จบแล้วเฟ้ยยยยยยย

จะบอกยังไงดีกว่าตอนนี้โค-รตเครียดเลยอ่ะ

ร้องไห้ ทั้งน้ำมูกน้ำลายไหล ( เขียนให้อ่านขำๆ  แต่ความจริงตอนนี้ไม่อยากจะบอก สะอื้นในใจ น้ำตาไหลจากกระบอกตาร้อนผ่าว...)

เรื่องเต้นอ่ะ....บอกตามตรงว่าอยากเต้นมาก....ตั้งใจซ้อม แต่รู้อะไรมั้ย ?...สรุปแล้วคนที่ได้เต้นกลับไม่ใช่เรา....เสียดาย เสียใจ และเสียความรู้สึกที่สุด

ไม่ได้โดนคัดออก แต่ตัดสินใจออกเอง...เหตุผลก็เพราะ...งานนี้ต้องมีคนเสียสละ! และแน่นอนว่าคนที่เสียสละก็ไม่ใช่ใครที่ไหน....นี่ๆ ....คนที่นั่งสะอื้นอยู่หน้าคอมตอนนี้ไงล่ะ....

ความตั้งใจทั้งหมดที่มี พังทลายเพราะความเห็นแก่ตัวของใครแค่บางคน...สถานการณ์มันทำให้ต้องมีผู้ใดผู้หนึ่งตัดสินใจที่จะเสียสละตนเอง....

เข้าใจว่าทุกคนอย่างเต้น...เราเองก็อยากเต้นมาก...เราคิดถึงหัวอกคนอื่น แต่คนอื่นคิดถึงหัวอกเรามั้ย....น่าเสียใจที่สุด....เรารู้ว่าเราเต้นได้ เต้นดี ดีกว่าใครบางคนด้วยซ้ำ...เรารู้ตัว เพื่อนเองก็กระซิบบอก....แต่ทำไงได้ ในเมื่อมันไม่มีใครเสียสละ แล้วจะให้หน้าด้านหน้าทนฝืนเต้นกันเกินจำนวนที่กำหนดหรือไง...

คิดแล้วก็ให้น่าน้อยใจ...ทำไมต้องเราอีกแล้ว.... ทำไมไม่ยอมเห็นแก่ตัวแบบคนอื่นบ้าง...รู้ว่าทำอย่างนี้ไม่มีใครรู้ความจริงว่าทำไมเราถึงออก เหมือนปิดทองหลังพระ....แต่เราไม่ได้ตั้งใจเป็นแม่พระ นางเอก....แค่รู้สึกว่า....มันกลายเป็นหน้าที่ไปแล้วไงล่ะ...หน้าที่ที่จะต้องเสียสละ ยอมให้คนอื่นก่อน หน้าที่ที่ต้องฝืนใจทำแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม....

เหตุผลที่บอกคือ....เราเต้นไม่ได้! คำเดียวที่ทุกคนได้ยินจากเรา คำเดียวที่ตัดสินให้เรากลายเป็นคนนอก....น่าน้อยใจมั้ยล่ะ คิดแล้วก็ให้นึกโมโห...คนอะไรทำไมไม่รู้ตัวเองเลยว่าเต้นได้แค่ไหน....ไม่รู้ตัวแล้วยังไม่ยอมรับอีกนะ....คนเรา( สะอื้นอยู่เหมือนเดิมเลยเนี่ย...)

อีกเรื่องคือ.....เรารู้อะไรบางอย่าง กับ คนบางคน....

รู้ตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะนั่นทำให้หัวใจเราหวิว สั่น และสะอื้นอยู่ในใจทุกครั้งที่คิด....

การที่เรารักใครคนหนึ่ง...เริ่มต้นที่ศูนย์...หนึ่ง และสอง.......เราเองก็หวังจะให้เขานับไปพร้อมๆกับเรา  แต่สิ่งที่ได้รู้คือ....ผลตอบแทนความรักที่เรามีให้เขาไป มันกลับลดลง จากสิบ ... เก้า ... แปด....

รู้มานานแล้วว่าธรรมชาติของคนเรามันก็อย่างนี้ล่ะ....เคยทำใจว่าถ้าเจอกับตัวจะเข้มแข็งได้...แต่นี่....มันเข้มแข็งได้แต่ปลือกนอก...ส่วนเนื้อใน....เราอธิบายไม่ถูกหรอก...เราแค่น้ำตาไหล....แค่สะอื้น....แค่เสียใจ....แค่ใจมันสั่นๆ หวิวๆ ...แค่รู้สึกเหมือนมีอะไรมันจุกอยู่ที่อก ร้อนผ่าว ทรมานแทบจะทนไม่ไหว....ก็แค่....ผิดหวังจากความรัก!

ตอนนี้เราไม่ปกติ อาจเขียนอะไรไร้สาระ....อย่าสนใจ.....ใครได้อ่านก็ให้คิดซะว่า...นิยายบทหนึ่ง...

ถ้าปกติเมื่อไหร่....เราคงจะคิดอะไรได้อย่างมีเหตุมีผลมากกว่านี้...หนักแน่นกว่านี้...และตัดสินใจอะไรได้ถูกกว่าตอนนี้

แต่สำหรับตอนนี้...ส่งที่เราคิด มันทำให้เราเสียใจ....น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะไหลกลับไหลไม่หยุด...น้ำตาที่เราเคยมองว่าไร้สาระ มันกลับย้อนมาตอกย้ำให้เรายิ่งเจ็บปวด

จากคนที่เคยเข้มแข็ง ไม่ยอมใคร หนักแน่นและยืนหยัดด้วยตัวเองได้เสมอ...กลับกลายเป็นแค่คนอ่อนแอที่ทำอะไรไม่ได้แม้แต่จะห้ามน้ำตาตัวเอง....ทุเรศตัวเองสิ้นดี....ตั้งแต่เมื่อไหร่นะที่เราเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้  อยากกลับไปเหมือนเดิมจัง....

ทำอย่างไรดี ?....เราจะทำอย่างไรดี....

สับสน ว้าวุ่น ตันอัดแน่นอยู่ในอก....

จะทันมั้ย ถ้าเราคิดจะหันหลังกลับในตอนนี้....แล้วถ้าเราเดินหน้าต่อ จะมีอะไรยืนยันได้ว่า เราจะไม่ต้องเสียน้ำตา และรู้สึกหนักอึ้งแบบนี้อีก

อยากให้นี่เป็นแค่ความฝัน เป็นแค่สายลมที่พัดผ่านเพียงวูบเดียว....เป็นอะไรที่....ไม่ใช่ความจริง.....

จะจำไว้ว่าครั้งหนึ่ง....เราเคยได้สัมผัสกับคำว่ารัก....ครั้งหนึ่งเราเคยได้สัมผัสถึงความสุข....และครั้งหนึ่งเราเคยได้สัมผัสถึงความรู้สึกเจ็บปวด ทรมาน และอัดแน่นอยู่ในอกอันเกิดจากความเสียใจและผิดหวังในความรัก...

ขอโทษ...ขอโทษที่ตอนนี้สับสนจนตัวเองก็ยังไม่แน่ใจว่าคิดอะไรออกไป....แต่ขอให้รู้ไว้เถอะว่า....นี่คือส่วนหนึ่งในใจเราก็เท่านั้นเอง....อย่าใส่ใจ อย่าคิดมาก....จงนับถอยหลังต่อไป จนกว่ามันจะเหลือศูนย์...เธอทำได้

สำหรับเรา ขอทบทวนตัวเองก่อนว่า....ที่ผ่านมาความรู้สึกต่างๆนั้น มันคืออะไรกันแน่...ความรัก ความหลง หรือความแปลกใหม่....แต่ที่แน่ๆคือ ไม่ว่าความรู้สึกนั้นมันคืออะไร แต่มันก็มีอำนาจพอที่จะทำให้หัวใจเราแหลกสลายได้ในพริบตา...

ปล.....ขออภัยทุกท่าน หากได้อ่านอะไรที่ไม่ค่อยเจริญใจ โปรดอย่าใส่ใจ.....เดี๋ยวเรากลับมาเป็นคนเดิมเองล่ะ....บวกลบ 1 อยู่แล้ว....สบายมาก

---

PS.   When I miss you,I just close my eyes::ยามใดที่ฉันคิดถึงเธอ ฉันจะเจอเธอได้เพียงหลับตา SP

อีกแล้วนะ!!!!!!

เนี่ยนะ +-1 ของคุณเธอ!!!!

เฮ้อ จะรึบเคลียร์งานแล้วโทรไป หึๆๆๆ

---

PS.  ~A~K~I~R~A~

ทำไมอันดา มีพี่อยู่ทั้งคน เป็นอะไรก็โทรมาได้ โทรมาระบายสิ ถึงพี่จะไม่ค่อยรู้เรื่องถ้าได้ระบายก็ยังดี พี่เพิ่งได้อ่าน หลังจากคุยกับเราไปแล้วเมื่อเช้า ถ้าได้อ่านก่อนก็จะได้พูดถูก ทำไม มีอะไรไม่บอกกันเลย อย่าลืมนะ ว่ายังมีพี่อยู่ข้างๆๆเสมอถึงพี่จะไม่ค่อยได้ไปไหนๆๆด้วยแต่ก็มีความเป็นห่วงน้องสาวเหมือนอยู่ใกล้กันรู้ไหม ขอบอกเลย ถ้าเหงา   เสณ้าเมื่อไหร่ อย่าร้องไห้คนเดียว โทรมาเลย  โชว์เบอร์ก็ได้ เดี๋ยวพี่โทรกลับ รู้ไหม ว่าเป็นห่วง  ห่วงมากด้วย

อ๊ากกกก.....



ขอโทษทุกคน....มันแค่อารมณ์ชั่ววูบอ่ะนะ

ตอนนี้อารมณ์ดีแล้ว อิอิ.....แค่ได้ระบายก็สบายใจแล้ว

---

PS.   When I miss you,I just close my eyes::ยามใดที่ฉันคิดถึงเธอ ฉันจะเจอเธอได้เพียงหลับตา SP