รู้มานานแล้วว่าที่อิมแพคฯ มีการจัดนิทรรศการเฉลิมฉลองการครองราชครบ 60 ปีของ' ในหลวง ' และหวังว่า อย่างไรซะ ก็ต้องหาเวลาไปให้ได้
แล้ววันนี้ก็มีโอกาสได้ไปเสียที หลังจากที่ตั้งท่าจะไปหลายครั้ง แต่ดันติดอุปสรรคต่างๆ จนไปไม่ได้
ตอนแรกลังเลว่า จะไปอิมแพค ฯ หรือ แม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อดูพิธีซ้อมใหญ่ขบวนเรือดี มันเป็นอะไรที่ตัดสินใจยากนะ เพราะอิมแพคก็ยังไม่ได้ไปชมนิทรรศการ ส่วนพิธีซ้อมใหญ่ ก็อยากไปดูเพราะว่ามันจะเหมือนกับวันจริงทุกประการ
แล้วจะไปไหนดี ?
ในที่สุดก็ตัดสินใจจะไปอิมแพค ฯ เพราะอย่างน้อยเราก็ยังเคยได้ดูการซ้อมขบวนเรือมาครั้งหนึ่งแล้ว อืมๆ ตกลงว่าไปอิมแพคนะ
ออกมารอรถที่ถนน พบว่า รถติดฮะท่าน !! ไม่เป็นไร ยังไม่รีบ รอต่อไป
เอ้า พอรถมา ขึ้นไปนั่งบนรถ วิ่งไปได้ 2 ป้ายรถเมล์ ยางแตกฮะท่าน !! เริ่มเซ็งอ่ะ ต้องถ่ายรถ รอรถคันใหม่ เวรกำ !!! เอ้า ไม่เป็นไร ไม่รีบ รอรถคันใหม่ก็ได้
รอ รอ และก็รอ สรุปว่า .................. รอนาน...........ไม่รอแล้วเว้ย ไปTaxi ก็ได้ฟะ ชิร์ ไม่ง้อก็ได้
ขึ้น Taxi สบาย แต่จ่ายค่ารถอานเลย.... 180 บาท เพราะรถติด เหอๆๆ ปกติ 100 บาทก็สบายๆ แต่ไม่เป็นไร เพื่อพ่อหลวง เราทำได้ ^^
เข้าไปในงาน โอ้ จอร์ท !ประชาชนหลั่งใหลมาเพียบ ไม่ว่าจะมองทางไหนก็มีแต่เสื้อเหลืองเต็มไปหมด อื้อ น่าปลื้มใจที่คนไทยรักพ่อหลวงมากกันถึงเพียงนี้
พอเดินเข้าไปในงาน ในงานจะแบ่งออกเป็น 2 โซน คือ โซนที่จัดแสดงเกี่ยวกับพระราชประวัติของพระองค์ อยู่ที่ฝั่งชาเรนเจอร์ อีกโซนคือส่วนที่จัดแสดงพระราชกรณียกิจของพระองค์ อยู่ที่ฝั่งฮอลล์ 1-8
งานนี้คงต้องอาศัยแผนที่กันล่ะ เพราะไม่งั้นไปไม่ทั่วแน่ๆ เพราะมันกว้างใหญ่เหลือเกิน พวกเราเริ่มเดินจากฝั่ง ชาเรนเจอร์ เพื่อชมพระราชประวัติก่อน
สุดแสนจะบรรยาย ภาพต่างๆ เรื่องราวต่างๆที่เราไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเกี่ยวพระพ่อหลวงของเรา ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ทรงอยู่ต่างประเทศ กับครอบครัว ดูแล้วทำให้เรายิ้มไปกับท่านได้ทุกภาพ ภาพที่เราไม่เคยเห็น พอเห็นแล้วก็รู้สึกตื่นเต้น ภาพที่เราเคยเห็นแต่ไม่รู้ที่มาก็ได้รู้และตื้นตันไปกับความเป็นมาที่แสนจะประทับใจ เรื่องราวและพระราชดำรัสของพระองค์ที่เรารู้กันอยู่ แต่เมื่อได้รู้ความเป็นมาเต็มๆก็ทำให้เรารู้สึกรัก และเทิดทูนพระองค์มากกว่าเก่า อาทิเช่น
พระราชดำรัสที่ว่า
ถ้าประชาชนไม่ทิ้งข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าจะทิ้งประชาชนได้อย่างไร
เพียงแค่พระราชดำรัสนี้ แค่ฟังก็รู้สึกปลื้มใจว่าพ่อหลวงรักพวกเรามากแค่ไหน
แต่ทันทีที่ได้อ่านเรื่องราวความเป็นมาของคำนี้ ความรู้สึกตื้นตัน ความภาคภูมิใจ ความรักเทิดทูนบูชาพ่อหลวงยิ่งมีมากเป็นล้นพ้น เนื่องด้วยความเป็นมานั้นมีอยู่ว่า
ครั้งที่พระองค์เสด็จกลับจากสวิตเซอร์แลนด์ แล้วมีประชาชนร้องไห้ตะโกนบอกพระองค์ว่า พระองค์อย่าทิ้งพวกเราไป ทำให้พระองค์ตรัสว่า ถ้าประชาชนไม่ทิ้งข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าจะทิ้งประชาชนได้อย่างไร
หลายปีต่อมาชายคนนั้นมีโอกาสได้เข้าเฝ้าในหลวงอีกครั้ง และได้กราบทูนว่าเขาคือชายคนที่ตะโกนบอกในหลวงในวันนั้น เพราะรู้สึกกลัว และรู้สึกเสียใจ ไม่อยากให้ในหลวงไป พระองค์ได้ฟังก็ตรัสกับชายคนนี้ว่า เพราะเจ้า ทำให้เราได้ตระหนักในหน้าที่
มันสุดแสนจะประทับใจ นี่เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวเดียวเท่านั้นในบรรดาคำพูด และภาพนับร้อยนับพันที่จัดแสดง
นอกจากนี้ยังมีการ์ดที่พระองค์เขียนถึงพระญาติเพื่อชวนไปร่วมงานตอนพระองค์เรียนชั้นอนุบาล ( เดาว่าเขียนถึงพระพี่นางฯ) พระองค์เขียนด้วยลายพระหัตถ์พระองค์เองว่า
please come to out party ( ลงเวลาและวันที่)
พระองค์เล็กเชิญพระพี่หญิง
น่ารักมากๆ ที่พี่น้องเป็นแบบนี้ เรารู้สึกอมยิ้มไปกับเรื่องนี้มาก ภาพที่พระองค์ทรงเล่นกับพระเชษฐา ( ร. 8) กับพระพี่นาง อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นในความเป็นครอบครัวจริงๆ ( ร.8 ทรงพระรูปโฉมสง่างามจริงๆ )
ยังไม่หมดนะ นอกจากนี้ในส่วนของชาเรนเจอร์ยังจัดห้องชื่อพระคู่บารมี คือเป็นพระราชประวัติของในหลวงและราชินี มีการแสดงภาพใบทะเบียนสมรส และเรื่องราวตอนที่พระองค์ทรงอยู่เมืองนอก และสร้างสัมพันธ์กัน ( ขอแอบนิดนะคะ คือ อยากจะบอกว่า ในหลวงกับราชินีของเราก็มีเรื่องกุ๊กกิ๊กน่ารักเหมือนกันนะ )
นอกจากนี้ยังมีอีกเพียบ ๆๆๆๆๆ จริงๆ สาธยายไม่หมดหรอก ต้องไปดูภาพเอา และอย่างหวังว่าจะได้ดูรูปจากเรานะ เพราะงานนี้ไม่ได้เอากล้องไป สาเหตุคือ รีบจนลืม เสียดายมากๆ
หลังจากที่ออกจากชาเลนเจอร์แล้ว ท้องก็เริ่มหิว พวกเราหิวมาก หิวจนน้ำลายเหนี่ยว หิวจนตาลาย แต่ทว่า.............อาการเหล่านั้นมันได้หายไปทันทีที่พบว่าอาหารราคาต่ำสุดราคา 60 บาท แต่อย่างไรก็ต้องกินอ่ะนะ ^^"
หลังจากต้องกลั้นใจกลืนอาหารราคาถู๊กกกกกกกกกกถูกลงคอหมดไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวแล้ว พวกเราก็เดินไปฝั่ง Hall 1-8 ที่จัดแสดงเกี่ยวกับพระราชกรณียกิจต่างๆของพระองค์ นี่ก็อลังการไม่แพ้กัน คิดดูว่า จัดกัน 8 ฮอลล์ ถ้าไม่ติดว่าเพลินกับภาพและเรื่องราวที่จัดแสดงแล้ว ป่านนี้คงลากขาเดินกันแล้วล่ะ ดีที่เดินจนสุดเลย
และก็เพราะเดินดูจนทั่ว นี่ล่ะ ถึงทำให้ต้องมาเขียนไดอารีนี้ มันเป็นอะไรที่ไม่อยากจะรู้ ไม่อยากจะเห็นเพียงคนเดียว มันเป็นสิ่งที่อยากจะให้ทุกคนได้ร่วมกันรับรู้ และรู้สึกถึงความภาคภูมิใจ ความรักเทิดทูนบูชาพ่อหลวง และความรู้สึกปลื้มปิติในทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับพระองค์
สิ่งต่างๆที่พ่อทำให้เรานั้นมากมาย และยิ่งใหญ่ เหลือที่จะหาใดทดแทน มีเพียงสิ่งน้อยนิดที่เราคิดว่าเราจะทำให้พ่อหลวงนั้นได้ คือการถวายความจงรักภักดีด้วยหัวใจ ด้วยชีวิต และจิตวิญญาณของข้าปวงชนชาวไทย ที่อยู่ใต้พระบารมีของพระองค์
ขอพระองค์ทรงอยู่เป็นร่มโพธิ์ทอง ครองผืนแผ่นดินไทยตราบนานเท่านาน
พระองค์จะทรงสถิตอยู่ในใจของลูก เราชาวไทยตลอดไป
ขอทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน
อันดามัน
ความคิดเห็น
ธ ทรงเป็นพระมิ่งขวัญ ปวงไทย
ทรงสถิตอยู่ใน หทัยหล้า
ทศพิธราชธรรมไท้ ทรงพร้อม ( เพรียงแฮ )
เทิดทูน ธ มิ่งฟ้า ผองข้าฯภักดี
ขอทรงพระเจริญ ยิ่งยืนนาน
ด้วยเกล้า ด้วยกระหม่อม ขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้า สิมิลันอันดา
พสุธานทีที่กว้างใหญ่
นภาไซร้ยังไม่เทียมพระคุณท่าน
บริสุทธิ์หมดจดใสกังวาน
พระราชหฤทัยเกินจะปานมาเปรียบเปรย
พ่อของชนชาวไทยทั้งใต้หล้า
พ่อรู้ว่าลูกทุกข์ไม่นิ่งเฉย
พ่อนั้นรักเอาใจใส่ไม่ละเลย
พ่อไม่เคยบ่นลำบากวรกาย
ลูกจะขอทำความดีตอบแทนพ่อ
ลูกจะขอทำเรื่อยไปไม่เคยหน่าย
ลูกจะขอกตัญญูจนชีพวาย
ลูกน้อมกายถวายพระพร"ทรงพระเจริญ"
ขอพระองค์ทรงพระเจริญ
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า นายศิวณัฐ บัวบาน
คือว่า... อย่าหัวเราะกันนะ ถึงจะแต่งไม่เก่งแต่มาจากใจนะนั่น
หุๆ
เรื่องความเหงาที่อันจังไปพล่ามในไดข้าน้อย
อืม...จริงแท้แน่นอน ใจจริงก็คิดอย่างนั้น
แต่ไม่รู้ทำไมเลือกที่จะหลอกตัวเองต่อไปดีกว่า
คนรู้ใจ คนที่เข้าใจหน่ะ จะเพื่อนรึแฟนก็หายากทั้งนั้น
อย่างที่เคยเขียนในไดอารี่ของข้าน้อย
ที่พล่ามเรื่องการอยุ่ร่วมกับคนอื่น
ไม่มีใครเข้าใจใคร100% หรอก เพราะทุกคนช่างแตกต่างกัน
ข้าน้อยเองก็ไม่ได้หวังให้มีคนแบบนั้นหรอก
ขอแค่เข้าใจข้าน้อยบ้างก็ยังดี555+(ได้ซัก50%ก็เก่งแล้ว)
เมื่อก่อนพยายามหาแต่เด๋วนี้ไม่หาแล้วหล่ะ
ถึงเวลาเจอมันคงเจอเอง(ละมั๊ง)หุๆ
เอาหล่ะมาพล่ามไว้แล้วก็จากไป.....
ปล.เมื่อวานใครบอกจะโทรหาเฮีย ตี1 โทรศัพท์ยังไม่ดังซักแอะ
เด๋ววันนี้เฮียจะโทรไปเฉ่งคอยดู หึๆๆๆๆ
งี๊ดๆ T^T ไม่ถนัดกลอนแปดอ่า...ถนัดแต่โคลง ไม่งั้นได้มีการดวนแล้วเฮีย ชิๆๆ
อ่านแล้ว ตาร้อนผ่าวๆ ... เราเป็นคนโชคไม่ดีที่ไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยวงาน ...แต่ก็ระลึกอยู่เสมอว่าเป็นลูกพ่อ... แค่ดูโทรทัศน์อยู่บ้าน กะพิมพ์ ไดในเด็กดี.... น้ำตาก็แทบร่วงแล้ว......
อ่านกลอนของ คุณakira13 แล้ว เพราะดีออกนา.... อันดาด้วย แต่งเก่งจัง ......
ขอทรงพระเจริญ.......
แบบว่า กลอนที่เดียร์ และน้องอันแต่ง ได้อาราณ์ ดีคะ เพราะมาก แบบว่าอิจฉานะคนที่ได้ไปดู งานฉลอง ให้พ่อของชาวไทยเนี่ย พี่ก็อยากจะไป แต่ ไปไม่ได้ ก็ดู ทีวีคะ แต่นังไง ก็ฝากคนที่ได้ไปดูด้วยแล้วกัน มาเล่าให้ฟังบ้าง อยากเห็นบรรยากาศ จริงๆๆ หนะ (ขอบอกว่า ภูมิใจมากที่เกิดมาเป็นคนไทย ขอให้พ่อของชาวไทย ทรงพระเจริญ)
รักในหลวง
คำเดียวงับ