複雑な 関 係。 ( markbam )

ตอนที่ 17 : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    6 ต.ค. 60

  

16

 

 

 

 

 

            มีคำกล่าวจากรุ่นพี่ปีสูงในคณะกล่าวไว้ตอนช่วงรับน้องเราควรใช้ชีวิตตอนช่วงปี 1  ให้คุ้มค่า เพราะเวลาที่ผ่านไปในช่วงมหาลัยมันเร็วมาก ตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจมันสักเท่าไหร่ จนตอนนี้เริ่มจะเข้าใจมันบ้างแล้วล่ะ พริบตาเดียวก็หมดเทอมหนึ่งในช่วงปีหนึ่งไปเรียบร้อยแล้ว

            เหมือนกระพริบตาเลยล่ะ

            ความรู้สึกตอนเป็นบ้า รู้สึกร้อนรนตอนส่งงาน หรือแม้กระทั่งโหมงานจนแสบท้องเพราะหิวข้าวยังคงอยู่ให้ความรู้สึกเหมือนเวลากินอะไรเผ็ดๆแล้วติดอยู่ที่ปลายลิ้น อ่า น่าจะคล้ายกัน

            แต่มันก็ผ่านมา ผ่านมาสี่เดือนแล้วชีวิตในช่วงมหาลัย

            แน่นอนว่า ช่วงก่อนหน้านี้เป็นช่วงไฟนอล ช่วงสุดท้ายของเทอมที่เรียน คณะที่ไม่มีวิชาให้อ่านหรือท่องจำมากมายนอกเสียจากวิชาจากมหาลัยฯบังคับ และนั่นมีเพียงไม่กี่ตัว ส่วนมากจะเป็นวิชาของคณะที่มีให้รับผิดชอบเสียมากกว่า

            มันเยอะเสียจนคิดว่าบางครั้ง การจดจำทฤษฎีเพียงอย่างเดียว ไม่ต้องปฏิบัติอาจจะดีเสียกว่า

            อาการไฟรนก้นยังคงมีมาต่อเนื่อง ถึงแม้ยังไม่ขึ้นวิชาเอกหรือเมเจอร์อย่างเต็มตัว แต่วิชาพื้นฐานก็เล่นเอาเพลียไม่น้อยไปกว่า และมันก็สิ้นสุดลง

            หมดเวลาชดใช้กรรม ปล่อยให้ไปพักหายใจเพียงชั่วครู่

            ถึงแม้จะเป็นระยะเวลาสั้นๆให้พักผ่อนนั้นแต่ก็อดดีใจไม่ได้

            ก็จะได้กลับบ้านทั้งทีนี่เนอะ

            แต่ก่อนจะพบกับความสุขย่อมมีเจออะไรให้ทุกข์ทนก่อน

            มันอาจจะเป็นอีกฮึดเดียวก่อนจะปล่อยไปล่องลอยทำอะไรตามใจตัวเองอีกพักหนึ่ง

            เช่น ..

            การไปเข้าค่ายอาสา

 

            “เตรียมของครบหรือยัง

            ก็น่าจะครบมั้ง เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยดูอีกที ผมอยากพัก

            “อืม จบค่ายแล้วจะกลับบ้านเลย?

            ก็.. น่าจะแบบนั้น พี่มาร์คไม่กลับบ้านหรอ?

            ไกล ขี้เกียจ

            “อา.. ครางรับในลำคอ

            สอบไฟนอลพึ่งผ่านพ้นไป ผมปิดเทอมหมาดๆมาได้ประมาณไม่ถึงเจ็ดชั่วโมงดี ดันถูกลากมาร้านเหล้าจนได้ เหมือนเป็นธรรมเนียมกลายๆที่ต้องมาฉลองหรือปลดปล่อยหลังสอบเสร็จ

            บรรยากาศดีๆเสียงเพลงคลอๆ กับการร่ำสุราแบบนี้น่ะ ดีกว่าไปสถานที่อับโคจรทึกทักด้วยเสียงเพลงกว่าเป็นไหนๆ

            อย่างน้อยประโยคสนทนาเรียบง่ายของเราก็ไม่โดนกลบด้วยเสียงดนตรีล่ะนะ ถึงแม้จะมีบางคราวที่กระซิบกันบ้าง แต่ไม่เป็นไร มันไม่ได้ลำบากสักเท่าไหร่ในการที่จะคุยกันในสถานที่แบบนี้

            ใจคอมึงจะกระซิบกระซาบกันอยู่แค่สองคนน่ะหรอ?

            แล้วมึงยุ่งไรด้วย ผมหัวเราะ พี่มาร์คสวนกลับประโยคหวนๆของพี่แจ็คสัน

            คือไม่เว้ยมาร์ค ไม่เว้ย คือมึง เพื่อนครับ

            เพื่อนมาร์คครับ มึงต้องลองมองไปรอบๆโต๊ะ ไม่ได้มีแค่มึงสองคนบนโลกใบนี้ครับเพื่อน ไม่เพียงแค่พูด ยังลุกขึ้นมาจับไหล่และผายมือไปรอบบริเวณ

            แล้วมึงไปยุ่งไรกับมันสองคนอะ มานั่งนี่ ให้ว่องเลย อยู่ดีไม่ชอบ ชอบหาเรื่องโดนด่านะมึงอะ

            พี่บ็อบลุกขึ้นมาลากเพื่อนสนิทกลับเข้าที่เดิม เราเงียบ ต่างคนต่างสนใจของเหลวนอนแน่นิ่งอยู่ในแก้ว จบประโยคสั้นๆแค่นั้น และหันไปให้ความสนใจกับคนรอบข้าง ทว่าสัมผัสจากฝ่ามือที่วางทับมาช่วงหัวเข่าไม่ได้ละเลยไปไหน

            พี่บี

            ว่า

            กลับไปไร่อาม่ากับแบมเปล่า

            อาจจะไม่ ป๊าอยากให้เข้าไปลองทำงาน

            อือ

            เหงา?โคลงแก้วก่อนจะกระดก

            ประมาณนั้น อาม่าไปไหว้พระที่ฮ่องกงกับเพื่อนช่วงแบมไปว่ะ เป็นเรื่องที่ดีที่ได้กลับบ้าน แต่ทว่าก็ดันเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ช่วงที่ได้กลับบ้านอาม่าดันมีทริปกับแก๊งธรรมมะชาวพุทธด้วยการไปไหว้พระที่ฮ่องกง และแน่นอนว่ากินเวลายาวนานไปหลายอาทิตย์

            ส่วนม้าเองก็มีธุระที่ปีนังต่อหลังจากญี่ปุ่น ช่างเป็นปิดเทอมที่ค่อนข้างจะเงียบเหงา ทั้งที่มีเวลาไม่นานมากในการอยู่ด้วยกันแท้ๆ

            ชวนไอ้มาร์คไปดิ มันว่าง

            เขาจะไป?

            พี่บียักไหล่ ก็น่าจะไป บ้านมันอยู่เมกา ไม่เห็นมันจะกลับบ้านสักที

            อ่าฮะ

            มาชวนคุยอะไรตอนนี้ ไว้กลับไปคุยที่บ้านนู่น บ่น และบ่น

            ผมเงียบลงอีกครั้ง หันไปมองคนด้านข้างใช้ฝ่ามือลูบหัวเข่าผมเล่น อาจจะเพราะจ้องหน้าอีกฝ่ายนานไป พี่มาร์คเลิกคิ้ว ผมส่ายหน้า

            จริงๆอยากจะถามตอนนี้เลยว่าไปด้วยกันไหม

            แต่.. อย่าเลย อย่าพึ่งดีกว่า ไว้ให้มันเงียบและไร้คนมากกว่านี้น่าจะดีเสียกว่า

 

 

-    -

 

 

            “เมาแล้วชอบเป็นภาระชาวบ้านเขา ไอ้พวกเหี้ย พี่เจบีใช้เท้าเขี่ย แถมยันเพื่อนสนิทตัวเอง เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าๆ เรากลับมาจากร้านเหล้า

            เพื่อนสนิทที่โดนยันคงไม่พ้นพี่แจ็ค แน่นอนว่าโดนมอม ด้วยความที่เป็นคนมีมนุษย์สัมพันธ์ดีเกินไป ใครต่อใครก็ต่างชวนพี่แจ็คดื่ม

            ต่อให้คอแข็งมากขนาดไหนเจอบ่อยและถี่ไปก็มีอาการเมาได้

            พี่แจ็คโดนลาก หิ้วปลีกออกมาจากร้าน สภาพเรียกได้ว่าค่อนข้างเรื้อน ในขณะที่หลายๆคนยังปกติ จึงเป็นหน้าที่ที่พวกผม พี่เจบีและพี่มาร์คต้องหิ้วกลับมา

            ส่วนคู่ซี้ของพี่แจ็คนั้นช่วงนี้ต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างบ้าน เพราะแม่ของพี่บ็อบบี้ยังไม่ได้กลับไป

            ปล่อยมันนอนนี่แหละ ขึ้นไปอาบน้ำไปแบม

            พี่เจบีพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินนำขึ้นไปบนบ้าน ผมนั่งยองลงมองคนเมาไม่รู้เรื่อง อย่างน้อยๆพี่แจ็คก็ไม่เผลอทำให้ใครสกปรกไปด้วยล่ะนะ ถึงจะเมาก็ยังดีที่ไม่อาการอะไรแสดงออกมานอกจากคอพับคออ่อน

            ไปอาบน้ำไป พี่มาร์คสะกิด จับไหล่และดันผมขึ้นตัวบ้าน ส่วนเขาเองก็เดินตามหลังมาด้วย ปล่อยกลางบ้านไว้ให้เป็นพื้นที่ของพี่แจ็คสัน

 

 

            อาจเพราะหิวน้ำ หรืออาจเพราะกลัวอีกคนที่นอนอยู่กลางบ้านหนาว หรือเพราะอะไรก็ตาม หลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมลงมาด้านล่างอีกครั้ง และไม่ลืมเข้าไปหยิบผ้านวมผืนหนามาให้พี่แจ็คสันด้วย

            อุณหภูมิในตอนนี้ค่อนข้างเย็น เย็นเสียจนกระจกขึ้นไอน้ำ แน่ล่ะ มันมาจากฝนผสมกับแอร์ กลัวใจคนที่เมาจะไม่สบายเสียจริง หลังจากนำผ้าห่มไปคลุมตัวคนเมาได้เรียบร้อยแล้วก็จัดการเดินมายังหลังครัว

            หิวนิดหน่อย

            และมาม่าเองคงตอบโจทย์ผมได้มากที่สุดในตอนนี้

            เสียบกาน้ำร้อน ยืนฉีกซองผงปรุงรสรอฆ่าเวลา

            ยังไม่นอนอีก และเป็นพี่มาร์คที่เดินตามเข้ามาหลังจากนั้นได้ไม่นาน

            พี่ก็ยังไม่นอน

            หิว พูดพร้อมทำท่าประกอบด้วยการลูบท้อง

            “ผมก็หิว กาน้ำร้อนเด้งเปลี่ยนสี แสดงถึงภาวะพร้อมใช้งาน พี่มาร์คเดินมาใกล้และยืนถัดไป หยิบกระป๋องมาม่ามาเปิดและฉีกซองเครื่องปรุง ผมกดน้ำร้อนใส่ถ้วยมาม่าของตัวเองและของพี่มาร์คที่ยื่นมา

            มันคงไม่ดีเท่าไหร่ที่ยืนกินมาม่ากระป๋องกันในเวลานี้ แต่ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าความหิวมันมีมากกว่า ก็แหงล่ะ ไปร้านเหล้าใครเขาจะกินข้าวกันล่ะ มีแต่อบายมุขเต็มโต๊ะไปหมด ไม่แปลกที่จะมายืนซัดมาม่ากันเป็นปอปลงในเวลาถัดมาแบบนี้

            มาม่าเผ็ดหรอ ลดถ้วยมาม่าลงมาระดับหน้าอก

            ก็ไม่นะ เฉยๆ กินได้ ทำไมอะ

            พี่มาร์ควางถ้วยมาม่าของตัวเองไว้ เขยิบมายืนด้านหน้า อีกฝ่ายถือวิสาสะจรดนิ้วโป้งลงบนริมฝีปากของผม

            ปากมันเต่ง นึกว่าเผ็ด

            พูดและลงน้ำหนักนิ้วหัวแม่มือลงบนริมฝีปากผมซ้ำอีกที

            โอเค ถ้วยมาม่าคงไม่ใช่ความสนใจอันสูงสุดของผมในตอนนี้แล้วล่ะ สะโพกถูกดันชิดกับขอบหินอ่อน อีกฝ่ายเอียงใบหน้าจรดปลายจมูกปัดป่ายใกล้ปลายจมูก

            เสียงริมฝีปากที่กดลงข้างแก้มดังขึ้นหลังจากถูกสัมผัส

            พี่มาร์คเลียริมฝีปาก กักขังผมไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง มีเคาท์เตอร์หินอ่อนเป็นชนักด้านหลัง

            อยากจูบ

            กระซิบชิดริมฝีปาก กดจูบแผ่วเบา ผละออก กดจูบแผ่วซ้ำอีกครั้ง

            ยังไม่นอนกันอีกหรือไง ทว่า ในจังหวะที่จะกดจูบลงมาอีกครั้งนั้นกลับมาเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

            เหมือนขั้วแม่เหล็กที่ผละออกจากกัน เราทั้งสองคนผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ

            พี่บี

            คิดว่านอนแล้ว พี่บีเดินตรงมาที่เรายืนอยู่ ทว่ากลับตรงไปหยิบแก้วซึ่งคว่ำไว้อยู่บนซึ้งล้างจาน น้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าปกติ

            แดกมาม่าตอนนี้เดี๋ยวก็ท้องอืด  รินน้ำแล้วดื่ม ไร้เสียงตอบรับใดๆจากบุคคลทั้งสองก่อนหน้านี้ ผมรู้ พี่มาร์ครู้ เราต่างคนต่างรู้ สถานการณ์ที่ผ่านมา เราต่างฝ่ายต่างรู้ว่าอีกคนรับรู้

            ถึงแม้จะภาวนาให้สถานการณ์เมื่อกี้เหมือนการล่องหนมากเสียเท่าไหร่ นั่นคงจะเป็นได้แค่คำวิงวอนก็เท่านั้น

            มันแปลก

            แปลกเกินไป

            บางครั้งการพยายามชวนคุยให้สถานการณ์มันดีขึ้นอาจจะเป็นเรื่องที่ดี แต่คงใช้ไม่ได้กับทุกสถานการณ์ กักกลืนคำพูดลงลำคอ การโพล่งออกมาโดยไม่มีเนื้อหาสาระในเวลานี้คงไม่ใช่เรื่องตลกหรือชวนให้ได้คำตอบเสียเท่าไหร่

            ความเงียบกัดกิน เส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเปลี่ยนสภาวะกลายเป็นบวมน้ำจนอืด น้ำในแก้วหมดลง ไอน้ำกลั่นตัวเป็นหยดน้ำข้างขวด

            ไม่มีใครพูดอะไรออกมา กระทั่งพี่บีล้างแก้วและนำขวดน้ำเก็บกลับไปไว้ในตู้เย็น

            ทำว่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่เห็นอยู่กับตานี่มันน่าชวนอึดอัด แต่ทว่าลึกๆดันรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

            ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้อีกฝ่ายไม่พูดเกี่ยวกับก่อนหน้านี้ออกมา ทำให้รู้สึกขอบคุณมัน หรือลึกๆแล้ว ผมเองคงตอบไม่ได้ถ้าหากอีกฝ่ายถามอะไรออกมา

            “ จะขึ้นห้องพร้อมพี่เลยไหม หรือจะอยู่เก็บของก่อน?หันมาถาม รวบถ้วยมาม่าที่ตั้งทิ้งไว้อย่างลวกๆลงใส่ถังขยะ ล้างมือแล้วเดินตามไปหาลูกพี่ลูกน้อง

            ทิ้งให้พี่มาร์คยืนอยู่ที่เดิมแบบนั้น

            กอดไหล่และลูบหัว

            เจอกันอยู่ทุกวัน ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกว่าผมยาวขึ้นวะไม่เพียงแค่พูด แต่ยังเอามือสางตามแนวยาวของเส้นผมเล่น

            บีไม่ได้สังเกตเองมากกว่าปะวะย้อนถาม ดันตัวอีกคนออก การที่ผู้ชายตัวโตๆ สองคนมาเดินกอดไหล่ขึ้นบันไดคงไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่

            ตกลงไปด้านล่าง ใครจะรับผิดชอบกันนะ

            พี่บียักไหล่ หยุดฝีเท้าเมื่อถึงหน้าห้อง

              พรุ่งนี้หม่าม้า ให้พาแบมไปซื้อของเพิ่ม ออกค่ายเสร็จก็กลับไปหาอาม่าเลยใช่ไหม?

            “ อื้อ

            แล้วตกลงจะพาใครกลับไปด้วยล่ะ ไหนบอกว่าอาม่าไปเที่ยวกับเพื่อน

            “  ก็คงไอ้ยูคล่ะมั้ง หรือไม่ก็จะลองชวนพี่มาร์คดู

            “  อ่อรับคำ ไปนอนได้แล้วไป เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสาย ตื่นสายมากไม่พาไปนะ

            “ เออ รู้ละ

 

 

-    -

 

           

            หลังจากแยกย้าย เข้าห้องมาจึงเดินไปล้างหน้าล้างตา แปรงฝันและเตรียมเข้านอน จบกิจกรรมในวันนี้ ทว่าดันมีข้อความเข้ามาเสียก่อน

            เพราะปิดไฟ เตรียมล้มตัวนอน การเปิดโทรศัพท์ในที่มืดแบบนี้จึงจำต้องหรี่ตา

            Mtuan : แบม

            Mtuan : แบมแบม

            พี่มาร์คส่งข้อความมา เอาเข้าจริง สถานการณ์ก่อนหน้านี้ของเรามันมีหลายอารมณ์มาก ทั้งชวนให้วูบโหวง และช่างน่ากระอักกระอ่วน

            Mtuan : นอนหรือยัง ออกมาหาที่ห้องหน่อยได้ไหม ?

            BAMBAM1A : kk  เดี๋ยวลุกไป

            แต่เหนือสิ่งอื่นใด คืออยากจะพบเจอกันเสียมากกว่า อย่างน้อยการได้คุยหรือการได้เจอกันอาจจะช่วยให้การนอนหลับในคืนนี้มีข้อกังวลในความฝันน้อยลง

            ทว่าจังหวะที่เปิดประตูออกนั้น อาจจะเป็นจังหวะที่ก้าวผิดไป จากการลดข้อกังวลในความ อาจจะกลายเป็นการเพิ่มหัวข้อให้น่าคิดเข้าไปมากกว่า

            พี่บียืนอยู่หน้าห้องพี่มาร์ค และนั่นก็เป็นโชคดีที่ด้านหน้าห้องเป็นจุดอับสายตา

            เพราะเงียบ จึงได้ยิน

            เพราะไม่มีใครพูดอะไรแทรก จึงได้ยินอะไรชัดเจน

            กูไม่รู้ว่ามึงคิดอะไรอยู่มาร์ค แต่สิ่งที่มึงกำลังทำอยู่ กูว่า..

            “..”

            แม่งไม่ใช่แล้วว่ะ

            “..”

            คิดดีๆก่อนมึงจะทำอะไรลงไป กูรู้ว่ามึงแก้ปัญหาเก่ง แต่คงไม่ใช่กับทุกเรื่อง

            “ กูไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน มึงก็รู้

            “ ... “

            แต่สำหรับคนนี้ กูไม่ยุ่งไม่ได้

            “ เพราะมันเป็นน้องกู

            ไม่ทันได้ฟังอยู่ถึงตอนจบ หันหลังกลับไปยังห้องตัวเองอีกครั้งทั้งที่พึ่งจากมา เมื่อรู้สึกว่าการแอบมีตัวตนอยู่ในช่วงเวลาตอนนี้กำลังสร้างตัวเองให้กลายเป็นส่วนเกิน

            มองอุปกรณ์สื่อสารในมือแจ้งเตือนแอพพลิเคชั่นสีเขียวสว่างเด้งข้อความขึ้นมาซ้ำๆ

            มันเป็นข้อความถามซ้ำจากคนคนเดิม

            Mtuan : มารึยัง

            Mtuan : แบม

            Mtuan : เฮ้ แบมแบม

            Mtuan : หลับแล้วหรอ

            Mtuan : งั้น อย่าฝันนะ

            เม้มปาก กดล็อคสกรีนให้จอดับแล้วหลับตา

            คำพูด ประโยคสั้นๆ และประโยคบอกเล่าคล้ายคำถามซึ่งไร้คำตอบจากพี่มาร์ค วนเวียนอยู่ในหัว

            มันอาจจะเป็นรูปประโยคของความเป็นห่วง หรือไม่อาจจะเป็นรูปประโยคในกล่าวเตือน

            แต่ไม่ว่าจะในรูปประโยคแบบไหนนั่นก็ทำให้ผมคิดมาก คิดเยอะ และคิดไม่หยุด

            มันทำให้คิดได้ว่า

            ยังมีอะไรที่ไม่รู้อีกบ้าง

            และ

            ขอบเขตของการรับรู้เรื่องของเขา ที่เรามีอยู่เรารู้ได้แค่ไหนกัน ?

            บางทีการข่มตาหลับแล้วไม่ฝันไม่มีอะไรเลยอยู่ในหัวน่าจะเป็นการหลับฝันที่ดีที่สุด

 

 

-    -

 





     เรียนหนักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

     สอบหนักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

     ฮือ T___________________________________________T

     เราตั้งใจไว้ว่า 25 ตอนจะจบ แล้วเราอยากให้จบในสิ้นปีนี้ แต่ ฮืออ

     มันจะทันไหมเราไม่รู้เลยค่ะ ทั้งนี้ทั้งนั้นเราเองอยากขอบคุณคนที่ยังรอนะคะ

     คนที่มาใหม่ก็อยากขอบคุณเหมือนกันที่หลงเข้ามาอ่านฟิคเรา

     จะพยายามมาให้บ่อยกว่านี้นะคะ อีกฮึบเดียว ก็จะจบแล้ว ฮืออออ

     ขอบคุณค่ะ T_T  

     

            


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

1,150 ความคิดเห็น

  1. #1020 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 18:29
    อย่าม่านะ ได้โปรด
    #1020
    0
  2. #826 mybun (@mybun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 15:28
    รอค่ะไรท์ จะรออออ
    #826
    0
  3. #824 Becaamlum (@beamchapa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:20
    พี่บีรู้อะไรรรรร งืออออ ปล.ไรท์สู้ๆน้า
    #824
    0
  4. #806 pixeq (@ppimcnjs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 00:39
    สู้ๆนะคะไรท์สอบให้เสร็จก่อนก็ได้นะคะเรารอเสมออ55555555
    #806
    0
  5. #805 mcmmcm (@mcmmcm) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:18
    รอออออออออ สู้ๆนะคะไรท์
    #805
    0
  6. #804 MTBB (@zinek) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 16:50
    ได้กลิ่นมาม่ามาแต่ไกล อย่าม่ามากนะ มันหน่วงงงงงงงง
    #804
    0
  7. #802 PhreaPair Bang (@phreabang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 20:49
    จะดราม่ามั้ยเนี่ยยยยยย
    #802
    0
  8. #801 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 18:16
    ฮื่อ ทำไมหน่วง สู้นะไรท์ เลิ้บน้าาาาา
    #801
    0
  9. #800 Ju Drob Jab (@jabby1996) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 18:08
    รอนะคะะะ สู้ๆค่า
    #800
    0
  10. #799 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 07:13
    รอหน่วงๆนะ
    #799
    0
  11. #798 Meiji Panalee (@may-panalee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 22:09
    จะรอนะคะ
    #798
    0
  12. #797 wimara (@wimmmm) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 18:13
    ฮือออออ เศร้าาาา รอนะคะ
    #797
    0
  13. #796 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 14:26
    ขอบคุณที่แวะมาอัพนะคะ การเรียนก็สู้ๆค่ะรอได้เสมอ

    ตอนนี้ทำไมบีบหัวใจ เจบีดูหวงแบมมากอะ ฮือออออ
    #796
    0
  14. #795 onlyyounger (@onlyyounger) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 14:13
    ไรท์มาอัพแล้ววววว ถึงกับต้องอ่านตอนที่แล้วซ้ำเพราะลืมว่าถึงไหนแล้ว 555555 รอตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่มาอัพค่ะ ไรท์สู้สู้
    #795
    0
  15. #794 doyouknowme (@doyounknowme) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 13:46
    ขอบคุณที่มาอัพให้นะคะ ถึงจะรอนานก็ไม่เป็นไรค่ะ เรารอได้ สู้ๆนะคะ ขอให้สอบผ่านไปด้วยดีค่ะ
    #794
    0
  16. #793 อรันน์ (@arunliz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 12:15
    ขอบคุณที่มาอัพนะคะ สู้ๆน้าาา
    #793
    0
  17. #792 xxxxr (@xxxxr) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 08:32
    สู้ๆน้าไรท์
    #792
    0
  18. #791 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 03:32
    ไม่หนีไปไหนหรอกค่า แต่ละตอนยังคงงบีบหัวใจ
    #791
    0
  19. #790 Kook_C. (@kukkik_wasoon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 02:59
    รอได้เสมอนะคะไรท์สู้ๆๆน้าาาาา ,,ตอนต่อไปพี่มาร์คจะทำยังไงต่อนะ
    #790
    0
  20. #789 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 02:06
    สู้ๆ นะมัคคึ
    #789
    0
  21. #788 OrnLex (@OrnLex) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 01:56
    โอ้ววววววพี่บีเห็รไปเต็มตาสุดๆแล้วก็ยังมาคุยกับพี่มาร์คอีกโอ้ววว ถ้าพี่มาร์คจริงจังขอให้พี่พยายามเข้านะคะอย่ามาเล่นๆกับน้องนะเว่ยยยยเอาตายเลยเชียว ตอนเห็นไรท์อัพนึกว่าตาฝาดฮือออยังไม่ทิ้งกันสินะคะทางนี้ก็ยังรออ่านรอเม้นอยู่เหมือนกันค่ะ มาอัพไวๆนะคะ
    #788
    0
  22. #787 nices_nattida (@nices_nattida) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 01:30
    แง๊พี่บี หวงน้องงงง ไรท์สู้ๆค่ะ
    #787
    0
  23. #786 Highnez (@kmelisee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 01:15
    สู้ๆ นะไรท์ รออ่านนะ
    #786
    0
  24. #785 mb_7yuta (@manows83) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 00:48
    มีอะไรป่าวอะ ไม่ม่าใช่ม้ายยยย กลัวเน้อออ ไรท์สู้ๆน้ารออยู่ซาเหมอ
    #785
    0
  25. #784 Lyn. (@sryko1a) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 00:14
    มีอะไรรึเปล่า เริ่มกลัวละเด้อ แง อย่ามีอะไรเลยนะ
    #784
    0