war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,777 Views

  • 395 Comments

  • 1,272 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,149

    Overall
    19,777

ตอนที่ 94 : ตอนพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

            ฤดูกาลที่ซูยีชมชอบมากที่สุดคือฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้าดูเหมือนกับจะขยับขึ้นสูง พระจันทร์สุกสว่างและสายลมพัดอ่อนโยน ในยามบ่ายของวันในฤดูใบไม้ร่วงขณะที่ซูยีนั่งอ่านหนังสือบนเก้าอี้นอนก็รู้สึกง่วงขึ้นมา ร่างกายอยู่ระหว่างครึ่งหลับครึ่งตื่น ความคิดก็ล่องลอยไปถึงความทรงจำที่มีความสุขที่ผ่านมา ยามบ่ายช่วงฤดูใบไม้ร่วงในครั้งนั้นเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่ยากจะอธิบายได้

            ในวันนี้ หวางเอี๋ยนซูและบุตรชายร่วมรับประทานอาหารกลางวันร่วมกับซูยี แต่หลังจากรับประทานเสร็จทั้งหวางเอี๋ยนซูและหวางเอี๋ยนโจวก็ถูกสมเด็จพระชนนีเชิญไปเข้าเฝ้าเพื่อร่วมพูดคุยสนทนา เพราะสมเด็จพระชนนีรู้ว่าซูยีมีนิสัยที่ต้องนอนกลางวันในตอนบ่าย ดังนั้นสมเด็จพระชนนีจึงไม่เชิญซูยีเข้าเฝ้าด้วย หวางเอี๋ยนซีก็ใช้เวลาทั้งวันและคืนเพื่อดูแลฟูมฟักพืชสมุนไพรที่ปลูกจึงไม่ได้ไปเยี่ยมซูยีมาสองสามวันแล้ว ในเวลานี้ยามบ่ายของซูยีจึงเงียบสงบ เมื่อเขาเอนกายอ่านหนังสือบนเก้าอี้ยาวข้างหน้าต่างพร้อมสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ที่ลอยผ่านหน้าต่างมาจากสวนดอกไม้ ทำให้มือที่พลิกหน้าหนังสือเริ่มเชื่องช้า และในที่สุดก็สงบนิ่ง

            นัยน์ตาหรี่ปรือ พร้อมกับความคิดที่ล่องลอยไปถึงช่วงบ่ายของปีที่แล้ว ความทรงจำอันแสนหวานที่ซูยีได้เก็บซ่อนไว้

            เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นหนึ่งเดือนหลังจากที่หวางเอี๋ยนซูและซูยีเข้าร่วมสงครามกับเหยาหลิง ในวันนั้นพวกเขาได้รับชัยชนะต่อประเทศเหยาหลิง และสามารถจับกุมตัวทหารสามหมื่นนายเป็นเชลย ทำให้ผู้ปกครองของเหยาหลิงต้องยอมรับความพ่ายแพ้ สูญเสียเอกราชและอธิปไตยต้องส่งเครื่องบรรณาการให้กับจินเหลียวทุกปีต่อแต่นี้

            นับตั้งแต่หวางเอี๋ยนซูมีซูยีอยู่ข้างกาย หัวใจของเขาก็เริ่มมีเมตตามากขึ้น ดังนั้นเขาจึงปลดปล่อยเชลยและลงนามสนธิสัญญากับประเทศเหยาหลิงโดยไม่ได้กำหนดให้อีกฝ่ายส่งเครื่องบรรณาการมากมาย เมื่อซูยีเห็นว่าคนรักของตนเริ่มเรียนรู้การปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างมีปรานี หัวใจของเขาก็ปลาบปลื้มยินดีเป็นอันมาก เนื่องจากการต่อสู้ดำเนินมาเป็นเวลานาน ทั้งคู่จึงตัดสินใจให้ทหารในทุกระดับได้พักแรมที่ชายแดนเพื่อฟื้นฟูกำลังก่อนเดินทางกลับสู่เมืองหลวง

            ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาทั้งหวางเอี๋ยนซูและซูยีต่างก็กังวลในศึกสงคราม ในเวลานี้จึงได้ผ่อนคลาย เมื่อได้แช่ตัวในสระน้ำ ซูยีพิงศีรษะกับขอบสระและเผลอหลับไปทั้งที่ตัวยังแช่อยู่ในน้ำ

            เมื่อซูยีตื่นมาอีกครั้งก็พบว่าเป็นเวลาบ่ายและตนเองกำลังนอนอิงกับอกกว้าง มีเสียงหายใจสม่ำเสมอดังจากเหนือศีรษะ และเมื่อมองไปโดยรอบก็เห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง กลิ่นหอมจาง ๆ จากกระถางกำยานนั้นอบอวลไปทั่วทั้งห้อง ซูยีซุกใบหน้ากับแผ่นอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามพร้อมกับฟังเสียงเต้นของหัวใจของคนที่เขาคิดว่ามีความมั่นใจที่สุดในโลก

            “ซูซู...” ทันใดนั้นเสียงทุ้มนุ่มก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำให้ซูยีตื่นจากภวังค์ รีบยืดตัวขึ้นแล้วบอกว่า “ได้เวลาตื่นแล้ว ท่านไม่เคยหลับเวลานี้มาก่อน” น้ำเสียงนั้นใสและเย็นชา ไม่ปรากฏความรู้สึกความสุขและความพึงพอใจแต่อย่างใด

            หวางเอี๋ยนซูรั้งร่างบางกลับมาและมองเข้าไปในดวงตากระจ่างใสคู่นั้น ก่อนจะพลิกร่างของซูยีไว้ใต้ร่างของตน แล้วจูบยาวนานจนลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด ซูยีได้ยินเสียงหอบกระเส่าของหวางเอี๋ยนซู “ซูซู ข้าต้องการเจ้า”

            หากเป็นเหตุการณ์ปกติ ซูยีคงจะปฏิเสธเพราะนี่ยังเป็นเวลากลางวัน แต่เมื่อเห็นใบหน้าของคนรักนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาดวงตาก็เต็มไปด้วยความต้องการที่ยากจะสะกดกลั้นได้อีกต่อไป ทำให้ซูยีใจอ่อนทันที

            แม้จะมีความต้องการท่วมท้นเพียงใด แต่หวางเอี๋ยนซูก็ยังต้องขอความเห็นชอบจากซูยีทุกครั้ง ซูยีได้แต่คิดว่าอีกฝ่ายนั้นรักเขาด้วยใจจริงโดยแท้ คลื่นแห่งความร้อนกระจายไปทั่วร่าง ซูยีไม่ตอบปฏิเสธแต่อย่างใด ได้แต่ยิ้มแล้วค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของตนออกเผยให้เห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของตน
            หวางเอี๋ยนซูกลืนน้ำลายอย่างยากเย็นก่อนจะพรมจูบบนใบหน้าของซูยี ละเรื่อยมายังหัวไหล่และแผ่นอก “ซูซู...ข้ารักเจ้า...ข้ารักเจ้า...ข้ารักเจ้า...” ไม่นานนักทั้งคู่ก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนหมดสิ้น ก่อนจะกอดรัดร่างเปลือยของกันและกัน

            แม้ทั้งคู่จะทำเรื่องนี้กันมาหลายครั้งแต่ช่องทางด้านหลังของซูยีก็ยังคับแน่นราวกับครั้งแรก ก้านหยกที่ช่วงล่างของหวางเอี๋ยนซูตอนนี้ตั้งตรง แต่พยายามอดกลั้นตนเองไว้ โดยใช้สองนิ้วลูบคลึงเบา ๆ ที่ปากช่องทางของซูยีแล้วถามเสียงเบา “เจ้ากลัวหรือไม่?”

            ซูยีส่ายศีรษะ เพราะเขารู้ดีว่าหวางเอี๋ยนซูจะไม่มีวันทำร้ายเขา จึงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามผ่อนคลายร่างกาย ในที่สุดช่องทางเล็กแคบนั้นก็เปิดรับนิ้วมือที่แทรกเข้าไปในร่าง ความรู้สึกอับอายยังคงมีอยู่ในใจ ซูยีเบือนสายตาออก แต่ต่อมาก็ต้องอุทานเมื่อหวางเอี๋ยนซูถอนนิ้วออกแล้วแทนที่ด้วยสิ่งนั้นที่ถูกดันให้เข้าไปอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของร่างกายของซูยีในทันที

            ความรู้สึกเจ็บปวดนั้นไม่ได้รุนแรงเท่าใดนัก เพียงแต่หวางเอี๋ยนซูไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน ซูยีจ้องหน้าหวางเอี๋ยนซูอย่างโกรธเคือง “ท่านจงใจทำเช่นนี้?” หวางเอี๋ยนซูกลับพยักหน้า “ใช่...ใครให้เจ้าหันไปมองทางอื่น ทำเหมือนกับข้าขืนใจเจ้า”

            หลังจากนั้นก็ก้มศีรษะลงแล้วหัวเราะที่ข้างหูของซูยี “ทั้งที่จริงแล้วเจ้านั้นสมยอม เพราะตรงนี้ของเจ้าทั้งแน่นทั้งกระชับ”

            “หวางเอี๋ยนซู ข้าจะฆ่าท่าน” ซูยีคำรามด้วยความโกรธ มือของเขาเริ่มทุบตีหวางเอี๋ยนซู แต่เมื่อหวางเอี๋ยนซูเริ่มเคลื่อนไหวร่างเข้าออกรุนแรงขึ้น สลับจังหวะทั้งลึกและตื้น มือของซูยีก็พลันเปลี่ยนเป็นโอบรัดร่างกายแข็งแรงที่อยู่เบื้องบนแทน “หวางเอี๋ยน...ท่าน...อื้อ...อื้อ...ท่าน...หยุด...หยุดเดี๋ยวนี้”

            ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวที่รุนแรงเมื่อครู่ก็หยุดสนิท และลำเนื้อแข็งแรงก็ถูกดึงออกจากช่องทางคับแคบในทันที ซูยีถึงกับรู้สึกว่างโหวงในช่องท้อง “ซูซู เพราะข้าฟังที่เจ้าพูดจึงได้หยุด แต่นับว่าดีที่ตอนนี้เจ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นใช้สองมือกอดรัดข้า แทนที่จะใช้มันฉีกผ้าปูเตียง”

            “ท่านเลวที่สุด” ซูยีโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พร้อมกับพ่นคำด่าทอหวางเอี๋ยนซู และก่อนที่ซูยีจะได้ทันคลายอ้อมแขนที่โอบรัดอีกฝ่าย หวางเอี๋ยนซูก็กระซิบที่ข้างหูเขาอีกครั้ง “เจ้าโกรธเพราะข้ายังไม่ทันป้อนให้เจ้าอิ่มใช่หรือไม่?”

            หลังจากพูดจบก็ยกเรียวขาสองข้างของซูยีขึ้นพาดบนไหล่ของตน แล้วความแข็งแกร่งของเขาก็ดันเข้าไปในร่างงดงามนั้นอีกครั้ง ช่องทางน้อย ๆ นั้นยังไม่ทันปิดสนิทดีจึงถูกแทรกเข้าไปได้ไม่ยากนัก คราวนี้ร่างกายของซูยีก็ถูกความแข็งแรงของหวางเอี๋ยนซูจับกระแทกกระทั้นจนร่างกายสั่นสะท้าน ซูยียกสะโพกงามสอดรับความรุนแรงจากอีกฝ่าย ทั้งขึ้นและลงตามการเคลื่อนไหวของหวางเอี๋ยนซู ตรงส่วนนั้นของซูยีตอดรัดราวกับผืนของแหนในบึงที่โดดฝนสาดซัด แตกกระจายออกแล้วก็กลับมารวมกลุ่มกันใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงร้องครวญครางของซูยีหยุดลงเมื่อคลื่นความอุ่นถูกฉีดพุ่งเข้ามาในร่างกายอย่างรุนแรง สะโพกบางถึงกับกระตุกไหวสั่นระริก ร่างงามถึงกับสั่นสะท้านไม่หยุด

            “ซูซู ข้ารักเจ้า” หวางเอี๋ยนซูพูดคำหวานอีกครั้ง ทำให้ซูยีเริ่มรู้สึกตัว ผลักอีกฝ่ายออกแล้วพูดเสียงเย็น “ข้าไม่เห็นว่าท่านรักข้า ท่านแค่ใช้กำลังกับข้าเท่านั้น ในเมื่อท่านก็ได้ทำในสิ่งที่ต้องการแล้วก็ให้ลุกออกไปจากเตียงของข้า”

            พูดจบก็พยายามดิ้นรนลุกขึ้น แต่หวางเอี๋ยนซูกลับดันร่างของซูยีให้นอนบนเตียงอีกครั้ง “ซูซู...ข้ายังต้องการเจ้า พวกเราไม่ได้ทำกันมาเป็นเดือนแล้ว”

            “ออกไป...อื้อ...อื้อ...ท่าน...” ท้ายสุดก็เป็นตามคาด ด้วยร่างกายที่ยังมีน้ำรักขังคลอเพื่อช่วยในการหล่อลื่นอยู่ ทำให้คนที่รุกรานสามารถทำตามใจปรารถนาได้โดยง่าย เมื่อลำเนื้อแกร่งผงาดตั้งตรงขึ้นมาอีกครั้งก็สามารถเดินทางเข้าสู่ช่องทางที่อ่อนนุ่มกระชับได้ไม่ยากเย็น ในตอนบ่ายของวันนั้นหวางเอี๋ยนซูตักตวงความสุขจากร่างกายงดงามของซูยีไม่รู้จักเบื่อหน่าย

            “หวางเอี๋ยนซู ข้าจะฆ่าท่าน” แม้ในขณะฝัน ซูยีก็ยังตะโกนประโยคนั้นออกมา สร้างความหวาดหวั่นให้กับหวางเอี๋ยนซูที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องอยู่ไม่น้อย หวางเอี๋ยนซูก้มหน้ามองซูยีที่ยังคงหลับไหล พร้อมกับครุ่นคิดในใจว่าระยะหลังมานี้เขาได้ทำอะไรที่กระตุ้นความโกรธของซูยีบ้าง

            ท้ายที่สุด หวางเอี๋ยนซูก็คิดว่าตนเองไม่ได้ทำอะไรให้ซูยีขุ่นเคืองใจ หรือว่าซูยีจะคิดถึงเขามากเกินไป ดังนั้นหวางเอี๋ยนซูจึงก้าวขึ้นไปนอนเคียงข้างบนเก้าอี้ยาวและค่อย ๆ โอบร่างของซูยีไว้ในอ้อมกอด หัวใจของเขายังคงฝันหวาน “บางทีหลังจากที่ซูยีตื่น อารมณ์อาจจะดีขึ้นกว่าเดิม บางทีพวกเขาอาจจะรื้อฟื้นทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนบ่ายของปีที่แล้วซึ่งยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขามาตลอด


จบตอนพิเศษ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #349 bot122 (@bot12) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 01:24
    สนุกจริงเด้อ ใครมาอ่านเป็นทาง

    แต่กลางๆดราม่ามากนะ แต่ดีจ์
    #349
    0
  2. #333 coco i cookie (@chiffon-156) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 09:12
    ขอบคุณมากๆค่ะ
    #333
    0
  3. #234 mmm (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 16:50

    เรื่องนี้สนุกมากค่ะ ขอบคุณนะคะที่แปลให้ได้อ่านกัน

    #234
    0
  4. #233 Fourth jc (@TUNGMAYm) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 15:39
    ขอบคุณนะคะ
    #233
    0
  5. #231 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 08:36
    ซูยีทะลึ่งนะคะ 55555 ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะคะ แปลได้ไหลลื่น สนุกมากกก
    #231
    0
  6. #175 PitchapAbuA (@PitchapAbuA) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 07:11
    ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะค่ะ แปลดีมากค่ะ😍🙏
    #175
    0
  7. #174 Suphaphit13403 (@Suphaphit13403) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 20:52

    ขอบคุณค่ะแปลดีมาก แปลนิยายให้อ่านอีกนะค่ะติดตามค่ะ
    #174
    0
  8. #169 แอสซ่า (@Nuttasunhamon) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 21:17

    ขอบคุณมากค่ะ????????

    #169
    0
  9. #152 ปุ้น (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 05:35

    ขอบคุณที่แปลนิยายดีๆให้อ่านนะค่ะ แปลได้ดีมากค่ะ

    #152
    0
  10. #104 littleemperor (@littleemperor) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 17:21
    ขอบคุณที่แปลนิยายสนุกๆให้อ่านนะคะ สนุกจนวางไม่ลงเลยค่ะ
    #104
    0
  11. #101 yim.npr (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 00:26

    งือออออ ได้นอนแบ้วว อ่านรวดเดียวจบเลย มันดีมากกกก

    #101
    0
  12. #53 ฮัน (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 08:58
    สุดท้ายก็ไม่ได้นอน
    #53
    0
  13. #40 Pa'yom (@family_fa) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 17:56
    นิยายดราม่า นางเอกนายเอกต้องเป็นโดนกระทำ แล้วความจริงเปิดเผย ด้วยความเป็นนางเอกไม่โกรธไม่เกลียดใคร จบแฮปปี้ เฮ้อ...
    #40
    2
    • #40-1 Manimee (@Manimee) (จากตอนที่ 94)
      23 มีนาคม 2561 / 19:03
      แนะนำให้ไปแต่งเองนะคะ😊
      #40-1
    • #40-2 Manimee (@Manimee) (จากตอนที่ 94)
      23 มีนาคม 2561 / 19:04
      แนะนำให้ไปแต่งเองนะคะ😊
      #40-2
  14. #34 bignova (@bignova) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 06:50
    ขอบคุณมากๆ ค่ะ
    #34
    0
  15. #32 ___i___ (@___i___) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 08:10
    ขอบคุณค่ะสนุกมากเลย อ่านแบบไม่ได้หลับไม่ได้ตอนกันเลย55
    #32
    0
  16. #30 Janinosuka Misukuni Yasiasat (@janinosuka) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 23:05
    ขอบคุณมี่แปลนิยายานุกๆให้อ่านนะคะ สำนวนดีมากเลย รอติดตามผลงานต่อไปค่ะ
    #30
    0
  17. #25 ผู้อ่าน (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 22:51
    อ่านรวดเดียวจบ สนุกมากจนวางไม่ลงเลย
    #25
    0
  18. #24 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 21:46
    ขอบคุณค่ะ
    สนุก ดราม่าปนสุขและสุข
    #24
    0