war prisoner

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,918 Views

  • 395 Comments

  • 1,274 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,290

    Overall
    19,918

ตอนที่ 93 : บทที่ 95 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            หลังจากนั้นใบหน้าของหวางเอี๋ยนซูก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา “เจ้าไม่ต้องรักษาต่อแล้วหรือ?” ซูยีพยักหน้า “ซีเอ๋อร์บอกว่าข้าหายดีแล้ว ต่อจากนี้ต้องฝึกเดิน” หลังจากนั้นก็ถามต่อ “เหตุการณ์ที่ชายแดนเป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นหรือเลวร้ายลง ให้ท่านบอกข้าตามตรง อย่าให้ข้าต้องกระวนกระวายอยู่อย่างนี้”

            หวางเอี๋ยนซูยิ้มแล้วกล่าวว่า “ถ้าเจ้าเป็นกังวลทำไมถึงไม่ไปดูด้วยตาของตนเอง” หลังจากที่พูดจบ ซูยีก็เบิกตากว้างมองหน้าหวางเอี๋ยนซู แล้วอุทานออกมาทันที “ท่านพูดว่าอะไร หวางเอี๋ยนซูท่านรู้หรือไม่ว่าพูดอะไรออกมา”

            หวางเอี๋ยนซูกอดร่างของซูยีแล้วยิ้ม “ข้ารู้ตัวดีว่าข้าพูดอะไรออกไป ซูซู เจ้าคิดถึงทะเลทรายกว้างใหญ่หรือไม่ เจ้าคิดถึงแผ่นดินที่เจ้าใช้ชีวิตและเลือดเนื้อคอยปกป้องอยู่ถึงห้าปีหรือไม่”

            เขาค่อย ๆ แกะนิ้วที่กำแน่นด้วยความตื่นเต้นของซูยีออกอย่างอ่อนโยน “ข้ารู้ว่าเจ้าคิดถึงสิ่งเหล่านั้น ชีวิตของเจ้าไม่ควรอยู่แต่ในเขตพระราชฐานเหมือนนกในกรงทอง แม้ว่าเจ้าจะเป็นจักรพรรดินีและสถานะของเจ้าจะไม่มีวันเปลี่ยนไปจากนี้ เจ้าไม่เพียงแต่เป็นที่รักและคนสนิทที่ไว้ใจได้ที่สุดของข้า แต่เจ้ายังเป็นมือขวาที่เป็นกำลังสำคัญของข้า ช่วงเวลานี้เจ้าต้องเป็นเสาหลักที่พึ่งพาได้ เจ้าอาจจะหัวเราะและขบขันที่ข้ากับเจ้าอาจจะต้องถกเถียงกลยุทธ์การศึกสงครามภายใต้แสงโคมไฟในห้องนอน พวกเราจะร่วมมือกันสร้างดินแดนที่สันติสุขและเจริญรุ่งเรือง เจ้าเห็นด้วยกับข้าหรือไม่ ซูซู”

            ซูยีพูดอะไรไม่ออก ทุกคำพูดของหวางเอี๋ยนซูเข้าไปอยู่ในใจของเขาจนหมดสิ้น ทุกคำพูดฝังติดแน่นภายในใจ เมื่อมองหน้าหวางเอี๋ยนซูที่กำลังมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มที่เป็นสุขบนใบหน้า เขารู้สึกว่าแม้คำพูดที่หวานล้ำเป็นพันล้านประโยคก็ไม่สามารถจับใจเขาได้เท่าคำพูดของหวางเอี๋ยนซู เขาไม่เคยคิดฝันว่าหลังจากที่ถูกจับตัวมาเป็นเชลยหลังการล่มสลายของประเทศของตนและถูกบังคับให้เป็นจักรพรรดินีแล้ว เขาจะมีโอกาสได้ใช้ความสามารถด้านการรบเพื่อรับใช้ประเทศชาติและประชาชนอีกครั้ง

            เมื่อหวางเอี๋ยนซูเห็นแววตาที่ตื่นเต้นของซูยี จึงยิ้มและกล่าวต่อไปว่า “มีอะไรอีกหรือซูซู หรือเจ้าต้องการให้ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่ หรือเป็นผู้บัญชาการสามเหล่าทัพ?”

            หลังจากที่อีกฝ่ายกล่าวจบลง ซูยีก็ยืนขึ้นแล้วพูดเสียงจริงจัง “ถ้าท่านอนุญาตให้ข้าเข้าร่วบรบแล้ว ข้าก็ไม่ต้องการตำแหน่งอะไรทั้งสิ้น ข้าจะขอรบในฐานะทหารธรรมดา”

            ก่อนที่ซูยีจะกล่าวจบ หวางเอี๋ยนซูตกใจรีบกล่าวว่า “ขาของเจ้ายังไม่หายดี ถ้าต้องการจะไป ก็รอให้หายดีก่อน นอกจากนี้ที่ข้าต้องการให้เจ้ากลับไปเยี่ยมสมรภูมิเก่าของเจ้า ข้าก็ต้องร่วมเดินทางไปกับเจ้าด้วย ดังนั้นต้องใช้เวลาเตรียมการอีกหลายวัน”

            ซูยีนิ่งไปครู่หนึ่ง “ต้องใช้เวลากี่วัน กว่าเราจะไปถึงที่นั่น คงรู้ผลแพ้ชนะแล้ว ท่านเคยบอกกับข้าว่าผู้นำทหารในบังคับบัญชาของท่านล้วนแล้วแต่มีความสามารถด้านการรบมิใช่หรือ”

            หวางเอี๋ยนซูยิ้มและกล่าวว่า “ถึงแม้คนพวกนั้นจะเป็นผู้ที่มีความสามารถ แต่ประเทศเหยาหลิงก็ไม่ใช่โคมไฟที่ไร้น้ำมัน การที่ผู้นำของเหยาหลิงเลือกที่จะประกาศสงครามในเวลานี้ แสดงว่ามีความมั่นใจอยู่มิใช่น้อย ดังนั้นสงครามครั้งนี้จึงไม่อาจชนะได้อย่างง่ายดาย แต่เจ้าไม่ต้องเป็นกังวล พวกเรายังคงสามารถป้องกันเมืองได้อยู่ ดังนั้นชีวิตของประชาชนถึงยังไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด ตอนนี้เจ้าควรรีบฟื้นฟูร่างกายให้ขาของเจ้าสามารถใช้งานได้เป็นปกติให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” หลังจากที่พูดจบ เขาก็ทำสีหน้าเบิกบานแล้วลุกขึ้นยืน “ซูซู ซีเอ๋อร์บอกว่าให้เจ้าฝึกหัดเดิน ให้ข้าช่วยเจ้าฝึกเดินดีหรือไม่”

            ซูยีกลับกล่าวว่า “มีหลายเรื่องที่ท่านยังต้องไปทำ ข้าไม่ต้องการให้ท่านมาเสียเวลากับข้า และข้าก็มีซือน่ง...” ก่อนจะกล่าวจบ หวางเอี๋ยนซูก็ประคองอีกฝ่ายลุกขึ้น และยิ้มกว้าง “ตอนนี้ข้าไม่มีธุระสำคัญอะไร มาเถอะ ข้าจะช่วยเจ้าฝึกเดิน”

            เมื่อไม่มีทางเลือก ซูยีก็ได้แต่พิงร่างกับอีกฝ่ายแล้วเริ่มก้าวเดินทีละก้าว ในครั้งแรกนั้นยังเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ต่อมาความเจ็บปวดก็หายไป แม้หวางเอี๋ยนซูจะอยู่เคียงข้างเขา เพื่อคอยประคองไม่ให้ล้ม แต่ก็ดูเหมือนจะตื่นเต้นมากกว่าซูยีเสียอีก อากาศในยามนี้เริ่มเย็นแต่ใบหน้าของหวางเอี๋ยนซูกลับปรากฏเหงื่อซึมที่หน้าผาก “ช้า ๆ ค่อย ๆ เดิน อย่ายกเท้าสูง...แบบนี้ดีแล้ว...”

            บนทางเดินหน้าตำหนักมโนรมย์ในตอนนี้ คนสองคนกำลังเดินไปด้วยกันอย่างช้า ๆ ทีละก้าว ร่างกายของคนทั้งคู่เคลื่อนไหวไปพร้อม ๆ กัน บนชั้นสองของตำหนักนั้น ปรากฏเงาร่างของคนสี่คนที่หน้าต่างเป็นซือหยวน ซือน่ง ซือหนาน และซือหลิว หญิงรับใช้ทั้งสี่มองภาพที่ปรากฏตรงหน้าด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในหัวใจ พวกนางสามารถได้ยินเสียงดังแว่วมาว่า “ซูซู พรุ่งนี้ข้าจะเลิกประชุมที่ท้องพระโรงให้เร็วขึ้น ให้เจ้าคอยข้ามาหวีผมให้เจ้า...ใช่แล้ว เจ้ายังจำขนมที่เจ้าชอบเมื่อวันก่อนได้หรือไม่ ข้าสั่งให้ห้องครัวหลวงทำให้เจ้าแล้ว คาดว่าพวกเขาจะส่งมาให้เจ้าวันนี้ เจ้าควรรีบรับประทานขณะที่มันยังร้อนอยู่...เจ้าอย่าลืมดื่มยาบำรุงที่หวางเอี๋ยนซีปรุงให้ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบ แต่ต้องพยายามบังคับตัวเองให้ดื่ม เพราะหกเดือนที่ผ่านมาเจ้าได้รับความลำบากมามาก จะต้องเร่งสร้างร่างกายให้แข็งแรง...”

            แต่ละประโยคล้วนอ่อนโยนและผสานไปกับสายลมหนาว แต่ท่ามกลางหิมะที่เยือกเย็น ปรากฏแสงของดวงอาทิตย์ส่องให้เห็นต้นหญ้าอ่อนที่แทงใบขึ้นมาท่ามกลางกองหิมะ เมื่อความหนาวมาเยือนก็จะแผ่กระจายความหนาวเย็นไปทั่วดินแดนที่เคยเป็นฤดูใบไม้ผลิ

 

END

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #385 Auey (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 08:28

    ขอบคุณ​ที่แปลให้อ่านนะคะ

    #385
    0
  2. #372 Kankao94 (@Kankao94) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 12:07
    ฮืออ จบซักที แปลดีจนเหมือนแต่งเองเลยค่ะ ภาษาไม่มีตรงไหนที่ตะขิดตะขวงใจเลย ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ กราบงามๆ
    #372
    0
  3. #325 Rium (@knightmam) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 02:20
    กว่าจะแฮปปี้ได้ หืดขึ้นคอจนเราต้องไปเสิชดูคนรีวิวว่ามันจะจบแฮปปี้จริงๆใช่มั้ยเนี่ย ฮืออ ขอบคุณมากๆนะคะที่แปลให้อ่าน ชอบมากๆ
    #325
    0
  4. #312 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 19:42
    ในที่สุด แฮปปี้เอ็นดิ้งก็ดีแล้วค่ะ นึกว่าจะอ่านไม่จบซะแล้ว ครึ่งหลังมันออกจะ..แปลกๆ แต่ก็ขอบคุณที่เอามาแปลนะคะ ใช้ภาษาได้ดีมากเลยค่ะ อ่านลื่นไหลไม่ติดตรงไหนเลย ขอบคุณมากค่ะ
    #312
    0
  5. #244 (+^m.e.e^+) (@mee-omega3) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 01:58
    ขอบคุณที่แปลมาแบ่งปันให้อ่านนะคะ ภาษาไหลดีมากเลยค่ะ สนุกมากๆ
    #244
    0
  6. #232 Fourth jc (@TUNGMAYm) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 15:33
    ขอบคุณมากๆที่แปลให้อ่านนะคะ ไม่คิดว่าจะอ่านจนจบได้เลย หน่วงมาก แต่ก็ดีใจที่ตัวเองเฟบแล้วเข้ามาอ่านจนจบ ขอบคุณมากๆนะคะ
    #232
    0
  7. #229 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 00:00
    แฮปปี้เอ็นดิ้งงงงง ขอบคุณที่แปลให้ได้อ่านกันนะคะ
    #229
    0
  8. #173 Suphaphit13403 (@Suphaphit13403) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 20:46

    อือ จบแล้ว ภาษาสวยค่ะอ่านไหลลื่นขอบคุณค่ะไรท์
    #173
    0
  9. #168 แอสซ่า (@Nuttasunhamon) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 21:02

    มีความดราม่าปนอบอุ่น~~~ภาษาก็สวยอ่านลื่นด้วนค่ะขอบคุณนะคะ

    #168
    0
  10. #125 galaxyxx (@mokomook) (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 00:08
    ฮือออออจบแล้วววว ขอบคุณที่แปลนิยายเรื่องนี้มาให้ได้อ่านนะคะ เรารู้สึกทุกข์ เศร้า มีความสุขพร้อมๆกับตัวละครทุกตัวเลย ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
    #125
    0
  11. #97 อาราคิ (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 18:10

    สนุกมากกกกก อ่านรวดเดียวจบ

    แปลออกมาได้ดีมากเลยค่ะ ภาษาสวย อ่านลื่นไหล

    รุ้สึกเสียใจทำไมเราถึงไม่เจอกันเร็วกว่านี้

    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่ะ

    #97
    0