เรื่องสั้น เคาะ (คีย์บอร์ด) เล่นๆ

        ข้าคือ เซอร์บิรอส สัตว์เลี้ยงผู้สูงศักดิ์ของฮาเดส เทพแห่งความมืดในตำนาน  หน้าที่ของข้าคือ เฝ้าขุมนรก คนตายไม่ให้ออก คนนอกไม่ให้เข้า แต่ก็มีหลายครั้งที่ข้าทำให้นายข้าผิดหวัง   ข้าประมาท....เผลอปล่อย มนุษย์ผู้กรุ่นไปด้วยลมหายใจเข้ามา ด้วยเล่ห์กลและชักนำดวงวิญญาณผู้สิ้นแล้วตามชะตากรรมออกไป

          นายข้า ฮาเดส คงไม่พึงใจนัก

         คืนวันไฟนรกมอดลงชั่วขณะ นายข้าเรียกให้ข้าเข้าไปในตำหนักของท่าน ภายในห้องโถงนั้น ผืนกระเบื้องหินอ่อนเย็นเยียบนั่นทำขาข้าชาไปชั่วขณะ ฮาเดสประทับบนเก้าอี้นวมทองคำ พลางจิบน้ำชากลิ่นหอมกรุ่น พระนางพรอสเซอร์ไพส์ผู้งดงามแย้มสรวลให้ข้าก่อนจะยกถาดคุ๊กกี้ว่างเปล่าเดินจากไป

        “ เซอร์บิรอส เจ้าทำงานให้ข้ามามากเท่าไหร่แล้วนะ ” จ้าวแห่งความตายทอดมองข้าด้วยสายตาอ่อนโยน มือหยาบกร้านลูบหัวข้าเบาๆ

          “ แต่มันนาน นานมากแล้ว นับแต่เจ้ารู้จักข้า เจ้าคงเหนื่อย ”  ข้าส่ายหน้า ก่อนจะซบลงบนตักของนายเหนือหัว ใบหูกระดิกเบาๆ

           “  ข้าคิดว่า ข้าควรปล่อยให้เจ้าพักผ่อนเสียบ้าง เจ้าคงอยากมองแสงตะวัน เหยียบผืนหญ้าอีกครั้งใช่ไหม ”

         “ ท่านลงโทษข้าหรือ.....ข้ารู้ ข้าผิดมหันต์ที่บังอาจปล่....อย ”

         “ เปล่าเลยข้าหาได้ตำหนิเจ้า เซอร์บิรอส ข้าต่างหากที่ผิด ที่ใช้งานเจ้ามากเกินไป ถึงเวลาแล้วที่เจ้าต้องพักผ่อน ”

         “ แต่ข้าไม่ได้ต้องการพักผ่อนเสียหน่อย!! ” ข้ากัดปากแน่น  หางชี้ตั้งด้วยบันดาลโทสะโดยไม่รู้ตัว  ท่านฮาเดสพิโรธข้า  ทอดทิ้งข้า โป้ปดข้า ไหนเล่าเคยกล่าวว่าจะอยู่เคียบเคียงกันนิรันด์ ทำไม....

             " เจ้ากำลังทำให้นายเจ้าลำบากใจ รู้รึเปล่า♥ " น้ำเสียงหวานเอื้อนเอ่ยอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน เด็กหนุ่มวัยย่างก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่สาวเท้าเข้ามาในตำหนัก เสียงกระดิ่งเล็กๆดังทุกย่างก้าวเดิน เสียงลมหายใจนั่น...ข้าได้ยินเต็มสองหู

               " มากับข้าเถอะนะ ♥" รอยยิ้มงดงามราวกับแสงตะวันทอดมาให้ข้า มือเล็กๆ ขาวผุดผาดประหนึ่งหิมะยื่นมาให้ข้า ส่วนลึกๆในใจข้าร่ำร้องให้เอื้อมไปสัมผัส หากสายตายังคงจับจ้องไปยังฮาเดสสลับกับเด็กหนุ่มแปลกหน้า

              " ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าแค่จะพาเจ้าไปเที่ยวเล่นเพียงครู่เดียว แล้วจะพากลับ ♥ " มือข้าค่อยๆยื่นอย่างลังเล หากเพียงชั่วครู่เดียวที่ปลายนิ้วกระทบกัน แสงสว่างก็พุ่งวาบเสียจนข้าแสบตา รู้สึกตัวอีกทีข้าก็อยู่ในร่างจำแลงของมนุษย์เสียแล้ว

              " เจ้า.....เจ้าเล่นตลกอะไร " ไม่มีคำตอบจากเด็กหนุ่มนอกเสียจากรอยยิ้มเบาบาง มือเรียวนั้นยังคงจับมือข้าแน่นราวกับเกรงว่าข้าจะสะบัดออกเสีย ดวงตาสีแซฟไฟร์มองข้า จนข้าเองที่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่

             " เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ!!! " ข้าตวาด

             " ไปดูแสงตะวันด้วยกันนะ♥ " เสียงเล็กเอื้อนเอ่ย หากทันทีที่ข้าสบเข้ากับนัยน์คู่งามราวกับอัญมณีนั้น ข้าก็รู้ว่าถึงปฏิเสธไปก็ไม่ต่างอะไรกับไม่เอ่ยเสีย มือขาววาดกลางอากาศเผยให้เห็นหลุมมิติ กลิ่นอายของคิมหันตฤดูที่ไม่สามารถหาได้ในแดนใต้พิภพลอยละล่อง เด็กหนุ่มกระตุกมือข้าเบาๆก่อนจะจูงเดินเข้าไปในหลุมดำทะมึน 

              " 100 ปีเชียวหรือคะ มันไม่นานไปหรือท่าน " นางพรอสเซอร์ไพน์เอ่ยอย่างอ่อนหวาน ฮาเดสหันไปยิ้มให้นางก่อนจะทอดถอนหายใจ

              " ไม่หรอก....เวลาแค่นั้น มันก็แค่ชั่วหลับตื่นของข้าเอง "