อย่างนี้มันยุติธรรมแล้วเหรอ......
มือทั้งสองข้างที่ประชับปืนไว้สั่นระริก ใบหน้างามง้ำสงบนิ่ง หากดวงตาสีฟ้าใสกลับสั่นระริกอย่างที่กลั้นไว้ไม่อยู่ หัวใจในอกเต้นอย่างรุนแรงจนเจ็บหนึบไปหมด
\\\" ฆ่าผมสิครับ \\\"
เสียงนุ่มนวลดังก้องในหู พาลจะทำให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรง เด็กหนุ่มยืนแน่นิ่ง ถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ว่าจะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไป
หรือจะ
ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาคนนั้นไปเสีย
ทำไมแต่ละทางเลือกถึงต้องมีเขาคนเดียวที่ต้องเจ็บปวด
..................................................................................................................................
\\\" บ้าจริง เจ้านั่นมันขวางภารกิจเราอีกแล้วเหรอ!! \\\" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งทุบโต๊ะดังลั่น คิ้วเรียวขมวดมุ่น นัยน์ตาสีนิลกาฬหลุบลงด้วยความหงุดหงิด เขาปรายตามองไปทางเลขานุการที่กำลังยืนมองเขาด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเสมองไปทางอื่นอย่างมีพิรุธ
\\\" อายาเมะเหรอ? \\\" เสียงทุ้มกึ่งหวานถามขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ท่านประธานกลับเงียบลงแทนคำตอบ
\\\" ใจเย็นก่อนแล้วกัน โคสุเกะ เดี๋ยวฉันช่วยพูดให้ \\\" ร่างสูงโปร่งเม้นปากแน่น แล้วตะคอกอย่างหัวเสีย
\\\" นายพูดทีมันก็หยุดที นี่มันกี่ครั้งแล้ว!!! \\\"
\\\" อย่ามาตะคอกฉันแบบไม่มีเหตุผลอย่างนี้นะ!!! \\\" เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลแดงตวาดแว้ด
\\\" หรือมันไม่จริง!!! \\\" จบประโยคด้วยเสียงโครม ประตูไม้เปิดอ้าออกตามมาด้วยร่างของท่านประธานที่ดูท่าทางจะช้ำในพอสมควร ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวแสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม ปลายนิ้วเรียวชี้ไปนอกห้อง
\\\" ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้า จนกว่าจะสำนึกผิด!!! \\\"
\\\" โอ๊ะโอ....แถวนี้มีคนโดนศรีภรรยาไล่ออกนอกห้องด้วย วิ๊ววววววว \\\" เสียงผิวปากหยอกล้อดังไปทั่วบริษัท พลอยทำให้คุณสามีที่ว่าก้มหน้างุดด้วยความเคอะเขิน
\\\" อย่ามากระแดะเขินนะเฟ้ย!!! \\\" เสียงด่าไม่น่าฟังดังออกมาจากประตูที่แง้มออกมาเล็กน้อย ก่อนที่ท่านประธานจะเดี้ยงจนต้องหามไปส่งโรงพยาบาลเมื่อแก้วกาแฟขนาดพี่บิ๊กฟาดลงกลางกบาล
จบไปอีกวันนะ ท่านโคสุเกะผู้น่าสงสาร = =\\\"
..................................................................................................................................
( ยังไม่จบ )
ความคิดเห็น