เที่ยวเกาะล้าน

วันนี้ได้ฤกษ์ดี ไปเที่ยวเกาะล้านกับเพื่อนๆสมัยเรียนมัธยม...ซึ่ง ซี้ปึ้กมากๆ คบกันมาตั้งแต่ ม.1 ยัน ม.6

แต่กว่าจะได้ไป...ขอบอกว่านัดแนะ รวมตัว หาเวลาว่างตรงกันมาเกือบสองสามเดือน แถมพอได้วันลงตัวเหมาะเหม็ง ก็เกือบจะชวดฉลู อดไปอีกครา.....

แต่สุดท้าย....พวกเราก็ดิ้นรนไปจนได้


ขอเล่าคร่าวๆ ก่อนจะได้ไปเที่ยว ( แต่ยาวหน่อยนะ) อะแฮ่ม........

ย้อนอดีตไปเมื่อสองสามเดือนที่แล้ว ไอ้นนท์เกิดตูดร้อน นอนไม่หลับ ต้องหาเรื่องออกไปขยับแข้งขยับขาเที่ยว เลยเกิดไอเดียโทรชวนพวกเรา อันประกอบไปด้วย เรา ลัก เดือน ไปเที่ยว แต่ตอนนั้นต่างเห็นพ้องต้องกันว่าหาวันว่างให้ได้ก่อนเถอะ ส่วนที่เที่ยวจะไปไหนก็ค่อยว่ากันอีกที

หาวันว่างได้ตรงกัน คือ 15-16 พย.เราแลกเวรออกเพื่อไปเที่ยว....

สถานที่....ยังไม่รู้....หน้าที่โยนให้เราหา.....ไปๆมาไอ้ลักแนะนำว่า ให้ไปเกาะล้าน เนื่องด้วย ไอ้โอมีเพื่อนอยู่ที่นั่น เรื่องที่อยู่ก็น่าจะสบายอยู่....ตกลงว่าจะไปเกาะล้านแบบ1วัน 1 คืน อยากให้ไปเที่ยวกันเยอะๆ...ให้โทรชวนกันไปเยอะๆ  ตอนนั้นก็กระหน่ำโทร ต่างก็ โอเค ไป...

ใกล้ถึงวันนัดหมาย โทรคอนเฟิร์มเพื่อนๆอีกที...สรุป คนนั้นก็ไม่ว่าง คนนี้ก็ไม่ว่าง...ยิ่งไอ้โอนี่แล้วใหญ่ เสือกไม่ไปเพราะติดงาน แผนที่พังล้มครื่นไม่เป็นท่า แต่ไม่เป็นไร ไปหากันเองก็ได้ เราหาขอ้มูลในเนต เรื่องเส้นทาง ที่พัก ค่าโดยสารเรือ ต่างๆ ในที่สุดก็ได้สมาชิกที่จะไปคือ เรา ลัก นนท์ อ้อ ธงชัย แล้วก็เพื่อนอ้อชื่อเบนส์ ( หญิงเดือนติดงานอยู่ที่สวนผึ้ง อดไปโดยปริยาย ป่านนี้ไม่รู้ร้องไห้ปากห้อยไปถึงพม่ารึยังไม่รู้!!!)

วันที่ 15 นัดหมายไปกันตอนค่ำๆ เพราะเราติดขึ้นเวรเช้า ไอ้ลักเลิกงาน 5 โมงเย็น ไอ้อ้อติดขายของเลิก 1 ทุ่ม  สรุปว่าประมาณ 2-3 ทุ่มน่าจะมารับเราที่โรงพยาบาลแล้วไปเที่ยวกันอาจนอนที่พัทยาแล้วเช้าค่อยขึ้นเรือรอบแรกไปเกาะล้านกัน ทุกคนโอเค

แต่ข่าวร้ายก็มาให้เรารับรู้เมื่อตอนเช้าของวันที่ 15 นั่นก็คือ วันที่ 16 ทีเราแลกเวรออกแล้วนั้น เราต้องกลับมาขึ้นเวรเอง เพราะพี่คนที่ขึ้นแทนเกิดอุบัติเหตุขึ้นให้ไม่ได้ เวรเลยต้องคืนมาที่เรา แทบร้องครับทั่น!!!!! 

นัดหมายกันดิบดี หรือจะต้องมาล้มเลิกกันเสียตอนนี้ 

วิ่งวุ่นเลยเรา หาคนขึ้นเวรแทน โทรหาเพื่อนๆ จะร้องเสียให้ได้...เพราะตอนแรกตั้งใจจะไปเที่ยว ยอมสละการไปร่วมงานพระพี่นางด้วย ถ้าไม่ได้ไปเที่ยวก็เสียดายใหญ่...ตอนแรกแลกเวรไม่ออก ท้อ เลยโทรหาเพื่อน บอกว่าสงสัยจะไม่ได้ไป....เพื่อนๆบอกไม่เป็นไร( แต่น้ำเสียงแม่ง โคตรซึมเลยอ่ะ เสียใจนะเว้ย!!!!)

พยายามอยู่ร่วมชั่วโมงในการเอาเวรออก ไม่มีสมาธิทำงานเลยครับทั่นตอนนั้น...ในที่สุดก็ต้องแลกเวรกัน ระหว่างเวรดึกกับเวรเช้า นั่นก็คือ เรายอมขึ้นเวรดึกคืน15 ออก8 โมงเช้าวันที่ 16 แล้วไปเที่ยว....แต่ให้น้องที่ขึ้นเวรเช้าแทนเรามารับเวรเราตอน 6 โมงเช้า ติดเวรใช้วันหลัง 2 ชั่วโมง....ทุกอย่างโอเคขึ้น โทรบอกเวลานัดหมายใหม่ ทุกคนรับทราบ....เริ่มทำงานต่อได้แล้ว อิอิ

ตอนเย็นเลิกงาน...โทรหาเพื่อนอีกที บอกให้พวกมันรับกันมาให้พร้อม ให้มาถึงที่เราก่อน 6 โมงเช้าเพื่อทีเราลงเวรปุ๊บก็จะได้ไปเลย นัดแนะว่าเราจะโทรไปปลุกพวกมันประมาณตีสอง ให้ออกจากนครปฐม....

ตีสอง...เราโทรไป....แมร่ง....พวกมันกำลังจะออกจากบางเลนแล้ว ให้ตายเหอะ....เร็วอะไรอย่างนี้วะ....เริ่มทำงานไม่สุขแล้วไง

ตีสามครึ่ง...พวกมันโทรมา........'ถึงแล้วว่ะ อยู่หน้าโรงบาล'....โอ้โห ก้นร้อนเลยเรา ทำงานไม่อยู่ เพื่อนแม่ง นัด 6 โมง มาตีสามครึ่ง มรึงจะนอนไหนกันวะ ?...นึกในใจ เดินออกมาหาพวกมันที่ลานจอดรถ...ครบเลยครับทั่น...ไอ้อ้อ นนท์ ธงชัยและเบนส์เพื่อนไอ้อ้อ...งั้นก็พวกแกจงรอต่อไป เอาขนม ผ้าห่ม ให้พวกมันรอที่รถ ส่วนเราก็ทำงานต่อ....อย่างไม่มีสมาธิ ใจมันไปเที่ยวก่อนแล้ว

6 โมงเช้า...น้องมารับเวรตามที่นัด เรารีบแจ้นกลับห้อง อาบน้ำแต่งตัว คว้ากระเป๋าที่จัดไปแล้ว วิ่งลงไปขึ้นรถ....ออกเดินทางสู่เกาะล้าน....จบการเล่าคร่าวๆแล้ว(ยาวมั้ยล่ะ ?)


จากข้อมูลที่หาได้ เราต้องขึ้นเรือเพื่อจะข้ามไปเกาะล้านที่แหลมบาลีฮาย พัทยาใต้....ไม่มีใครรู้ว่าแหลมบาลีฮายอยู่ตรงไหน ยังดีที่ยังพอรู้ว่าพัทยาใต้ไปทางไหน เลยคลำทางกันไปได้ พอไปถึง ถึงได้รู้ว่าแหลมบาลีฮายมันคือตรงนี้....(เคยมาพัทยาก็หลายหน ผ่านตรงนี้ก็หลายครั้ง แต่ดันไม่รู้ว่ามันชื่อแหลมบาลีฮาย)





ที่นี่มีท่าเรือสำหรับข้ามเกาะหลายลำ โดยมีเวลาออกจากท่าระบุไว้(จำไม่ได้หรอก รู้แต่ว่ารอบแรกที่เราไปไม่ทันมันคือ7.30น) เราได้ขึ้นเรารอบ 9.30.น.....ไปถึงตอน 8 โมงกว่า ช่วงรอเวลาเรือออกก็ไปหาข้าวกิน เพราะทุกคนยังไม่ได้กินอะไรเลย และคิดว่าที่เกาะคงราคาแพง



เรือออกตามเวลา ด้วยค่าโดยสารคนละ 150 บาท(ไป-กลับ)เส้นทางพัทยา เกาะล้านหาดแสม...(ตอนแรกว่าจะไปหาดตาแหวน เห็นเขาบอกว่าสวยที่สุด แต่พอไปถามเขากลับบอกว่าหาดตาแหวนพายุเข้า หาดแสมตอนนี้สวยสุด)

ระหว่างเดินเรือ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเกาะล้านเห็นลิบๆ ก็ว่าสวย หันกลับมาทางฝั่งพัทยา ก็ว่าสวยอีกแบบ....







น้ำเป็นสีฟ้าใสมากๆ ลมเริ่มปะทะผิวเย็นสบาย อากาศดีๆแบบนี้ เริ่มง่วงครับทั่น ดีที่ไม่เมาเรือ ไม่งั้นคงตกเรือตายแน่ๆ (ที่ที่เรานั่งอยู่ตรงกาบเรือ ไม่มีไม้กั้นอะไรทั้งสิ้น !)





ไปถึงหาดแสมตอน11โมงเห็นจะได้ เรือใหญ่จอดไกลฝั่ง ต้องเอาเรือเล็กมารับ วิ่งสามสี่รอบ พอพวกเราไปถึงหาด...ถึงรู้ว่า...โอ้แม่เจ้า...ทุกอย่างโคตรแพง

เริ่มด้วยม้านั่งตัวละ 50 สีใครสีมัน ( แบบว่าตอนซื้อตั๋วเรือ เขาจะมีสติ๊กเกอร์แปะเอาไว้ให้รู้ว่าต้องขึ้นเรือลำไหน แล้วพอลงเรือเขาก็จะได้รู้ว่าสมาชิกเรือลำนั้นๆต้องเล่นอยู่ใกล้ๆเต้นส์ทีพัก เวลากลับจะได้เรียกได้ง่ายๆ) ตอนแรกนึกว่าที่นั่งคิดรวมกับค่าเรือ ที่ไหนได้ตัวละ 50 บาท อืม....เราไม่เดือดร้อน เพราะไม่เน้นนั่ง เราเน้นเล่นน้ำ แต่ทว่ามีที่พักสักหน่อยก็น่าจะดี จองกันไว้ 4 ตัว

อาหารไม่ต้องพูดถึง กินกันแทบไม่ลง ส้มตำจานละร้อยขึ้นไป ไอติมวอลล์โคนละ 70 บาท แมร่งเอ้ย แพงโคตร ( มาคราวหน้ากะไว้ว่าจะห่อข้ามมากินเองซะเลย แง่มๆ)

ตัดสินใจกินกันอย่างฝืดๆ แล้วก็เล่นน้ำใสๆท่ามกลางแดดยามเที่ยงเปรี้ยงๆ!!!! ครีมซันบล๊อคก็เอาไม่อยู่




น้ำที่นี่ใสมากๆ ขนาดอยู่ติดฝั่งยังใส เห็นสีฟ้าชัดเจน มองไปใต้น้ำนี่เห็นหิน ทราย ปลา สวยจริงๆ นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติที่เรากับไอ้ลักมองแล้วนึกสงสารตัวเอง( เกิดมานมเล็ก เซ็งจริงๆ....ไอ้พวกหื่นแม่งก็มองตามเป็นมันส์...ใช่สิ เพื่อนแกมันมีน้อยนี่!!!!)

ทุกคนตัดสินใจลงเล่นน้ำกันหมด ไม่มีใครสงวนสีผิว สรุป เฮฮาประสาดำๆกันทุกคน









ทุกอย่างก็สนุกดีหรอกนะ ถ้าแฟนไอ้ธงชัยไม่โทรมาจิกตลอดทุกวินาที โทรเข้าเครื่องเพื่อนทุกคนที่คุณเธอมีเบอร์..ทำเอาเซ็งกันทั่วหน้า คุณเธอก็โทรไม่เกรงใจเจ้าของเครือ่งเลยให้ตายสิ!!!!

เลิกเล่นน้ำด้วยความเซ็งตอนประมาณ บ่ายสองกว่าๆ อาบน้ำและขึ้นเรือกลับตอนบ่ายสามโมง....

ขากลับแวะซื้อของฝาก และมาส่งเราที่โรงพยาบาลท่ามกลางฝนกระหน่ำ ข้าวของเต็มไม้เต็มมือพะรุงพะรัง ต้องหนีฝนอีก ทำให้เราลืมมือถือสองเครือ่ง ต้องวิ่งรถเอามาคืนซะหนึ่งรอบ 

กลับถึงห้อง จัดของเตรียมซัก....ก็นึกได้ว่า...ตายห่า เราลืมอีกแล้ว.....แหวนกับหนังสือ ให้ตายเถอะ รีบโทรด่วนเลยครับ....พวกมันบอก เออ...ขี้ลืมจริงๆ....


นัดแนะว่าจะเอาของคืนกันตอนเรากลับไปบ้าน ให้อ้อดักให้กลางทางที่รถผ่าน.....โดยที่รู้ว่า พวกมันแอบนินทาลับหลังว่า ทำไมขี้ลืมอย่างนี้วะ ?

ก็สนุกสนานกันไปตามประสาเพื่อนๆ ที่นานๆจะได้ไปเที่ยวด้วยกันที คราวหน้าอาจจะไปอีก และจะดีกว่านี้ ถ้าทุกคนทำตัวให้โสดสนิท ไร้สิ่งกวนใจ!!!!