[Produce 101 / Wanna One] Playful Kiss | #แกล้งจุ๊บหลินจิน #หลินจิน

ตอนที่ 2 : Playful Kiss | Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 ธ.ค. 60




Playful Kiss | Chapter 2


“ตื่นได้แล้วครับ พี่จินยอง”

เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงส่งเสียงอื้ออ่อในลำคอก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ

“อื้ม... เฮ้ย!!

จินยองที่ลืมตาขึ้นมาก่อนจะส่งเสียงดังออกมาอย่างตกใจเพราะร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำลังยืนอยู่ในสภาพที่มีเพียงผ้าขนหนูบางๆปิดกั้นแค่ช่วงล่างเท่านั้น

“พี่จินยองไม่ไปอาบน้ำหรอครับเดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก”

“อะ...อื้ม”

จินยองพยักหน้าก่อนจะลุกออกจากที่นอนไปที่ห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน ร่างสูงที่เห็นท่าทางเมื่อกี้ของอีกฝ่ายก็ได้แต่ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะเดินไปแต่งตัว

 

เมื่อจินยองอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาที่ชั้นล่างเพื่อกินอาหารเช้าก่อนไปโรงเรียน

“จินยองลูกวันนี้ไปโรงเรียนกับน้องนะ จะได้คุ้นเคยกัน”

“เอ่อ...ครับ”

จินยองขานรับผู้เป็นแม่ก่อนจะนั่งลงที่ว่างข้างๆกับควานลิน

“วันนี้อย่าลืมกฎของเรานะครับ”

เคร้ง!

สิ้นสุดคำพูดของควานลินจินยองที่กำลังกินข้าวอยู่ก็มือไม้อ่อนจนทำช้อนที่ตัวเองถืออยู่ในมือนั้นตกลงจนเกิดเสียงดัง แต่พอหันไปมองอีกฝ่ายกลับเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังส่งยิ้มมาให้เขาจินยองได้แต่ฮึดฮัดอยู่เล็กน้อยก่อนจะหยิบช่อนที่ตกลงพื้นขึ้นเช็ดพร้อมกับกินข้าวต่อโดยไม่สนอีกฝ่าย

“กินข้าวเสร็จแล้วเจอกันข้างบนนะครับ”

ควานลินพูดเสร็จก็เดินขึ้นข้างบนไปทันทีส่ววนจินยองก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาพร้อมกับยีหัวตัวเองก่อนจะเดินขึ้นข้างบนตามอีกฝ่ายไป

ปัง!

“นี้ฉันต้องทำจริงๆอ่ะ”

“พี่เลือกเอาระหว่างให้ผมเริ่มกับพี่เริ่ม พี่จะเอาอันไหน”

เมื่อสิ้นสุดประโยคที่ควานลินพูดเสร็จจินยองก็รีบเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายพร้อมกับรั้งคออีกฝ่ายลงมาก่อนจะประกบริมฝีปากของตัวเองลงมาริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างทันที ควานลินที่เห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างชื่นชมก่อนจะค่อยๆเพิ่มระดับของการจูบเป็นการเล้าโลมอีกฝ่ายอย่างทันทีแต่ด้วยความตกใจของจินยองทำให้เจ้าตัวเผลอเปิดปากขึ้นทำให้ควานลินนั้นสอดลิ้นเข้ามาในโพร่งปากของจินยองอย่างง่ายดาย เมื่อเจ้าตัวเริ่มรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจจึงทุบเข้าไปที่อกของร่างสูงตรงหน้าทันทีควานลินที่รู้สึกจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาเล้าโลม

“อย่ามาทำสายตาแบบนี้กับฉันแล้วเมื่อกี้อ่ะในบอกว่าแค่จูบไงล่ะ”

“ก็พี่จินยองอ้าปากให้ผมก็เลย...”

“หยุด..ฉันตกใจต่างหากเลยเผลออ้าปากเฉยๆแล้วนี้จะไปโรงเรียนได้ยังจะสายแล้วนะ”

จินยองพูดเสร็จก็รีบเดินไปหยิบกระเป๋าและเดินออกห้องไปทันทีปล่อยให้ควานลินยืนยิ้มกับตัวเองอยู่อย่างนั้น

“เวลาพี่หน้าแดงแล้วโคตรน่ารักเลยว่ะ”

 

 

“อย่าลืมล่ะว่าเรื่องของเราจะไม่มีใครรู้ว่าเราสองคนคือคู่หมั้นกันเข้าใจไหม”

“ครับ ผมไม่บอกใครอยู่แล้วล่ะเพราะยังไงพี่ก็ไม่ให้บอกอยู่แล้ว”

“อื้อดี”

ทั้งสองเดินเข้ามาในโรงเรียนพร้อมกันพร้อมๆกับสายตาของหญิงสาวที่มองมาที่ควานลิน ซึ่งต่างๆก็พูดไปถึงความหล่อของอีกฝ่ายจนทำให้จินยองที่เดินอยู่ข้างๆถอนหายใจออกมาด้วยความระเอือมแต่ควานลินนั้นกลับไม่มีความรู้สึกที่ภูมิใจเท่าไหร่ที่มีคนมากริ๊ดกร๊าดตัวเองเช่นนี้เพราะอะไรนะหรอ เพราะเสียงกริ๊ดกร๊าดพวกช่างน่ารำคาญเป็นที่สุด

“จินยองงงงงงง!!

เสียงเรียกชื่อของตัวเองทำให้จินยองหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะพบกับจีฮุนเพื่อนสนิทของตัวเองกำลังวิ่งเข้ามาหาตัวเองก่อนจะกอดหมับทันที

“ฮือออ คิดถึงจังเลย”

“ไม่ต้องมาพูดจีฮุนขนมเราล่ะ”

จินยองแบมือตรงหน้าของจีฮุนอย่างทันทีทำให้อีกฝ่ายที่ยืนอยู่ได้แต่ทำหน้าบูดเพราะคิดว่าเขาจะลืมไปแล้ว

“อ่ะ..ขนมของแพจินยองเจ้าดื้อของจีฮุน”

“เด็กดงเด็กดื้ออะไรล่ะจีฮุน”

จินยองย่นจมูกทันทีที่จีฮุนพูดว่าตัวเองเป็นเด็กดื้อก่อนที่มือหนาของจีฮุนจะยีหัวของจินยองอย่างแรง

“อย่าทำหน้าแบบนี้ได้ไหมจินยอง”

“ทำไม”

“ก็มันน่ารักมากๆเลยน่ะสิ”

“ไม่ต้องมาพูดเลยจีฮุน...”

“พี่จินยองครับ”

ขณะที่จินยองกับจีฮุนกำลังพูดกันอยู่จู่ๆควานลินก็พูดแทรกขึ้นมาทำให้จินยองได้แต่มองค้อนใส่อีกฝ่ายทันที

“ใครอ่ะจินยอง”

“อ้อ...ลูกเพื่อนแม่อ่ะ”

“อื้อ...หล่อดีเนาะ”

จีฮุนพูดเสร็จก่อนจะยิ้มให้กับควานลินส่วนร่างสูงก็ได้แต่ยิ้มให้อีกฝ่ายเป็นมารยาทก่อนจะเดินออกไปทันทีซึ่งทำใหจินยองนั้นงงทันทีก่อนจะวิ่งตามอีกฝ่ายไปทันที ส่วนควานลินก็ได้แต่มองตามร่างเล็กที่วิ่งออกไปทันทีพร้อมกับมือของตัวเองที่กำเข้าหากันจนเส้นเลือดนั้นปูดขึ้นมา

 

“กินอะไรดีอ่ะจินยอง”

“...”

“จินยอง”

“...”

“เฮ้! แพจินยอง!!

“ห๊ะๆๆ มีอะไรหรอจีฮุน”

“เราถามว่าจะกินอะไรดี”

“ฮื้ม..ไม่รู้สิแต่ตอนนี้เราควรหาที่นั่งก่อนไหมอ่ะ”

จีฮุนพยักหน้าก่อนจะจับมือจินยองเดินเข้าไปในโรงอาหารเพื่อหาโต๊ะกินข้าว ซึ่งการที่จะหาที่ว่างในโรงอาหารเวลานี้มักจะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ด้วยจำนวนของนักเรียนและจำนวนของโต๊ะในโรงอาหารนั้นมันไม่พอดีกันเท่าไหร่จึงทำให้ตอนนี้ทั้งสองนั้นไม่มีที่นั่งเหลือ แต่หางตาของจินยองดันเหลือไปเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยกำลังมองมาทีเขาในขณะที่จินยองกำลังจะบอกให้จีฮุนไปหาที่อื่นแต่ก็มีเสียงๆหนึ่งเรียกชื่อของเจ้าตัวให้หยุดทันที

“พี่จินยอง!!

จินยองหันไปตามเสียงพร้อมๆกับร่างของควานลินที่กำลังวิ่งตรงมาที่ตัวเองยื่นอยู่ จินยองได้แต่กรอกตามองบนกับความโชคร้ายของตัวเอง

“พี่จินยองยังไม่มีที่นั่งหรอครับ”

จินยองได้แต่พยักหน้าตอบไปเพียงเท่านั้นพร้อมกับค่อยๆเหลือบไปมองจีฮุนที่ตอนนี้ก็กำลังมองควานลินด้วยสายตาแปลกๆ

“งั้นไปนั่งกับผมไหมครับ โต๊ะผมยังว่างอีกเยอะเลย”

“อื้ม..แต่ฉันจะเอาเพื่อนไปนั่งด้วยนะ”

ควานลินเหลือบมองจีฮุนแปปเดียวก่อนจะพยักหน้าตอบรับจินยองพร้อมกับมือที่กำลังจะคว้าไปที่ข้อมือของจินยองแต่กลับจับโดนมือของจีฮุน ซึ่งทำให้ควานลินนั้นรีบปล่อยมือออกทันที

“ไปได้แหละ หิวแล้ว”

จินยองพูดขึ้นทำให้ควานลินเดินนำทั้งสองไปที่โต๊ะของตัวเองซึ่งไม่ได้ห่างจากที่ๆจินยองกับจีฮุนยื่นกันเท่าไหร่ เมื่อทั้งสามเดินมาถึงโต๊ะกินข้าวก็พบกับเด็กผู้ชายสองคนกำลังนั่งแย่งของกันอยู่และอีกคนหนึ่งที่กำลังนั่งหัวเราะเพื่อนของตัวเองอีกสองคนอย่างสนุกสนานโดยไม่คิดที่จะห้ามแม้แต่นิด

“เอามานะ!!

“ก็บอกว่าขอกินหน่อยไม่ได้หรอ”

“ไม่ให้!! ซอนโฮกินเยอะ!!

“อ้าว ก็เมื่อกี้แดฮวีบอกว่าอิ่มแล้วไงเนี่ยเราจะช่วยกินไง”

“ก็เราจะเก็บให้ควานลินกิน อ๊ะ!! ควานลิน!! ช่วยเราด้วย!!

เมื่อแดฮวีเห็นควานลินก็รีบวิ่งเข้ามากอดทันทีพร้อมกับฟ้องซอนโฮป่าวๆว่าอีกฝ่ายนั้นแย่งนู้นแย่งนี้จนไม่เหลือให้ควานลิน

“พอได้แล้วๆเลิกทะเลาะกันได้แล้ว แซมทำไมไม่ห้ามล่ะมั่วแต่หัวเราะอยู่ได้”

“ก็เราตลกอ่ะ แล้ว..”

“อ่อ... พี่จินยองไงที่เราเล่าให้ฟังเมื่อเช้าส่วนอีกคนก็...”

“จีฮุน พัคจีฮุน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้องๆ”

เพื่อนๆของควานลินก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะกินข้าวกันต่อ

“จีฮุนไปซื้อข้าวกัน”

จินยองวางกระเป๋าเสร็จก็ดึงแขนจีฮุนออกมาทันทีส่วนจีฮุนก็ได้แต่ทำหน้าตกใจเพราะตัวเองยังไม่ได้ทันได้เตรียมของเลยก็ดันถูกเจ้าตัวลากไปเรียบร้อยแล้ว ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเพื่อไปซื้อข้าวกลางวันกันอยู่นั้นก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้ๆทั้งคู่ทำให่จินยองหันไปมองก็เจอกับควานลินที่กำลังวิ่งเข้ามา

“ผมมาซื้อน้ำครับ”

ควานลินพูดเสร็จก็เดินผ่านทั้งสองไปทันทีทำให้จินยองที่กำลังจะอ้าปากถามก็ต้องหุบปากฉับทันทีพร้อมกับมองไปที่อีกฝ่ายอย่างงงๆ

 

 

ทั้งหกต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนข้าวในจานนั้นหมดเป็นที่เรียบร้อยในขณะที่คนอื่นๆกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานนั้นจินยองกลับโดนสะกิดเท้าอยู่ใต้โต๊ะ ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใครถ้าไม่ใช่คนที่นั่งตรงข้ามกับเขาแต่สัญญาณแบบนี้มักไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่เพราะการที่เขานั้นกินข้าวเสร็จแล้วก็แปลว่ากฏนั้นก็กำลังจะมาถึง

“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

จินยองลุกขึ้นยื่นพร้อมๆกับจีฮุนที่ก็ลุกขึ้นยื่นพร้อมกัน

“เฮ้ยๆจีฮุนไม่ต้องหรอก”

“ก็เรารจะไปส่งจินยองไง”

“ไม่ต้องหรอกครับ พอดีผมก็อยากเข้าห้องน้ำเหมือนกันพี่จีฮุนอยู่นี้เถอะครับ”

ควานลินพูดเสร็จก็เดินออกมาพร้อมๆกับจินยองที่เดินตามหลังอีกฝ่ายไปเช่นกัน

 

 

ทั้งคู่เดินมาถึงห้องน้ำแล้วซึ่งห้องน้ำตรงนี้ไม่ค่อยจะมีคนเท่าไหร่นับว่าเป็นโชคดีของจินยองที่จะไม่ต้องมีคนมาเห็น

“พี่จินยอง”

จินยองหันไปตามเสียงเรียกก็เจอกับควานลินที่กำลังจะเดินเข้าห้องน้ำในสุดพอดีซึ่งอีกฝ่ายก็กวักมือเรียกเจ้าตัวให้ตามเขามาเร็วๆ จินยองมองซ้ายขวาก่อนเมื่อไม่เจอใครก็เดินเข้าไปในห้องน้ำห้องเดียวกับควานลิน

แกร๊ก!

เมื่อจินยองเข้ามาให้ห้องเรียบร้อยควานลินก็จัดการปิดประตูและลงกลอนทันที ทั้งคู่ก็ได้แต่มองหน้ากันอยู่อย่างนั้นสักพักใหญ่ๆโดยที่ไม่มีใครเริ่มก่อนแต่อย่างใด ควานลินที่เห็นดังนั้นจึงจับเข้าที่ทายท้อยของจินยองก่อนจะค่อยๆโน้มหน้าลงไปแต่กลับโดนจินยองนั้นปิดหน้าเอาไว้

“ชักช้าแบบนี้พี่จีฮุนเข้าจะสงสัยเอานะครับ”

คำพูดของคควานลินทำให้จินยองสะดุ้งเล็กน้อยจนเผลอเอามือที่ปิดหน้าออกเป็นจังหวะเดียวกับควานลินที่ประกบจูบลงมาทันที จินยองได้แต่ยื่นนิ่งๆยอมให้ควานลินจูบอยู่อย่างนั้นนานสองนานจนตัวเองเริ่มหายใจไม่ออกแต่เพราะความลืมตัวจึงเผลอเปิดปากออกทำให้ควานลินนั้นได้โอกาสสอดลิ้นเรียวเข้ามาในโพรงปากของจินยองในทันที ควานลินค่อยๆเปลี่ยนองศาของใบหน้าทั้งๆที่ปากยังประกบกันอยู่

จินยองค่อยๆทุบไปที่หลังของควานลินเพื่อเป็นสัญญาณว่าตัวเองเริ่มไม่ไหวแล้ว ควานลินที่เห็นดังนั้นจึงผละริมฝีปากออกทำให่จินยองนั้นรีบสูดอากาศเข้าทางปากอย่างเร็วใบหน้าที่แดงก่ำของจินยองนั้นกลับทำให้ควานลินนั้นอยากจะทำมันอีกครั้งแต่พอจะก้มหน้าลงไปอีกครั้งกลับโดนฝ่ามือเล็กนั้นฟาดเข้าเต็มๆแก้มของตัวแอง

ป๊าป!!

“พอแล้ว รอบเดียวฉันก็จะตายอยู่แล้ว”

ควานลินหัวเราะออกมาทันทีที่จินยองพูดเสร็จ มือหนาค่อยๆลูบผมอีกฝ่ายอย่างเบาๆแต่กลับโดนจินยองทำหน้าเหมือนแมวตัวน้อยๆกำลังขู่ที่ไม่มีแม้แต่คำว่าน่ากลัวมีแต่เพียงคำว่าน่ารัก

“เอ่อ ควานลิน”

“??”

“เรื่องของเราอ่ะนายบอกใครไปบ้างยัง”

“ยังครับ”

“อื้ม..ดีแหละ เรื่องนี้ฉันอยากเก็บไว้เป็นควานลับไปก่อน รออะไรๆมันพร้อมกว่านี้ค่อยบอก”

“รออะไรให้พร้อมหรอครับ”

“เออนะ ออกไปได้แล้วเดี๋ยวจีฮุนสงสัย”

“เดี๋ยวก่อนครับ”

หมับ!!

ขณะที่จินยองกำลังจะเปิดประตูห้องน้ำออกไปก็โดนควานลินคว้าเข้าที่ข้อมือของตัวเองก่อน จินยองจึงหันหน้าไปมองอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเหมือนโกรธอะไรใครมาแต่ไหนแต่ไร

“มีอะไร”

“พี่จินยองกับพี่จีฮุนเป็นเพื่อนกันจริงๆหรอครับ”

“อื้ม เพื่อนกันนะสิ”

“หรอครับ แต่ทำไมดูสนิทกับมากกว่าเพื่อนล่ะครับ”

“ถามอะไรของนายหรือว่านายชอบจีฮุน”

“หึ...ผมไม่ได้ชอบพี่จีฮุน แต่ผมว่าพี่จีฮุนนะชอบพี่มากกว่า”

ประโยคที่ควานลินพูดออกมาทำให้จินยองนิ่งไปสักพักควานลินที่เห็นดังนั้นก็เริ่มรู้สึกถึงอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

“พูดอะไรของนาย จีฮุนกับฉันเป็นเพื่อนสนิทกัน”

“หรอครับ แล้วเพื่อนสนิทจะไม่มีทางชอบเพื่อนสนิทได้หรอครับ”

“พูดอะไรของนายก็ไม่รู้ ฉันไปล่ะ”

จินยองเปิดประตูออกไปทันทีพร้อมๆกับควานลินที่เดินออกมาแต่ก็ต้องหยุดทันทีเมื่อเห็นว่าร่างบางตรงหยุด ควานลินที่เห็นว่าจินยองกำลังมองไปที่ข้างหน้าอย่างตกใจก็มองตามไปก่อนจะพบชายหนุ่มร่างสูงกำลังยื่นมองจินยองอยู่ส่วนจินยองก็กำลังมองอีกฝ่ายอยู่เช่นกัน

“อ้าว... จินยองใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วยังไม่เข้าเรียนอีกหรอ”

“เอ่อ...”

“พี่รู้แล้ว          ๆ ส่วนข้างหลังนั้นคงจะเป็นคู่หมั้นจินยองใช่มั้ย”

“เอ่อ...ใช่ครับ”

“อ่อ... ชื่ออะไรนะเรา”

“ไล ควานลินครับ แล้ว...”

ฮวัง มินฮยอนครับ”

“เป็นอะไรกับพี่จินยองหรอครับ”

“เอ่อ...”

พี่กำลังจีบจินยองอยู่นะครับ




-- #แกล้งจุ๊บหลินจิน --




- talk with writer -

หายไปนานแรมปีเลย 55555 หวังว่ายังมีคนรออยู่นะครับ ยังรู้สึกตกใจอยู่เล็กๆน้อยๆกับจำนวนเฟบของเรื่องนี้ไม่คิดว่ามันจะเยอะได้ขนาดนี้ แต่ก่อนอื่นขอชี้แจ้งอะไรไว้เล็กน้อยนะครับว่าเรื่องอาจจะไม่ค่อยได้ลงเท่าไหร่แต่ก็จะพยายามลงให้ได้นะครับ 55555

ชอบไม่ชอบก็บอกกันได้นะครับ แต่อย่างน่อยก็ช่วยคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรท์คนล่ะเม้นต์สองเม้นต์ก็ได้นะครับ

สามารถมาพูดคุยได้ใน #แกล้งจุ๊บหลินจิน หรือ twitter @uniqonz_ ได้นะครับ

Enjoy  Reading <3

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #11 kanjanataing (@kanjanataing) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:55
    รออ่านอยู่นะไรท์~~~
    #11
    0
  2. #9 Porrarim Prim (@porrarimprim) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 03:08
    แงงง น่ารักที่สุด ไรท์มาอัพบ่อยๆนะคะ รอเลยยย
    #9
    0
  3. #8 milkbtssuga (@milkbtssuga) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 14:44
    น่านนน เอาแล่ววว รถไฟชนกัน55555 รอๆๆ
    #8
    0
  4. #7 Mytass (@kimtass) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 09:07
    โอ๊ยยย ความสัมพันธ์นี้
    #7
    0