[GOT7] UNLUCKY ♦ #MARKBAM

ตอนที่ 4 : [RW] CHAPTER3 วันดีดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    6 ก.พ. 62

             

               ผมตื่นขึ้นมา8โมงเช้าของทุกๆวันเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำไปทำงาน ผมบอกกับตัวเองทุกวันงานก็เหมือนเกมส์จงสนุกกับมันและทำทุกๆวันให้มีความสุข ผมวางอากาบงไว้บนหัวเตียงแล้วหายใจเข้าไปฮึ้บใหญ่

'สู้เว่ยท่องไว้เพื่อเงิน เพื่อเงิน'

"คุณป้าผมไปทำงานก่อนนะครับ มีอะไรด่วนโทรหาผมได้เลยนะ"คุณป้าอยู่ร้านคนเดียวผมล่ะเป็นห่วงจริงๆว่าแกจะทำงานไม่ไหวอายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วด้วย

"จ้า ไม่ต้องห่วงป้าหรอกวันนี้อย่าซุ่มซ่ามหาเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวล่ะฮ่ะๆๆ"

"ครับบบบบบ!"ผมก้มหัวให้คุณป้ารีบคว้ากระเป๋าเป้อย่างไว8โมงกว่าแล้วเดี๋ยวจะไม่ทันบัสรอบล่าสุด แต่เพราะความรีบทำให้ผมวิ่งหน้าชนประตูร้านอย่างจัง

ปั่กกกกก!

"โอยยยยย เจ็บชะมัด"ร่างบางลูบหัวตัวเองคลายความเจ็บ

"ยังไม่ทันขาดคำฮ่ะๆๆๆ เอ้ารีบไปเร็วเข้าเดี๋ยวก็สายกันพอดี"คุณป้าแซวผมเล่นอีกแล้วหน้าอายจริงๆ

"แหะๆ ขอให้ขายดีนะครับ"ที่ผมต้องรีบเป็นพิเศษก็เพราะร้านในช่วงเช้ามีแค่ผมคนเดียวที่ต้องดูแลร้าน ส่วนไอ่ยูคจะเข้าร้านอีกทีตอนบ่ายหลังจากเรียนพิเศษช่วงเช้าเสร็จ

Sweetheart cafe

               ที่นี่ก็ไม่ต่างจากบ้านหลังที่สองของผม จะไปหาเจ้านายดีๆอย่างพี่แจบอมได้จากที่ไหนอีกล่ะถ้าเป็นคนอื่นคงไล่ผมออกตั้งแต่อาทิตย์แรกที่เข้ามาทำงานแล้ว ผมสัญญาต่อให้งานที่ร้านหนักแค่ไหนผมก็จะตั้งใจทำงานให้คุ้มกับค่าแรงที่พี่แจบอมจ่ายผมมาแน่นอน วันนี้ลูกค้าบางตากว่าทุกวันผมเลยสบายหน่อยมีเวลาทำความสะอาดเค้าเตอร์หน้าร้านแล้วก็เช็คสต็อคภายในร้านเผื่อขาดเหลือยังไงจะได้โทรสั่ง

"ช็อคโกแลตใกล้หมดแล้วนะครับพี่แจบอม"ผมหยิบถุงช็อคโกแลตขึ้นมาเรียงแล้วก็พบว่ามันเหลืออยู่เพียงไม่กี่ถุงเท่านั้น

"มีอะไรต้องสั่งเพิ่มอีกไหมนอกจากช็อคโกแลต"แจบอมยืนจดรายการของที่ต้องสั่งเพิ่มร่างบางเกาหัวแกรกๆก่อนจะเปิดตู้ไอศกรีมเช็คดูว่ารสไหนเริ่มร่อยหรอไปแล้วบ้าง

"ไม่มีแล้วครับ ของเพิ่งลงเมื่อวานเอง"

"อืมโอเค งั้นมีแค่ช็อคโกแลตใช่ไหม"

"อ่าครับ"น่าจะมีแค่นี้แหละพี่แจบอมพยักหน้ารับแล้วหันหลังเข้าหลังร้านแต่ไม่ทันไรผมก็เหลือบเห็นแก้วพลาสติกใส่กาแฟก็เพิ่งนึกขึ้นได้

"เดี๋ยวครับพี่แจบอม ผมเกือบลืมแก้วใส่กาแฟด้วยครับ"

"โอเค ฝากดูหน้าร้านด้วยนะพี่จะโทรสั่งของ"พี่แจบอมก็คว้าโทรศัพท์แล้วหายไปหลังร้านในที่สุด

               เรื่องดูแลร้านไว้ใจผมได้ถึงแม้ว่าจะทำคนเดียวแต่ก็สบายมากถ้าไม่นับเรื่องที่ผมทำคันโยกไอศกรีมหักน่ะนะ หน้าที่ของผมก็แค่ทำเครื่องดื่มและก็จัดการเรื่องของหวาน ส่วนของคาวพี่แจบอมจะรับผิดชอบเองลึกๆแล้วเขาก็คงกลัวผมทำไฟไหม้ร้านล่ะมั้ง หน้าที่อีกอย่างนึงที่ขาดไม่ได้เลยอย่าการรดน้ำต้นไม้หน้าร้านยังไงเล่า ไหนๆลูกค้าก็บางตาแล้วผมขอไปรดน้ำต้นไม้สักหน่อยก็แล้วกันเดี๋ยวจะเหี่ยวเฉาแย่

             ร่างบางหยิบบัวรดน้ำขนาดกระทัดรัดรองน้ำและเดินออกไปหน้าร้านด้วยอารมณ์ที่ดีสุดๆไปเลย ใบหน้าหวานยิ้มแย้มมองยอดอ่อนต้นไม้ด้วยความรัก

"โตไวไวนะ ฉันมารดน้ำให้แกทุกวันเลยอย่าเฉาตายไปก่อนล่ะ"บัวรดน้ำถูกวางไว้ที่ขอบกระถางต้นไม้ ร่างบางเงยหน้ามองท้องฟ้าก้อนเมฆที่เคลื่อนไหวไปตามแรงลมวันนี้ฟ้าเปิดภาวนาให้เป็นวันที่ดีของเขาด้วยเถิด

"สดชื่นจังงงงงงงงงงง"ผมกางแขนสูดอากาศบริสุทธิ์หลับตารับวิตามินจากแสงแดดพลังจงสถิตอยู่กับตัวข้า

 

แหมะ! เอ๋ท้องฟ้าก็เปิดหนิไม่ทันไรฝนจะตกอีกแล้วหรอ ผมได้แต่หลับตารับสัมผัสเย็นๆจากหยาดฝน

กาาาาาา กาาาาาาา~

"เอ๋"

               เสียงเหมือนนกเพิ่งบินผ่านไปฝนก็หยุดตกแล้วด้วยผมเริ่มสังหรณ์ใจแปลกๆแล้วสิ ผมค่อยลืมตาขึ้นมาช้าๆมองท้องฟ้าอีกครั้งท้องฟ้าแจ่มใสดีปลอดเมฆฝนเห็นแบบนั้นผมเลยลองเอามือมาเตะหยดน้ำบนหน้าผมดู

แหยะ..

แหยะ..

            มันไม่ได้เหลวซะทีเดียวแถมยังรู้สึกหนืดมืออีกด้วยอ่ะแล้วนี่อะไรกันทำไมผมได้กลิ่นตุตุด้วยล่ะ ผมปาดของเหลวนั่นออกมาแล้วดูให้เต็มตาว่ามันคืออะไรกันแน่

ขี้นก..

"ย่าาาาาาาาาาาา!!!!!!! ไอ่นกชั่ว!!!!"ผมชี้ไอ่นกสองตัวที่เพิ่งบินผ่านไปพ่อแม่แกไม่สอนหรอไงว่าอย่ามาขี้รดหัวคนอื่น เจอแกอีกทีเมื่อไหร่จะจับมาย่างเสียบไม้ประจานหน้าร้านเลย

              หึ่ยยยยยย ก็ได้แค่โมโหเท่านั้นแหละสุดท้ายผมก็ต้องวิ่งไปล้างหน้าหลังร้านอยู่ดี พี่แจบอมกำลังลวกเส้นพาสต้าอยู่ถึงกับสะดุ้งแต่เขาคงชินแล้วล่ะเพราะผมก็สร้างเรื่องเกือบจะทุกวัน

              ร่างบางล้างหน้าเสร็จก็รีบคว้าขนหนูมาซับหน้ายังไม่ทันได้ซับน้ำตามไรผมและผมม้าเสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น แบมแบมจึงต้องออกไปต้อนรับลูกค้าในสภาพผมเปียกหมาดๆ

"Sweetheart cafeยินดีต้อนรับครับ"

"แบมไปตกถังน้ำที่ไหนมาวะ"ยูคยอมวิ่งมาเกาะหน้าเค้าเตอร์ทันที

"ตกบ้าอะไรล่ะว่ะ กูอ่ะ เอ้ยแบมออกไปรดน้ำต้นไม้มาละพอดีนกดันอึใส่หน้าอ่ะดิ"พอดีทางร้านมีนโนบายไม่ให้พูดคำหยาบผมมันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น

"ฮ่าาาาาาๆๆๆๆๆ โชคดีนี่หว่าเขาบอกกันว่าถ้านกขี้ใส่จะมีโชค"

"ให้มันจริงเถอะ"ร่างบางมุ่ยปากใส่เพื่อนรักแล้วหันไปบดเมล็ดกาแฟต่อ ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง

"วันนี้งานที่ร้านยุ่งไหม"ยูคยอมชะโงกหน้าแล้วหยิบผ้ากันเปื้อนเตรียมตัวทำงาน

"ไม่นะ ดูสิโต๊ะว่างอีกตั้งหลายโต๊ะ ส่วนพี่แจบอมก็เตรียมของอยู่หลังร้าน"

"เจ้าของร้านนี่ขยันกว่าลูกน้องอีก"ยูคยอมพูดติดตลก

"กำลังพูดถึงพี่อยู่หรอ"อยู่ดีๆพี่แจบอมก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้และคงจะได้ยินที่ผมกับยูคยอมคุยกันด้วยแน่ๆ

"ไม่ใช่นะครับพวกผมไม่ได้นินทาพี่แจบอมนะ"ร่างบางรีบปฏิเสธแจบอมได้แต่ขำและส่ายหัวให้กับท่าทีน่ารักๆของแบมแบมเด็กอะไรก็ไม่รู้ดูกี่ทีก็ยังไม่เห็นความซังนัมจาเลยสักครั้งน่าจะยอมรับสภาพตัวเองได้แล้วนะว่าเหมาะกับคำว่าน่ารักมากที่สุดแล้ว

กริ๊งงงงงงง~ทันทีที่เสียงกระดิ่งดังพนักงานทุกคนก็ต่างร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

"Sweetheart cafeยินดีต้อนรับครับ"ผมเลิกให้ความสนใจกับการบดกาแฟแล้วหันมาสนใจลูกค้าแทน

"อ้าวววว/เห้ ซึงแจใช่ไหม"ผมเผลอลืมตัวชี้หน้าเขาทันทีที่เห็นหน้า

"ใช่ นายทำงานที่นี่หรอ"ซึงแจเดินตรงไปยังเค้าเตอร์พร้อมกับร้อยยิ้มไม่นึกว่าบทจะเจอก็จะได้เจอกันง่ายๆ

"รู้จักกันหรอ"พี่แจบอมยืนประชิดติดตัวผมสลับกับมองหน้าผมและซึงแจด้วยความสงสัย

"เรื่องมันยาวน่ะครับไว้ผมค่อยเล่าให้พี่ฟัง"ซึงแจฉีกยิ้ม

"นี่ซึงแจน้องชายพี่เองเราเป็นญาติกันรู้จักกันไว้ก็ดีนะ มันกำลังขึ้นปีสองแล้วอาจจะได้เป็นรุ่นพี่พวกนายก็ได้"แต่สำหรับซึงแจและแจบอมเขาสนิทกันจนเหมือนเพื่อนสนิทกันมากกว่า

               แจบอมแนะนำซึงแจให้ยูคยอมและแบมแบมได้รู้จักก่อนจะสั่งเครื่องดื่มเย็นไปคนละแก้วแล้วนั่งคุยกันตามประสาพี่น้อง แบมแบมเองได้แต่มองตาละห้อยเจอหน้ากันก็ได้คุยกันแปปเดียวเองแต่อย่างน้อยก็ยังได้เจอ อืมมมมบางที่การที่นกขี้ใส่แล้วพาโชคมาให้ก็อาจจะเป็นเรื่องนี้ก็ได้นะ

"ยืนยิ้มคนเดียวเป็นบ้าป่ะวะ"ยูคยอมยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมสะดุ้งเกือบทำแก้วหลุดมือ

"ตกใจหมดเลย"

"ชอบอ่อ"

"ชอบอะไร พูดอะไรของมึงวะ"ผมกัดฟันพูดกลัวใครได้ยินว่าผมเผลอพูดคำหยาบอีกแล้ว

"ก็นั่นไง พี่ซึงแจอ่ะชอบหรอมองจนตาเยิ้มหมดแล้วเนี่ย"

"จะบ้าหรอวะไม่ได้ชอบผู้ชายเว่ย"

"ให้มันจริงงงงง เออแล้วไปรู้จักกันได้ไงไม่เห็นเล่าให้ฟังเดี๋ยวนี้หัดมีความลับกับกูอ่อ"

"ความลับอะไรเล่า พี่ซึงแจเขาแค่บังเอิญเก็บกระเป๋าตังค์กูได้เลยเอามาคืนเรื่องมันก็มีแค่นี้"ยูคยอมพยักหน้ารับแต่ก็ดูเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดของผมอยู่ดี

              แหม่...จะให้ผมเล่าด้วยไหมล่ะว่าทำอะไรที่โคตรน่าอายใส่พี่ซึงแจไปบ้างไม่เอาหรอกเก็บไว้เป็นความลับระหว่างผมกับพี่ซึงแจก็พอ วันนี้นอกจากเรื่องนกขี้ใส่การทำงานของผมก็ผ่านไปได้ด้วยดีเหลือแค่เก็บโต๊ะกับเอาขยะไปทิ้งก็เป็นอันเสร็จ ยูคยอมอาสาเก็บโต๊ะเองเพราะมันแข็งแรงกว่าผมหน้าที่เอาขยะไปทิ้งจึงตกเป็นของผมโดยปริยาย

"ฮึ้บบบบบบบบ หนักชะมัด"ผมรวบรวมกำลังฮึดสุดท้ายยกถุงขยะใส่ถังมันหนักมากเสียจนผมคิดว่าแขนจะหลุด

แปะ แปะ ผมปัดมือตัวเองยืนชมผลงานการทิ้งขยะของผม

"เฮ้ออออออ เสร็จสักที"ผมหันหน้าเตรียมจะเดินเข้าร้านแต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาออกไปผมก็

บรื้นนนนนนนนน!!!!!

"เห้ยยยยย!!"มอเตอร์ไซค์ขับผ่านหน้าร้านไปอย่างรวดเร็วประเด็นมันไม่ใช่เรื่องนั้นประเด็นมันอยู่ที่ว่าไอ่รถมอไซค์มันดันขับผ่านบ่อน้ำขังตรงถนนแล้วน้ำขังพวกนั้นมันก็สาดกระเด็นใส่ผมชุดใหญ่

"อีกแล้วหรอ เหนื่อยจะไม่ไหวอยู่แล้วนะ"

               ผมก้มมองคราบสกปรกที่ติดบนเสื้อผ้าแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจคงต้องซักมือสินะไอ่คราบพวกนี้  สุดท้ายผมก็ต้องขึ้นบัสทั้งสภาพแบบนี้แหละยังดีที่ลองซักด้วยน้ำเปล่าไปแล้วรอบนึงเลยดูไม่น่าเกลียดมากแต่ก็ยังเห็นคราบเป็นดวงใหญ่ๆอยู่ดีนั่นแหละหน่า ระหว่างนั่งบัสกลับบ้านผมก็เสียบหูฟังฟังเพลงโปรดจากยัยแก่ ยัยแก่นี่ก็หมายถึงมือถือของผมนั่นแหละอยู่ด้วยกันมาสี่ปีกว่าๆแล้วก็ยังไม่ได้ฤกษ์เปลี่ยนสักทีเอาจริงๆแล้วคือผมเสียดายเงินมากกว่าที่จะหมดเงินไปกับของพวกนั้น

            รสบัสจอดรับผู้โดยสารตามป้ายต่างๆซึงแจก็เป็นหนึ่งในนั้นที่กำลังนั่งรอบัสเพื่อกลับบ้านเหมือนทุกวัน ซึงแจมักฟังเพลงระหว่างรอบัสมีเพลลิสโปรดอยู่ไม่กี่เพลงแต่เขาก็ชอบฟังมัน เมื่อบัสมาจอดเทียบซึงแจก็ก้าวขาขึ้นรถอย่างอารมณ์ดีจนเห็นร่างบางนั่งอยู่บนรถฟังเพลงคนเดียวนั่นล่ะ เขาจึงถอดหูฟังแล้วเก็บมือถือใส่กระเป๋า

"แบมแบม"ซึงแจเรียกแบมแบมดูเหมือนว่าร่างบางจะไม่ได้ยินและยังสนุกกับการหลับตาฟังเพลงอยู่อย่างนั้น

"เห้แบมแบม"คราวนี้ซึงแจไม่เพียงแค่พูดแต่เข้าไปสะกิดแล้วนั่งลงข้างๆแบมแบมมันซะเลย

"พี่ซึงแจ"ผมรีบถอดหูฟังออกทันที ตกใจนะเนี่ยไม่นึกว่าจะได้บังเอิญเจอเป็นรอบที่สอง

"เรียกซึงแจเหมือนเดิมก็ได้ฉันไม่ถือ"

"ไม่เอาหรอกครับ พี่แก่กว่าแบมแบมก็ต้องเรียกพี่น่ะถูกแล้ว"

"งั้นก็ตามใจแบมก็แล้วกัน"ซึงแจไม่อยากเถียงต่ออยากเรียกว่าพี่ก็เอาที่สบายใจ

"เสื้อแบมเปียกน้ำหนิ ไปทำอะไรมา"

"อ้อออออ คือมีรถขับผ่านหน้าร้านแล้วน้ำมันกระเด็นใส่ฮะ แบมไม่รู้จะทำยังไงเลยลองเอาไปซักน้ำก่อนรอบนึง มันดูน่าเกลียดหรอ"ผมก้มมองคราบสกปรกบนเสื้ออีกครั้ง

"เปล่าหรอก แต่เปียกชื้นแบบนี้จะเป็นหวัดเอา"ซึงแจยิ้มกว่าก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อฮู้ดของตัวเองส่งให้ร่างบาง"ใส่ซะ"

"ไม่เป็นไรครับแค่นี้เอง"

"พี่สั่ง ใส่ซะถ้าไม่อยากเป็นหวัด"ซึงแจทำเป็นเข้ม

"ก็..ได้ฮะ"ผมคว้าเสื้อฮู้ดมาใส่โคตรเกรงใจเลยเอาไว้ผมซักแล้วเอามาคืนวันหลังก็แล้วกัน

"พี่ต้องลงแล้วนะ ไว้เจอกันใหม่"

"ครับโชคดีนะครับพี่ซึงแจ"ผมโบกมือบ๊ายบายพี่ซึงแจพี่เขาเองก็บ๊ายบายผมกลับด้วยแถมรอยยิ้มก็ดูเป็นคนอบอุ่นสุดๆไปเลย

 

YONGJAE PART

              ผมกำลังนอนกลิ้งนอนฟัดอยู่กับเจ้าโค่ภายในห้องนอนหลังจากปิดสำนักเสร็จวันนี้เหนื่อยเป็นบ้าเลยแหะหวังว่าพรุ่งนี้จะไม่แย่เหมือนวันนี้นะ

"โฮ่งงงงงๆๆๆ แพล่บๆๆๆ"

"ฮ่าาาาๆๆๆ อย่าเลียหน้าสิขี้เกียจไปล้างหน้าอีกรอบนะ"โง้ยยยยย หน้าคนนะไม่ใช่อมยิ้มเลียอยู่ได้ไอ่หมาบ้านี่แต่ก็เอาเถอะถ้าไม่มีมันผมคงได้นั่งคุยกับกำแพงห้องแน่ๆ

ป็อก ป็อก ป็อก ~ อ่าาาาเสียงริงโทนผมเองแหละเสียงของมูอวี๋

"คุณนายมกโพพพพพพ~"ผมนอนรับโทรศัพท์พร้อมกับกอดไอ่โค่ไว้

(แม่เองคุณนายมกโพอะไรกัน)

"ก็แม่ผมนี่แหละคุณนายมกโพ โทรมาหาเพราะคิดถึงผมใช่ม้าาาาาา"

(คิดถึงสิแกเป็นลูกแม่นะ)แค่ประโยคสั้นๆแค่นี้ทำไมผมรู้สึกแรงขับเคลื่อนเพิ่มพลังชีวิตได้เต็มหลอด

"ได้ยินแล้วหายเหนื่อยเลย คุณนายมกโพนี่วิเศษจริงๆ แล้วเยริเกเรรึเปล่าแม่น้องไม่ได้สร้างเรื่องให้แม่ปวดหัวใช่ไหม"

(น้องเป็นเด็กดีแม่โทรมาก็เพื่อจะมาบอกข่าวดีกับแก)

"ข่าวดีอะไรแม่!"ผมดีดตัวลุกขึ้นมานั่งทันที

(เยริสอบเข้ามอปลายได้แล้วนะแถมยังเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดด้วย)

"เยสสสสสสส! ผมว่าแล้วว่าเด็กนั่นต้องสอบเข้าได้แน่นอน"

               ผมล่ะภูมิใจในตัวเยริจริงๆเลยโรงเรียนที่น้องเข้าได้ก็เป็นโรงเรียนในฝันของผมเลยนะถ้าไม่ติดว่าผมโง่ก็คงได้เรียนที่นั่นเหมือนกัน

(ยองแจที่แม่จะบอกแกอีกเรื่องนึงคือบ้านเราคงไม่มีเงินพอที่จะส่งเยริไปเรียนที่นั่นแน่นอน)

"ทำไมจะไม่มีผมพ่อหมอยองแจนะผมมีทางหาเงินมาจ่ายค่าเทอมให้น้องได้อยู่แล้วโถ่"ผมก็พูดดีไปงั้น

(แค่แกเลี้ยงดูครอบครัวทุกวันนี้ก็มากพอแล้ว แม่ไม่อยากให้แกเหนื่อยไปมากกว่านี้)

"ไม่เหนื่อย ผมบอกตอนไหนว่าเหนื่อยให้น้องเรียนที่นั่นแหละดีแล้วผมลำบากหน่อยก็ไม่เป็นไร ผมอยากให้น้องได้เจอแต่สิ่งดีดี แม่ไม่ต้องห่วง"

              ผมหว่านล้อมคุณนายมกโพตั้งนานแหนะกว่าจะยอมใจอ่อน ลำพังเงินเก็บผมก็พอมีอยู่บ้างส่งเยริเรียนได้สบายๆอยู่แล้วหน่า หลังจากนี้ผมก็คงต้องหาลูกค้ามาดูดวงที่สำนักให้มากกว่าเก่า

               ร่างบางเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหยิบสมุดบัญชีจำนวนหลายเล่มเปิดออกดูเขาทำงานเป็นพ่อหมอมาตั้งแต่เล็กเงินเก็บสะสมก็พอมาเก็บบ้างถึงแม้ว่าความตั้งใจจะเก็บเงินตรงนี้ไว้ให้คุณนายมกโพเปิดร้านขายเนื้อย่าง แต่เมื่อถึงเวลานี้เขาคงต้องนำมันออกมาใช้เป็นค่าเทอมให้แก่เยริน้องสาวคนเล็กของบ้าน

 

มกโพ

            ไนท์คลับดังๆย่านมกโพถ้าเปรียบกับคลับในเมืองแล้วความต่างก็ยังมากโขแต่ยังไงก็ยังมีคนมาเที่ยวกลางคืนไม่ขาดสายอยู่ดีและที่สำคัญกฏและระเบียบที่นี่ก็ไม่ได้เคร่งครัดอะไรมากมายนัก

"หนีแม่ออกมาอีกแล้วล่ะสิ"

"ถ้าไม่หนีออกมาจะได้มาเที่ยวกับพวกแกหรอ"

             ชเวเยริเด็กสาววัย16พร้อมกับเพื่อนๆรุ่นราวคราวเดียวกันของเธอมักจะมาเที่ยวที่คลับนี้เป็นประจำ คุณนายมกโพเข้าใจมาตลอดว่าลูกสาวคนเล็กของเธอเป็นเด็กที่ดีและเรียนเก่งแต่หารู้ไม่ว่าบ่อยครั้งเธอมักทำพฤติกรรมไม่น่ารักอยู่บ่อยครั้งอย่างการมาเที่ยวกลางคืน

"พวกเธอมาเที่ยวอีกแล้วหรอไม่เบื่อกันบ้างหรอไง"การ์ดประจำคลับเห็นเยริแทบจะวันเว้นวันเด็กสาวคนนี้มาบ่อยเสียจนกลายเป็นลูกค้าขาประจำของคลับไปเสียแล้ว

"พูดมากจริงอ่ะเอาไปแล้วอย่าปากโป้งไปฟ้องแม่ฉันล่ะ"เยริควักเงินออกมาจำนวนนึงไม่มากแต่ก็ไม่น้อยไปอย่างน้อยก็พอปิดปากลุงๆแกได้บ้างล่ะ

"เข้าใจนะโอเค้"เพื่อนในกลุ่มเธอพูดจายียวนการ์คก่อนจะลากเยริเข้าไปในคลับ

"ขอบใจแกจริงๆเยริ ถ้าไม่ได้แกเราคงไม่ได้เที่ยวสนุกกันแบบนี้ทุกคืน"

"สบายมาก"เยริไหวไหล่แล้วเดินไปจับจองที่นั่งภายในคลับทันที

"แล้วเรื่องที่แกโกหกแม่ไปล่ะไม่กลัวเขารู้หรอ"

"แม่ฉันน่ะบื้อจะตาย พวกแกอย่าห่วงเลยเอ้าจะกินอะไรสั่งเลยคืนนี้ฉันเลี้ยงเอง"

              เพื่อนๆของเยริจะรู้ไหมนะว่าเงินที่ได้มาเที่ยวน่ะต้องแลกด้วยอะไร หยาดเหงื่อของพี่ชายที่อุส่าดั้นด้นไปเปิดสำนักถึงที่โซลเด็กสาวไม่มีทางรู้หรอกว่าเงินที่เธอได้ใช้ในแต่ละเดือนอย่างสุขสบายนั้นทำให้พี่ชายแท้ๆต้องลำบากขนาดไหน

 






__________________________________________________________

พี่มาร์คค่าตัวแพงเอาการค่ะยังจะไม่ออกมาง่ายๆ5555555555  ส่วนน้องสาวตัวแสบของพ่อหมอจะสร้างเรื่องอะไรไหมอันนี้ต้องติดตาม ส่วนแบมแบมนั้นอาจจะยังไม่มีบทมากนักรีดอย่าเพิ่งน้อยใจไปแต่เอ๊ะ ซึงแจกับแบมแบม มันต้องมีอะไรแน่ๆเลยว่าไหม????^^

คอมเม้นของรีดคือกำลังใจของไรท์♡


TWITTER: TRUSTINMB09            #UNLUCKYMB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

1,278 ความคิดเห็น

  1. #1219 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 12:58

    เป็นน้องที่เลวพอตัวเลยนะเนี่ยถึงไม่ได้คิดเลยว่าพี่จะลำบากเพื่อตัวเองขนาดไหน

    #1219
    0
  2. #1195 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 01:54
    ชีวิตแต่ละคนนี่นะ
    #1195
    0
  3. #1144 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:29
    โอ้ย สงสารทั้งแบม ทั้งแจ แต่
    ะคนเจอแต่เรื่องหนักๆ
    #1144
    0
  4. #1141 bellSB1926 (@bellSB1926) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 14:43
    ตบเด็กผิดไหมคะ
    #1141
    0
  5. #1061 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 03:12
    ชีวิตแต่ละคนน่าสงสารมาก
    #1061
    0
  6. #1047 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 19:06
    แหนะ แบมแอบหวั่นไหวกับซึงแจใช่ม๊ายย ??
    จริงๆอยากวานไปตามมาร์คมาออกซักที รออยู่นะเออ 55555
    #1047
    0
  7. #1023 jm2611 (@jm2611) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 05:05
    พระเอกเราค่าตัวแพงมากกกกก
    #1023
    0
  8. #1010 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 12:32
    สงสารยองแจอ่ะ ยัยน้องนี่ก็ตัวดีเลย
    พี่มาร์คไม่ออกมาระวังแบมเสร็จซึงแจนะพี่ 555
    #1010
    0
  9. #951 ออมม่า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 13:39
    แสบจริง ๆ น้องยองแจ พ่อหมอน่าจะดูดวงน้องบ้าง
    #951
    0
  10. #917 Chansmile11 (@Chansmile11) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 07:15
    โอ้ยย สงสารยองแจ
    #917
    0
  11. #908 pairwapalo4148 (@pairwapalo4148) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 03:57
    สงสารยองแจที่มีน้องแบบนี่อ่ะ
    #908
    0
  12. #881 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:29
    เยริแม่ม___ย
    #881
    0
  13. #877 Aorrypoi (@Aorrypoi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 10:05
    เลวว่ะมีความสุขบนความทุกข์ของพี่ชาย
    #877
    0
  14. #604 ju_juff (@ju_juff) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 11:03
    อ้าว เ-้ยละ เยริ
    #604
    0
  15. #497 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 13:08
    เยริ!! สงสารยองแจ
    #497
    0
  16. #310 Tangmowannida (@Tangmowannida) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 13:32
    เด็กดวก
    #310
    0
  17. #219 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 18:39
    ยองแจอ่าาาา
    #219
    0
  18. #196 ครีเอตเตอร์ (@Thanatawan1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 17:58
    งื้ออออ สงสารยองแจอ่า
    #196
    0
  19. #178 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 13:49
    น่าสงสารยองแจจัง น้องแบบนี้ไม่ไหวนะ
    #178
    0
  20. #157 annjae (@annjae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:46
    เห้ย สงสารยองแจ น้องสาวนิสัยเสียจัง
    #157
    0
  21. #39 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 17:21
    สงสารยองแจอะ ทำไมน้องทำตัวแบบนี้อะ? พี่ก็เหนื่อยไปสิ ==; แบมชอบพี่ซึงแจหรอลูก?~
    #39
    0
  22. #34 De-nee (@De-nee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 10:55
    สงสารแบมแบมอ่ะแต่..ขำตอนนกอึใส่อ่ะแล้วยักมาโดนน้ำโคลนอีก5555555555555โอ้ยยชีวิตก้อนลูกแม่ฮ่าาาาาทำไมชีวิตหนูน่าสงสารจังเลยล่ะลูก555ยัยเยริเด็กนิสัยไม่ดีทำไมต้องโกหกแม่ด้วยสงสารยองแจอ่ะที่มีน้องนิสัยแบบนี้
    #34
    0
  23. #29 MarkBamsipper (@kunlananmeanmean) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 00:03
    สงสารยองแจ...ทำไมเยริถึงทำแบบนี้
    #29
    0
  24. #28 _Mt_ (@kimboa_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 23:56
    ซึงแจทำคะแนนไปไกลแล้วค่า แต่พระเอกอย่างมาร์คยังไม่ออกมาเลย เฮ้ออออ // เยริทำไมนิสัยเสียแบบนี้ ยองแจต้องรู้เรื่องนี้!!!
    #28
    0
  25. #26 มิรา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 15:29
    น่าสงสาแบม
    #26
    0