war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,576 Views

  • 392 Comments

  • 1,258 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    948

    Overall
    19,576

ตอนที่ 63 : บทที่ 65

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            ซูยีได้แต่หัวเราะในใจอย่างขมขื่น หวางเอี๋ยนซูเอ๋ยหวางเอี๋ยนซูทำไมถึงยังรู้สึกดีต่อข้าอีก ท่านเป็นถึงองค์จักรพรรดิ์มีภาระต้องคอยดูแลประเทศ แต่กลับมาที่นี่ในคืนที่ฝนตกหนัก ถ้าท่านป่วยไข้ขึ้นมาจะทำอย่างไร ด้วยภาระที่หนักหนาสาหัส ท่านควรจะต้องดูแลตัวเอง อย่าทำให้ข้ารู้สึกเป็นหนี้ท่านมากกว่านี้เลย สิ่งที่ท่านทำนั้น ยิ่งทำให้ข้ารู้สึกปวดในใจมากขึ้นกว่าเดิม

            มือใหญ่วางลงบนหน้าผากของซูยีอย่างอ่อนโยน หวานเอี๋ยนซูรำพึงกับตนเอง “ตัวเจ้าร้อนจริง ๆ” องค์จักรพรรดิ์หนุ่มถอนหายใจ เมื่อเห็นดวงตาของซูยีปิดสนิท ไม่สามารถบอกได้ว่าซูยีกำลังนอนหลับอยู่จริง ๆ หรือเป็นการแกล้งทำเป็นนอนหลับเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า เขาคลี่ผ้าห่มขนสุนัขป่าที่ถือมาคลุมร่างกายให้ซูยี มีฝนพัดสาดเข้ามาตามมุมของเตียงนอน ชายหนุ่มเช็ดคราบน้ำออกเพื่อให้แน่ใจว่าซูยีจะไม่เปียกจากน้ำพวกนั้น หลังจากนั้นหวางเอี๋ยนซูก็ลุกขึ้นยืนและล้วงหยิบห่อยาจากอกเสื้อเทลงในชามที่วางอยู่บนโต๊ะ หยิบกาน้ำที่วางอยู่มุมห้องพบว่าเป็นน้ำเย็น  หวางเอี๋ยนซูถอนหายใจแล้วจุดไฟเพื่อต้มน้ำให้ร้อน  เมื่อมองไปทางซูยีก็เห็นว่ายังหลับตาอยู่ เขารู้ว่าซูยีจงใจที่จะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า หวางเอี๋ยนซูได้แต่คอยให้น้ำเดือดแล้วเทลงในชามที่ใส่ยาไว้ก่อนจะยกถ้วยยาไปวางที่หัวเตียง

            เขาก้มลงมองที่ซูยี ยิ่งเห็นใบหน้าขาวซีด ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดของเหมือนเอาหัวใจตัวเองโยนลงไปในหม้อน้ำมันที่เดือดพล่าน ทำไมพวกเขาสองคนต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เขาพยายามที่จะบังคับตนเองให้ต้องเกลียดชัง เขาควรจะต้องรู้สึกไม่พอใจ เขาควรจะต้องเบื่อหน่าย แต่ทำไมความรู้สึกเหล่านี้จึงได้เปลี่ยนไปเป็นความกังวลสภาพความเป็นอยู่ของซูซูเมื่อพบเห็นว่าสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง

            “ซูซู ถ้าเจ้าเพียง...เพียงแค่ยอมรับว่าตนเองผิด...เจ้าก็รู้ดีว่า...ข้าจะไม่มีทางทอดทิ้งเจ้า” เขากระซิบอย่างแผ่วเบากับซูยีที่นอนหลับอยู่ แม้จะรู้ดีว่าคนรักของตนนั้นดื้อรั้นเพียงใด แม้จะรู้ว่าคำพูดเหล่านี้จะแสดงถึงความอ่อนแอและน่าอัปยศขนาดไหน แต่เขาก็ยังหวังว่าความรักของเขาจะสามารถเปลี่ยนแปลงซูยีได้ ถ้าซูยีมีความตั้งใจที่จะอยู่เคียงข้างเขาแม้เพียงเล็กน้อย หวางเอี๋ยนซูก็จะพยายามใช้อำนาจหาทางโต้แย้งกับข้าราชบริพารและสมเด็จพระชนนี เพื่อให้ได้ซูยีกลับคืนมา
            นัยน์ตาของหวางเอี๋ยนซูเป็นประกายด้วยความหวัง แต่เมื่อเห็นใบหน้าของซูยียังคงไม่มีปฏิกริยาใด ๆ ความหวังของเขาก็ค่อย ๆ หายไป ประกายตาก็หม่นหมอง หวางเอี๋ยนซูแค่นหัวเราะในใจ ซูยีกำลังช่วยรักษาหน้าของเขาด้วยการแกล้งนอนหลับ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเขาก็จะพยายามทำใจให้เชื่อว่าคนตรงหน้าของเขานั้นหลับสนิทจริง ๆ

            หวางเอี๋ยนซูพยายามที่จะหลอกตัวเองว่าซูยีนั้นหลับสนิท เพราะนี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้เขายังมีความหวัง เขาค่อย ๆ โน้มตัวลงช้า ๆ เพื่อสัมผัสริมฝีปากที่ห่างหายมาเป็นเวลานาน ราวกับแมลงปอที่สัมผัสกับผิวน้ำ แค่แตะเพียงแผ่วเบาก่อนจะรีบขยับถอยออกมา เพียงเท่านี้...เพียงเท่านี้แม้จะไม่สามารถทำได้มากเท่าที่ใจต้องการ แต่สัมผัสแผ่วเบานี้ทำให้เขาได้รู้ว่ารสชาติของริมฝีปากคู่นี้ไม่เคยเปลี่ยนไปจากเดิมเลย ยังคงน่ารักอย่างที่เขาจำได้ และอย่างที่เขาฝันถึง หวางเอี๋ยนซูรีบลุกขึ้นแล้วกล่าวเบา ๆ “ข้าขอโทษ ซูซู ข้าสามารถช่วยเจ้าได้เพียงเล็กน้อยเท่านี้”หลังจากพูดจบก็รีบเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง เพราะเกรงว่าถ้าหากเนิ่นนานไปกว่านี้น้ำตาของเขาคงจะต้องไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

            ร่างที่สิ้นหวังหายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายฝน เหลือเพียงบานประตูไม้เก่าที่ปิดเข้าหากันอย่างรุนแรง ซูยีลืมตาขึ้น หยาดน้ำตาไหลพราก เขามองถ้วยยาที่หัวเตียงที่ยังมีควันกรุ่นพร้อมกับลูบผ้าห่มขนสุนัขป่าที่พาดอยู่บนร่าง พร้อมกับพูดเบา ๆ กับตนเอง “หวางเอี๋ยนซู ข้าพอใจเท่านี้ ชาตินี้ซูยีไม่เสียใจที่เกิดมาเพราะมีท่าน” พูดจบก็ยกถ้วยยาขึ้นดื่มจนหมด และยิ้มทั้งน้ำตา “ข้าจะพยายามมีชีวิตอยู่เพื่อมองดูท่าน จนกว่า...จนกว่าจะถึงเวลาที่ข้าจะไม่มีชีวิตอยู่อีกแล้ว”

           ****

            ชั่วพริบตา เวลาก็ผ่านไปจนย่างเข้าสู่ฤดูหนาว วันนี้มีหิมะตกอย่างหนักตลอดทั้งวัน สมเด็จพระชนนี หวางเอี๋ยนซู และองค์รัชทายาทชมชอบสภาพอากาศเช่นนี้มาก พวกเขาทั้งสามคนมีความสุขกับการชมดอกพลัมสีแดงตัดกับฉากหลังสีขาวของหิมะ เมื่อหวางเอี๋ยนซูและหวางเอี๋ยนโจวไปเยี่ยวสมเด็จพระชนนีเพื่อถามไถ่สุขภาพ พระสนมหยินและพระสนมคนอื่น ๆ อีกสองสามคนก็อยู่ที่ตำหนักของสมเด็จพระชนนี สมเด็จพระชนนีอยู่ในอารมณ์แจ่มใสและพูดคุยกับหวางเอี๋ยนซู “พระสนมหยินเพิ่งบอกกับข้าว่าต้นพลัมที่สวนหลวงเริ่มออกดอก พรุ่งนี้พวกเราวางแผนว่าจะไปชมดอกพลัมกัน ข้าออกคำสั่งให้คนไปจัดเตรียมสถานที่ไว้แล้ว เราจะได้ชมดอกไม้ในขณะที่ดื่มและฟังบทกวี ข้าคิดว่าน่าจะสนุก พวกเจ้าสองคนคิดว่าอย่างไร?”

            หวางเอี๋ยนซูยิ้มและตอบว่า “พระมารดาคิดเห็นชอบแล้ว” สมเด็จพระชนนีฟังแล้วยิ่งยินดี เมื่อกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็เห็นหวางเอี๋ยนโจวกำลังเหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง สมเด็จพระชนนีจึงหัวเราะแล้วถาม “โจวเอ๋อร์ เจ้ามักจะชมชอบความสนุกสนาน ปกติถ้าได้ยินว่าเราจะไปชมดอกไม้เจ้าต้องกระโดดด้วยความดีใจแล้วมิใช่หรือ? หรือว่าพระบิดาของเจ้าเคี่ยวเข็ญให้เจ้าเรียนหนังสือหนักเกินไป”

            หวางเอี๋ยนโจวรวบรวมสติแล้วฝืนหัวเราะ “เสด็จย่า ผู้ใดบอกว่าข้าไม่ชอบ และอีกอย่างพระบิดาก็ไม่ได้เคี่ยวเข็ญให้ข้าเรียนหนังสือหนักเกินไป ตราบใดที่เสด็จย่ามีความสุข โจวเอ๋อร์ก็ย่อมมีความสุขด้วย พรุ่งนี้ข้าจะไปชมดอกไม้ด้วย เราจะได้ฟังบทกวีกันตลอดทั้งวัน เพียงแต่...อากาศแบบนี้ออกจะหนาวเย็นมากเกินไป น่าจะอุ่นกว่านี้สักหน่อย”

            พระสนมหยินที่ยืนอยู่ด้านข้างหัวเราะและกล่าวว่า “องค์รัชทายาทคงจะมีใครอยู่ในใจและห่วงว่าคนผู้นั้นคงจะหนาว ข้าไม่กล้าวิจารณ์องค์รัชทายาท แต่ไม่เป็นการดีที่จะคิดถึงคนในอดีต เพราะวันนี้เขาก็เป็นแค่คนรับใช้ไม่มีค่าอะไรให้คิดถึง”

            สมเด็จพระชนนีและหวานเอี๋ยนซูเข้าใจได้ทันที ทั้งสองคนได้แต่หัวเราะเบา ๆ แต่พระสนมหยินได้พูดแทงใจดำของหวางเอี๋ยนโจว ทำให้เด็กชายโกรธด้วยความอัปยศ หวางเอี๋ยนโจวเป็นคนที่ต้องแก้แค้นทุกคนที่ทำให้เขาเจ็บการที่พระสนมหยินกล้าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาในตอนนี้เพราะรู้ดีว่าเขาไม่กล้าทำอะไรต่อหน้าสมเด็จพระชนนีและพระบิดาของตน เขาจึงได้แต่ต้องสงบปากสงบคำ แต่ในที่สุดก็คิดหาอุบายแก้เผ็ดขึ้นมาได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #187 Blackywink (@fiiw-xx) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 15:50
    ใครก็ได้ไปบอกซูซูทีว่าแกเคยเป็นแม่ทัพ เก่งมากด้วย มันมีหลายวิธีที่ไม่ใช่ยอมอ่ะน้องงงงงง
    #187
    0
  2. #122 galaxyxx (@mokomook) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 18:52
    ฟ้าดินช่วยปลุกความเห็นแก่ตัวในตัวน้องซูที น้องดีเกินไปแล้ววววว
    #122
    0