END [ FIC ] #คุณหนูมบ MarkBam

ตอนที่ 6 : ร้ายครั้งที่ 6 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 289 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

 

ใต้ตึกคณะ


          “ฮั่นแหน่ มากับใครอะ ตาวิเศษณ์เห็นนะ” 


          คยอมปากหมาใส่ทันทีที่เจอผม 


          “แจคงเล่าให้มึงฟังแล้ว ก็ตามนั้น ไม่ต้องแซว รำคาญ”


          “โห่ๆ คุณหนูแบมแบมของกูโดนดัดสันดานซะแล้ว”


          “ไอคยอมมึง !!!” 


          ผมทำท่าจะถอดรองเท้าฟาดปากมัน แต่ยองแจห้ามไว้ก่อน


          “เห้อไม่ตีกันสักวันได้ไหม แจปวดหัวแล้วนะ”


          “ไปเรียนๆๆ” 


          คยอมพูดจบก็ขำคิกคักๆ เอาจริงๆผมกับมันหนะรักกันมาก 

          ถึงปากหมาใส่กันได้ตลอด สนิทกันเพราะมันปากหมาใส่ผมนี่แหละ!


            เราสามคนเดินหัวเราะกันไปเรื่อยๆ เอาจริงๆถ้าไม่มีพวกนี้ผมคงจะห่อเหี่ยวมาก แต่ว่าพวกนี้ให้กำลังใจ และก็ทำตัวปกติ ไม่ได้หนีหายเพียงเพราะว่าผมหมดตัว มันยังคงเป็นเพื่อนที่ดีและจริงใจกับผมเสมอมา ฮือ กอดปลอบ

.

.

.


          ผมสับปะงกเป็นครั้งที่ร้อยแปดสิบของคลาสนี้ ก็ผมเอาแต่คิดถึงเรื่องสปาเก็ตตี้จนนอนไม่หลับ ทำไมพี่มาร์ครู้ว่าผมชอบกิน ทำไมเขาไม่เอามาให้เอง ทำไมต้องทำตัวแปลกๆ ว้อยยยย


          “แตกหนึ่ง” ไอคยอมพูดหลังจากผมฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะ


          “อ้าว แบมหลับสะแล้ว”


          “ไม่ปลุกมันไง๊”


“          เราเห็นแบบเพลียๆ ให้นอนไปเถอะ เดี๋ยวแจช่วยแลคเชอร์เอง” 


          ยองแจพูดจบก็หยิบสมุดแบมมาแลคเชอร์ต่อ


           การเรียนวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี เพราะผมหนะหลับสบายสไตล์ทิวลิปเลย แถมมียองแจเพื่อนผู้น่ารักจดโพยให้เสร็จสรรพ คิคิ



          “แบมจะกลับยังไงอะ คงกลับรถเมล์ไม่ได้แน่ๆ” ยองแจถาม


          “เออ รถมึงก็ไม่มี ให้กูไปส่งเปล่า”


          “ไม่เป็นไร คือเอ่อ เดี๋ยว...” 



          ผมลังเลว่าจะบอกพวกมันดีไหมว่าพี่มาร์คจะมารับ ไม่บอกหรอก โดนไอคยอมล้อสามวันแปดวันแน่ๆ เกลียดเขาจะตาย แต่ให้เขาไปรับไปส่ง งงใจ

 


          “น้องแบม! 


          เสียงบุคคลที่สี่ดังขึ้นหลังจากผมงึกๆงักๆอยู่นาน


          “เรียกผมหรอ”


           ผมหันไปมองคนที่เรียก อื้มม เหมือนเคยเห็นที่มหาลัยแหะ แต่ว่าใครหละเนี่ย


          “ใช่ พี่ชื่อแจ็คสันนะ วันนี้พี่มารับแบมกลับ นึกว่าจะไม่ทันแล้วเชียว” 


          พี่แจ็คสันอะไรนี่ยกแขนปาดเหงื่อ เชื่อเลยว่ารีบจริง แต่เขาจะมารับผมทำไม - -


          “ไม่ไปครับ”


          “ใจเย็นๆๆ อย่าเพิ่งคิดไม่ดี ไอมาร์คมันบังคับ เอ้ย มันให้พี่มารับแบมแทนมันอะ มันบอกว่ามันติดธุระด่วน พี่เป็นเพื่อนสนิทมันแล้วพี่ว่างพอดี เลยมารับแบมแทน”


          “อ้าวไอแบม มึงจะกลับกับพี่มาร์คหรอวะตอนแรก” นั่น พี่แจ็คนี่สร้างงานแต่ไม่สร้างรายได้ให้ผมแล้ว


          “อืม เขาให้ไปทำงานหนะ แค่นั้นจริงๆ” ผมตอบส่งๆไป


          “งั้นแจกับคยอมกลับก่อนนะ”


          “เดี๋ยว” ผมไม่ได้พูดนะครับ! ไอพี่แจ็คพูด


          “พี่เรียกผมหรอ” ยองแจพูดแล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง


          “ชื่อแจหรอ”


          “ครับ ชื่อยองแจ”


          “^______________^” 


          แหมไอพี่แจ็ค ยิ้มแป้นกว่ามะนาวอีกนะ


          “ไปได้แล้วครับ อย่ามาหลอกล่อเพื่อนแบม”


            ไอพี่แจ็คหันมาขมวดคิ้วใส่ผม แล้วก็บ๊ายบายไอแจ ไอแจก็ซื่อเหลือเกินยองแจกับคยอมเดินไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ผมกับพี่แจ็คสัน

 

          “ไปสิครับ”


          “ไม่ แบมหมายถึงพี่แจ็คไปได้แล้ว”


          “ไม่ได้สิ แบมต้องไปกับพี่ไม่งั้นพี่โดนไอมาร์คฆ่าตายแน่ๆ”


          “เชิญครับ พี่มาร์คบอกจะมารับผม ถ้าเขาไม่มาเอง ผมก็ไม่ไป จะรอตรงนี้แหละ”



            ผมพูดจบก็เดินไปนั่งตรงโต๊ะม้าหินแล้วหยิบหูฟังมาฟังเพลง สีหน้าไอพี่แจ็คสันนั่นอึ้งไปเลย ทำไมจะต้องกลัวพี่มาร์คด้วย ไม่เห็นจะน่ากลัวเลยสักนิด -.- ถ้าไม่นับเรื่องมีญาณทิพย์หนะ พี่แจ็คโทรศัพท์ไปหาใครสักคน คนนั้นก็คงไม่พ้นไอพี่มาร์ค ชิ้ บอกจะมารับ แต่ส่งเพื่อนตัวเองมา ธุระอะไรหนักหนา มัวแต่ไปกกสาวมากกว่า น่าเบื่อ น่ารำคาญ

            ผมหันมาอีกทีไอพี่แจ็คนั่นหายไปละ ผมนั่งดูนั่งนี่ไปเรื่อยๆรอพี่มาร์ค ถ้ามานะจะด่าให้ยับ!

.
.
.


17.00น.

            ใช่ครับ! ผมนั่งรอพี่มาร์คตั้งแต่บ่ายสอง ไม่มีวี่แววไร้แสงสีเสียงว่าพี่มาร์คจะมา ผมชักจะหมดความอดทน พี่มาร์คเล่นบ้าอะไร ไม่มาก็น่าจะให้พี่แจ็ควันบอกผมก่อนว่าไม่มา ผมจะได้ไม่ต้องรอ เหอะ


            ผมลุกเก็บกระเป๋าแล้วเดินโซซัดโซเซออกมาจากมหาลัย


          “จะกลับไงวะเนี่ย เงินที่พี่มาร์คให้มาก็เอาไปซื้อของกินหมดแล้ว”

           

ผมโทรหายองแจกับคยอม แต่สุดท้ายผมก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยองแจอยู่บ้านแม่ที่ไกลจากที่มอมาก มาไม่ได้ ไอคยอมไม่ต้องหวังพึ่งพา ปิดเครื่องไปเลย ขอถอนคำพูดที่บอกว่ารักมันนะครับ = = 

          

          สุดท้าย ตัดสินใจลองขึ้นรถเมล์ บรื้อ แค่คิดก็สยองแล้วอะ แต่นี่ก็เย็นแล้วจะนอนให้ยามมาไล่ที่มอคงไม่ได้ ในหัวผมมีแต่ความเกลียดไอพี่มาร์ค เกลียดที่มันโกหก เกลียดที่มันทิ้งผม เกลียดที่มันมีอำนาจเหนือผมทุกอย่าง มาทำดีให้ผมตายใจ สุดท้ายมันก็คงแค่อยากเอาชนะ!


            รถเมล์มาแล้ว ผมไม่มองสาย ไม่มองป้ายว่ามันจะไปที่ไหน เวร ขึ้นมาแล้วด้วย จะเอาผมไปโยนไว้ไหนหละเนี่ย 0.0 ด้วยความเป็นรถเมล์ฟรีจากภาษีป๊าม๊าผม คนเลยแน่นมากๆๆๆ ฮือ ช่วยผมด้วย จะร้องไห้แล้วชีวิตไม่เคยต้องอนาถขนาดนี้ ต้องไปออกรายการสู้ชีวิตไหมเนี่ย TT

 


แกร็ก แกร็ก

           

            ผมได้ยินเสียงควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าผม ใช่ และมือผมโหนราวอยู่ เชี้ย!มือใคร ผมกระชากกระเป๋าตัวเองคืนมาและพบว่ามันถูกกรีด

 

          “เห้ย อย่าโวยวายไม่งั้นมึงโดนกูแทงแน่” 


          เสียงผู้ชายที่คาดว่าเป็นคนกรีดกระเป๋ากระซิบข้างหูผมพร้อมกับเอาคัตเตอร์ที่มันใช้กรีดกระเป๋าผมจี้เอวผม!


          “จะเอาอะไรเอาไปให้หมดเลยอย่าทำอะไรกูนะ เอาไปเลย” 


          ผมตะกุกตะกักพร้อมยื่นกระเป๋าทั้งใบให้มันไป หลังจากนั้นก็เผ่นสิครับ จะรอให้มันฆ่าหรือไง

.
.
.
            ผมอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ มันไม่ใช่ย่านแถวมหาลัยผมไม่รู้จักแถวนี้ ผมกลับคอนโดไม่ได้ ผมติดต่อใครไม่ได้แล้ว และผมเกือบตายเพราะไอพี่มาร์ค ไอพี่มาร์คคนเดียว
!



-MarkPart-


          ป๊าโทรมาตอนพักว่าถ้าเลิกเรียนให้ขับรถไปที่บริษัทด่วนเพราะมีเรื่องใหญ่ บัญชีรายรับรายจ่ายของห้างมีข้อมูลที่ผิดเพี้ยน ผมจึงต้องจ้างวานบังคับขู่เข็ญให้ไอแจ็คไปรับแบมแทนผม แต่ไอแจ็คกลับบอกว่าโดนแบมสวด แล้วก็จะไม่กลับถ้าไม่ใช่ผมไปรับ เหอะ ดื้อ เอาแต่ใจที่สุด

                ผมจะทำไงได้ ต้องรีบปั่นงานให้ไวที่สุด ผมทั้งเครียดเรื่องงานแล้วก็ห่วงแบม มองนาฬิกาเวลาก้ล่วงเลยมาจนห้าโมงแล้ว ผมบอกให้ไอเจบีช่วยดูงานให้ต่อว่าโอเคหรือยัง แต่พอจะออกมา ก็ดันเจอน้องเนเน่ รุ่นน้องคณะเดียวกับแบมมาขอถ่ายรูป ผมก้จำใจถ่ายไป จากนั้นก็คว้ากุญแจรถตรงไปที่มหาลัยทันที

 


          “ไม่อยู่ หายไปไหนแล้วเนี่ย ไหนบอกจะรอไง” 


          ผมกวาดสายตามองทั่ว แต่ก็ไม่เจอแบมแบม


          “ลุงครับๆ” ผมเรียกคุณลุงยามที่เดินผ่านมาพอดี


          “ว่าไงครับนักศึกษา”


          “ลุงเห็นคุณหนูแบมคณะนิเทศน์ไหมครับ” 


          ไม่มีใครไม่รู้จักคุณหนูแบมหรอกครับ


          “อ้อ เห็นครับ เห็นเดินออกไปรอรถเมล์ตรงหน้ามหาลัยหนะครับ ลุงยังงงๆอยู่เลย”


          “ขอบคุณครับ”


            แบมเนี่ยนะจะนั่งรถเมล์ ผมรู้แบบนี้ยิ่งร้อนรนเพราะแบมจะนั่งรถเมล์กลับได้ไงในเมื่อแบมไม่รู้ว่าสายไหนไปลงที่หน้าคอนโด! ผมตัดสินใจกลับไปที่ห้อง หวังว่าน้องจะกลับมาได้


            แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น ผมไม่เห็นใครเลย และนี่มันก็จะทุ่มนึงแล้ว ใจผมกระตุกวูบ


          “แบมแบม แบมหายไปอยู่ที่ไหน”


            ไม่รอช้า ผมโทรหาเจบี  จินยอง และแจ็คสัน ให้ทุกคนขับรถไปหาแบมที่ย่านอื่น ผมเองก็ขับสปอร์ตลูกรัก ขับไปตามป้ายรถเมล์ต่างๆ

.
.
.


          “แบม
!!” 


          ผมตะโกนอย่างสุดเสียงเมื่อเห็นว่าแบมนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะที่ถัดจากป้ายรถเมล์ไปไม่ไกล


          “พะ พี่มาร์ค”


           แบมเงยหน้าขึ้นทันที หน้าของแบมอาบด้วยน้ำตา ไม่บอกก็รู้ว่าแบมร้องไห้มาไม่ต่ำกว่าชั่วโมงนึงแน่ๆ


          “กลับห้อง พี่มารับแล้ว ไม่ร้องแล้วนะ” ผมยกมือเช็ดน้ำตาให้


          “อะ ออกไป! ออกไป แบมเกลียดคุณ” 

          

          ผมตกใจมาก ไม่ใช่เพราะแบมไล่ผม แต่เพราะสรรพนามที่แบมเรียกผมต่างหาก


          “แบม ใจเย็นๆ มืดแล้ว กลับห้องก่อน มีอะไรไปคุยที่ห้อง นะพี่ขอร้องนะ”


          “ฮึก” 


          แบมสะอึกสะอื้น นั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมาก ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร แต่ผมยอมทุกอย่างแล้ว ผมเห็นเด็กคนนี้ร้องไห้ไม่ได้จริงๆ


            ผมค่อยๆอุ้มแบมขึ้นมาที่รถ เพราะแบมไม่ยอมลุกสักที ไม่มีบทสนาระหว่างเรา แบมยังคงสะอึกสะอื้นไม่หยุด ผมจะบ้าตายแล้ว

.
.
.


-BamBamPart-


          ผมเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าตา ผมไม่ได้อยากร้องไห้แต่ผมทนไม่ได้ เป็นใครจะไปทนได้กันที่ต้องเจออะไรแบบนี้ ในหัวมีแต่คำว่าเกลียด เกลียดพี่มาร์คเต็มไปหมด

.
.
.


          “คุณมันเลว คุณมันคนผิดสัญญา ผมรอ รอคุณสามชั่วโมงคุณก็ไม่มา คุณปล่อยให้ผมต้องนั่งรถเมล์กลับบ้าน คุณรู้ไหมว่าผมเจออะไรบ้าง ผมโดนกรีดกระเป๋า ผมเหลือตัวเปล่า คุณรู้ไหมว่ามันแย่แค่ไหน ฮึก” 


          พอถึงห้อง ผมก็เปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกเขา และเล่าว่าเพราะเขา ที่ทำให้ผมต้องเจอกับอะไรบ้าๆพวกนี้


          “พี่มีปัญหาที่ห้าง มันค่อนข้างสำคัญ พี่ไม่คิดว่ามันจะนานถึงสามชั่วโมง พี่เคลียเสร็จก็รีบมาหาแบมที่คณะแต่ก็ไม่เจอ”


          “หยุด หยุดพูด ผมไม่อยากฟังเรื่องโกหก” ผมพูดจบก็หนีเข้าห้องนอนทันที

 

            ผมนอนร้องไห้มากี่คืนแล้วนะ ป๊าจะรู้ไหมว่าพี่มาร์คคนแสนดีของป๊าทำให้แบมเป็นแบบนี้


          “แบม ยองแจโทรมา” เสียงพี่มาร์คตะโกนเข้ามาในห้อง


          “...”


            ผมเปิดประตูออกไปทั้งที่ยังร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆ


          “แจ ฮึก ฮืออ”


          “แบม เรารู้เรื่องหมดแล้วนะ พี่มาร์คโทรมาบอกเราหมดแล้ว แจขอโทษนะ รู้งี้แจน่าจะออกไปรับแบม ไม่งั้นแบมคงไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้”


          “แจไม่ผิดหรอก ถ้ามันจะผิด ก็คงผิดที่พี่ชายแจนั่นแหละ” 


          ผมพูดพร้อมหันไปมองที่พี่มาร์ค เขานั่งก้มหน้าอยู่ตรงโซฟา


          “พี่มาร์คหนะเขาต้องเคลียงานที่บริษัทจริงๆนะ ที่บ้านเราหนะวุ่นวายกันไปหมดเลย พี่มาร์คคงไม่อยากให้แบมเป็นแบบนี้หรอก ถึงได้ส่งพี่แจ็คสันไปรับแทนไง แต่แบมก็...ไม่กลับ”


            มันก็จริงถ้าผมไปกับพี่แจ็คสันตั้งแต่แรกก็คงจบ แต่ไม่ มันใช่ความผิดผม


          “ช่างมันเถอะ แบมไม่เป็นไรแล้ว แจไม่ต้องห่วงหรอก”


          “พรุ่งนี้เดี๋ยวแจแวะไปหานะ ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะแบม”


            ผมวางสายจากยองแจเห็นพี่มาร์คยังคงนั่งก้มหน้าอยู่แบบนั้น ผมไม่สนใจเลือกที่จะเดินกลับเข้าไปในห้อง



          “แบม...ให้โอกาสพี่อธิบายได้ไหม”




อ้า ดึงดราไปอี้ก แต่ไม่ม่านานแน่นอน 

55555 เพราะไรท์ก็ไม่อยากให้เขาตีกัน

ติดตามตอนต่อไปด้วยน้า ตอนนี้ขยันอัพมากเพราะตั้งใจจะให้จบภายในเดือนนี้

อย่าลืมกดให้กำลังใจนักเขียนนะคะ ^^

#คุณหนูมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 289 ครั้ง

155 ความคิดเห็น

  1. #155 OH MY BABY (@081776) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:30
    ขอญาตเกลียดพี่มาร์ค
    #155
    0
  2. #153 GPAPP1362 (@GPAPP1362) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 21:09

    โง้ยย สงสารพี่มาร์คง่ะ


    #153
    0
  3. #134 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:18
    งอนให้หนักเลยแบม
    #134
    0
  4. #99 tide2537 (@tide2537) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 21:35
    จงจานพี่มาร์คคคคค..ง่ะ
    #99
    0
  5. #81 igot7_melody (@igot7_melody) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 23:33
    😭😭😭😭 งื้อสงสารน้อง
    #81
    0
  6. #15 แม่หมู (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 15:05

    สงสารน้อง ไม่เคยเจอความลำบาก

    #15
    0
  7. #3 มิรา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 11:51

    สงสารแบมเลยคงตกใจม่ก

    #3
    0
  8. #2 มิรา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 11:51

    สมน้ำหน้า

    #2
    0