[Fic Reborn] รักนะ นายมาเฟีย

ตอนที่ 16 : Chapter 14 : ทำลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    25 มี.ค. 60

          ณ ฐานทัพใต้ดินวองโกเล่

     ขณะนี้ทุกคนไม่พูดอะไรเลย แม้แต่คนที่ร่าเริงที่สุด เอาแต่โทษตัวเองที่ไม่สามารถช่าวยเจ้าหญิงคู่ของตัวเองได้
     "เป็นยังไงบ้างครับจางนินิ หาพิกัดได้รึปล่าวครับ" มีเพียงบอสรุ่นที่ 10 ที่ตอนนี้กำลังหาที่อยู่จากเครื่องติดตาม
     "ยังเลยครับ เกรงว่าน่าจะอีกซักพัก รุ่นที่ 10 ไปพักก่อนก็ได้นะครับ เมื่อคืนท่านไม่ได้นอนเลย" ตามนั้นค่าา
     "งั้นได้เมื่อไรก็โทรบอกนะครับ จะรีบมาดู" ว่าเสร็จสึนะก็ออกจากห้องไปนอนพัก
     "เฮ้อ จริงๆเล้ยสึนะเนี่ย ทำงานไม่ดูเวล่ำเวลา" รีบอร์นบ่นนิดๆ
     "นั่นสิครับ แต่ผมไม่แปลกใจเลย เพราะคนที่หายไปน่ะคือคุณโซเฟียเชียวนะครับ" จางนินิพูดบ้าง
     "อืม....หาต่อสิ" รีบอร์นสั่งทำต่อ

          ณ ห้องประชุม (ที่มีสึนะและผู้พิทักษ์เท่านั้น)
    
     แต่บรรยากาศในนี้ มาคุสุดๆ บอสอุตส่านัดมาเพื่อให้ช่วยกันวางแผนต่างๆ เช่นการบุกไรงี้ แต่ทุกคนกลับหักหลัง ไม่พูดไม่จา ก้มหน้ามองโต๊ะอย่างเดียวเลย แม้แต่คนนัด
     "ไม่คิดจะพูดอะไรกันหน่อยหรอ" ยามะคนร่าเริงทำลายความเงียบด้วยเสียงหน่ายๆ
     "จะให้พูดอะไรล่ะ" โกคุเระตอบด้วยคำถาม
     "จะให้ช่วยกันคิดแผนน่ะ" บอสตอบ
     "อ๋อ...." 
     กริ๊งๆๆๆ เสียงโทรศัพท์ใครซักคนดังขึ้น
     "ของผมเอง" สึนะยกมือแสดงตัว "ฮัลโลครับจางนินิ มีอะไรรึปล่าว.........อะไรนะครับ ครับๆจะเรียบไปเดี๋ยวนี้ครับ" วางสายเสร็จก็มองไปที่ผู้พิทักษ์ทั้ง 5 ที่มี 5 เพราะมุคุโร่เฝ้าลูเซียอยู่ "จะไปด้วยกันมั้ยครับ"
     "เรื่องอะไรหรอ" เรียวเฮถาม
     "เจ้าหญิ......."
     "ไป!" ยังพูดไม่จบแต่พวกผู้พิทักษ์สามัคคีกันไปพร้อมกัน
     
           สึนะ พาร์ท

     "เปิดจอให้พวกผมด้วยครับ" ผมบอกจางนินิ
     "ครับๆๆ" จางนินิรับคำสั่งแล้วเปิดจอ
     "ไงๆ พวกวองโกเล่ แสนน่ารัก หืม.....ไม่มีใครเจ็บเลยหรอ สงสัยสั่งลูกน้องเบาไป" คนในสายซึ่งผมจำได้แม่น 'คาโก้'
     "นี่เดชิโม่จะไม่ชวนพวกเราหน่อยเลยหรอ" เสียงพรีโม่ดังขึ้นด้านหลังพร้อมกับผู้พิทักษ์ของเขาทั้งหมด
     "เอ่อ....."
     "ช่างเถอะ ยังไงพวกเราก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้เรื่องเป็นแบบนี้ ขอให้เราได้รับรู้ด้วยเถอะ" อุเก็ตสึเอ่ยอย่างใจเย็น
     "โอ้โห มากันพร้อมหน้าพร้อมตา ดีเลย จะได้ฆ่าพวกนี้ให้ดูเป็นขวัญตา" คนที่ชื่อ 'โทมาส' จ่อปืนไปที่อาเรียที่โดนล่ามโซ่ ติดกำแพงเหมือนกับอีก 5 คน
     "แก.......แกต้องการอะไร" โกคุเดระก้มหน้ากำหมัดแน่น แบบว่าลองมาอยู่ข้างหน้าสิ ได้หน้าแหกแน่
     "ถามได้ตรงประเด็นดี ขอตอบเลย ต้องการเห็นพวกนายทำลายวองโกเล่ทิ้งซะ" คาโก้พูดอย่างสบายใจพร้อมจับคางโซเฟียให้ผมดู
     "จะให้ทำลายยังไงดีหล่ะ" ยามาโมโตะถามเสียงเย็น
     "ทุบมันตรงนี้เลย ให้พวกฉันเห็นด้วยตา อ้อ อย่าเล่นภาพมายาบังกล้องแล้วทำเสียงล่ะ" คารอสตอบยิ้ม
     "ไม่ได้นะครับรุ่นที่ 10" โกคุเดระห้ามผมที่กำมือแน่น แต่ผมได้ยินเสียงพรีโม่เข้ามาในหัว ทุบไอ้อันที่อยู่ในนิ้วนายได้เลย ฉันจัดการแล้ว มันคืออะไร เอ๋ผมรู้สึกเหมือนมีคนมาดึงแหวนออกจากมือ แต่พอดูก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ว่า..... ผมกำลังจะเถียงกลับ ไม่มีแต่เดชิโม่ ไม่งั้นพวกโซเฟียจะไม่ปลอดภัย เฮ้อ...วันแบบนี้ทำไมต้องมาถึงด้วยนะ ก็ได้ครับ ผมพูดเสร็จก็ถอดแหวนออกจากมือ
     "สึนะคิดดีแล้วเหรอ" พี่ชายถามผม หน้าพี่แกดูตกใจมาก
     "ครับ ผมคิดดีแล้ว แล้วแหวนสายหมอกได้รึยังครับคุณดีโน่" ผมถามคุณดีโน่ คุณดีโน่ก็พยักหน้าตอบแล้วโยนแหวนมาให้ ถ้าถามผมไปสั่งตอนไหนบอกเลย ตั้งแต่ที่คาโก้บอกว่าให้เราทำลายแหวนแล้วครับ แค่บอกต่อไปเรื่อยๆ "ทุกคนช่วยถอดแหวนจากนิ้วแล้ววางตรงข้างหน้าด้วยครับ"
     "นี่ถือเป็นคำสั่งใช่มั้ย" คุณฮิบาริถามผมแล้วถอดแหวน ทำไมฟังผมด้วยล่ะ
     "ครับ" 
     "งั้นคงขัดไม่ได้ คำสั่งบอสถือเป็นเด็ดขาด เพราะบอสคิดดีแล้ว" คุณพี่ชายยิ้มน้อยๆแล้ววางแหวนสองวง สองวง? อ๋อ แหวนของคุณฮิบาริด้วย
     "แหมๆ คงเป็นห่วงพวกสาวพวกนี้กันสินะ อยากรู้จังเลยถ้าทำพวกนี้มีแผลจะเป็นยังไงน้า" เดฟ ผู้พิทักษ์อัสนีฝั่งนั้นกำลังปั่นหัวน้องเล็กของเดชิโม่คนนี้อยู่
     "อยากรู้ใช่มั้ยครับ ลองถามคนนี้ดูนะครับ" คุณฮิบาริชี้ไปที่แรมโบ้ที่เดือดสุดๆแต่ก็ต้องระงับเอาไว้
     "จะฆ่าให้เรียบ....." เป็นครั้งแรกนะครับ ที่แรมโบ้โกรธขนาดนี้ ถ้าผมบอกว่าให้ลงมือได้คนในห้องนี้คงไม่มีใครรอดอะนะ
     "ถ้าพวกฉันทำลายเสร็จ พวกฉันจะได้อะไร" มือขวาของผมถามเสียงเย็น
     "เรื่องนั้นนั่นเอง ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะคืนผู้หญิงพวกนี้ให้คุณ แต่ว่า......" ว่า
     "พวกคุณต้องมาเอาเองนะครับ" พูดงี้ก็ขึ้นดิ ให้ทำลายแหวนแล้วให้ไปเอาพวกผู้หญิงกลับมา แต่ช่างสิ ผมเป็นใคร ใช่แล้ว สึนะจอมห่วยยังไงล่ะ (แฮร่!!) ไม่ใช่ 
     "ตกลงครับ เดี๋ยวพวกผมไปแน่ ไปขย้ำคนอย่างคุณด้วย" คุณฮิบาริจ้องไปที่เซน เซนคาโรว์ ลิเกส เมฆาฝั่งนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย
     "โอ๊ะๆ จะรอนะครับ" เซนตอบมาแบบกวน
     "เอ เมื่อไรจะทุบแหวนล่ะ ผมรอนานแล้วนะ" วีโน่พูด อะไรกันจะรีบไปดาวเนปจูนเรอะ
     ปึง!! ปึง!! ปึง!! ผมทุบรัวๆ แล้วยกขึ้นพบว่ามันแตกละเอียดมาก แค่นี้ผมเสียใจไม่เท่าโซเฟียถูกพาตัวไปหรอกนะ
     "สมใจรึยัง" ยามาโมโตะประชด
     "มากๆเลยล่ะ" นี่เบียคุรันสองหรอ
     "เอาเป็นว่า พวกผมขออย่างเดียวอย่าแม้แต่จะแตะพวกเธอ ถาพวกเธอเป็นอะไรขึ้นมาผมจะไม่ไว้ชีวิตคุณ" ผมเตือนคนในสาย
     "ตกลงครับ ผมจะทำแบบนั้นไปทำไมกันทั้งๆที่สิ่งที่ผมอยากได้ ผมก็ได้มันแล้ว" ทำเพราะจะฆ่าพวกเราทั้งเป็นยังไงล่ะ ฮึ่ย
     "เอาเป็นว่าลานะครับ" แล้วจอก็ดับไป
     "จางนินิ ได้ที่อยู่รึยังครับ" ผมถามช่างเทคนิค
     "แหมๆ คุยกันซะยืดยาว ได้ละเอียดเลยละครับ" ดี
     "ทุกคนครับ เงียบแปปนึงก่อน มีคนกำลังต่อสาย" อยู่ๆจีก็พูดขึ้น
     "จริงๆด้วย"
     "พอดีว่าลืมบางอย่างน่ะ" คาโก้พูดอีกครั้ง
     "ลืมอะไรมิทราบ" โกคุเดระถามไป
     "ก็ลืมแหวนของผู้มาจากอดีตไงครับ
     "เอ่อ....." พรีโม่หนักใจเล็กน้อย
     "นี่คือสิ่งที่ต้องการสิ่งสุดท้าย ถ้าไม่ทำคงจะรู้นะครับ
     "เพื่อเดชิโม่ ฉันทำได้" ในที่สุดเขาก็พูด
     "เดี๋ยวพรีโม่ ถ้านายทำอย่างนั้นแผนของเราจะพังหมดเลยนะ" จีพูด
     "นั่นสิ ถ้าไม่มีแหวนพวกเรา พวกเดชิโม่ก็จะไม่แหวน อนาคตจะเปลี่ยนเอานะ" อุเก็ตสึพูดเสริม
     "มันคือสิ่งที่คุณที่เป็นบอสต้องตัดสินใจ" อลาวดี้เอ่ยเงียบ
     "ทุกอย่างขึ้นอยู่กับบอสแล้วครับ" แรมโพให้กำลังใจ
     "ขึ้นอยู่กับนายแล้วนะ นายจะเป็นจีอ๊อตโต้เหมือนก่อนตั้งแฟมิลี่ หรือจะเป็นวองโกเล่พรีโม่ที่เป็นบอสมาเฟีย นั่นขึ้นอยู่กับนาย" นัคเคิลพูดอีกคน
     "แล้วแต่...." เดม่อนยักไหล่ไม่สนใจ
     "อืม......" เขาคงหนักใจไม่น้อย แต่ว่าทำไมผมรู้สึกแปลกก็ไม่รู้
     "ถ้างั้น ขอคำสั่งด้วยครับบอส" ทุกคนก้มหัวให้พรีโม่เป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ (มันใช่เวลามะ : ไรต์เอง)
     "วางแหวนลงแล้วทำลายทิ้งซะ!" พรีโม่ก็หนักใจไม่น้อยที่ต้องทำอย่างนี้
     ปึง!! ปึง!! ปึง!! 
     "พอใจรึยัง" พรีโม่พูดเสียงเย็น
     "อื้มๆ พอใจมาๆ ขอบใจทุกคน" แล้วจอก็ดับไป
     ฟุ่บ...... พรีโม่ล้มลงไป แต่ก็ลุกขึ้นมาได้แล้วยิ้ม
     "นายโอเครึปล่าวพรีโม่" จีถาม
     "อืม เดม่อนนายไม่ได้เป็นคนทำใช่มั้ย" พรีโม่ทำไมถามแปลกๆ
     "ผมไม่ได้ทำ แต่เป็นคนที่พวกคุณคาดไม่ถึง" เดม่อนหันไปมองที่มุมห้อง
     "หึหึหึหึ....ไงครับ" ห๊ะ! มุคุโร่กับลูเซีย ปรากฏตัวหลังหมอกจาง
     "ฉันเกลียดเสียงหัวเราะนั่น" ลูเซียอารมณ์เสียนิดหน่อย
     "มุคุโร่ มาตอนไหนอะ" คุณพี่ชายถาม
     "ตั้งแต่คุณให้ม้าพยศไปเอาแหวนของผมแล้ว" ตั้งแต่ตอนนั้นเลยหรอ "นี่ครับของพวกคุณ" กริ๊ง...
     "แหวน!?" ไม่จริงน่าหรือว่าตอนนั้น
     "ใช่ครับ แหวน คงจะไม่ใช่สร้อยคอหรอกครับ" กวน
     "งั้นคนที่สร้างภาพมายาตั้งแต่แรกคือมุคุโร่สินะ" ยามาโมโตะพูด
     "คงเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ ผมไม่ได้ทำตั้งแต่แรกผมแค่มาสานต่อภาพมายา" แล้วมุคุโร่ก็มองไปที่เดม่อน เดม่อน!?
     "ใช่แล้ว ฉันสั่งให้เดม่อนสร้างภาพมายาเองล่ะ^^ แต่ตอนตัดสินใจของฉันนั้นฉํนไม่รู้เรื่องนะ" อย่างนี้นี่เอง
     "งั้นตอนที่คุณบอกว่าจัดการแล้วน่ะ คือแบบนี้เองหรอ" 
     "อืมใช่...."
     "เดี๋ยวๆ รุ่นที่ 10 ไปคุยกับพรีโม่ตั้งแต่เมื่อไรครับ" ว่าแล้ว
     "ในสมอง^^" ผมยิ้ม ดูท่าเจ้าตัวจะตะลึงเล็กน้อย "เอาล่ะ พร้อมบุกปราสาทเคโฟริเน่กันรึยัง"
     "พร้อมสุดขั้วววว" 
     "โอ้ส แน่นอนอยู่แล้วว"
     "พร้อมแล้วครับบอส"
     "พร้อมตั้งนานแล้ว"
     "แน่นอนครับรุ่นที่ 10"
     "ผมกับลูเซียขอไปด้วยละกัน"
     "ได้สิ พวกคุณจะไปด้วยกันรึปล่าว"
     "ได้หรอ ขอตกลงละกัน" สิ้นเสียงพรีโม่จีก็พูดขึ้น
     "จะแก้แค้นให้ข้อหา จับตัวว่าที่ เกิลล์เฟรนส์ ของพวกเดชิโม่" อะไรนะครับ
     "พูดอะไรของนาย" โกคุเดระเถียงทันที
     "อ้าว ไม่ใช่หรอกหรอ เห็นห่วงกันมากมายมหาศาล" เอิ่ม....
     "แล้วรีบอร์นไปไหน ช่วงเวลาแบบนี้ไม่อยู่ได้ไง" คุณดีโน่ที่เป็นตัวประกอบ (เฮ้ย!ไม่ใช่ : ป๋าดีโน่) พูดขึ้น
     "อะไรของนาย ฉันมาดูอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว" แล้วรีบอร์นก็ปรากฏตัว ซึ่งอยู่ในชุดแจกันดอกไม้
     "เอ่อ....." พูดไม่ออกเลยทีเดียว
     "เอ่อทุกคน เอาอย่างนี้นะ ผมขอให้ทุกคนห้อยแหวนไว้ที่คอ อย่าเพิ่งใช้จนกว่าพวกมันจะโจมตีพวกเรา ดีมั้ยครับ" ผมเสนอ
     "ก็ดีนะ ตอนนี้พวกมันรู้ว่าเราทำลายแหวนไปแล้ว" นัคเคิลเห็นด้วย
     "เรามาวางแผนกันก่อนดีกว่า" รีบอร์นที่เงียบมานานพูดขึ้น
     "อืม..."
     "ปราสาทเคโฟริเน่ตั้งอยู่บนเขาสูงในนามิโมริ เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา เราจะเข้าไปโดยบอกว่ามารับตัวพวกผู้หญิงตามข้อตกลง" ผมพูด
     "แล้วถ้าขัดขืน" คุณฮิบาริถาม
     "เรื่องนั้นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของตัวเองครับ และสุดท้ายเราต้องพาเหล่าเจ้าหญิงที่ถูกจับไปออกมาด้วยความปลอดภัยนะครับ" ผมพูดยาวๆไป
     "เราจะไปกันตอนไหนครับรุ่นที่ 10" โกคุเดระถามผม
     "ตอนนี้!" แล้วผมก็เดินออกไปจากห้อง "โซเฟียรอก่อนนะ ฉันกำลังจะไปหา"

          ฝั่ง เคโฟริเน่ แฟมิลี่

     "วันนี้เป็นวันที่ดีจริงเลย ว่ามั้ยโทมาส" เสียงบอสนภาของเคโฟริเน่
     "นั่นสิครับ ได้ดูศัตรูที่บรรพรุษของเราจ้องจะทำลายล้าง ทำลายแหวนวองโกเล่ด้วยมือของตังเอง" โทมาสพูดพร้อมหัวเราะนิดๆ
     "เดี๋ยวอีกไม่นาน วองโกเล่เดชิโม่และผู้พิทักษ์คงมาที่นี่ มารับสาวน้อยพวกนี้สินะ" คารอสพูดพลางลูบหน้ามาเรีย
     "อย่ายุ่งกับน้องของฉัน!" อาเรียเริ่มจะทนไม่ไหว
     "อย่าทำเป็นเก่ง ถ้ายังออกจากโซ่นั่นไม่ได้นะสาวน้อย" วีโน่พูดเตือน
     "ไงพี่มิเกล พี่สาวของผม ผมอยากจะรู้จริงๆว่าเจ้าเมฆานั่นจะตรอมใจตายไปรึยังที่พี่ถูกจับตัวมา" เซนคาโรว์ หรือเซน ที่เรียกมิเกลว่าพี่เพราะมิเกลอายุมากกว่า 2 ปี
     "ฮึ!!" มิเกลสะบัดหน้าหนี
     "บอส แล้วยัยเรน่าหายหัวไปไหนละครับ" เดฟถามถึงผู้พิทักษ์สายหมอกของบอส
     "ยัยนั่นหรอ อยู่ในคุกใต้ดินไง" บอสตอบเสียงเรียบ "ข้อหาทำภารกิจไม่สำเร็จลุล่วง"
     "น่าสงสารจัง" เดฟทำหน้าหงอย
     "สงสารก็ไปอยู่เป็นเพื่อนยัยนั่นเลยมั้ย" 
     "ไม่ครับ เกรงใจ^^" เดฟปฏิเสธทันที

ปัง!!!

===================
ตัดฉับๆๆ อิอิ มาอัพให้แล้ว เม้นให้ไรต์ด้วยก็ไม่ผิดกฎหมายนะ 555
===================
ไรต์ยอนมี
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

10 ความคิดเห็น