similun_anda
ดู Blog ทั้งหมด

เหนื่อยและท้อ..ต้องรออีกนานเท่าไหร่

เขียนโดย similun_anda

นับถอยหลังอีกประมาณ 1 เดือน เราก็จะเรียนจบแล้ว

วันที่เราและครอบครัวรอคอย
วันที่เราจะได้ก้าวไปเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
วันที่เราจะทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจ
วันที่เราจะได้ช่วยใครต่อใครที่อยู่ในมือของเราได้เต็มที่

วันที่เรารอคอย....ใกล้มาถึงแล้ว


เราควรดีใจถึงจะถูกสินะ .... เพราะวันนั้นมันน่าจะเป็นวันแห่งความน่ายินดี...แต่...

สำหรับเรามันเป็นเพียงความรู้สึกเพียงแค่ 70 % เท่านั้น



ถ้าถามเราว่าทำไม ? เราเองก็ตอบไม่ได้

เพราะมันเป็นความรู้สึกที่สับสนอยู่ภายใน  ไม่รู้จะเริ่มต้นระบายจากที่ไหน
มันถูกเก็บสะสมมานาน  ....  โดยที่เราไม่คิดจะบอกใครเลย...แม้เพียงคนเดียว


แล้วเราก็ปล่อยให้เวลามันผ่านไป โดยหวังไว้เพียงแค่....ช่างมันเถอะ  เดี๋ยวมันก็ดีเอง

แต่การรอคอยของเราเหมือนว่ามันยังไม่สิ้นสุด .... แต่ความอดทนเราดันสิ้นสุดลงเสียก่อน

แล้วตอนนี้ก็กลายเป็นว่า....ความรู้สึกของเรามันเหมือนกับกำลังป่วย...ไม่สบาย และกำลังจะเฉาตาย

เพื่อน....คนที่รักที่สนิทที่สุด กลับต้องมามองหน้ากันไม่ติดเพียงเพราะเรื่องบางเรื่องที่เรายอมให้ทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่งถูกมองในทางไม่ดี ยอมให้แม้กระทั่งรับผิดเองทั้งหมด เพียงเพื่อเพื่อนคนนั้น...จะได้มีความสุข  แต่สุดท้ายแล้ว...ความคิดที่ว่ายอมให้เพื่อนรักทุกอย่างเพื่อรักษามิตรภาพไว้ กลับกลายเป็นไม่เหลืออะไรเลยแม้กระทั่งเพื่อน หันซ้ายก็ถูกตราหน้าว่าคนไม่ดี หันขวาที่หวังจะพบไมตรีจากเพื่อนก็เจอแต่ความเหินห่าง  แล้วทั้งหมดที่เราทำลงไป...เพื่ออะไร ..... สุดท้ายเรามันก็แค่...คนผิดที่ไร้ประโยชน์ .... โอเค...ถ้าจะตัดเพื่อนกัน ก็บอกมาตามตรงได้ ไม่ว่ากัน...อย่าต้องให้รอ ให้คิดไปเองเลย

การเรียน....มันเริ่มหนักมากขึ้น ความรู้สึกเหมือนคนจมน้ำที่ใกล้หมดลมหายใจ....อยากจะโผล่ขึ้นไปเหนือน้ำเพื่อสูดเอาอากาศเฮือกใหญ่เข้าปอด  แต่...เหมือนกับว่ายิ่งตะเกียกตะกาย เหมือนกับว่าเรายิ่งจมดิ่งลงไปทุกที.... ความรู้สึกเหมือนกับตอนเตรียม เอนทรานส์...ที่ต้องรอลุ้นว่าจะสอบติดหรือไม่ติด... ความรู้สึกแบบนี้....มันทั้งหนักและเหนื่อย จน...อยากจะหยุดเอาดื้อๆ ... แต่ที่ต้องทนอยู่ตอนนี้...ก็เพราะตัวเรา และคนรอบข้างที่เขามองเราอยู่....แล้วเราต้องทนอีกนานแค่ไหนล่ะ...จะทนได้นานพอที่หัวใจดวงนี้จะยังอยู่ได้หรือเปล่า ?

สุขภาพ....ใครจะรู้ว่าเรา...คนที่ดูเหมือนจะเพอร์เฟกส์ทุกอย่าง  ไม่ว่าจะด้วยทางด้านร่างกายที่เป็นถึงนักกีฬา ด้วยท่วงท่าและส่วนสูงที่ได้มาตราฐาน แต่จริงๆแล้วกลับอ่อนแอได้อย่างที่ไม่มีใครรู้...แต่..เรารู้ตัวเราดี....โรคประจำตัวที่เป็นอยู่เพียงแค่โรคเดียว มันส่งผลให้ร่างกายเราในอนาคตมันแย่ หัวใจ ปอด ตับ และกระดูกเราจะอยู่ได้อีกสักกี่ปี...ด้วยโรคที่ดำเนิน และด้วยยาที่ใช้รักษา...อีกทั้งยังโรคจรที่ถามหายามที่ร่างกายอ่อนแอ  โรคทางกรรมพันธุ์ ที่เราอาจจะเป็นได้หากเรายังมีร่างกายที่อ่อนแออยู่อย่างนี้....เกิดมาทั้งที....บางเวลาก็น่าน้อยใจอยู่เหมือนกันนะ  แม้ตอนนี้จะปลงกับเรื่องนี้แล้วก็ตาม....เราจะอยู่ถึงอายุ 30 มั้ยนะ ?......................................ช่างมันเถอะ ทุกวันนี้เราพยายามที่จะช่วยคนอื่น เพื่อหวังให้ชาติหน้า เราเกิดมาดี มีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์เหมือนคนอื่นบ้าง...จริงๆนะ

ความรัก....ใครๆต่างก็นึกคาดเดาว่า...เราคงแฮปปี้... แต่บอกไปใครจะเชื่อ.... มีเพียงเราเท่านั้นที่รู้ดีว่า...มันอาจจะไม่เป็นอย่างที่ใครคิดก็ได้....ใครจะเชื่อว่าเหตุผลของเราต่อเรื่องนี้...มันส่งผลให้เราไม่แฮปปี้ได้ในอนาคต....คำถามที่ว่า...เราจะอยู่ได้ถึงอายุ 30 มั้ยนะ ?  มันทำให้เราต้องคิดต่อไปในหลายๆเรื่อง....ถ้าเราไม่รักใคร อยู่หรือตายเราก็ไม่สน เพราะไม่มีอะไรต้องห่วง ต้องคำนึง ว่าคนข้างหลังเราจะเป็นอย่างไร อยู่ได้มั้ย เสียใจหรือเปล่า ... เราคงไม่ใจร้ายพอที่จะจากโลกนี้ไปโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของใครเลย
แล้วเราจะทำอย่างไรดี ?

เรื่องขำๆ

วันนี้ไปหาหมอมาล่ะ ^^ จริงๆหมอนัดไว้กลางเดือนมกรา แต่ดันทำใบนัดหาย ว่างจากเรียนเลยแวบไปขอใบนัดใหม่ พอดีเจอหมอที่ตรวจเราประจำ  หมอถามว่าเราอาการเป็นไงบ้าง  เราก็บอกไปตามตรง คุยกับหมอครู่หนึ่ง เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า...มีเรื่องอยากจะถามสำหรับคนที่ป่วยเป็นไทรอยด์ และ เรื่องมะเร็ง  หมอตอบตามที่เราสงสัยได้หมด แล้วลงท้ายว่า...ถ้าเราเรียนจบแล้วให้ไปเป็น โปรเฟสชั่นนอลเรื่องพวกนี้ละกัน เพราะประสบกับตัวเองมักจะมีความรู้แตกฉาน...เออ...มันก็จริง....แต่...กว่าจะไปถึงตอนนั้นได้นี่...ขอให้เราอายุยืนได้ถึง 30 ก่อนเถอะ แง่มๆ




ความคิดเห็น

:S:I:K:H:I:D:A:Y:O:_~
:S:I:K:H:I:D:A:Y:O:_~ 28 พ.ย. 49 / 19:41

นับถอยหลังอีก 3 เดือนเราก็จบ จบแล้ว จบ ม.3
คงคิดถึงเพื่อนๆเเย่เลยเนอะ
http://my.dek-d.com/sikhidayo/diary/?day=2006-11-27


PS.  อย่าบอกว่ารัก ถ้าหากไม่รัก เธอหลอกไม่เก่งรู้ไหม
*ท้องฟ้าสีม่วง*

สู้ๆๆๆๆคะน้องสาว อีกนิดเดียว ตั้งใจทำมาก็หลายปี อีกไม่กี่เดือน จะขึ้นฝั่งแล้วนะ คนเรามกจะท้อก่อนที่จะสำเร็จทุกทีซิน่า เหมือนครั้งที่พี่ทำโปรเจคจบเลย ตอนนั้นเป็นอย่างนี้หละ อะไรก็ไม่รู้ เต็มไปหมด จนต้องมาเริ่มใหม่มานั่งคิดว่า จะเริ่มตรงไหนก่อนดี และในที่สุดทางสว่างก็มีจนได้คะ ผ่านมาด้วยดี พี่เอาใจช่วยน้องสาวเต็มที่เลยนะ มีกำลังใจให้เสมอ

แอบอ่าน
แอบอ่าน 10 ธ.ค. 49 / 01:58

สู้สู้  ศิษย์พี่ ไม่มีอะไรยากเกินความตั้งใจของเราหรอก   อึดอัดนักก็ระบายออกมาบ้างเก็บไว้มากๆ เสียสุขภาพจิตหมด  ข้าน้อยฯ อยู่แถวๆ นี้เป็นกำลังใจให้เสมอ

ปล.  เมื่อกี้ข้าน้อยฯ ก็พึ่งไป ระบาย เอ้อ แซว Diary ของท่านหวานมา  4  วันรวด  เล่นเอาเกือบเครียดเลยอ่ะ

akira13
akira13 4 ม.ค. 50 / 19:30

อัน ไม่รู้เฮียหาช้าไปรึเปล่า ไม่รู้ว่าจะได้อ่านไหม

แต่เฮียอ่านไดอันวันนี้แล้วเป็นห่งอันมากเลย

(ตอนแรกกะจะมาแฮปปี้นิวเยียร์กะคริสมาสต์ย้อนหลัง-*-)

ยังไงก็ตามนะอัน ทำทุกวันของตัวเองให้มีความสุขมากที่สุด

อย่านึกถึงคนอื่นให้มากเลย มันไม่ได้แปลว่าอันเห็นแก่ตัวหรอก

หากอันจะอยากให้ตัวเองพบความสุขบ้าง อย่าพยายามคิดในเรื่องที่มันยังไม่เกิด

เพราะเรื่องบางเรื่องคิดไปก็ทำอะไรไม่ได้ ก่อนจะถึงตอนนั้น

อาจจะถูกยิง รึประสบอุบัติเหตุตายซะก่อน เย็นนี้ พรุ่งนี้ หรือวันไหนก็ไม่รู้

เพราะอย่างนั้น ควรเก็บเกี่ยวความสุขใส่ตัวเองบ้าง

รักและเป็นห่วงเสมอ


akiramaster


PS.  ~A~K~I~R~A~