蓉娴莲梅ฝ่ามิติลิขิตเเผ่นดิน

ตอนที่ 104 : ตอนพิเศษ หนี่วา-ซูเจิ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    22 ส.ค. 61

ด้วยเพราะความซนเล็กๆน้อยๆของเทพธิดาหนี่วา ที่ใหญ่หลวงนักสำหรับองค์เง็กเซียนฮ่องเต้ จึงเป็นเหตุให้นางต้องลงมาเป็นมนุษย์คอยดูเเลศาลหนี่วาของตนชั่วคราวเป็นการลงโทษจากเง็กเซียน
"เหมยเหนียง...เจ้าว่าข้าผิดหรือไม่"หนี่วาขมวดคิ้วบุ้ยหน้าอย่างมิพอใจสักเท่าใดนัก
"นายเเม่ใจเย็นก่อนนาเจ้าคะ"เหมยเหนียงดรุณีในอุปการะของหนี่วาพยามปลอบประโลม
"บิดาข้านั้นทำเกินเหตุไปนัก เพียงข้าเเบ่งภาคลงมากลมกลืนกับพวกมนุษย์เพื่อมาดูว่าผ่านมาร้อยปีเเล้วพวกเขาอยู่กันอย่างไรเเลก็ลืมทำหน้าที่เล็กน้อยเพียงเท่านั้น"หนี่วายู่ปาก
"ยามนี้ก็ได้ลงมาใกล้ชิดกับพวกมนุษย์เเล้วอย่างไรเล่าเจ้าคะนายเเม่"
"เหมยเหนียง.....เจ้าอยู่ข้างข้าจริงหรือ"หนี่วาหันไปหรี่ตา
"จริงเจ้าค่ะ"เหมยเหนียงรีบพยักหน้า
"ข้ากล่าวตามจริงนะเหมยเหนียง...ข้ารู้สึกผิดที่ต้องพาเจ้ามาตกระกำลำบาก...ไร้พลังเเถมตำลึงทองยังมิมี..นี่ต้องมาอาศัยสำรับของเเม่ชีหลวงจีนศาลของตัวข้าเอง"หนี่วาถอนหายใจ
"ท่านคือนายเเม่ผู้ให้ชีวิต ท่านคืออาจารย์เเม่ผู้เมตตาเลี้ยงดูมอบวิชาความรู้ให้ศึกษา"เหมยเหนียงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "การที่ต้องคอยดูเเลเเม่นายในสถานะนี้เป็นเพียงธุลี เเม้ใช้ชีวิตของเหมยเหนียงก็ยังทดเเทนบุญคุณมิได้"
"เจ้าอย่ากล่าวลดความสำคัญของตนเองมากไปไย...ทุกอย่างถูกกำหนด ข้าก็ต้องยอมรับชะตากรรม"
"มิว่านายเเม่จะต้องเเบ่งภาคลงมาเป็นอันใด เหมยเหนียงก็ขอติดตามรับใช้มิว่าชาตินี้ทั้งชาติหรือชาติไหนก็ตาม"เหมยเหนียงก้มหน้านิ่ง
"อือ...ข้าทราบเเล้ว"หนี่วาพยักหน้าอย่างเข้าใจ "นี่ก็ดึกมากเเล้ว...เจ้าก็นอนเสียเถอะ ข้าจะไปดูความเรียบร้อยที่ศาลเสียหน่อย หากมีผู้ใดคิดร้ายที่นั่นเเล้วข้าไปมิทันการจักเป็นเรื่องใหญ่" นางลุกขึ้นไปหยิบกระบี่บนโต๊ะหมายจะเดินออกไป
"ให้เหมยเหนียงตามไปด้วยได้หรือไม่เจ้าค่ะนายเเม่"เหมยเหนียงรีบลุกขึ้น
"มิต้องหรอกเหมยเหนียง...เจ้านอนไปเถิด"หนี่วาหันมายิ้มเเลออกจากเรือนไป
ครืด
คุกคัก
"เจ้าน่ะ...รีบเสียหน่อย หากชักช้ามิทันการอาจโดนนายท่านสังหารเอาได้"เสียงปริศนาดังขึ้นตรงจุดที่มีเเสงโคมไฟ
"ข้าทราบเเล้ว เจ้ามิต้องห่วงอันใดมากนักหรอกนา"เสียงบุรุษอีกเสียงดังขึ้นในขณะที่เเสงโคมไฟก็ยังขยับขึ้นเขาไปเรื่อยๆ
หนี่วาที่ยืนอยู่ในความมืดหน้าเรือนชั่วคราวของตนเองเเลได้ยินบทสนทนาที่กล่าวมาของบุรุษที่ขึ้นเขาไปทั้งหมดนั้นจึงเดามิยากว่าสองชีวิตนั้นขึ้นไปที่ใด เพราะบนเขานั้นมีเพียงศาลเจ้าเเม่หนี่วาเท่านั้น เพราะเป็นเช่นนี้นางจึงรีบเเอบสะกดรอยตามไป

ศาลเจ้าเเม่หนี่วา
หนี่วาที่เเอบตามบุรุษทั้งสองขึ้นไปนั้น เมื่อถึงบนยอดเขาที่มีศาลตั้งอยู่ก็รีบไปหลบพุ่มไม้สังเกตการณ์ทันที
"ไข่มุกมังกรอยู่ที่หลังรูปปั้น...เจ้าจงเข้าไปเอาเสีย"บุรุษผมมัดเกล้ากล่าวขึ้นเชิงผลักไส
"เหตุใดต้องเป็นข้าเล่า...เจ้าสิต้องเข้าไปเอา"บุรุษโพกผ้ากล่าวอย่างมิยอมเสียเปรียบ
เจ้าเเม่เจ้าของศาลที่เห็นดังนั้นก็เกิดอารมณ์ฉุนขึ้นมามิน้อย คราเเรกว่าจะออกไปจับหักคอโยนทิ้งไปล่างเขาเสียให้สาสมกับที่คิดจะขโมยไข่มุกมังกรศักดิ์สิทธิ์ เเต่ทว่าเมื่อได้สติขึ้นเล็กน้อยจึงหยุดการก้าวลงเพราะรู้ตนดีว่าเวลานี้พลังเทพได้หายไปหมดเพราะยามนี้นางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาๆ นางจึงก้มลงคุกเข่าใช้สมองสมาธิวางเเผนให้กับตนเองหลังพุ่มไม้ต่อไป
"พวกเจ้าจะมิมีผู้ใดเข้าไปเอาทั้งนั้น"เสียงเย็นเเลเรียบดูโหดเหี้ยมของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้น
"เจ้าเป็นผู้ใด"บุรุษหัวขโมยทั้งสองรีบหันมา
"ข้าเป็นผู้ใดหาสำคัญไม่....เเต่ยามนี้พวกเจ้าคือสำรับอันโอชะของข้าในราตรีนี้"ซูเจิ้นยิ้มเเยกเขี้ยวเเหลมอันน่าเกรงกลัว กระโจนเข้าสูบโลหิตสูบวิญญาณหัวขโมยทั้งสองอย่างบ้าคลั่ง เเต่ทว่าบุรุษผู้มีความสง่างามอันมากล้นเช่นเขาผู้นี้ ต่อให้กระหายโลหิตสูบวิญญาณอย่างบ้าคลังเช่นไร บุรุษรูปงามก็ยังคือบุรุษรูปงามอยู่วันยันค่ำ
หนี่วาที่ได้ยินเสียงร้องอันทรมานของบุรุษหัวขโมยจึงรีบผุดจากพุ่มไม้ขึ้นมาพบโศกนาฎกรรมอันโหดร้าย ด้วยความที่นางตกใจจึงชักกระบี่ออกมา เเละด้วยสัญชาติญาณเทพผู้สร้างเเละคุ้มกันสรรพสิ่งจึงรีบวิ่งไปใช้กระบี่ของตนขนาบคอของบุรุษผู้เลือดเย็นสังหารอย่างโหดเหี้ยมหน้าศาลของนางทางด้านหลัง
"เจ้าเป็นผู้ใด"หนี่วาร้องถามด้วยเสียงสั่นเเละความมิพอใจ
"หือ...เเม่นางเจ้าถามข้าหรือว่าเป็นผู้ใด"ซูเจิ้นที่รู้ตัวตั้งเเต่เเรกเเสยะเเย้มเล็กน้อยโดยที่โลหิตยังคงเลอะบริเวณปาก
"เจ้ากับข้ามีเพียงเเค่สองชีวิต ณ ที่นี้ ข้าคงมิวิปลาสไปถามเอากับศพที่ไร้วิญญาณที่เจ้าสังหารอย่างเลือดเย็น"หนี่วากล่าวเสียงเเข็ง
ซูเจิ้นหันเอียงหน้าไปหาสตรีที่ใช้กระบี่ขนาบคอเขาอยู่อย่างเยาะเย้ย เผยให้เห็นฮวาเตี้ยนที่อยู่กลางหน้าผาก
"สัญลักษณ์ฮวาเตี้ยนเช่นนี้"หนี่วาขมวดคิ้วพร้อมใช้สมองขบคิด "ฮวาเตี้ยนจิ้งจอกเก้าหาง...หัวหน้าผู้ดำรงเผ่าเทพจิ้งจอกเก้าหางคนล่าสุด..ซูเจิ้น"นางเบิกตากว้างเล็กน้อยหลังจากที่ตกผลึกความคิด
"การถามดูโง่งม..เเต่มิน่าเชื่อว่าจะค่อนไปทางฉลาดบ้าง"ซูเจิ้นกล่าวอย่างถากถางพร้อมเเสยะยิ้ม
"เจ้ามาทำอันใดเปื้อนโลหิตหน้าศาลเจ้าของข้า....มิใช่ๆ..ของเจ้าเเม่หนี่วา"หนี่วาขมวดคิ้วพร้อมถลึงตากล่าวถาม
"เเต่ก็ฉลาดได้มินาน...กลับมาถามอันใดโง่งมอีกเเล้วหรือ"




                    


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

736 ความคิดเห็น