16 มีนาคม 2549
ชื่อตอน : ชีวิตที่พาใจ ไปเดินทาง
เกริ่นเรื่อง : เป็นเรื่องการเดินทางของผมเอง เดินทางทั้งชีวิตและจิตใจ
สืบเนื่องมาจากความบ้าไร้สติเมื่อครั้งหนึ่ง ที่ผมลุกมาเขียนอะไรไร้สาระ ถึงผู้หญิงคนหนึ่ง ด้วยความหวังเล็กๆว่าอยากให้เธอคนนั้นได้อ่าน
แต่กลับกลายเป็นว่า คนที่อ่านคือผู้หญิงหลายๆคนที่อ่านแล้วให้กำลังใจ ในขณะที่เธอคนนั้น.....ไม่ได้อ่าน
ผ่านไปเกือบอาทิตย์ ในขณะที่ผมรออยู่ในความเงียบ รอให้เธอได้อ่านและมีปฎิกิริยาตอบกลับ.....แต่แล้วมันก็เงียบเหมือนที่ที่ผมอยู่
สำนึกทำให้ผมคิดจะลบมันทิ้ง
และสำนึกก็ทำให้ผมเห็นอะไรบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ที่ผมเกือบมองข้ามมันไป
กำลังใจจากผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่ได้
แต่กำลังใจจากใครอีกหลายคนที่ส่งมา
เก็บมันไว้เป็นอนุสรณ์ดีกว่าว่า ครั้งหนึ่งในชีวิตของผม...
.........................................................................................................................................
มาวันนี้ ผมมาลองคิดๆดูแล้ว ความจริงชีวิตผมเดินทางมาก็ไกล ผ่านอะไรมาพอสมควร ร้อนกาย หนาวใจ ร้อนใน หนาวนอก สารพัดจะเผชิญ
ผมอาจโชคดีกว่าใครอีกหลายคน ในขณะเดียวกันผมก็โชคร้ายกว่าใครอีกหลายคนเช่นกัน
ผมพาร่างกายที่มีหัวใจเดินทางมานาน
มาในวันนี้ร่างของผมมันไร้หัวใจ
แต่ผมก็ยังจะเดินต่อไป แม้หัวใจจะหล่นหายไปเสียแล้ว
จะรอสักวันที่จะมีใครเก็บหัวใจมาคืนผม
ผมจะรอ
................................................................................................................................................
อืม เครียดมามาก ขอสบายสักนิด วันนี้ผมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อน เป็นข่าววงในที่ไม่ได้กรองว่าสิ่งที่ผมหวังในเรื่องการงานสำเร็จอย่างที่ผมเฝ้ารอคอย
แม้จะยังไม่ได้กรอง แต่ก็ค่อนข้างเชื่อถือได้
มันทำให้ผมดีใจ และลืมเรื่องเครียดๆไปได้มากทีเดียว
แต่บางครั้ง ก็ยังห้ามไม่ให้คิดไม่ได้ว่า ที่ผมเลือกทางนี้นั้นมันเพราะใคร ??
ถ้าไม่เพราะ...........เธอคนหนึ่ง...........ที่ผมหวังจะได้กำลังใจจากเธอ...แต่ผมกลับได้ความเจ็บปวดมาทดแทน
อีกครั้งที่คิดว่า แล้วทั้งหมดที่ผมทำ ที่ผมพยายามนั้น มันได้อะไรขึ้นมา ค่าของมันมีแค่นี้เองกระนั้นหรือ ??
หัวเราะให้กับตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่ผมจะคิดได้ว่า
ช่างมันเถิดครับ ต่อให้ต้องเจออะไร ผมก็จะยังก้าวเดินต่อไปข้างหน้า
หากวันนี้ก้าวของผมยังไม่สมบูรณ์เพราะไร้หัวใจได้เพียงร่างที่พาเดิน
แต่ผมเชื่อ สักวันหนึ่ง ชีวิตและจิตใจของผมจะมาอยู่รวมกันอีกครั้ง
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจที่ให้ผม รู้ไว้เถอะครับว่า กำลังใจของพวกคุณทำให้ผู้ชายอย่างผมได้ก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้อีกครั้ง
ขอบคุณ

จันทร์ยังเต็มดวง...บอดี้แสลม
http://www.songparty.com/jukebox/media_file/Bodyslam-a_night.wma
ความคิดเห็น
เฮียลันคนเดิมกลับมาแล้ว มั่นใจหรอว่าหัวใจเฮียหายไปจิง หืม มันไม่ได้หายไปไหนหรอกมันอยู่กับเฮียตลอดเวลา เพียงแต่เฮียคิดว่ามันหายไปไปพร้อมกันเทอคนนั้น แต่ทั้งๆที่จิงแล้วไม่ได้หายไปเลย หัวใจเฮียยังอยุ่ที่เดิม รอๆๆๆ รอคัยสักคนที่ใช่สำหรับเฮียมาเปิดมันออกอีกครั้งตังหากล่ะคะ หึหึ
ส่วนเรื่องงานของเฮียติต 1000% เอาอะไรยืนยันก็ติด เฮียเลือกที่จะทำแล้วเฮียต้องไม่เสียใจ เปนลูกผู้ชายต้องไม่ขี้แงนะ 555 ให้กิ๊กขี้แงคนเดียวพอแล้ว
ชีวิตและจิตใจของเฮียมันรวมอยู่ด้วยกันตลอดเวลาค่ะ ถ้ามันไม่รวมกันเฮียจะยังดำเนินชีวิตต่อไปได้ยังไงล่ะคะ กำลังใจที่พวกเราให้นั้นก็นำไปเปนกำลังใจไม่ใช่หรอ หืม แล้วหัวใจจะไปไหนได้ไงกันล่ะ 55+
กลับมาไวไวนะค้า จะบอกว่าตอนนี้กิ๊กหายชักและเฮียๆ55+ ยิ้มได้แล้ว
กลับมาให้ครบ 32 กลับมาพร้อมรอยยิ้มและกลับมารับกำลังใจจากพวกเราค่ะ
มิสๆ เสมอ
หากคืนนี้มีดาวพร่างดังคืนก่อน
อยากมานอนนับดาวใต้เงาฟ้า
ให้ราตรีโอบล้อมพร้อมดารา
ให้จันทราเป็นเพื่อนคอยเตือนใน
หากคืนนี้ท้องนภานั้นมืดมิด
แม้มีดาวพราวพิศสว่างใส
แต่หัวใจดวงนี้มันดับไป
ไร้ซึ่งแสงส่องไปใสเห็นทาง
อยากเป็นฟ้ายามราตรีที่มีแสง
ยามอ่อนแรงมีเพื่อนคอยเคียงข้าง
ยามฟ้าเหงามีดาวคอยปลอบพลาง
ยามฟ้าร้างมีเดือนเคียงคู่อยู่ทั้งคืน
แต่เป็นเพียงคนคนหนึ่งใต้เงาฟ้า
ไม่อาจหาเพื่อนปลอบให้แช่มชื่น
เพียงบรรเลงความเหงาสุดกล้ำกลืน
บนสิ่งอื่นที่เรียกว่าหัวใจ
.............................................................................
เพิ่งรู้ว่ากลอนสดมันออกมาได้เละ แต่กินใจผู้แต่งดีอย่างนี้นี่เอง
.....หากย้อนเวลากลับไป ณ ตอนนั้น..........
.....เราจะเข้าใจกันหรือเปล่า.........
.....นึกเสียดายที่ปล่อยให้เรื่องราว..........
......มันกลายเป็นเรื่องเศร้าสำหรับใจ........
........ผู้ชายคนหนึ่ง คนนั้น
ไม่เคยต้องกลั้นความรู้สึกใดไว้
แต่วันนี้คงต้องยอมเก็บไว้ภายใน
เพราะพูดไปมันก็เท่านั้นเอง
.........คงผิดที่มองข้ามคนสำคัญ
ทั้งที่มันต้องเอาใจใส่ถึงจะสม
แต่พอมองดูตัวเองแล้วสะเทือนอารมณ์
แล้วมีใครเคยมองผมบ้างหรือยัง ?
ด้วยใจ ลัน ..........ก็แค่คนหนึ่งเองครับ .....คนที่กำลังรอให้เวลาพัดเอาสิ่งต่างๆผ่านไป เช่นเดียวกับที่พัดหัวใจผมไปให้ไกลจากความเจ็บซ้ำทั้งปวง
น้องคนนี้กำลังมองดูเฮียอยู่งับ เฮ้อ หายใจเปนรอบที่ล้านของวันนี้ และยังมีอีกหลายๆคน สำหรับเรื่องนั้นที่งอนก็ขอโทดจิงๆที่ทำให้กลายเปนปันหาใหญ่โต ขอโทดที่ทำร้ายจิตใจเฮีย เค้าสำนึกผิดและ แหะๆ เราดีกันแล้วนะ
เค้าเลิกร้องไห้แล้วเฮีย ยิ้มๆๆ เหมือนที่เฮียบอกแล้ว
อ่อที่บอกว่าไปยังไม่ครบ 32 เลย นึกออกแล้ว ทำหัวใจตกไว้หรือ หึหึ ถ้าไม่มีหัวใจแล้วจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร
แบร่ๆๆ กลับมาเปนเฮียลันขี้แกล้งคนเดิมนะ
ทำไมอ่านแล้วมันเศร้าอย่างนี้หละ การที่เราจะทำอะไรเพื่อใครสักคนหนึ่ง คน นั้นต้องสำคัญสำหรับเรามาก และในบางส่วนในส่วนลึกของหัวใจ ก็อยากให้เค้าคนนั้น หันมามองเราบ้าง เพียงแค่คำแสดงความยินดีนิดเดียวเราก็ดีใจ จริงไหมคะ ไม่อยากบอกเลย ว่าของเฮียหนะ น้องกว่าเรื่องเราซะอีก อิอิอิ
เศร้ามากๆๆง่า T_T
ยังไงชีวิตและจิตใจมันก้อต้องมารวมกันอยู่นะคะ ^^ สักวันพี่ต้องได้เจอค่ะ
แต่อย่ารีบร้อน.... เพราะช้าคิอเร็ว เร็วคือช้า =_= พ่อหนูชอบพูดแบบนั้นเวลาที่เราชอบทำอะไรเร็วเกินไป..... เพราะบางอย่างก้อต้องอาศัยทั้งเวลา....และความพร้อมด้วยนะคะ ^^
สู้ๆ สู้ตายค่ะ ^^
ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ ^O^
อยากมานอนนับดาวใต้เงาฟ้า
ให้ราตรีโอบล้อมพร้อมดารา
ให้จันทราเป็นเพื่อนคอยเตือนใน
หากคืนนี้ท้องนภานั้นมืดมิด
แม้มีดาวพราวพิศสว่างใส
แต่หัวใจดวงนี้มันดับไป
ไร้ซึ่งแสงส่องไปใสเห็นทาง
อยากเป็นฟ้ายามราตรีที่มีแสง
ยามอ่อนแรงมีเพื่อนคอยเคียงข้าง
ยามฟ้าเหงามีดาวคอยปลอบพลาง
ยามฟ้าร้างมีเดือนเคียงคู่อยู่ทั้งคืน
แต่เป็นเพียงคนคนหนึ่งใต้เงาฟ้า
ไม่อาจหาเพื่อนปลอบให้แช่มชื่น
เพียงบรรเลงความเหงาสุดกล้ำกลืน
บนสิ่งอื่นที่เรียกว่าหัวใจ
.............................................................................
เพิ่งรู้ว่ากลอนสดมันออกมาได้เละ แต่กินใจผู้แต่งดีอย่างนี้นี่เอง
.....หากย้อนเวลากลับไป ณ ตอนนั้น..........
.....เราจะเข้าใจกันหรือเปล่า.........
.....นึกเสียดายที่ปล่อยให้เรื่องราว..........
......มันกลายเป็นเรื่องเศร้าสำหรับใจ........
........ผู้ชายคนหนึ่ง คนนั้น
ไม่เคยต้องกลั้นความรู้สึกใดไว้
แต่วันนี้คงต้องยอมเก็บไว้ภายใน
เพราะพูดไปมันก็เท่านั้นเอง
.........คงผิดที่มองข้ามคนสำคัญ
ทั้งที่มันต้องเอาใจใส่ถึงจะสม
แต่พอมองดูตัวเองแล้วสะเทือนอารมณ์
แล้วมีใครเคยมองผมบ้างหรือยัง ?
...............................................................................
กินยาลืมเขย่าขวดเหรอเฮีย นึกไงเนี่ยลุกขึ้นมาเขียนไดอารีเอย แต่งกลอนเอย ..... ไม่กินยาผิด ก็อาหารเป็นพิษล่ะนะ.............เอ้า ดีใจด้วย สู้ๆล่ะเฮีย ( บุพการีเป็นห่วง ก็ห่วงบุพการีหน่อยนะเฮีย )
อันน่ารัก
เป็นกำลังใจให้นะคะ อย่าท้อแท้หละ สู้ๆๆๆ ต่อไป ให้คุณลัน คิดว่า เรายังมีเพื่อนอีกมากมายที่เป็นแบบนี้ นะคะ (หนึ่งในนั้นก็คือเราเอง)
เป็นกำลังใจให้เฮียลันน้า ถึงแม้จะไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่ แต่ถ้ากำลังใจนี้ช่วยให้เฮียดีใจขึ้นมาบ้างเบลก็จะดีใจมาก
เฮ้อ ฟังแล้วเส้าแทนเยยงิ