เหนื่อยและท้อ..ต้องรออีกนานเท่าไหร่
เขียนโดย
similun_anda
นับถอยหลังอีกประมาณ 1 เดือน เราก็จะเรียนจบแล้ว
วันที่เราและครอบครัวรอคอย
วันที่เราจะได้ก้าวไปเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
วันที่เราจะทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจ
วันที่เราจะได้ช่วยใครต่อใครที่อยู่ในมือของเราได้เต็มที่
วันที่เรารอคอย....ใกล้มาถึงแล้ว
เราควรดีใจถึงจะถูกสินะ .... เพราะวันนั้นมันน่าจะเป็นวันแห่งความน่ายินดี...แต่...
สำหรับเรามันเป็นเพียงความรู้สึกเพียงแค่ 70 % เท่านั้น
ถ้าถามเราว่าทำไม ? เราเองก็ตอบไม่ได้
เพราะมันเป็นความรู้สึกที่สับสนอยู่ภายใน ไม่รู้จะเริ่มต้นระบายจากที่ไหน
มันถูกเก็บสะสมมานาน .... โดยที่เราไม่คิดจะบอกใครเลย...แม้เพียงคนเดียว
แล้วเราก็ปล่อยให้เวลามันผ่านไป โดยหวังไว้เพียงแค่....ช่างมันเถอะ เดี๋ยวมันก็ดีเอง
แต่การรอคอยของเราเหมือนว่ามันยังไม่สิ้นสุด .... แต่ความอดทนเราดันสิ้นสุดลงเสียก่อน
แล้วตอนนี้ก็กลายเป็นว่า....ความรู้สึกของเรามันเหมือนกับกำลังป่วย...ไม่สบาย และกำลังจะเฉาตาย
เพื่อน....คนที่รักที่สนิทที่สุด กลับต้องมามองหน้ากันไม่ติดเพียงเพราะเรื่องบางเรื่องที่เรายอมให้ทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่งถูกมองในทางไม่ดี ยอมให้แม้กระทั่งรับผิดเองทั้งหมด เพียงเพื่อเพื่อนคนนั้น...จะได้มีความสุข แต่สุดท้ายแล้ว...ความคิดที่ว่ายอมให้เพื่อนรักทุกอย่างเพื่อรักษามิตรภาพไว้ กลับกลายเป็นไม่เหลืออะไรเลยแม้กระทั่งเพื่อน หันซ้ายก็ถูกตราหน้าว่าคนไม่ดี หันขวาที่หวังจะพบไมตรีจากเพื่อนก็เจอแต่ความเหินห่าง แล้วทั้งหมดที่เราทำลงไป...เพื่ออะไร ..... สุดท้ายเรามันก็แค่...คนผิดที่ไร้ประโยชน์ .... โอเค...ถ้าจะตัดเพื่อนกัน ก็บอกมาตามตรงได้ ไม่ว่ากัน...อย่าต้องให้รอ ให้คิดไปเองเลย
การเรียน....มันเริ่มหนักมากขึ้น ความรู้สึกเหมือนคนจมน้ำที่ใกล้หมดลมหายใจ....อยากจะโผล่ขึ้นไปเหนือน้ำเพื่อสูดเอาอากาศเฮือกใหญ่เข้าปอด แต่...เหมือนกับว่ายิ่งตะเกียกตะกาย เหมือนกับว่าเรายิ่งจมดิ่งลงไปทุกที.... ความรู้สึกเหมือนกับตอนเตรียม เอนทรานส์...ที่ต้องรอลุ้นว่าจะสอบติดหรือไม่ติด... ความรู้สึกแบบนี้....มันทั้งหนักและเหนื่อย จน...อยากจะหยุดเอาดื้อๆ ... แต่ที่ต้องทนอยู่ตอนนี้...ก็เพราะตัวเรา และคนรอบข้างที่เขามองเราอยู่....แล้วเราต้องทนอีกนานแค่ไหนล่ะ...จะทนได้นานพอที่หัวใจดวงนี้จะยังอยู่ได้หรือเปล่า ?
สุขภาพ....ใครจะรู้ว่าเรา...คนที่ดูเหมือนจะเพอร์เฟกส์ทุกอย่าง ไม่ว่าจะด้วยทางด้านร่างกายที่เป็นถึงนักกีฬา ด้วยท่วงท่าและส่วนสูงที่ได้มาตราฐาน แต่จริงๆแล้วกลับอ่อนแอได้อย่างที่ไม่มีใครรู้...แต่..เรารู้ตัวเราดี....โรคประจำตัวที่เป็นอยู่เพียงแค่โรคเดียว มันส่งผลให้ร่างกายเราในอนาคตมันแย่ หัวใจ ปอด ตับ และกระดูกเราจะอยู่ได้อีกสักกี่ปี...ด้วยโรคที่ดำเนิน และด้วยยาที่ใช้รักษา...อีกทั้งยังโรคจรที่ถามหายามที่ร่างกายอ่อนแอ โรคทางกรรมพันธุ์ ที่เราอาจจะเป็นได้หากเรายังมีร่างกายที่อ่อนแออยู่อย่างนี้....เกิดมาทั้งที....บางเวลาก็น่าน้อยใจอยู่เหมือนกันนะ แม้ตอนนี้จะปลงกับเรื่องนี้แล้วก็ตาม....เราจะอยู่ถึงอายุ 30 มั้ยนะ ?......................................ช่างมันเถอะ ทุกวันนี้เราพยายามที่จะช่วยคนอื่น เพื่อหวังให้ชาติหน้า เราเกิดมาดี มีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์เหมือนคนอื่นบ้าง...จริงๆนะ
ความรัก....ใครๆต่างก็นึกคาดเดาว่า...เราคงแฮปปี้... แต่บอกไปใครจะเชื่อ.... มีเพียงเราเท่านั้นที่รู้ดีว่า...มันอาจจะไม่เป็นอย่างที่ใครคิดก็ได้....ใครจะเชื่อว่าเหตุผลของเราต่อเรื่องนี้...มันส่งผลให้เราไม่แฮปปี้ได้ในอนาคต....คำถามที่ว่า...เราจะอยู่ได้ถึงอายุ 30 มั้ยนะ ? มันทำให้เราต้องคิดต่อไปในหลายๆเรื่อง....ถ้าเราไม่รักใคร อยู่หรือตายเราก็ไม่สน เพราะไม่มีอะไรต้องห่วง ต้องคำนึง ว่าคนข้างหลังเราจะเป็นอย่างไร อยู่ได้มั้ย เสียใจหรือเปล่า ... เราคงไม่ใจร้ายพอที่จะจากโลกนี้ไปโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของใครเลย
แล้วเราจะทำอย่างไรดี ?
เรื่องขำๆ
วันนี้ไปหาหมอมาล่ะ ^^ จริงๆหมอนัดไว้กลางเดือนมกรา แต่ดันทำใบนัดหาย ว่างจากเรียนเลยแวบไปขอใบนัดใหม่ พอดีเจอหมอที่ตรวจเราประจำ หมอถามว่าเราอาการเป็นไงบ้าง เราก็บอกไปตามตรง คุยกับหมอครู่หนึ่ง เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า...มีเรื่องอยากจะถามสำหรับคนที่ป่วยเป็นไทรอยด์ และ เรื่องมะเร็ง หมอตอบตามที่เราสงสัยได้หมด แล้วลงท้ายว่า...ถ้าเราเรียนจบแล้วให้ไปเป็น โปรเฟสชั่นนอลเรื่องพวกนี้ละกัน เพราะประสบกับตัวเองมักจะมีความรู้แตกฉาน...เออ...มันก็จริง....แต่...กว่าจะไปถึงตอนนั้นได้นี่...ขอให้เราอายุยืนได้ถึง 30 ก่อนเถอะ แง่มๆ
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
28 พ.ย. 49
324
5
ความคิดเห็น
นับถอยหลังอีก 3 เดือนเราก็จบ จบแล้ว จบ ม.3
คงคิดถึงเพื่อนๆเเย่เลยเนอะ
http://my.dek-d.com/sikhidayo/diary/?day=2006-11-27
PS. อย่าบอกว่ารัก ถ้าหากไม่รัก เธอหลอกไม่เก่งรู้ไหม
สู้ๆๆๆๆคะน้องสาว อีกนิดเดียว ตั้งใจทำมาก็หลายปี อีกไม่กี่เดือน จะขึ้นฝั่งแล้วนะ คนเรามกจะท้อก่อนที่จะสำเร็จทุกทีซิน่า เหมือนครั้งที่พี่ทำโปรเจคจบเลย ตอนนั้นเป็นอย่างนี้หละ อะไรก็ไม่รู้ เต็มไปหมด จนต้องมาเริ่มใหม่มานั่งคิดว่า จะเริ่มตรงไหนก่อนดี และในที่สุดทางสว่างก็มีจนได้คะ ผ่านมาด้วยดี พี่เอาใจช่วยน้องสาวเต็มที่เลยนะ มีกำลังใจให้เสมอ
สู้สู้ ศิษย์พี่ ไม่มีอะไรยากเกินความตั้งใจของเราหรอก อึดอัดนักก็ระบายออกมาบ้างเก็บไว้มากๆ เสียสุขภาพจิตหมด ข้าน้อยฯ อยู่แถวๆ นี้เป็นกำลังใจให้เสมอ
ปล. เมื่อกี้ข้าน้อยฯ ก็พึ่งไป ระบาย เอ้อ แซว Diary ของท่านหวานมา 4 วันรวด เล่นเอาเกือบเครียดเลยอ่ะ
อัน ไม่รู้เฮียหาช้าไปรึเปล่า ไม่รู้ว่าจะได้อ่านไหม
แต่เฮียอ่านไดอันวันนี้แล้วเป็นห่งอันมากเลย
(ตอนแรกกะจะมาแฮปปี้นิวเยียร์กะคริสมาสต์ย้อนหลัง-*-)
ยังไงก็ตามนะอัน ทำทุกวันของตัวเองให้มีความสุขมากที่สุด
อย่านึกถึงคนอื่นให้มากเลย มันไม่ได้แปลว่าอันเห็นแก่ตัวหรอก
หากอันจะอยากให้ตัวเองพบความสุขบ้าง อย่าพยายามคิดในเรื่องที่มันยังไม่เกิด
เพราะเรื่องบางเรื่องคิดไปก็ทำอะไรไม่ได้ ก่อนจะถึงตอนนั้น
อาจจะถูกยิง รึประสบอุบัติเหตุตายซะก่อน เย็นนี้ พรุ่งนี้ หรือวันไหนก็ไม่รู้
เพราะอย่างนั้น ควรเก็บเกี่ยวความสุขใส่ตัวเองบ้าง
รักและเป็นห่วงเสมอ
akiramaster
PS. ~A~K~I~R~A~