similun_anda
ดู Blog ทั้งหมด

ชีวิตที่พาใจ ไปเดินทาง

เขียนโดย similun_anda

16 มีนาคม 2549
ชื่อตอน :  ชีวิตที่พาใจ   ไปเดินทาง
เกริ่นเรื่อง : เป็นเรื่องการเดินทางของผมเอง เดินทางทั้งชีวิตและจิตใจ




      สืบเนื่องมาจากความบ้าไร้สติเมื่อครั้งหนึ่ง ที่ผมลุกมาเขียนอะไรไร้สาระ  ถึงผู้หญิงคนหนึ่ง ด้วยความหวังเล็กๆว่าอยากให้เธอคนนั้นได้อ่าน       

      แต่กลับกลายเป็นว่า คนที่อ่านคือผู้หญิงหลายๆคนที่อ่านแล้วให้กำลังใจ ในขณะที่เธอคนนั้น.....ไม่ได้อ่าน

      ผ่านไปเกือบอาทิตย์ ในขณะที่ผมรออยู่ในความเงียบ รอให้เธอได้อ่านและมีปฎิกิริยาตอบกลับ.....แต่แล้วมันก็เงียบเหมือนที่ที่ผมอยู่

      สำนึกทำให้ผมคิดจะลบมันทิ้ง
      และสำนึกก็ทำให้ผมเห็นอะไรบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่  ที่ผมเกือบมองข้ามมันไป
   
      กำลังใจจากผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่ได้

      แต่กำลังใจจากใครอีกหลายคนที่ส่งมา

      เก็บมันไว้เป็นอนุสรณ์ดีกว่าว่า ครั้งหนึ่งในชีวิตของผม...

.........................................................................................................................................

     มาวันนี้ ผมมาลองคิดๆดูแล้ว ความจริงชีวิตผมเดินทางมาก็ไกล  ผ่านอะไรมาพอสมควร ร้อนกาย หนาวใจ ร้อนใน หนาวนอก สารพัดจะเผชิญ

      ผมอาจโชคดีกว่าใครอีกหลายคน ในขณะเดียวกันผมก็โชคร้ายกว่าใครอีกหลายคนเช่นกัน

      ผมพาร่างกายที่มีหัวใจเดินทางมานาน  
      มาในวันนี้ร่างของผมมันไร้หัวใจ  



     แต่ผมก็ยังจะเดินต่อไป แม้หัวใจจะหล่นหายไปเสียแล้ว

     จะรอสักวันที่จะมีใครเก็บหัวใจมาคืนผม

    
ผมจะรอ

................................................................................................................................................

      
       อืม เครียดมามาก ขอสบายสักนิด วันนี้ผมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อน  เป็นข่าววงในที่ไม่ได้กรองว่าสิ่งที่ผมหวังในเรื่องการงานสำเร็จอย่างที่ผมเฝ้ารอคอย

      แม้จะยังไม่ได้กรอง แต่ก็ค่อนข้างเชื่อถือได้

      มันทำให้ผมดีใจ และลืมเรื่องเครียดๆไปได้มากทีเดียว

      แต่บางครั้ง ก็ยังห้ามไม่ให้คิดไม่ได้ว่า ที่ผมเลือกทางนี้นั้นมันเพราะใคร ?? 

      ถ้าไม่เพราะ...........เธอคนหนึ่ง...........ที่ผมหวังจะได้กำลังใจจากเธอ...แต่ผมกลับได้ความเจ็บปวดมาทดแทน

      อีกครั้งที่คิดว่า แล้วทั้งหมดที่ผมทำ  ที่ผมพยายามนั้น มันได้อะไรขึ้นมา ค่าของมันมีแค่นี้เองกระนั้นหรือ ??

      หัวเราะให้กับตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่ผมจะคิดได้ว่า

      ช่างมันเถิดครับ ต่อให้ต้องเจออะไร  ผมก็จะยังก้าวเดินต่อไปข้างหน้า 

      หากวันนี้ก้าวของผมยังไม่สมบูรณ์เพราะไร้หัวใจได้เพียงร่างที่พาเดิน

      แต่ผมเชื่อ สักวันหนึ่ง ชีวิตและจิตใจของผมจะมาอยู่รวมกันอีกครั้ง

      ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจที่ให้ผม        รู้ไว้เถอะครับว่า  กำลังใจของพวกคุณทำให้ผู้ชายอย่างผมได้ก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้อีกครั้ง 

      ขอบคุณ


จันทร์ยังเต็มดวง...บอดี้แสลม

http://www.songparty.com/jukebox/media_file/Bodyslam-a_night.wma

ความคิดเห็น

kiiMura_Zz
kiiMura_Zz 17 มี.ค. 49 / 00:51

เฮียลันคนเดิมกลับมาแล้ว มั่นใจหรอว่าหัวใจเฮียหายไปจิง หืม มันไม่ได้หายไปไหนหรอกมันอยู่กับเฮียตลอดเวลา เพียงแต่เฮียคิดว่ามันหายไปไปพร้อมกันเทอคนนั้น แต่ทั้งๆที่จิงแล้วไม่ได้หายไปเลย หัวใจเฮียยังอยุ่ที่เดิม รอๆๆๆ รอคัยสักคนที่ใช่สำหรับเฮียมาเปิดมันออกอีกครั้งตังหากล่ะคะ หึหึ
ส่วนเรื่องงานของเฮียติต 1000% เอาอะไรยืนยันก็ติด เฮียเลือกที่จะทำแล้วเฮียต้องไม่เสียใจ เปนลูกผู้ชายต้องไม่ขี้แงนะ 555 ให้กิ๊กขี้แงคนเดียวพอแล้ว
ชีวิตและจิตใจของเฮียมันรวมอยู่ด้วยกันตลอดเวลาค่ะ ถ้ามันไม่รวมกันเฮียจะยังดำเนินชีวิตต่อไปได้ยังไงล่ะคะ กำลังใจที่พวกเราให้นั้นก็นำไปเปนกำลังใจไม่ใช่หรอ หืม แล้วหัวใจจะไปไหนได้ไงกันล่ะ 55+
กลับมาไวไวนะค้า จะบอกว่าตอนนี้กิ๊กหายชักและเฮียๆ55+ ยิ้มได้แล้ว
กลับมาให้ครบ 32 กลับมาพร้อมรอยยิ้มและกลับมารับกำลังใจจากพวกเราค่ะ
มิสๆ เสมอ

สิมิลันอันดา
สิมิลันอันดา 17 มี.ค. 49 / 01:13

หากคืนนี้มีดาวพร่างดังคืนก่อน
อยากมานอนนับดาวใต้เงาฟ้า
ให้ราตรีโอบล้อมพร้อมดารา
ให้จันทราเป็นเพื่อนคอยเตือนใน

หากคืนนี้ท้องนภานั้นมืดมิด 
แม้มีดาวพราวพิศสว่างใส
แต่หัวใจดวงนี้มันดับไป
ไร้ซึ่งแสงส่องไปใสเห็นทาง

อยากเป็นฟ้ายามราตรีที่มีแสง
ยามอ่อนแรงมีเพื่อนคอยเคียงข้าง
ยามฟ้าเหงามีดาวคอยปลอบพลาง
ยามฟ้าร้างมีเดือนเคียงคู่อยู่ทั้งคืน

แต่เป็นเพียงคนคนหนึ่งใต้เงาฟ้า
ไม่อาจหาเพื่อนปลอบให้แช่มชื่น
เพียงบรรเลงความเหงาสุดกล้ำกลืน
บนสิ่งอื่นที่เรียกว่าหัวใจ

.............................................................................
เพิ่งรู้ว่ากลอนสดมันออกมาได้เละ แต่กินใจผู้แต่งดีอย่างนี้นี่เอง

.....หากย้อนเวลากลับไป ณ ตอนนั้น..........
.....เราจะเข้าใจกันหรือเปล่า.........
.....นึกเสียดายที่ปล่อยให้เรื่องราว..........
......มันกลายเป็นเรื่องเศร้าสำหรับใจ........

........ผู้ชายคนหนึ่ง คนนั้น
ไม่เคยต้องกลั้นความรู้สึกใดไว้
แต่วันนี้คงต้องยอมเก็บไว้ภายใน
เพราะพูดไปมันก็เท่านั้นเอง

.........คงผิดที่มองข้ามคนสำคัญ
ทั้งที่มันต้องเอาใจใส่ถึงจะสม
แต่พอมองดูตัวเองแล้วสะเทือนอารมณ์
แล้วมีใครเคยมองผมบ้างหรือยัง ?

ด้วยใจ ลัน ..........ก็แค่คนหนึ่งเองครับ .....คนที่กำลังรอให้เวลาพัดเอาสิ่งต่างๆผ่านไป เช่นเดียวกับที่พัดหัวใจผมไปให้ไกลจากความเจ็บซ้ำทั้งปวง

kiiMura_Zz
kiiMura_Zz 17 มี.ค. 49 / 01:31

น้องคนนี้กำลังมองดูเฮียอยู่งับ เฮ้อ หายใจเปนรอบที่ล้านของวันนี้ และยังมีอีกหลายๆคน สำหรับเรื่องนั้นที่งอนก็ขอโทดจิงๆที่ทำให้กลายเปนปันหาใหญ่โต ขอโทดที่ทำร้ายจิตใจเฮีย เค้าสำนึกผิดและ แหะๆ เราดีกันแล้วนะ
เค้าเลิกร้องไห้แล้วเฮีย ยิ้มๆๆ เหมือนที่เฮียบอกแล้ว
อ่อที่บอกว่าไปยังไม่ครบ 32 เลย นึกออกแล้ว ทำหัวใจตกไว้หรือ หึหึ ถ้าไม่มีหัวใจแล้วจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร
แบร่ๆๆ กลับมาเปนเฮียลันขี้แกล้งคนเดิมนะ

ริล
ริล 17 มี.ค. 49 / 13:39
 สู้ๆ ค่ะ
*ท้องฟ้าสีม่วง*

ทำไมอ่านแล้วมันเศร้าอย่างนี้หละ การที่เราจะทำอะไรเพื่อใครสักคนหนึ่ง คน นั้นต้องสำคัญสำหรับเรามาก และในบางส่วนในส่วนลึกของหัวใจ ก็อยากให้เค้าคนนั้น หันมามองเราบ้าง เพียงแค่คำแสดงความยินดีนิดเดียวเราก็ดีใจ จริงไหมคะ ไม่อยากบอกเลย ว่าของเฮียหนะ น้องกว่าเรื่องเราซะอีก อิอิอิ

haruka_song
haruka_song 17 มี.ค. 49 / 20:31

เศร้ามากๆๆง่า T_T

ยังไงชีวิตและจิตใจมันก้อต้องมารวมกันอยู่นะคะ ^^ สักวันพี่ต้องได้เจอค่ะ
แต่อย่ารีบร้อน.... เพราะช้าคิอเร็ว เร็วคือช้า =_= พ่อหนูชอบพูดแบบนั้นเวลาที่เราชอบทำอะไรเร็วเกินไป..... เพราะบางอย่างก้อต้องอาศัยทั้งเวลา....และความพร้อมด้วยนะคะ ^^

สู้ๆ สู้ตายค่ะ ^^

ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ ^O^

สิมิลันอันดา
สิมิลันอันดา 19 มี.ค. 49 / 12:43
หากคืนนี้มีดาวพร่างดังคืนก่อน
อยากมานอนนับดาวใต้เงาฟ้า
ให้ราตรีโอบล้อมพร้อมดารา
ให้จันทราเป็นเพื่อนคอยเตือนใน

หากคืนนี้ท้องนภานั้นมืดมิด 
แม้มีดาวพราวพิศสว่างใส
แต่หัวใจดวงนี้มันดับไป
ไร้ซึ่งแสงส่องไปใสเห็นทาง

อยากเป็นฟ้ายามราตรีที่มีแสง
ยามอ่อนแรงมีเพื่อนคอยเคียงข้าง
ยามฟ้าเหงามีดาวคอยปลอบพลาง
ยามฟ้าร้างมีเดือนเคียงคู่อยู่ทั้งคืน

แต่เป็นเพียงคนคนหนึ่งใต้เงาฟ้า
ไม่อาจหาเพื่อนปลอบให้แช่มชื่น
เพียงบรรเลงความเหงาสุดกล้ำกลืน
บนสิ่งอื่นที่เรียกว่าหัวใจ

.............................................................................
เพิ่งรู้ว่ากลอนสดมันออกมาได้เละ แต่กินใจผู้แต่งดีอย่างนี้นี่เอง

.....หากย้อนเวลากลับไป ณ ตอนนั้น..........
.....เราจะเข้าใจกันหรือเปล่า.........
.....นึกเสียดายที่ปล่อยให้เรื่องราว..........
......มันกลายเป็นเรื่องเศร้าสำหรับใจ........

........ผู้ชายคนหนึ่ง คนนั้น
ไม่เคยต้องกลั้นความรู้สึกใดไว้
แต่วันนี้คงต้องยอมเก็บไว้ภายใน
เพราะพูดไปมันก็เท่านั้นเอง

.........คงผิดที่มองข้ามคนสำคัญ
ทั้งที่มันต้องเอาใจใส่ถึงจะสม
แต่พอมองดูตัวเองแล้วสะเทือนอารมณ์
แล้วมีใครเคยมองผมบ้างหรือยัง ?
...............................................................................

กินยาลืมเขย่าขวดเหรอเฮีย นึกไงเนี่ยลุกขึ้นมาเขียนไดอารีเอย แต่งกลอนเอย  ..... ไม่กินยาผิด ก็อาหารเป็นพิษล่ะนะ.............เอ้า ดีใจด้วย สู้ๆล่ะเฮีย ( บุพการีเป็นห่วง ก็ห่วงบุพการีหน่อยนะเฮีย )

อันน่ารัก
*ท้องฟ้าสีม่วง*

เป็นกำลังใจให้นะคะ อย่าท้อแท้หละ สู้ๆๆๆ ต่อไป ให้คุณลัน คิดว่า เรายังมีเพื่อนอีกมากมายที่เป็นแบบนี้ นะคะ (หนึ่งในนั้นก็คือเราเอง)

ebnej-lolye
ebnej-lolye 24 มี.ค. 49 / 01:26

เป็นกำลังใจให้เฮียลันน้า ถึงแม้จะไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่ แต่ถ้ากำลังใจนี้ช่วยให้เฮียดีใจขึ้นมาบ้างเบลก็จะดีใจมาก

Mun♫PhoW
Mun♫PhoW 24 มี.ค. 49 / 10:27
เส้าจางง่ะ แง้ๆๆๆๆ ฮือๆๆๆๆ ทำไมเส้าจาง

เฮ้อ ฟังแล้วเส้าแทนเยยงิ
มินนา
มินนา 4 เม.ย. 49 / 23:44
    คงจะรักเธอคนนั้นมากสินะค่ะ