อ่านนิยาย น้ำตาไหลแหมะ....

      นิยายอะไรก็ไม่รู้......ไอ้ตอนแรกก็อ่านดี....ยิ้มหน่อยๆเพราะว่ามันน่ารัก 
      พอนานๆเข้าเริ่มหุบยิ้มฉับ

      ร่างทั้งร่างไร้อาการตอบสนอง แม้ว่าชายหนุ่มจะพยายามพร่ำพูดแค่ไหนก็ตาม

       ยิ่งอ่านต่อ ตาเหมือนยิ่งพร่าโดยไม่ทันตั้งตัว

      ' เฮ้ย!! สายตาเราสั้นก่อนกำหนดเหรอ '  

        ยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ เริ่มเหมือนมีอะไรจุกคอ.....ไอ้เราเริ่มสะอึกนิดๆ

    ผมทำให้คุณเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ.....ตบผมสิ แก้แค้นผมสิ อย่านิ่งไปแบบนี้

         พอนานๆเข้าตาเริ่มพร่าจนมองอะไรแทบไม่เห็น ( อ่านจนไม่รู้เลยว่าร้องไห้ ) ไอ้เราค่อยๆยกนิ้วขึ้นมาลูบตาเบาๆ ก่อนจะอ้าปากค้างน้อยๆ เมื่อรู้ว่ามีหยดน้ำรสเค็มปร่าติดนิ้วมา

             นี่......เรา......ร้องไห้......ให้......กับ......นิยาย....เนี่ยนะ!!

                              จะร้องไห้ให้กับเรื่องแค่นี้ได้ยังง้าย~!!

         พอหันไปมองหน้าจอคอม ที่คอเริ่มมีเสียงสะอื้นนิดๆ

               หวายต้องระวังหลัง ใครมาเห็นนี่อายตายเลย แม่เจ้าช่วย

          ไอ้เรายังปั้นใจแข็ง อ่านต่อ พออ่านต่อได้สองบรรทัด ปล่อยโฮให้มาเลยครับ มือลืมคว้าทิชชู่ข้างๆขึ้นมาเช็ดน้ำตายกใหญ่

       " อ๊าคคค!! ไอ้นิยายเวร มาทำฉันร้องไห้ได้ยังไง ไม่ญาติดีกับมันแล้ว!! "

          ถึงจะบ่นไปอย่างนั้น....สุดท้ายเรื่องนี้มันก็สนุกที่สุดในเว็บนั้นแล้วอ่ะ ( อย่าเพิ่งด่วนสรุปดิ ) ต้องกลับไปอ่านมันอยู่ดี ( ไม่มีอะไรทำ )