' ไขว่คว้าหาทางหลุดพ้นในคืนมืดมนไร้จันทร์ '
จิ้งหรีดเรไรร่ำร้องกระเซ้าเสียง ภายในค่ำคืนอันดึกสงัดไร้ซึ่งแสงไฟ และแสงจันทร์ รถคันหรูสีดำวิ่งแฝงตัวไปในความมืดอย่างเงียบสงบ
แต่แล้วก็คล้ายมีอะไรบางอย่างวิ่งตัดหน้า ทำให้รถต้องหยุดกระทันหัน คนขับรถร่างบึกกระแทกประตูออกจากรถด้วยท่าทีฉุนเฉียว
" อีเวร!!มึงอยากตายไวหรือไงวะ " ชายกักขฬะตวาดถ้อยคำหยาบโลนเสียงดังลั่น จนเจ้าของรถต้องลงจากรถเพื่อลงมาดูเหตุการณ์
" หยุด " ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ดูท่าทีสง่างามคล้ายจะเป็นนายใหญ่เอ่ยเสียงเย็นเยียบ ทันทีที่เห็นมือหยาบจะฟาดลงบนหน้าของหญิงสาว
" ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? " หล่อนส่ายหน้าเบาๆ ร่างบอบบางสั่นระริกไปด้วยความหวาดกลัว
' ดูแววตาคู่นั้นหมดสิ้นกำลังก้าวไป '
" ค่ำคืนดึกดื่นขนาดนี้ เป็นผู้หญิงไม่ควรจะมาเดินคนเดียว "
" ฉัน......หลงทาง " น้ำเสียงของหล่อนเจือเสียงแหบแห้ง ดวงตาสีน้ำเงินสวยปรือลงอย่างอ่อนแรง
" ฉันไม่รู้.....จะพึ่งใคร "
' หิ่งห้อยเห็นแมงมุมสาวเจ้าเดินหลงทางไกล
ช่างดูโชคร้ายจึงเกิดความสงสาร.....
อาสาช่วยส่องนำทางให้แสงในความมืดมน '
ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
" บ้านเธออยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันจะไปส่ง " หญิงสาวเม้มปากแน่นคล้ายจะลังเล เจ้าของดวงตาสีน้ำเงินสวยเบือนหน้าไปทางอื่น
" อยู่......เมืองถัดไปค่ะ "
" มาเถอะ เดี๋ยวจะไปส่ง " ร่างสูงโปร่งผายมือไปทางรถยนต์คันหรู หากร่างบอบบางกลับยืนนิ่ง ดวงตาทั้งคู่มองทางบอร์ดี้การ์ดร่างบึกด้วยสายตาหวาดหวั่น
" คล๊อจ....แกกลับไปก่อน "
" นายท่าน!!! " ชายร่างบึกร้องโวยวายทันทีที่ถูกสั่งให้ละเลยจากหน้าที่ แต่ทันทีที่สบดวงตาสีอำพันที่แสดงความไม่พอใจเท่าไหร่นักของเจ้านาย ก็ต้องพลันถอยหลังยอมโบกแท๊กซี่กลับบ้านแต่โดยดี
" ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะพาคุณกลับบ้านอย่างปลอดภัย "
' ใช้แสงวุ่นๆวนๆได้เห็นแมงมุมหนาวสั่น '
ไฟหน้าทั่วสาดส่องเป็นแสงสว่างเดียวที่โผล่ท่ามกลางความมืดมิด เสียงเพลงสมัยเก่าร้องคลอเอื่อยๆชวนจะหลับเสียเมื่อไหร่เมื่อนั้น
" ฉัน จูเลียร์ ค่ะ " หญิงสาวแนะนำตัวอย่างกล้าๆกลัวๆ ใบหน้าหวานใสโค้งน้อยๆให้เขา ทำให้เส้นผมสีน้ำตาลหยิกหยักศกเลื้อยไล้ลงมาถึงเอว
" ผม..... ฮาร์น ครับ ว่าแต่คุณไปทำอีท่าไหนถึงหลงทางอย่างนั้นล่ะครับ "
" ฉันมาเที่ยวสวยสนุกกับพี่ชายค่ะ พอคนเยอะๆเข้าเราก็เลยพลัดหลงกัน " จูเลียร์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นๆ ก่อนจะแปรเป็นเจื้อยแจ้วไปทีละนิด
' ทุ่มเททั้งกายใจขอทำหน้าที่แทนจันทร์ '
บทสนธนาของทั้งสองยาวนานขึ้นเรื่อยๆ พลอยทำให้หญิงสาวคลายจากอาการหวาดหวั่น ริมฝีปากบางแย้มยิ้มหวาน จนชายผู้สูงศักดิ์ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
" คุณนี่ใจดีที่สุดเลย "
" คุณ
" เอ๋?.... " จูเลียร์เอียงคอเล็กๆน้อย ใบหน้าหวานระบายไปด้วยสีแดงระเรื่อ
" คุณเป็นคนแรกเลยนะคะที่พูดแบบนี้ คนอื่นๆเขาชอบหาว่าฉันยิ้มโอเว่อร์อยู่เรื่อย " หล่อนแสร้งทำหน้าบูดอย่างน่าเอ็นดูคล้ายเด็กๆ
" มันก็จริง "
" อ้าว..... "
' ให้แมงมุมนั้นได้กลับบ้านปลอดภัย '
มือหนาจับพวงมาลัยไว้อย่างมาดมั่น หูฟังเจ้าหล่อนเอ่ยเจื้อยแจ้ว พลางยิ้มบางๆอย่างเอ็นดู
' กลายเป็นหัวใจวิ่งทอใยสัมพันธ์ ไม่รู้ว่าความรักนั้นเกิดตอนไหน ถึงจะไม่รู้ตัว แต่รู้ว่าฉันสุขใจ ยามเป็นแสงไฟส่องนำทาง '
ฮาร์นเหลือบมองร่างบางที่พูดเจื้อยแจ้วตลอดทาง โดยไม่สนใจอะไร ก่อนจะสะดุ้งทันทีที่หล่อนหันมายิ้มให้เขา
" พี่ของฉันนะ ใจดีที่สุดเลยล่ะ ฉันขออะไรเขาทีก็ได้มาหมดเลย เอ๋..... ทำไมคุณหน้าแดงๆล่ะคะ อากาศหนาวๆอย่างนี้คุณต้องเป็นไข้แน่ๆเลย " เสียงใสๆเริ่มโวยวายออกมาทีล่ะหน่อย มือเล็กๆเอื้อมมาแตะหน้าผากของร่างสูง ที่กำลังส่ายหน้าเบาๆ
" คุณหนาวรึเปล่า " ไม่ว่าเปล่า หล่อนทำท่าคล้ายจะถอดเสื้อโค้ทมาคลุมให้เขาเสียอีก จนฮาร์นต้องปัดป้องเป็นพัลวัล
มันหน้าที่ผู้หญิงที่ไหนกันเล่า!!
" เธอนั่นแหละหนาวรึเปล่า ตัวบางๆอย่างนี้น่ะ "
" เห็นตัวเล็กๆ ฉันก็แข็งแรงนะ " จูเลียร์ทำท่าเบ่งกล้าม มือเรียวชี้ไปที่แขนทำเหมือนว่าหล่อนกล้ามใหญ่เต็มที
" พูดอย่างกับผมไม่แข็งแรง " ฮาร์นเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ
' ก็รู้ว่าเราต่างกันไม่ช้าก็คงห่างไกล แต่เสียงหัวใจสั่งปีกบางๆให้บินเถอะนะบินไป ถึงแม้แสงไฟจะจาง ไม่รู้จะดับลงตรงไหน ก็พร้อมพาเจ้าไปเจ้าแมงมุม '
" เอ.....ว่าแต่คุณมีแฟนรึยัง " หญิงสาวโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงใสซื่อ
" หน้าตาอย่างนี้ต้องมีแล้วแน่ๆเลย "
" ยังหรอก " ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ
" หา!!......ไม่อยากจะเชื่อเลยนะเนี่ย แล้ว.......มีคนที่ชอบรึยังล่ะ " จูเลียร์ริ่มซักไซ้เรื่อยๆ ใบหน้าหวานๆแย้มยิ้มฉายแววสนุกเต็มเปี่ยม
" ก็....งั้นมั้ง "
" ที่ มั้ง นี่หมายความว่าไง ถ้าคนๆนั้นมาได้ยินเข้าล่ะ เสียใจแน่ๆ "
ก็คนๆนั้น นั่งอยู่ตรงหน้าแล้วนี่
ฮาร์นมองใบหน้าที่กำลังยิ้มอย่างร่าเริงเบื้องหน้า ก่อนจะถอนหายใจอย่างแผ่วเบาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น
แสงตะวันอย่างหล่อน จะมาพันพัวกับคนที่อยู่ในโลกมืดอย่างเขาได้ยังไง เมื่อพาแสงตะวันกลับบ้าน.......ทุกอย่างก็จบ
" อ๊ะ..... บ้านฉันอยู่ตรงนั้นค่ะ " หญิงสาวแย้มยิ้มพลางชี้ไม้ชี้มือ ไปทางคฤหาร์สหลังใหญ่โตไม่น้อย
' แต่แล้วทุกอย่างก็ฟ้องเมื่อลอยล่องมาถึงรัง ตัวและปีกบางๆถูกรั้งพัวพันสายใย
หิ่งห้อยเห็นแมงมุมร่าเริงก็หลงดีใจ ไม่ได้เผื่อไว้ว่ามันคือลางร้าย
" ขอบคุณที่มาส่งนะคะ.... งั้นให้ฉันเลี้ยงน้ำชาคุณสักมื้อแล้วกัน " จูเลียร์เอ่ยอย่างร่าเริงพลางดึงมือร่างสูงให้เข้าไปที่บ้านของหล่อน
" ไว้โอกาสหลังแล้วกัน เผอิญผมมีธุระ "
ปัง!!!
อยู่ๆเสียงปืนก็แผดเสียงดังกึกก้อง พร้อมกับเสียงร้องของใครบางคนดังออกมา ใบหน้าหวานของหญิงสาวพลันซีดสนิท ดวงตาสีน้ำเงินพลันเบิกโพลงด้วยความตกใจ
" เสียงพี่ " หล่อนเอ่ยเสียงสั่นระริก
" ไม่เป็นไรนะ ผมจะปกป้องคุณเอง "
ดวงตาสีน้ำเงินส่องประกายไปด้วยความหวัง มืออันสั่นระริก ค่อยๆผลักประตูบานใหญ่อย่างเชื่องช้า
" ก....กรี๊ดดดดดด!!!" จูเลียร์แผดเสียงดังลั่นอย่างเสียขวัญ ดวงตาคู่งามมองไปที่ร่างของพี่ชายที่โดนยิงกลางอกจนแน่นิ่งไป ร่างบางพยายามสะบัดมือของฮาร์นที่พยายามฉุดรั้งเธอไว้เพื่อไปหาร่างของชายผู้ไร้ลมหายใจ โดยไม่ทันมองร่างของฆาตกรที่กำลังแสยะยิ้มเบื้องหน้า
" พี่!! พี่!! "
" จูเลียร์ ตั้งสติก่อน " ฮาร์นโอบร่างของหล่อนไว้แนบอก หวังจะรั้งร่างที่กำลังไร้สติ ไม่ให้วิ่งโร่เข้าไปหาชายฆาตกรที่กำลังหัวเราะในลำคอ
" พี่!! "
" เธอสินะ....จูเลียร์ ทายาทที่ยังหลงเหลืออยู่อีกคน " ชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลเข้มดุจเดียวกับเม็ดโกโก้จ่อกระบอกปืนมาทาง ร่างหญิงสาวที่พยายามสะบัดตัวจนไม่ทันดูอะไร
ภาพเบื้องหน้าทำให้ฮาร์นแทบจะลืมหายใจ
ไม่นะ!.....
ปัง!!
.....เลือดที่เกิดจากการพยายามปกป้องผู้เป็นที่รักหยดลงพื้นแหมะๆ เสียงลมหายใจของฮาร์นขึ้นลงอย่างอ่อนแรง
ดวงตาสีน้ำเงินเบิกโพลง ร่างทั้งร่างหยุดเสียขวัญ และมองร่างของชายเบื้องหน้าด้วยสายตาตื่นตะลึง
" ฮาร์น "
" ไม่เป็นไรนะ จูเลียร์....หนีไปสิ "
" ฮาร์น......ทำไม " จูเลียร์ยืนมองร่างของชายหนุ่มนิ่ง ดวงตาสีสวยคล้ายมีน้ำตาคลอขึ้นมาชั่วขณะ ก่อนจะเลือนหายไปในชั่วพริบตา
" หนีไปสิ!!! "
" ฮึฮึฮึ ฮ่ะฮ่าๆๆๆ " อยู่ๆหญิงสาวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาที่เคยใสซื่อ กลับฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างที่เขาไม่เคยเห็น
" จูเลียร์? "
" พอกันที ให้ละครมันจบลงแค่นี้ล่ะ....ฉันล่ะเอียนเต็มทน " หล่อนว่าพลางผลักร่างสูงโปร่งออกเบาๆ
" บ๊ายบาย.....ฮาร์นผู้แสนดี "
' ก่อนความรู้สึกสุดท้ายจะลบเลือนไปนิรันดร์ ก่อนที่คมเขี้ยวจะฝัง ก่อนรักจะจางหายไป '
ปัง!!
ภาพทุกภาพพลันดับวูบ ไปพร้อมกับลมหายใจ ของชายที่ลาจากไปเพราะคนที่ตัวเองรัก
' ได้เรียนรู้ความจริงไม่มีชีวิตใดๆ ไปกันได้ไกลเมื่อจุดหมายต่างกัน '
โป๊ก!!
" ไอ้บ้า ฮาเดส นี่แกจะเอาเครื่องสำอางมาปาหัวฉันทำไมเนี่ย " ฆาตกรหนุ่มร้องโวยวายเสียงดังลั่น ดวงตาสีเขียวฉายแววขุ่นเคืองพลางลูบหัวป้อยๆ
" นี่แกไปโละเครื่องสำอางที่ไหนมาวะ....นี่มันแทบจะลอกคราบหน้าฉันเลยนะเนี่ย!! " อดีต หญิงสาวใบหน้าหวานใสนามแฝง ' จูเลียร์ ' ทุบโต๊ะปังๆ ไม่พอยังพาลปาเครื่องสำอางใส่หัวเพื่อนร่วมงานไม่บันย้าบันยั้ง เขาตีสีหน้าบูดจนแทบจะนึกไม่ออกเลยว่าเคยยิ้มยังไง
" จะไปรู้กับมันเหรอ ฉันก็ไปขอมาจากพ่อตุ๊กตา รูดอร์ฟ มานั่นแหละ อย่าบ่นนักได้มั้ย "
โป๊ก!!
รอยด์ลูบหัวป้อยๆอีกรอบ
" วะ......ไอ้บ้านี่ " ชายหนุ่มสบถงุบงิบ คบมันเป็นเพื่อนตั้งนานก็เพิ่งจะรู้ ว่ามันขี้โวยวายฉิบ
" แต่จะว่าไป คนที่รักนายด้วยใจจริงตายไปทั้งคน ไม่สลดใจเลยเหรอไง " ฮาเดสหันไปมองเพื่อนร่วมงานด้วยสายตาแปลกๆก่อนจะกลับไปขัดหน้าเหมือนเดิม
โป๊ก!!
" ถ้าเป็นผู้หญิงอาจจะยังพอสลด แต่ไอ้หมอนั่นน่ะ...... มันผู้ชายนะเฟ้ย!! " รอยด์เริ่มร้องโวยวายขึ้นมาอีกรอบทันทีที่ เจ้าตัวขี้โวยวาย จะเปลี่ยนก็กระปุกเครื่องสำอางธรรมดาเป็นกระเป๋าใส่เครื่องสำอางเหล็กมาโยนใส่หน้าเขาแทน นักฆ่าหนุ่มชี้หน้าด่าฮาเดสสองสามคำแล้วกระฟัดกระเฟียด สะบัดก้นเดินออกไป
ชายหนุ่มร่างบางผ่อนลมหายใจเบาๆ มือทั้งสองยกขึ้นมากุมหน้าผากอย่างอ่อนแรง ดวงตาสีน้ำเงินคู่งาม เหลือบไปมองในสั่งฆ่าข้างโต๊ะ ขอบตาพลันร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ
ขอให้คนนี้เป็นคนสุดท้ายทีเถอะ ไม่อยากใช้ความไว้ใจของคนอื่นมาหลอกลวงใครอีกแล้ว
" บ้าเอ๊ย!!ใครเขาสั่งให้นอกแผนอย่างนั้นล่ะ ฮึก ฉันก็รู้สึกไม่ดีสิ ฮึก.... "
ท่ามกลางความเงียบงัน นักฆ่าหนุ่มร้องสะอื้นแผ่วๆอยู่อย่างเดียวดาย
..........................................................................................................................................
ดวงตาสีน้ำเงินกระพริบถี่ๆอย่างงัวเงีย มือหนารีบคว้าข้อมือแม่สาวน้อยหัวทองที่กำลังพยายามจะเอาอีโต้เล่มเบ้อเริ่มมาฟาดหัวเขาทันควัน
" นี่!! แม่คุณลักหลับคนอื่นแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ "
ดวงตาสีอำพันที่ฉายแววตกใจของหญิงสาวตรงหน้า ทำให้เขานึกถึงใครบางคน ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้ม ก่อนจะถอนหายใจอย่างแผ่วเบา
ตอนนี้คำว่ากรรมตามสนอง อาจจะวนเวียนอยู่แถวๆนี้ก็ได้ล่ะมั้ง
...................................................................................
ความคิดเห็น
มาเม้นให้นะ
ไม่รุ้เขียนไรดี
สวสดีปีใหม่ล่ะกันนะ
แล้วเจอกันปีหน้า
อิอิ