war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,498 Views

  • 392 Comments

  • 1,254 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    870

    Overall
    19,498

ตอนที่ 41 : บทที่ 43

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            เวลาผ่านไปจนพระอาทิตย์ส่องสว่าง ซูยีจึงได้เริ่มพลิกตัวไปมาและรู้สึกตัวตื่น แต่พอเคลื่อนไหวร่างกายก็รู้สึกปวดร้าว ขณะที่ซูยีพยายามดิ้นรนลุกจากเตียงนอน ซือน่งก็เดินเข้ามาในห้องแล้วเอ่ยปากห้าม “องค์จักรพรรดินีอย่าเพิ่งลุกขึ้นทันที ทรงนอนนิ่ง ๆ สักพัก ผู้น้อยจะบีบนวดคลายเส้นเอ็นให้” เมื่อได้ยินหญิงสาวพูด ซูยีก็จ้องมองอีกฝ่ายด้วยนัยยะแห่งการร้องขออยู่ในที “เจ้าอย่าได้เรียกข้าเช่นนั้น ให้เรียกข้าเหมือนเช่นเดิม”

            ซือน่งรู้ทันทีว่าซูยียังไม่สามารถยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ได้ หญิงสาวจึงยิ้มแล้วกล่าว “ตอนนี้ท่านได้เป็น...เอ่อ....ผู้น้อยย่อมต้องปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน ถ้าเช่นนั้นผู้น้อยจะเรียกว่านายท่านเหมือนอย่างที่เคยเรียกหา” พูดจบก็เรียกหานางกำนัลมาสองสามคนให้ช่วยซูยีผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังรับประทานอาหารเช้า ซือน่งจึงสอบถามซูยี “นายท่านประสงค์สิ่งใดเพิ่มเติมหรือไม่”

            ซูยีเงียบไปพักหนึ่งก็จะเอ่ยปาก “ข้าอยากไปที่คุกเพื่อไปพบ...พบพวกเขา” ยังพูดไม่ทันจบ ซือน่งก็รีบโพล่งขึ้นมาก่อน “ที่นั่นไม่มีสิ่งใดน่าสนใจให้ท่านดู” เมื่อเห็นสายตาแสดงความสงสัยของซูยี ซือน่งจึงพยายามระงับสติแล้วลอบยิ้มเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่องรอยบนผ้าปูเตียงก่อนอธิบาย “ตอนนี้ร่างของของนายท่านยังไม่แข็งแรง ในคุกไม่ใช่สถานที่น่าไปนัก อีกประการ พวกชาวบ้านเหล่านั้นตอนนี้คงกลับไปถึงที่บ้านกันแล้ว เพราะฝ่าบาทสั่งให้ผู้น้อยปล่อยตัวคนทั้งหมดตั้งแต่เมื่อวาน”

            ซูยีสังเกตว่าซือน่งพูดมีพิรุธ แต่เขาก็ไม่แสดงสีหน้าว่าสงสัยในคำพูดพวกนั้น ชายหนุ่มได้แต่พูดเสียงเรียบ “ที่แท้เรื่องเป็นเช่นนี้ ซือน่ง ตอนนี้ข้าอยากอ่านหนังสือ” เมื่อได้ยินผู้เป็นนายพูดเช่นนั้น ซือน่งจึงยิ้มสดใสแล้วกล่าว “เดี๋ยวข้าจะรีบไปนำหนังสือมาให้ท่าน” พอซือน่งเดินออกไปไม่นาน ซือหลิวก็เดินเข้ามาในห้อง แล้วมองไปรอบ ๆ ก่อนถาม “นายท่าน ซือน่งไม่ได้อยู่คอยรับใช้ท่านหรือ?”

            ซูยีตอบ “นางเพิ่งเดินออกไป เจ้ามีธุระอะไรกับนาง?” ซือหลิวรีบบอก “ผู้น้อยเพียงต้องการเงินจากนาง” หลังจากคำพูดนั้นหลุดออกจากปาก ซือหลิวรีบอธิบายต่อคล้ายกับร้อนตัว “เพราะซือน่งเป็นคนรับผิดชอบดูแลค่าใช้จ่ายและจัดการเรื่องเงินทองภายในพระราชวัง แต่เมื่อนายท่านเป็นจักรพรรดินีแล้ว เรื่องพวกนี้ควรอยู่ในความดูแลของท่าน”

            แต่เมื่อซือหลิวเห็นสายตาที่แสดงอาการสงสัยของซูยีจึงฝืนยิ้มแล้วกล่าว “ผู้น้อยมีงานอื่นต้องไปกระทำ ถ้าองค์จักรพรรดินีไม่มีเรื่องใช้สอย ผู้น้อยก็ขอทูลลา”

            ซูยีรู้สึกประหลาดใจกับพฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ ของสาวใช้ทั้งสองคน เท่าที่เขาได้รู้จักซือหลิวมานั้นพบว่าหญิงสาวเป็นคนที่สามารถรักษาความสงบเยือกเย็นได้อยู่ตลอดเวลา แต่วันนี้กลับเห็นท่าทีลุกลี้ลุกลน สักพักซือน่งก็เดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมหนังสือสองสามเล่ม ซูยีรับไปอ่านได้ระยะหนึ่งก็รู้สึกเหนื่อยและง่วงนอน จึงเอนกายเพื่อพักสายตา แต่ในใจก็ยังคิดไปถึงท่าทีแปลก ๆ ของซือหลิวและซือน่ง

            ตอนแรกซูยีคิดไปว่าหวางเอี๋ยนซูฆ่าพวกชาวบ้านจนหมดสิ้นแล้ว แต่ปิดบังไม่ให้เขารู้ หากพอพิจารณาในเรื่องของความสมเหตุสมผลก็ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น เพราะถ้าคนพวกนั้นมีชีวิตอยู่จะใช้ประโยชน์มากกว่า เพราะหวางเอี๋ยนซูยังนำมาใช้ขู่เข็ญบังคับให้เขาทำตามความต้องการได้ แต่จะไม่ได้อะไรเลยหากคนพวกนั้นตาย และเหตุผลลึก ๆ ภายในใจของซูยีที่ไม่เชื่อว่าพวกชาวบ้านตายหมดแล้วก็เนื่องมาจากเขาเห็นว่า แม้หวางเอี๋ยนซูจะเย็นชา แต่นั้นเป็นเพราะต้องรับผิดชอบบริหารกิจการบ้านเมืองจึงจำเป็นต้องมีความเด็ดเดี่ยวไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา แต่เขาไม่เชื่อว่าหวางเอี๋ยนซูจะเป็นคนเลวทรามและไร้คุณธรรม

            ยิ่งเมื่อย้อนคิดไปถึงวันนั้นที่ลานกว้าง การที่หวางเอี๋ยนซูเปลี่ยนเป้าหมายของตัวประกันไปเรื่อย ๆ นั้นเพียงเพื่อต้องการบังคับให้ซูยียอมเป็นจักรพรรดินี แต่อาจจะไม่ได้ตั้งใจที่จะฆ่าคนพวกนั้นจริง บางทีถ้าซูยีปฏิเสธไม่ยอมรับจริง ๆ อีกฝ่ายก็คงจะไม่ฆ่าตัวประกัน แต่แม้ว่าให้ย้อนเวลากลับไปได้ เขาเองก็ไม่กล้าพนันเรื่องนี้ด้วยชีวิตของผู้คนเหล่านั้น

            ขณะที่นอนครุ่นคิดเรื่องพวกนี้ ซูยีก็แว่วได้ยินเสียงของซือหลิว “องค์จักรพรรดินีหลับแล้วจริงหรือ? เมื่อครู่ข้าเกือบหลุดปากออกไปแล้ว พวกเราไปสนทนาที่อื่นกัน”

            เสียงฝีเท้าของคนรับใช้ทั้งสองห่างออกไป แต่ก็ยังพอได้ยินเสียงของซือน่งพูดกับนางกำนัล “เจ้าไปบอกคนอื่นในวังว่าเมื่อพบองค์จักรพรรดินี ห้ามเรียกว่าองค์จักรพรรดินี ให้เรียกพระองค์ว่านายท่าน” ซูยีรู้สึกขอบคุณซือน่งอยู่ในใจ ขณะที่ตัวของเขาพุ่งออกไปทางหน้าต่างเพื่อติดตามซือน่ง และซือหลิว

            ซูยีเห็นหญิงสาวทั้งสองทรุดตัวนั่งที่ศาลาน้อยในสวน เขาจึงหลบที่หลังภูเขาจำลอง ได้ยินซือหลิวถอนหายใจยาว “ตอนนี้ค่อยพูดได้เสียที วันนี้เจ้าต้องคืนเงินที่ข้าจ่ายค่าแสดงละครให้บรรดาเพื่อนบ้านของนายท่าน”

            เงินค่าแสดงละคร? ซูยีรู้สึกสงสัย หลังจากนั้นเขาก็ได้ยินซือน่งพูด “ข้าย่อมต้องจ่ายแน่นอน แต่เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านี้ทำไมถึงต้องมาทวง ถ้านายท่านจับได้ เจ้าจะชดใช้ฝ่าบาทอย่างไร”

            ซือหลิวกล่าว “ข้าเองก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินหรอก แต่ได้รับจดหมายจากทางบ้านว่าพ่อแม่ของข้าคิดจะตกแต่งลูกสะใภ้และสร้างเรือนหอให้พี่ชายของข้า ถึงแม้ข้าจะไม่สามารถกลับไปร่วมพิธีได้แต่ก็อยากจะส่งข้าวของไปให้ นี่จึงเป็นสาเหตุที่เงินขาดมือ ประกอบกับการที่ฝ่าบาทสมรู้ร่วมคิดกับบรรดาเพื่อนบ้านและคนรู้จักของนายท่านเพื่อแสดงละครตบตาให้นายท่านยอมเป็นจักรพรรดินี ค่าจ้างคนพวกนี้คนละสิบตำลึง เจ้าลองคำนวณดู คนพวกนั้นมีไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน เงินที่ต้องใช้จึงไม่น้อยทีเดียว เจ้ารีบคืนเงินมาให้ข้า”

            ซือน่งรับสมุดบัญชีมาจากผู้ติดตาม และไม่ทันพูดอะไรเด็กรับใช้ประจำตัวก็เตรียมพู่กันและหมึกให้ ซือน่งขีดเขียนบัญชีและพูดหยอกล้อซือหลิว “เงินที่เจ้าเก็บหอมรอบริบมาหลายปีก็มีตั้งมาก และเจ้าก็มีรายได้อย่างอื่นอีกเมื่อเทียบกับพวกเรา อย่างน้อยเจ้ายังสามารถปรุงยาขายได้ เรื่องเงินสองร้อยตำลึงนี้ ถ้ารู้ถึงหูคนอื่น ใครจะเชื่อว่าเจ้าจ่ายเงินนี้เพื่อ...”

พูดไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาก่อน “ข้าเองก็อยากจะรู้ว่าพวกเจ้าจ่ายเงินสองร้อยตำลึงนี้ให้กับผู้ใด ซือหลิว ซือน่ง ข้าต้องการฟังเรื่องทั้งหมด”

            เมื่อหญิงสาวทั้งสองได้ยินเสียงนั้น ทั้งคู่ตกใจจนวิญญาณแทบบินหนีออกจากร่าง หญิงรับใช้ทั้งสองคนมองไปทางทิศทางของเสียงก็พบว่าซูยีกำลังเดินมาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #367 Kankao94 (@Kankao94) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 10:39
    เอาแล้วเว้ย ตัวใครตัวมันละกันนะ 555555
    #367
    0
  2. #285 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:37

    โป๊ะ โป๊ะแรงมาก แต่ซือหลิวร้อนเงิน ใจเย็นไม่ได้จริงๆ เรื่องนี้เราเข้าใจๆ 5555555

    #285
    0
  3. #211 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 13:13
    ไม่ต้องสงสัยเลย พออยู่ในห้องนอน พี่เอี๋ยนต้องโดนฟาดแน่ๆ
    #211
    0
  4. #106 สายส่อง (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 00:48

    ทำไมไม่ไปคุยกันไกลไกล๊

    #106
    0
  5. #14 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 19:51
    มีความเมียสูงเนอะ
    #14
    0