[one piece] ทะลุมิติมาโลกวันพีช

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 6 ย้อนอดีต(2/2)(ยังไม่ได้ตรวจสอบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    3 ส.ค. 62

(ลีน่าพากย์)


ตั้งแต่วันที่ชั้นทำอาหารให้ครอบครัวดองกี้โฮ้เต้ ชั้นกับสองพี่น้องดองกี้โฮเต้สนิทขึ้น ตอนนี้ชั้นสามารถเรียกพี่โดฟลามิงโก้ว่าพี่ดอฟฟี่ได้แล้วด้วย ไม่รู้ทำไมถึงสนิทขึ้นมาอย่างงงๆแต่ก็น่าจะเพราะอยู่กันมาเกือบเดือน พี่ดอฟฟี่เลยเปิดใจให้ชั้นมั้ง 


แต่ทว่า มันสนิทถึงขั้นที่ชั้นเดินไปไหนก็จะมีสองพี่น้องดองกี้โฮเต้เดิมตามมาตลอด และมันก็เกิดปัญหาขึ้นในวันนี้

.
.
.
.
.

วันนี้ชั้นต้องออกไปเดินตลาดในตัวเมืองเพื่อไปซื้อวัตถุดิบ เพราะครอบครัวนี้เป็นชาวมังกรฟ้ามาก่อน ทำให้ถูกพวกชาวบ้านหมายหัวอยู่ ชั้นจึงอาสาไปซื้อของแทนให้ แต่ทว่า


โรซี่ : ชั้นก็อยากไปด้วย เธอจะทิ้งพวกเราไม่ได้น่ะ


พี่ดอฟฟี่ : ลีน่า ชั้นจะไปด้วย


พอชั้นรับหน้าที่ไปซื้อวัตถุดิบในตัวเมือง แล้วพวกสองพี่น้องดองกี้โฮเต้ได้ยินก็บอกว่าขอไปด้วย พอชั้นบอกว่าไม่ได้ เจ้าพวกสองพี่น้องก็มาตามตื้อและยื้อชั้นไว้ แต่ดีที่คุณน้ามาพูดช่วยว่า


คุณน้า : นี่ ลูกๆอย่าไปกดดันหนูลีน่าสิ ปล่อยหนูลีน่าไปซื้อของได้แล้ว เห็นไหมว่าหนูลีน่าเค้า ลำบากใจอยู่น่ะจ๊ะ


ลีน่า : (ใช่ค่ะ ตอนนี้หนูกำลังลำบากใจเป็นอย่างมาก/ทำหน้าลำบากใจ)


แต่ชั้นคงคิดผิด ที่คิดว่าถ้าคุณน้ามาช่วยพูดแล้วจะเข้าใจ แต่เปล่าเลย


พี่ดอฟฟี่ : ไม่เอา ชั้นจะไปด้วย


โรซี่ : ไม่เอา ผมจะไปด้วย


ชั้นที่ได้ยินแบบนั้นก็เห็นคุณน้าทำหน้าลำบากใจ เลยตัดสินใจพูดกับสองพี่น้องนี้ว่า


ลีน่า : นี่ พี่ดอฟฟี่ โรซี่ ชั้นไปไม่นานเดี๊ยวก็กลับมา รออยู่ที่นี่แหละดีแล้วน่ะ


พี่ดอฟฟี่xโรซี่ : สัญญาน่ะ


ลีน่า : สัญญาสิ


เมื่อชั้นเห็นว่าสองพี่น้องไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ชั้นจึงเตรียมออกเดินทางไปในเมือง


คุณน้า : เดินทางปลอดภัยน่ะจ๊ะหนูลีน่า


โรซี่ : บ๊ายบายค่ะ

.
.
.
.
.

ชั้นเดินผ่านป่าที่เป็นทางปิดกั้นระหว่างตัวเมืองและบ้านของครอบครัวดองกี้โฮเต้ แล้วเดินเลือกซื้อวัตถุดิบที่ต้องใช้ตามรายการที่เขียนไว้ 


และแล้วชั้นก็เจอร้านวัตถุดิบที่ต้องการ ชั้นจึงเดินเข้าไปหาร้านนั้นทันที


ลีน่า : คุณลุงค่ะ ปลาตัวนี้ตัวละเท่าไหร่ค่ะ


คุณลุงขายปลา : ปลานี้ตัวละ30เบรีจ๊ะหนูน้อย 


ลีน่า : งั้นหนูขอ5ตัวค่ะ



คุณลุงขายปลา : ได้เลยจ๊ะ 150เบรีน่ะหนูน้อย/ยื่นถุงใส่ปลา


ลีน่า : นี่ค่ะ/ยื่นเงินและรับถุงปลามาถือ


คุณลุงขายปลา : ขอบคุณที่อุดหนุน


เมื่อชั้นได้ปลามาแล้ว ชั้นก็ออกเดินหาร้านขายวัตถุดิบและซื้อมาจนครบตามที่ต้องการแล้ว ระหว่างที่ชั้นกำลังจะเดินออกจากในเมือง 


จู่ๆก็มีมือปริศนามาดึงมือชั้นเข้าไปในซอกตึกตึกนึงที่ไม่มีคน ชั้นที่กำลังจะตะโกนขอความช่วยเหลือก็ต้องหยุดเสียงไป เพราะได้ยินเสียงของมือปริศนาพูดขึ้น


??? : เจ้ามนุษย์


ลีน่า : คุณพระเจ้า!! ชั้นตกใจหมดเลย กลัวน่ะค่ะเนี่ย


คุณพระเจ้า : เจ้าจะกลัวทำไม ในเมื่อเจ้าก็ฝึกฝนมาตั้ง2ปี คงไม่มีใครทำอะไรเจ้าง่ายๆหรอก


ลีน่า : แหม แต่ก่อนหน้านี้ชั้นก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาน่ะค่ะ ถึงจะฝึกมาแต่ก็ยังไม่เคยต่อสู้จริงๆเลยน่ะค่ะ ว่าแต่คุณพระเจ้ามีอะไรกับชั้นรึเปล่าค่ะ?


คุณพระเจ้า : ข้าแค่จะมาบอกเจ้าว่า อีกไม่กี่วันเจ้าจะต้องกลับไปโลกของเจ้าแล้วน่ะ


ลีน่า : เอ๊ จริงหรอค่ะ


คุณพระเจ้า : จริงสิ แต่ข้าว่าเจ้าควรไปช่วยพวกมนุษย์ที่เจ้าอาศัยอยู่ด้วยน่ะ


ลีน่า : พวกคุณดองกี้โฮเต้หรอค่ะ เกิดอะไรขึ้นค่ะ


คุณพระเจ้า : เจ้านี่เคยดูการ์ตูนเรื่องนี้จริงๆรึเปล่านิ ทำไมจำอะไรไม่ได้เลย


ลีน่า : ชั้นก็หลงๆลืมๆไปนานแล้วค่ะ เพราะเอาแต่ฝึกอย่างเดียวเลยลืมหมดเลย ว่าแต่สรุปมันเกิดอะไรขึ้นกันค่ะ


คุณพระเจ้า : ข้าคงไม่สามารถบอกให้ละเอียดได้ แต่คงบอกได้ว่าพวกมนุษย์ที่เจ้าอาศันอยู่กำลังลำบากมากเลยตอนนี้ 


ลีน่า : อ๊ะ! หรือถึงฉากนั้นแล้ว ไม่ได้การละ ต้องรีบไปช่วยแล้ว


เมื่อคิดได้แบบนั้น ชั้นก็นำพวกวัตถุดิบที่ซื้อมาเก็บไว้ในช่องเก็บของแล้วรีบวิ่งไปที่บ้านของครอบ ครัวดองกี้โฮเต้ทันที

.
.
.
.
.

พอชั้นวิ่งมาใกล้จะถึงบ้านของครอบครัวดองกี้โฮเต้แล้ว ชั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนของพวกชาวบ้าน


ชาวบ้าน : ไอพวกชั่วมังกรฟ้า!!!


ชาวบ้าน : ตายๆไปซะ!!!


ชาวบ้าน : อย่าปล่อยให้พวกมันมีชีวิตอยู่!!!


ชั้นที่ได้ยินเสียงที่มาจากทางบ้านของครอบครัวดองกี้โฮเต้ก็รีบวิ่งอ้อมไปทางด้านหลังบ้านโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น


ก็อกๆๆ!!


ลีน่า : มีใครอยู่ไหมค่ะ!? เปิดประตูให้หนูหน่อยค่ะ!! หนูลีน่าเองค่ะ!!


แอ๊ดดดด


หลังจากที่เคาะและตะโกนไปสักพัก จู่ๆประตูก็เปิดออกมา ชั้นจึงรีบเดินเข้าไปแล้วปิดประตูทันที


ทันทีที่ชั้นเดินเข้าไปแล้วปิดประตูลง โรซี่ก็วิ่งเข้ามากอดชั้นทั้งน้ำตาทันที ชั้นมองสำรวจพวกเค้าก็พบว่า พวกเค้ามีแผลตามตัวกับเล็กน้อย ชั้นหันไปมองดอฟฟี่ที่ยืนอยู่ที่มุมห้องที่กำลังกำมือแน่น ชั้นจึงหันมาถามคุณลุงว่า


ลีน่า : มันเกิดอะไรขึ้นหรอค่ะคุณลุง!?


คุณลุง : หลังจากที่หนูอออกเดินทางไป ดอฟฟี่กับโรซี่ก็เดินเข้าไปในป่าเพื่อจะเก็บผลไม้ แต่ทว่าบังเอิญไปเจอพวกชาวบ้านเข้า พวกเขาเลยแห่กันมาที่นี่ ชั้นจะทำยังไงดี


ชั้นที่เห็นคุณลุงพูดพร้อมกุมขมับด้วยความกังวลอยู่ จึงตัดสินใจพูดออกไปว่า


ลีน่า : คุณลุงคุณน้าค่ะ รีบหนีไปทางประตูหลังกันดีกว่าค่ะ ตอนที่หนูอ้อมมาทางประตูหลังยังไม่มีพวกชาวบ้านอยู่ค่ะ รีบหนีไปตอนนี้ก่อนที่พวกชาวบ้านจะเข้ามาในบ้านกันดีกว่าค่ะ


พอชั้นพูดจบ คุณลุงคุณน้าก็มองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าให้ชั้นแล้วคุณน้าก็ลุกยืนขึ้น ส่วนคุณลุงก็เดินไปอุ้มโรซี่ไว้ ชั้นจึงเดินไปเปิดประตูแล้วมองรอบๆว่ามีพวกชาวบ้านไหม 


เมื่อเห็นว่าไม่มีพวกชาวบ้าน ชั้นจึงหันมาพูดกับครอบครัวดองกี้โฮเต้ว่า


ลีน่า : ตอนนี้ยังไม่มีพวกชาวบ้าน รีบวิ่งออกไปก่อนเลยค่ะ เดี๊ยวหนูวิ่งตามหลังไปค่ะ


พอชั้นพูดเสร็จ ครอบครัวดองกี้โฮเต้ก็รีบวิ่งออกไปทางประตูหลังแล้ววิ่งเข้าไปในป่า พวกเขาวิ่งฝ่าฝนที่ตกอยู่ไปทางด้านหลังของเกาะที่ติดกับหน้าผา แล้วเข้าไปหลบในบ้านหลังนึงที่อยู่กลางขยะ 


พอเข้าไปหลบในบ้านหลังนั้นแล้ว คุณลุงก็พูดขึ้นมาว่า


คุณลุง : อย่างน้อยตอนนี้เราก็มีที่บังฝนแล้วล่ะน่ะ คิดว่าเรื่องของพวกเราน่าจะยังลือมาไม่ถึงแถวนี้หรอก พวกเราคงอยู่กันต่อได้ ต้องขอบคุณหนูลีน่าที่มาช่วยเหลือพวกเรามากๆเลยน่ะ


พอคุณลุงพูดจบ พี่ดอฟฟี่ก็พูดขึ้นมาทันทีว่า


พี่ดอฟฟี่ : ไม่อยู่หรอก! ที่สกปรกแบบนี้จะอยู่เข้าไปได้ยังไงกันเล่า ทั้งบ้านมีแต่แมลงแถมกลิ่นก็เหม็นชวนจะอ้วกแตกอยู่แล้วอะ


ชั้นที่ได้ยินดอฟฟี่พูดแบบนั้น ก็พูดออกไปว่า


ลีน่า : พี่ดอฟฟี่ ตอนนี้พวกเราต้องซ่อนตัวจากพวกชาวบ้านอยู่น่ะค่ะ อดทนไปก่อนน่ะค่ะ อย่าไปว่าคุณลุงเลยค่ะ


คุณน้า : น้าต้องขอขอบคุณหนูลีน่าด้วยน่ะจ๊ะ ที่ยังช่วยพวกเราไว้


ลีน่า : ไม่เป็นไรค่ะ เพราะพวกคุณน้าก็มีบุญคุณกับหนูมาก หนูว่าพวกเราควรพักผ่อนเอาแรงกันก่อนดีกว่าน่ะค่ะ


หลังจากที่ชั้นพูดจบ ครอบครัวดองกี้โฮเต้ก็พากันนั่งหลับเพื่อพักผ่อนเอาแรงไว้ ส่วนชั้นที่เห็นว่าครอบครัวดองกี้โฮเต้หลับไปแล้ว จึงเดินออกมาจากบ้านแล้วส่งเสียงเรียกคุณพระเจ้าออกมาเบาๆ


ลีน่า : คุณพระเจ้าค่ะ ช่วยออกมาหน่อยค่ะ


หลังจากที่เรียกคุณพระเจ้าให้ออกมา สักพักก็ได้มีแสงปรากฎขึ้นที่ด้านหน้าของชั้น ลับแสงหมดลงก็ได้ปรากฎร่างที่คุ้นเคยนั่นก็คือคุณพระเจ้านั่นเอง แล้วคุณพระเจ้าก็ได้พูดออกมาว่า


คุณพระเจ้า : มีธุระอะไรถึงเรียกข้ามารึเจ้ามนุษย์


ลีน่า : คือ...ชั้นอยากจะถามว่า ชั้นต้องกลับไปโลกปัจจุบันตอนไหนหรอค่ะ


คุณพระเจ้า : ข้าก็บอกไปแล้วนี่ว่าอีกไม่กี่วัน


ลีน่า : แล้วไออีกไม่กี่วันมันกี่วันหรอค่ะ? 


คุณพระเจ้า : เจ้าเหลือเวลาอีกไม่ถึงหรือไม่เกิน3วันเท่านั้น และสามารถกลับก่อนกำหนดได้ แต่ถ้าเจ้ายังยื้อที่จะอยู่ที่นี่เกิน3วัน เวลาในโลกปัจจุบันที่หยุดก็จะดำเนินต่อ


ลีน่า : และก็อีกข้อน่ะค่ะคุณพระเจ้า ชั้นอยากจะขอเงินเพิ่มจะได้ไหมค่ะ


คุณพระเจ้า : เจ้าจะเอาไปทำอะไรล่ะ


ลีน่า : ชั้นอยากจะเอาเงินไปซื้อขอในระบบน่ะค่ะ เงินที่ชั้นมีอยู่ในตอนนี้มันไม่พอที่จะซื้อของในร้านค้า


คุณพระเจ้า : พอๆ ไม่ต้องอธิบายเยอะ จะเอาเท่าไหร่ละ(พระเจ้าสายเปย์นิ/ไรท์)


ลีน่า : แล้วแต่เลยค่ะ ชั้นแค่จะเอาไปซื้อยารักษาบาดแผลให้กับครอบครัวดองกี้โอเต้ไว้ก่อนที่ชั้นจะกลับโลกปัจจุบันค่ะ


คุณพระเจ้า : งั้นข้าให้ไปก่อน50ล้านเบรีละกัน ถ้าไม่พอก็มาขอเพิ่มเอาละกันน่ะ ข้าขอตัวละ เงินอยู่ช่องเก็บของแล้วน่ะ


หลังคุณพระเจ้าพูดจบ ร่างของคุณพระเจ้าก็หายไปทันที ชั้นจึงพูดขึ้นว่า


ลีน่า : [ร้านค้า]   


ติ้ง!


-----------------------------------------------------------------------------------------
[ร้านค้า]

หมวดเผ่าพันธ์ุ

หมวดพลังเวทย์

หมวดทักษะ

หมวดสกิล

หมวดอาวุธ

หมวดของวิเศษ

กาชา
-----------------------------------------------------------------------------------------


ชั้นกดไปที่หมวดของวิเศษทันทีที่ร้านค้าโผ่ลขึ้นมา


ติ้ง!


-----------------------------------------------------------------------------------------
[หมวดของวิเศษ]

าย้อนเวลา - 500.000.000 เบรี

ยาชุบชีวิต - 500.000.000 เบรี

ยารักษาโรคทุกชนิด - 10.000.000 เบรี

ยารักษาบาดแผลทุกชนิด - 10.000.000 เบรี

ยาถอนพิษทุกชนิด - 10.000.000 เบรี

ยาดำน้ำ - 5.000.000 เบรี

ยาเปลี่ยนเพศ - 20.000.000 เบรี

ยาเพิ่มเลเวล - 5.000.000 เบรี

ยาเพิ่มอายุ - 10.000.000 เบรี

ยาลดอายุ - 10.000.000 เบร

ยาเพิ่มพลังกาย - 5.000.000 เบรี

ยาเพิ่มพลังเวทย์ - 10.000.000 เบรี

ยาเพิ่มพลังป้องกัน - 5.000.000 เบรี

ยาเพิ่มเพิ่มความเร็ว - 5.000.000 เบรี

ยาเพิ่มความแม่นยำ - 5.000.000 เบรี

ยาเพิ่มความอดทน - 5.000.000 เบรี

ยาเพิ่มสติปัญญา - 5.000.000 เบรี

ยาเพิ่มโชค - 10.000.000 เบรี

ยาสเน่ห์ - 5.000.000 เบรี

AI - 500.000.000 เบรี 
-----------------------------------------------------------------------------------------


ชั้นกดไปที่ยารักษาบาดแผลทุกชนิดทันที


ติ้ง!


-----------------------------------------------------------------------------------------
[ยารักษาบาดแผลทุกชนิด 10.000.000เบรี/1ขวด]

ยาที่สามารถรักษาบาดแผลได้ทุกอาการ เพียงแต่ไม่สามารถใช้กับแผลที่ติดพิษได้ และหลังจากที่ซื้อราคาจะเพิ่มขึ้นต่อขวด

[ยืนยัน]      [ไม่ยืนยัน]
-----------------------------------------------------------------------------------------


ชั้นกดไปที่ยืนยันทันที  ติ้ง!


-----------------------------------------------------------------------------------------
ยินดีด้วย! ท่านได้รับยารักษาบาดแผลทุกชนิด จากร้านค้า
ระบบจะนำของไปเก็บในช่องของให้อัติโนมัติ
-----------------------------------------------------------------------------------------


ชั้นที่เห็นแบบั้นจึงปิดหน้าต่างร้านค้าไปแล้วเดินเข้าไปในบ้าน แต่พอเข้ามากับพบบุคลที่กำลังยืนมองจับผิดมาทางชั้นที่พึ่งเข้ามาในบ้านอยู่ ซึ่งบุคลนั้นก็คือ พี่ดอฟฟี่


ทันทีที่ชั้นเข้ามาและปิดประตูลง พี่ดอฟฟี่ก็เดินเข้ามาหาชั้นแล้วพูดเบาๆขึ้นว่า


พี่ดอฟฟี่ : เธอออกไปไหนมา


ลีน่า : เอ่อ...หนูแค่ออกไปสูดลมค่ะ และก็ไปดูลาดราวเฉยๆค่ะ


พี่ดอฟฟี่ : งั้นหรอ 


แล้วพี่ดอฟฟี่ก็เดินไปนั่งหลับที่เดิมของตน

.
.
.
.
.

เช้าวันต่อมา


ชั้นลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเช้าแล้ว จึงมองไปรอบๆก็พบว่ายังไม่มีใครตื่น สักพักชั้นก็ได้ยินเสียงที่เหมือนเป็นเสียงคนที่พูดอยู่ข้างนอกบ้านว่า


ชาวบ้าน : หาพวกมันให้เจอให้ได้น่ะ พวกมันจะต้องอยู่แถวนี้ล่ะ


ชาวบ้าน : หาให้เจอแล้วฆ่ามันซะ! 


ชั้นที่แอบมองอยู่ระหว่างกำแพงที่มีรูอยู่ ก็ได้เห็นพวกชาวบ้านถืออาวุธกลุ่มเดิมที่ไล่ล่าครอบครัวดองกี้โฮเต้ ชั้นที่เห็นแบบนั้นจึงหันไปปลุกครอบครัวดองกี้โฮเต้แล้วพูดกับพวกเขาด้วยความเร่งรีบว่า


ลีน่า : พวกเรารีบหนีออกไปกันดีกว่าค่ะ พวกชาวบ้านมาถึงที่นี่แล้ว


ชั้นและครอบครัวดองกี้โฮเต้จึงหนีเข้ามาหลบในหมู่บ้านแห่งนึงที่ไกลกว่าเดิมมาก พวกเราหลบเข้าไปในบ้างร้างเก่าๆหลังนึง ชั้นเห็นคุณลุงตัดสินใจนำหอยทากสื่อสารออกมา และคิดว่าน่าจะติดต่อไปที่มารีจัวร์ แล้วคุณลุงก็เล่าเรื่องที่ได้เจอแล้วพูดต่อว่า


คุณลุง : ผมไม่คิดมาก่อนเลยว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ผมคิดอะไรง่ายเกินไป ผมขอร้องละ ผมยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ลูกกับภรรยาของผมก็ได้ ช่วยพาพวกเขาไปได้ไหม ไท่งั้นพวกเราต้องตายกันหมดทั้งบ้านแน่นอน


??? : คุณเป็นคนเลือกมันเองน่ะ ทิ้งแล้วก็ต้องทิ้งเลยสิ อย่าโทรมาหาพวกเราอีกน่ะ คุณมนุษย์ธรรมดา


คุณลุง : อ่ะ...ด-เดี๊ยวก่อนสิ ผมขอร้องละ


แตร๊ด(เสียงหอยทากสื่อสาร)


ชั้นที่ยืนมองอยู่ก็เกิดความรู้สึกสงสาร แต่ทว่าตัวชั้นไม่สามารถที่จะเปลี่ยนเรื่องราวทั้งหมดได้ ไม่งั้นมันต้องเกิดทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกแน่ มันจะทำให้เรื่องราวในอนาคตเปลื่อนไป ชั้นจึงได้แต่ปล่อยไปตามเนื้อเรื่องเดิมที่ชั้นรู้อยู่แก่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงแก้ไขมันได้ ชั้นจะถือว่ามันความเห็นแก่ตัวของชั้นเอง


ชั้นที่ยืนมองอยู่นานก็ตัดสินใจบางอย่างขึ้นมาแล้วรอให้เวลาตกเย็น


ตอนเย็น


พอชั้นเห็นพี่ดอฟฟี่และโรซี่หลับไปแล้ว ชั้นก็เดินย่องออกมาหาคุณลุงคุณน้า แล้วพูดเบาๆกับคุณลุงคุณน้าที่ยังไม่ได้หลับว่า


ลีน่า : คุณลุงคุณน้าค่ะ หนูมีเรื่องที่จะต้องบอกค่ะ


คุณน้า : มีอะไรงั้นหรอจ๊ะหนูลีน่า


ลีน่า : คือ...หนูจะต้องกลับไปยังที่ที่หนูจากมาในอีกไม่กี่วันแล้วค่ะ


คุณลุง : หนูจะไปยังไง


ลีน่า : พอดีตอนเดินทางไปในเมือง หนูบังเอิญไปเจอคนที่กำลังตามหาหนูอยู่ เค้าบอกหนูว่ามันถึงเวลาที่ต้องกลับได้แล้ว เค้าจะมารับหนูในวันนี้ค่ะ


คุณน้า : หนูแน่ใจว่าจะไปจริงหรอ


ลีน่า : ค่ะ หนูแน่ใจแล้ว และก็หนูต้องขอโทษที่ไม่ได้อยู่ช่วยเหลือน่ะค่ะ


คุณน้า : น้าไม่ได้คิดมากเรื่องนั้นหรอก แค่วันนี้น้าก็รู้สึกติดบุญคุณหนูมากพอแล้ว


ลีน่า : คุณน้าไม่ต้องมาติดบุญคุณหนูหรอกค่ะ หนูต่างหากที่ควรจะติดบุญคุณคุณน้าแทนซะอีก และหนูก็มีของที่จะให้คุณน้าก่อนจากลาด้วยค่ะ มันต้องเป็นประโยชน์แน่นอนค่ะ


แล้วชั้นก็พูดว่าช่องเก็บของในใจ พร้อมกับกดหยิบยารักษาบาดแผลและวัตถุดิบที่ไปซื้อมาก่อนหน้านี้ 


พอชั้นกดหยิบออกมา ชั้นก็เห็นคุณลุงคุณน้าทำหน้าตกใจที่อยู่ๆก็มีของโผล่ออกมาจากอากาศ แต่ชั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะต้องรีบทำเวลาก่อนที่สองพี่น้องจะตื่น ชั้นจึงพูดกับคุณลุงคุณน้าว่า


ลีน่า : นี่เป็นเสบียงที่หนูไปซื้อมาก่อนที่จะเกิดหตุการณ์นี้ขึ้น หนูขอมอบให้คุณลุงคุณน้าค่ะ และอีกอันนึง/ถือขวดยาขึ้นมา  นี่คือยารักษาบาดแผลค่ะ หยอดนิดหน่อยก็สามารถรักษาบาดแผลได้ทุกชนิดเลยค่ะ หนูคิดว่ามันต้องเป็นประโยชน์กับคุณลุงคุณน้าแน่ๆเพราะมันเป็นยาวิเศษที่หาที่ ไหนไม่ได้ค่ะ


(ยารักษาบาดแผลทุกชนิด)


พอชั้นพูดจบ ชั้นก็เอาของและยายัดไปในมือคุณลุงคุณน้าทันที แล้วพูดต่อเป็นครั้งสุดท้ายว่า


ลีน่า : หนูคงต้องขอลาตรงนี้เลยน่ะค่ะ


คุณน้า : จะไปจริงๆหรอหนูลีน่า


ลีน่า : หนูตัดสินใจแล้วน่ะคะ ต้องขอโทษด้วน่ะค่ะ


คุณน้า : จ๊ะ ชั้น...เข้าใจแล้ว


เธอพูดและก้มหน้ากำกระโปรงแน่น พร้อมกับดวงตาทั้งสองข้างที่มีน้ำตาของความเสียใจเกิดขึ้น


ชั้นที่เห็นคุณน้าก้มหน้ากำกระโปรงแน่นพร้อมกับดวงตาทั้งสองข้างที่มีน้ำตา ก็เดินเข้าไปกอดคุณน้าเพื่อปลอบโยน 


ชั้นไม่อยากให้คุณน้าที่เป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนต้องมาร้องไห้กับคนที่เห็นแก่ตัวแบบชั้น


ลีน่า : งั้นหนูขอลาเลยน่ะค่ะ


คุณลุง : ขอให้โชคดีน่ะหนูลีน่า


พอพูดกันจบแล้ว ชั้นก็หันหลังแล้วเดินเปิดประตูออกไปเพื่อหาที่ที่จะเรียกคุณพระเจ้าออกมาอีกครั้ง 


แต่ระหว่างที่กำลังเดินออกห่างจากบ้านไปสักพัก ชั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนที่คุ้นเคย


พี่ดอฟฟี่xโรซี่ : ลีน่า!!


เฮือก(เสียงตกใจ)


แล้วชั้นก็หยุดเดินแล้วหันกลับไปมองก็พบว่า


ลีน่า : พี่ดอฟฟี่...โรซี่....ทำไมถึงมาได้ก็ในเมื่อ...


โรซี่ : พวกเราหลับก็จริง แต่ไม่ได้หลับสนิทนิ


ลีน่า : อย่าบอกน่ะว่าตื่นอยู่หรอ


พี่ดอฟฟี่ : ก็ตื่นทันที่พอจะรู้ว่าเธอจะไปโดยไม่บอกพวกเราสักคำ


ลีน่า : หนูขอโทษที่มาโดยไม่ได้บอกลา 


พี่ดอฟฟี่ : ทำไมต้องไปด้วย...


พี่ดอฟฟี่ถามชั้นเสียงสั่น เหมือนกำลังอดทนไม่ให้น้ำตาไหลออกมาต่อหน้าผู้ที่เป็นน้องสาวของเค้า


โรซี่ : หรือพวกเราทำอะไรผิดหรอ...


โรซี่ก็มีอาการไม่ต่างกัน เพียงแต่หนักกว่าตรงที่โรซี่เริ่มมีน้ำตาไหลออกมา


ชั้นจึงเดินไปกอดทั้งสองคนแล้วพูดว่า


ลีน่า : นี่ อย่าร้องไห้สิ 


แต่พอชั้นกอดและพูดออกมานั้น มันทำให้สองพี่น้องดองกี้โฮเต้ไม่สามารถกลั้นน้ำตาออกมาได้แล้ว


พี่ดอฟฟี่ : ฮึก ฮือออ อย่าไปน่ะลีน่า เธอเป็นน้องสาวของชั้นไม่ใช่หรอ เธอก็ต้องอยู่กับชั้นสิ...


โรซี่ : ฮืออออ อย่าทิ้งพวกเราน่ะลีน่า อย่าจากพวกเราไป...


ชั้นที่ได้ยินแบบนั้นก็คลายกอด ก่อนจะพูดว่า


ลีน่า : พี่ดอฟฟี่...โรซี่...หนูอยู่กับพวกนายไม่ได้ตลอดหรอกน่ะ หนูต้องกลับไปที่ที่หนูจากมา มันมีคนสำคัญรอหนูอยู่น่ะ


พี่ดอฟฟี่ : งั้นแสดงว่าพวกเราไม่สำคัญงั้นหรอ..


ลีน่า : ไม่เลย สำหรับหนู พี่ดอฟฟี่และโรซี่สำคัญมากที่สุดสำหรับหนูเลยค่ะ หนูขอสัญญาเลยว่าในอนาคต หนูจะกลับมาหาพี่ดอฟฟี่และโรซี่แน่นอนค่ะ


พี่ดอฟฟี่ : เธอสัญญาแล้วน่ะ อย่าลืมล่ะ


โรซี่ : สัญญาแล้วห้ามลืมน่ะ


ลีน่า : แน่นอนค่ะ เจอกันในอนาคตน่ะค่ะ


แล้วชั้นก็เดินจากมาจากสองพี่น้องที่ไม่ได้ตามชั้นมาแล้ว 

.
.
.
.
.

พอชั้นเดินออกห่างมาได้สักพัก ชั้นก็เริ่มเรียกคุณพระเจ้าออกมา


ลีน่า :  คุณพระเจ้าค่ะ ช่วยออกมาหน่อยค่ะ


หลังจากที่เรียกคุณพระเจ้าให้ออกมา สักพักก็ได้มีแสงปรากฎขึ้นที่ด้านหน้าของชั้น ลับแสงหมดลงก็ได้ปรากฎร่างที่คุ้นเคยนั่นก็คือคุณพระเจ้านั่นเอง แล้วคุณพระเจ้าก็ได้พูดออกมาว่า 


คุณพระเจ้า : เจ้าตัดสินใจแล้วสิน่ะว่าจะไปวันตอนนี้เลยน่ะ


ลีน่า : ค่ะ ชั้นตัดสินใจแล้วค่ะว่าจะไปตอนนี้เลยค่ะ ช่วยพากลับโลกปัจจุบันด้วยน่ะค่ะ


คุณพระเจ้า : ได้ตามที่เจ้าขอ และก็ข้าก็ต้องขอตัวเลยน่ะ


พอคุณพระเจ้าหายไป ก็ได้มีเสียงคล้ายๆหุ่นยนต์ขึ้นมาในหัว


??? : [กำลังทำการกลับปัจจุบัน โปรดกดยืนยันการกลับปัจจุบันด้วย] 


ติ้ง!


-----------------------------------------------------------------------------------------
[ท่านแน่ใจหรือไม่ว่าจะกลับไปโลกปัจจุบัน]
[ยืนยัน]
[ไม่ยืนยัน]
-----------------------------------------------------------------------------------------


ชั้นกดไปที่ยืนยันโดยไม่ลังเลทันที ผ่านไปสักพักก็เกิดแสงสว่างรอบๆตัวของชั้น มันสว่างมากจนชั้นต้องหลับตา


และแล้วร่างของชั้นก็ได้หายไปจากตรงจุดนั้นทันทีที่แสงหายไป...




===============================================
ผิดพลาดประการใด ไรท์ต้องขออภัยคนอ่านด้วยน่ะค่ะ












T
B
Select AllCopy To Clipboard
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #50 Jitlada Jakthong (@fha333777) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 14:49

    ฮื่อออ ทำไหทตอนนี้มันชั่งเศร้าเหลือเกิน แงงง

    #50
    1
    • #50-1 ployploy1282548 (@ployploy1282548) (จากตอนที่ 19)
      14 เมษายน 2562 / 15:40
      ขอบพระคุณที่เม้นให้ทุกตอนเลยน่ะคร้า~ เห็นคอมเม้นแล้วมีกำลังใจเบย
      #50-1
  2. #39 chanchapaiw (@chanchapaiw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 22:12
    ฮื่ออ ฉากของดอฟฟี่กับโรซี่เป็นฉากที่เชือดเฉือนหัวใจสุดๆ
    #39
    1
    • #39-1 ployploy1282548 (@ployploy1282548) (จากตอนที่ 19)
      12 เมษายน 2562 / 22:27
      เศร้าสุดๆเลยตอนดูครั้งแรกน่ะค่ะ
      #39-1