได้ยินท่านแม่พูดแบบนั้นก็เถียงไม่ออก แต่ไม่ใช่แค่ท่านแม่เท่านั้นที่เข้าข้างยัยนี่ แม้กระทั่งโรซี่ก็เอากับเค้าด้วย


โรซี่ : ดีจังเลยฮะ ผมจะได้มีเพื่อนที่อายุเท่ากันแล้วด้วย


ดอฟฟี่ : นี่นายก็เข้าข้างมันด้วยหรอ



ท่านแม่ : ดอฟฟี่ พูดไม่เพราะเลยน่ะ ไปเรียกหนูลีน่าว่ามันได้ยังไงกัน หนูลีน่าออกจะน่ารักจะตาย


ดอฟฟี่ : (เออ น่ารัก แต่คนมันหวงครอบครัวนี่หว่า(ไบโพล่าเรอะ/ไรท์))


แล้วยัยเด็กผู้หญิง(คำเรียกไม่ซ้ำเลยน่ะ/ไรท์)ก็พูดออกมาว่า


ลีน่า : ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูไม่ถือสา อีกอย่างคุณโดฟลามิงโก้ก็อายุมากกว่าหนูด้วย


ท่านแม่ : หนูลีน่านี่น่ารักจังน้าา น้าไม่รบกวนเวลาพักผ่อนหนูละ ฝากด้วยน่ะดอฟฟี่โรซี่ 


ดอฟฟี่ : อือ....

.
.
.
.
.

เวลาผ่านไป


หลังจากวันนั้นลีน่ากับโรซี่ก็สนิทกันถึงขนาดที่ให้เรียกว่าโรซี่ได้เลย ส่วนชั้นไม่มีทางให้ยัยนั้นเรียกว่าดอฟฟี่เด็ดขาดเพราะยังไงยัยนั่นก็เป็นคนแปลกหน้าและน่าสงสัยอยู่ดี แต่ก็ให้เรียกว่าพี่โดฟลามิงโก้ไป เพราะถือว่าน้องสาวแล้วละกัน 


วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ลีน่าและโรซี่ไปเล่นด้วยกันในป่า


ดอฟฟี่ : (แหม มีเพื่อนแล้วทิ้งพี่เลยน่ะ)


แต่ก่อนที่จะไปเล่น ยัยนั่นก็หันมาถามชั้นว่าไปเล่นด้วยกันไหม แน่นอนว่าต้อง..


ดอฟฟี่ : .......ไม่.......


แล้วชั้นก็ทำเป็นก้มอ่านหนังสือในมือต่อ เรียกง่ายๆว่าเก็กเฉยๆ


พอยัยนั่นได้ยินคำตอบก็เลิกสนใจชั้นและเดินออกไปเล่นกับโรซี่ ชั้นจึงได้แต่มองตาละห้อย เอ๊ย! มองตามไป แค่มองน่ะ ไม่ได้เดินตามไป เสียเก็กหมด

.
.
.
.
.

ผ่านไปสักพักใหญ่ ชั้นก็เห็นยัยนั่นแบกโรซี่กลับมาที่บ้านแล้วเข้าไปในห้องของโรซี่ ชั้นที่จ้องมองอยู่ พอเห็นยัยนั่นเดินออกจากห้องมาก็เก็กทำเป็นอ่านหนังสือไปเรื่อยๆจนถึงมื้อเย็น

.
.
.
.
.

พอคาดว่าน่าจะถึงมื้อเย็นแล้ว ชั้นก็แปลกใจนิดหน่อยที่คนที่มาเรียกไม่ใช่ท่านแม่แต่เป็นลีน่า


พอมาถึงที่โต๊ะอาหาร ชั้นก็ต้องแปลกใจว่าทำไมถึงเป็นออมเล็ต หน้าตามันดูน่ากินผิดปกติ และชั้นก็ได้คำตอบจากที่ลอบฟังการสนทนามาว่ายัยเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นคนทำอาหารเอง 


ไม่น่าเชื่อ เพราะไม่ใช่แค่หน้าตาที่ดูน่ากิน แม่แต่รสชาติยังอร่อยด้วย


หลังจากที่ชั้นมัวแต่กินและลอบฟังบทสนทนาไป โรซี่ก็หันมาถามความเห็นเกี่ยวกับอาหารนี่ แต่เพราะชั้นมันเป็นคนรักศักศรีก็ต้องตอบไปว่า


ดอฟฟี่ : ก็ใช้ได้...


แต่ก็ต้องยอมรับอย่างนึงว่า ตั้งแต่ที่มีลีน่าเข้ามาอยู่ด้วย ท่านพ่อท่านแม่กับโรซี่ก็มึความสุขขึ้น นั่นจึงทำให้ชั้นเริ่มเปิดใจให้ลีน่ามากขึ้นเรื่อยๆ และพวกเราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนหลังกินเสร็จ

.
.
.
.
.
.

หลังจากวันที่ลีน่าทำอาหารให้พวกเรากินนั้นก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว ชั้นก็เปิดใจมากขึ้นและก็สนิทกับลีน่ามากขึ้น ชั้นก็อนุญาติให้ลีน่าเรียกว่าดอฟฟี่ได้ ซึ่งชั้นกับโรซี่ก็มักจะตามลีน่าตลอดเวลา ซึ่งหลังจากที่ได้ยินว่าลีน่าจะไปในเมือง ชั้นกับโรซี่จึงขอไปด้วย ซึ่งลีน่าก็ปฎิเสธแถมยังมีท่านแม่มาช่วยพูดอีก แต่เราก็ไม่ยอม จนกระทั่งลีน่าสัญญาว่าจะแปปเดียว ชั้นกับโรซี่จึงยอมให้


หลังจากที่ลีน่าออกเดินทางไปในเมือง ชั้นกับโรซี่จึงคิดจะเดินเข้าไปในป่าเพื่อไปเก็บผลไม้ แต่ทว่าดันโชคร้ายไปเจอพวกชาวบ้าน ทำให้ชั้นและโรซี่ต้องวิ่งหนีมาที่บ้าน แต่พวกชาวบ้านก็ยังแห่ตามกันมาจนถึงบ้านของพวกเรา


ชั้น โรซี่ และท่านพ่อท่านแม่จึงไปหลบอยู่ที่ห้องหลังบ้าน แต่ก่อนที่จะได้ไปหลบ พวกเราก็บาดเจ็บกันเล็กน้อย เพราะพวกชาวบ้านโยนของมาโดน


ผ่านไปสักพัก ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู นั่นทำให้โรซี่ยิ่งร้องไห้ด้วยความกลัวเข้าไปใหญ่ แต่พอได้ยินเสียงก็พบว่าเป็นเสียงลีน่า โรซี่เลยวิ่งไปเปิดประตูให้พร้อมกับเข้าไปกอดลีน่า ส่วนชั้นก็ได้แต่ยืนกำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ


ลีน่าก็ถามท่านพ่อว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านพ่อก็บอกลีน่าไป ลีน่าก็ได้พูดขึ้นว่า


ลีน่า : คุณลุงคุณน้าค่ะ รีบหนีไปทางประตูหลังกันดีกว่าค่ะ ตอนที่หนูอ้อมมาทางประตูหลังยังไม่มีพวกชาวบ้านอยู่ค่ะ รีบหนีไปตอนนี้ก่อนที่พวกชาวบ้านจะเข้ามาในบ้านกันดีกว่าค่ะ 


ท่านพ่อท่านแม่ที่ได้ยินลีน่าพูดก็มองหน้ากันก่อนจะตัดสินใจทำตามที่ลีน่าพูด โดยที่ท่านพ่อไปอุ้มโรซี่ แล้วพวกเราก็ออกไปก่อนโดยที่มีลีน่าวิ่งตามหลังมาที่หลัง

.
.
.
.
.

พวกเราวิ่งฝ่าฝนมาหลบอยู่ที่กระท่อมกองขยะ ที่ทั้งสกปรง มีแต่แมลง แถมกลิ่นยังเหม็นอีก


ชั้นที่ได้ยินว่าท่านพ่อจะอยู่ที่นี่ ชั้นก็พูดด้วยความรังเกียจว่า


ดอฟฟี่ : ไม่อยู่หรอก! ที่สกปรกแบบนี้จะอยู่เข้าไปได้ยังไงกันเล่า ทั้งบ้านมีแต่แมลงแถมกลิ่นก็เหม็นชวนจะอ้วกแตกอยู่แล้ว


ลีน่า : พี่ดอฟฟี่ ตอนนี้พวกเราต้องซ่อนตัวจากพวกชาวบ้านอยู่น่ะค่ะ อดทนไปก่อนน่ะค่ะ อย่าไปว่าคุณลุงเลยค่ะ


ชั้นที่ได้ยินลีน่าพูดมาแบบนั้นก็หงุดหงิดนิดหน่อย แต่ก็ยอมเงียบให้


หลังจากนั้นพวกเราก็ซ่อนอยู่ที่นี่และนอนอยู่ที่นี่จนเช้า 


แต่ชั้นก็สะดุ้งตื่นมาตอนดึก ชั้นมองไปรอบๆก็ไม่เห็นลีน่าอยู่ในห้องแล้ว ชั้นจึงยืนรออยู่ในห้อง 


สักพักลีน่าก็เดินเข้ามาในห้อง ชั้นจึงไปหาลีน่าพร้อมกับสายตาจัดผิดแล้วพูดกับลีน่าว่า


ดอฟฟี่ : เธอออกไปไหนมา


ลีน่า : เอ่อ...หนูแค่ออกไปสูดลมค่ะ และก็ไปดูลาดราวเฉยๆค่ะ 


ชั้นที่ได้ยินคำตอบก็ไม่คิดจะเชื่อหรอกแต่ก็ปล่อยผ่านไปเพราะเห็นว่าเป็นลีน่า แล้วเดินกลับไปนั่งนอนที่เดิม

.
.
.
.
.
.

เช้าวันต่อมา


ชั้นได้ยินเสียงลีน่าปลุกเลยตื่นขึ้นมา พอตื่นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงพวกชาวบ้าน ชั้นและครอบครัวจึงต้องหลบหนีไปที่หมู่บ้านที่ไกลยิ่งขึ้น


ชั้นเห็นท่านพ่อนำหอยทากสื่อสารขึ้นมาแล้วคุยกับพวกมังกรฟ้าคนอื่นเพื่อที่จะให้ครอบครัวของชั้นกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ทว่าพวกมันกลับปฎิเสธ ทำให้ชั้นเริ่มเกลียดท่านพ่อมากที่พาพวกเรากับท่านแม่มาลำบากแบบนั้น


ตอนเย็น


ชั้นและโรซี่นั้นยังไม่ได้หลับสนิท ชั้นก็ได้ยินเสียงเดินซึ่งพอแอบลืมตาก็พบว่าลีน่ากำลังย่องๆทำลับๆล่อๆอยู่ ชั้นกับโรซี่เลยตัดสินใจแอบตามไปดู ก็พบว่าลีน่ากำลังคุยอะไรบางอย่างกับท่านพ่อท่านแม่ สักพักก็มีของออกมาจากอากาศ นั่นทำให้ชั้นกับโรซี่ตกใจ และคิดได้ว่านั้นต้องเป็นหนึ่งในความลับของลีน่าแน่ๆ น่าจะเป็นพลังของเธอ 


ชั้นและโรซี่ลอบฟังไปจนเห็นว่าท่านแม่มีน้่ำตาไหลออกมา


ดอฟฟี่ : (ทำไมท่านแม่ถึงร้องไห้กัน มันเกิดอะไรขึ้น)


และชั้นก็ได้ยินชัดๆสักที และได้ยินลีน่าพูดว่า


ลีน่า : งั้นหนูขอลาเลยน่ะค่ะ


ท่านแม่ : ขอให้โชคดีน่ะหนูลีน่า


พอชั้นและโรซี่เห็นว่าลีน่าได้เดินออกไปจากบ้านแล้ว ชั้นและโรซี่ก็ออกมาจากที่ซ่อน ท่านแม่ดูตกใจนิดหน่อยที่เห็นพวกเรา แต่พวกเราก็ไม่ได้สนใจแล้วรีบถามท่านแม่ว่าลีน่าไปไหน


พอได้ยินคำตอบมันทำให้ชั้นกับโรซี่ต้องรีบวิ่งตามลีน่าออกไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงห้ามจากท่านพ่อท่านแม่


พอวิ่งออกมาชั้นและโรซี่ก็เห็นลีน่ากำลังเดินอยู่ไม่ห่างก็ตะโกนเรียกออกไป ลีน่าก็หยุดเดินและหันมา แต่พอลีน่าหันมาแล้วเจอพวกเราก็ตกใจก็จะถามมาว่า


ลีน่า : พี่ดอฟฟี่...โรซี่....ทำไมถึงมาได้ก็ในเมื่อ...


โรซี่ : พวกเราหลับก็จริง แต่ไม่ได้หลับสนิทนิ


ลีน่า : อย่าบอกน่ะว่าตื่นอยู่หรอ


ดอฟฟี่ : ก็ตื่นทันที่พอจะรู้ว่าเธอจะไปโดยไม่บอกพวกเราสักคำ


พอชั้นพูดไป ลีน่าก็พูดขอโทษออกมา ชั้นจึงพูดออกไปเสียงสั่นๆ เพราะต้องกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา 


ดอฟฟี่ : ทำไมต้องไปด้วย...


โรซี่ก็พูดต่อจากชั้นด้วย แต่โรซี่นั้นร้องไห้ออกมาแล้ว


พอลีน่าได้ยิน ลีน่าก็เดินมากอดพวกเรา นั้นทำให้ชั้นไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไปแล้ว


ดอฟฟี่ : ฮึก ฮือออ อย่าไปน่ะลีน่า เธอเป็นน้องสาวของชั้นไม่ใช่หรอ เธอก็ต้องอยู่กับชั้นสิ...


โรซี่ : ฮืออออ อย่าทิ้งพวกเราน่ะลีน่า อย่าจากพวกเราไป... 


ลีน่า : พี่ดอฟฟี่...โรซี่...หนูอยู่กับพวกนายไม่ได้ตลอดหรอกน่ะ หนูต้องกลับไปที่ที่หนูจากมา มันมีคนสำคัญรอหนูอยู่น่ะ 


พอได้ยินลีน่าพูดแบบนั้น ทำให้ชั้นเกิดอาการน้อยใจจึงพูดไปว่า


ดอฟฟี่ : งั้นแสดงว่าพวกเราไม่สำคัญงั้นหรอ..


ลีน่า : ไม่เลย สำหรับหนู พี่ดอฟฟี่และโรซี่สำคัญมากที่สุดสำหรับหนูเลยค่ะ หนูขอสัญญาเลยว่าในอนาคต หนูจะกลับมาหาพี่ดอฟฟี่และโรซี่แน่นอนค่ะ 


ชั้นและโรซี่ที่ได้ยินแบบนั้นจึงยอมปล่อยลีน่าไปพร้อมกับพูดว่า


ดอฟฟี่ : เธอสัญญาแล้วน่ะ อย่าลืมล่ะ


โรซี่ : สัญญาแล้วห้ามลืมน่ะ


ลีน่า : แน่นอนค่ะ เจอกันในอนาคตน่ะค่ะ


หลังลีน่าพูดจบ เธอก็เดินออกไปโดยที่พวกเรายืนมองอยู่จุดเดิมก่อนจะตัดสินใจเดินกลับบ้านไปกับโรซี่ 



===============================================
ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยคนอ่านด้วยน่ะค่ะ เพราะไรท์ก็แต่งสดด้วย




     




T
B
Select AllCopy To Clipboard
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #51 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 01:09

    ฮื่อ อ่านแล้วอยากจะร้องไห้ แงง

    #51
    0